Αλλαγή νοοτροπίας εν τω μέσω μιας κρίσης: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα


Η εθελόντρια του SolidarityNow Σοφία Οικονομοπούλου, Εξωτερική Συνεργάτης του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, γράφει για τους τρόπους αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Η αλλαγή στη νοοτροπία και η προσαρμοστικότητα είναι κύριοι παράγοντες για την επίτευξη μιας κανονικότητας ενώ η σύμπραξη κράτους, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών κι εθελοντών και η θέλησή τους να παράξουν αποτέλεσμα, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υποδοχής, αποδοχής και ενσωμάτωσης των προσφύγων μέσω των επίσημων φορέων περί του ασύλου.

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο:

Changing Mentalities In The Face Of A Crisis: What Greece Can Do

According to Amnesty International’s 2016 Refugee’s Welcome Survey, Greece ranks among the top ten countries surveyed that said that they think their government should do more to help those fleeing war, and 3rd when asked if they would personally accept people fleeing war and persecution into their homes.[1] Paradoxically, a Pew study found that 63 percent of Greeks think diversity makes Greece a worse place to live, an opinion echoed by fellow EU members, Italy (53%), Hungary (41%) and Poland (40%).[2]   In another Pew study, an overwhelming majority of Greeks believe that immigrants are a burden to the country because they “steal jobs and social benefits” and also are to blame for most criminal activity.[3] So where is the disconnect?

There are many. Like most societies worldwide, the conflicting data is a prime example of theory rather than practice logic, and Greek history has illustrated that migrant/refugee populations have been reticently received[4] and that the fear of the “other,” whose origins are a mystery, and are not white or Christian, is still quite prevalent. Factor in the never-ending financial crisis, which is wreaking its 8th consecutive year of financial havoc in Greece, and you have an irate, and mistrusting local populace. It must be said that the migrant crisis has affected tourism in the islands close to the Turkish sea border (Lesvos, Kos, and Samos, among others)[5] which in turn is making it more difficult for the locals to make money in order to keep up with the never-ending flow of taxes that are constantly being created and/or raised.[6] However, there has been no solid evidence that the migrants have “stolen” jobs that were to have gone to Greeks. One obvious reason is that there have currently been more business closures rather than openings due to the crisis. Nor is there evidence that the refugees are bringing diseases, and causing religious conflict. Right-wing extremist groups all over Europe and the US have seen the migrant crisis as a golden opportunity to propagate their xenophobic rhetoric, and in Greece’s case, to an audience of angry and desperate people, reeling from the financial crisis.  To add insult to injury, Greece is not a volunteer-driven society, so local initiatives are hard pressed for staff and helpers, and government services to refugee populations are limited and poorly organized.

While it’s been painfully obvious that no country has been “ready” to deal with the migrant crisis, among the world’s richest economies, only Germany has accepted the challenge, with a strong government push and a willingness from civil society organizations to work side by side in hosting, integrating, and helping refugees. Oxfam found that while the world’s richest economies (US, UK, France, Germany, China and Japan) have only taken in 2.1 million refugees, Germany has taken in the largest number, 736,000.[7] Among the efforts the German government has made to humanely host the never-ending flows of migrants,[8] German civil society have come up with quite a few initiatives beneficial for their new guests: two websites for refugees, one for legal refugees to match with Germans and Austrians who want to offer a room in their apartment (https://www.refugees-welcome.net/), another which matches refugees with job opportunities based on their skill set (https://www.workeer.de/), as well as an initiative to create an IT programming school for migrants, which will operate through laptop donations and volunteers.[9]

Acknowledging that each country faces a crisis differently, it begs the question of how Greek society can adapt to meet the needs of the present, instead of ignoring it and hoping it will go away? A basic starting point would be a competent, and well-executed government strategy that concentrates on initially hosting refugees (shelter, food, medical services), as well as integrating refugees whose applications are approved into society by offering Greek language and culture classes, which would help prevent a cultural divide seen particularly in Western Europe. It should be noted that this government strategy must have a strong focus on properly supporting, and accepting support from civil society organizations whose ideas and know-how are crucial in finding sustainable solutions to the current issues.

Currently however, the Greek government has instituted no such plans, and NGOs and civil society organizations such as SolidarityNow have had to step up to the plate. For its part, SolidarityNow has made concerted efforts to respond to the humanitarian crisis by offering asylum services through its Solidarity Centers, creating a refugee hosting program called “Home for Hope,” as well as awarding grants to other active organizations in the crisis. SolidarityNow has made an important first step: now it is up to fellow Greeks to follow its example and demand more from their government, and from themselves.

[1] https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/05/refugees-welcome-survey-results-2016/
[2] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/07/12/in-views-of-diversity-many-europeans-are-less-positive-than-americans/
[3] https://www.pewresearch.org/fact-tank/2015/04/24/refugees-stream-into-europe-where-they-are-not-welcomed-with-open-arms/
[4] https://luben.tv/blogosphere/blogs/55395
[5] https://greece.greekreporter.com/2016/08/03/tourist-arrivals-on-greek-island-of-lesvos-drop-by-65/
[6] https://www.iefimerida.gr/news/275714/odoiporiko-toy-iefimerida-sti-lesvo-meros-v-se-apognosi-xenodohoi-kai-epaggelmaties-toy
[7] https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam.org/files/file_attachments/mb-a-poor-welcome-refugees-180716-en_0.pdf
[8] https://www.fastcodesign.com/3060737/the-race-to-build-refugee-housing-that-feels-like-home
[9] https://blog.migreat.com/2015/07/28/top-3-innovative-initiatives-supporting-refugees-integration-and-rights-in-europe/

Changing Mentalities In The Face Of A Crisis: What Greece Can Do


από τη Σοφία Οικονομοπούλου
Εξωτερική Συνεργάτης Υπουργείου Εξωτερικών ΗΠΑ & Εθελόντρια SolidarityNow

 

According to Amnesty International’s 2016 Refugee’s Welcome Survey, Greece ranks among the top ten countries surveyed that said that they think their government should do more to help those fleeing war, and 3rd when asked if they would personally accept people fleeing war and persecution into their homes.[1]Paradoxically, a Pew study found that 63 percent of Greeks think diversity makes Greece a worse place to live, an opinion echoed by fellow EU members, Italy (53%), Hungary (41%) and Poland (40%).[2]   In another Pew study, an overwhelming majority of Greeks believe that immigrants are a burden to the country because they “steal jobs and social benefits” and also are to blame for most criminal activity.[3] So where is the disconnect?

There are many. Like most societies worldwide, the conflicting data is a prime example of theory rather than practice logic, and Greek history has illustrated that migrant/refugee populations have been reticently received[4] and that the fear of the “other,” whose origins are a mystery, and are not white or Christian, is still quite prevalent. Factor in the never-ending financial crisis, which is wreaking its 8th consecutive year of financial havoc in Greece, and you have an irate, and mistrusting local populace. It must be said that the migrant crisis has affected tourism in the islands close to the Turkish sea border (Lesvos, Kos, and Samos, among others)[5] which in turn is making it more difficult for the locals to make money in order to keep up with the never-ending flow of taxes that are constantly being created and/or raised.[6] However, there has been no solid evidence that the migrants have “stolen” jobs that were to have gone to Greeks. One obvious reason is that there have currently been more business closures rather than openings due to the crisis. Nor is there evidence that the refugees are bringing diseases, and causing religious conflict. Right-wing extremist groups all over Europe and the US have seen the migrant crisis as a golden opportunity to propagate their xenophobic rhetoric, and in Greece’s case, to an audience of angry and desperate people, reeling from the financial crisis.  To add insult to injury, Greece is not a volunteer-driven society, so local initiatives are hard pressed for staff and helpers, and government services to refugee populations are limited and poorly organized.

While it’s been painfully obvious that no country has been “ready” to deal with the migrant crisis, among the world’s richest economies, only Germany has accepted the challenge, with a strong government push and a willingness from civil society organizations to work side by side in hosting, integrating, and helping refugees. Oxfam found that while the world’s richest economies (US, UK, France, Germany, China and Japan) have only taken in 2.1 million refugees, Germany has taken in the largest number, 736,000.[7] Among the efforts the German government has made to humanely host the never-ending flows of migrants,[8] German civil society have come up with quite a few initiatives beneficial for their new guests: two websites for refugees, one for legal refugees to match with Germans and Austrians who want to offer a room in their apartment (https://www.refugees-welcome.net/), another which matches refugees with job opportunities based on their skill set (https://www.workeer.de/), as well as an initiative to create an IT programming school for migrants, which will operate through laptop donations and volunteers.[9]

Acknowledging that each country faces a crisis differently, it begs the question of how Greek society can adapt to meet the needs of the present, instead of ignoring it and hoping it will go away? A basic starting point would be a competent, and well-executed government strategy that concentrates on initially hosting refugees (shelter, food, medical services), as well as integrating refugees whose applications are approved into society by offering Greek language and culture classes, which would help prevent a cultural divide seen particularly in Western Europe. It should be noted that this government strategy must have a strong focus on properly supporting, and accepting support from civil society organizations whose ideas and know-how are crucial in finding sustainable solutions to the current issues.

“Currently however, the Greek government has instituted no such plans, and NGOs and civil society organizations such as SolidarityNow have had to step up to the plate. For its part, SolidarityNow has made concerted efforts to respond to the humanitarian crisis by offering asylum services through its Solidarity Centers, creating a refugee hosting program called “Home for Hope,” as well as awarding grants to other active organizations in the crisis. SolidarityNow has made an important first step: now it is up to fellow Greeks to follow its example and demand more from their government, and from themselves.”


INSIDESTORY.GR: Aγώνας για ζωή


Δείτε το άρθρο εδώ

Πριν από κάποια χρόνια ο Μαραθώνιος της Αθήνας ήταν ένα αφανές γεγονός που αφορούσε μόνο επαγγελματίες δρομείς. Το 2002 έτρεξαν 1.779 αθλητές. Εχθές συμμετείχαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες. Όλοι τρέχουν. Αποφόρτιση, αλληλεγγύη, ομαδική ψυχοθεραπεία, επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου; Τι οδηγεί τόσον κόσμο να ξεπεράσει τον εαυτό του;

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο γεγονός που να ζωντανεύει στιγμιαία την Αθήνα τόσο, όσο ο Μαραθώνιος. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που η σκιά μιας πολλαπλής και αδιάλειπτης κρίσης βαραίνει πάνω μας και η πόλη μετατρέπεται σε πένθιμο κάδρο μιας ανέμπνευστης καθημερινότητας, ο Μαραθώνιος είναι μια αφορμή για φασαρία και αναστάτωση. Κάτι σαν ξυπνητήρι.

Είναι βέβαια και πολλά παραπάνω από αυτό. Μια ιστορία 120 ετών –τόσα συμπληρώθηκαν χθες– γεμάτη πόνο και συγκινήσεις, γέλια και λυγμούς, πτώσεις και θριάμβους. Η ιστορία της ζωής μας. Βαθιά μοναχική και επίπονη και τόσο άμεσα εξαρτώμενη από τον Άλλον, από το βλέμμα, το άγγιγμα και τη φωνή πολλών άλλων, οικείων και αγνώστων που σπρώχνουν το μυαλό ως τη γραμμή τερματισμού, όταν το σώμα καταρρέει και ο ορίζοντας θαμπώνει.

Σώμα, ψυχή και πνεύμα στην αφετηρία

Η Αθήνα τρέχει. Αν μας άφησε ένα θετικό κουσούρι η κρίση, είναι η ανάγκη που νιώθουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι να αποφορτιστούν ψυχολογικά και να επανοικειοποιηθούν το σώμα τους και τον δημόσιο χώρο. Ο Μαραθώνιος της Αθήνας πριν από μία δεκαετία ήταν ένα αφανές και παραγκωνισμένο γεγονός, που αφορούσε μόνο τους επαγγελματίες δρομείς και κάποιους λίγους ερασιτέχνες και προκαλούσε εκνευρισμό σε όλους τους υπόλοιπους για το ασυνήθιστο κυριακάτικο μποτιλιάρισμα. Μόλις 1.779 δρομείς έτρεξαν στο Μαραθώνιο του 2002. Χθες έτρεξαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες στην κλασική διαδρομή και τις παράλληλες δράσεις των 5 και 10 χιλιομέτρων, των 1.200 μέτρων για παιδιά και των Special Olympics. Πολλοί περισσότεροι στήθηκαν στα πεζοδρόμια παράπλευρα της διαδρομής για να τους στηρίξουν. Ακόμα και ο ήλιος τους έκανε το χατίρι, έσπασε χθες για λίγο τη χειμωνιάτικη μουντάδα και απλώθηκε αστραφτερά πάνω από την πρωτεύουσα. Από τον Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο, κάθε τετραγωνικό αυτής της πόλης έγινε μια μικρή εστία αλληλεγγύης με εμψυχωτικά νεύματα και επευφημίες που ξυπνούσαν τις κρυσταλλωμένες από την κούραση σκέψεις. Δεν είναι εύκολο πράγμα τα 42,195 χιλιόμετρα.

«Ακούς τους χτύπους της καρδιάς, νιώθεις κάθε ίνα του κορμιού σου, το μυαλό σου σε κλάσματα δευτερολέπτου διαχειρίζεται το σώμα σου, είσαι μόνος εσύ και οι δυνάμεις σου. Εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, να ζήσεις την περιπέτεια, να γεμίσεις γνώσεις… Μονολογείς, οι σφυγμοί σου έχουν φτάσει στα κόκκινα, η ανάσα δυνατή, οι χτύποι της καρδιάς έχουν μεταφερθεί στο κεφάλι… Λίγα μέτρα ακόμη, φτερά στα πόδια δίνουν οι επευφημίες, θα αντέξεις, σου φαίνεται απίστευτο, τα κατάφερες, έφτασες… Δεν μπόρεσα να κάνω αυτό το ταξίδι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Δεν έβαλα το σώμα, τη ψυχή, το πνεύμα στην αφετηρία. Όμως κάθε χρόνο κάνω αυτό το ταξίδι μέσα από τους χιλιάδες δρομείς που παρακολουθώ στη διαδρομή. Η προσπάθεια, η κούραση, η ικανοποίηση, ο ιδρώτας, το μάτωμα με κυριεύουν βλέποντάς τους», περιγράφει ο υπεύθυνος τύπου του ΣΕΓΑΣ και του Αυθεντικού Μαραθωνίου, Μπάμπης Ζανιάς.

Γιατί ο Μαραθώνιος, από όλες τις κορυφαίες αθλητικές διοργανώσεις, κρατάει κάτι από τη μαγεία και τον συμβολισμό του. Ξεφεύγει από το αρχετυπικό καλούπι του καλογυμνασμένου, νεαρού και επαγγελματικού σώματος της αθλητικής βιομηχανίας και γίνεται υπόθεση των απλών ανθρώπων. Κατεβαίνουν σε αυτήν την κούρσα με όλη την αντιφατικότητα της ύπαρξής τους, με τα σκαμπανεβάσματα και τις υπερβάσεις που διέπουν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Είναι ένα πολύχρωμο ποτάμι ανθρώπων κάθε ηλικίας, φύλου, έθνους, φυλής, που δεν ανταγωνίζονται. Συμμετέχουν. Μια φευγαλέα ίσως και μικροσκοπική αποτύπωση του φιλειρηνικού οράματος του ανθρώπου στην μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένος ο Μαραθώνιος της Αθήνας, του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εδώ, τα ρεκόρ και οι χρόνοι έχουν ελάχιστη σημασία. Σημασία έχει να μπεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, περπατώντας, κουτσαίνοντας, αναστενάζοντας, με τον δικό σου χρόνο και τρόπο. Απλά να μπεις και να πεις την ιστορία σου. Το inside story παρακολούθησε και σας παρουσιάζει τέσσερις τέτοιες ξεχωριστές ιστορίες ανθρώπων που έτρεξαν στις διαδρομές του Αυθεντικού Μαραθωνίου, κουβαλώντας μαζί τους δυνατά μηνύματα και ισχυρές αξίες.

Αλέξανδρος Καϊάφας

Βρήκα τον Αλέξανδρο στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου λίγες μέρες πριν τον αγώνα. Φορούσε το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο της «Σχεδίας»Η ιστοσελίδα του περιοδικού και πούλαγε το περιοδικό στους περαστικούς. Τα τελευταία τρία χρόνια το περιοδικό έγινε γι’ αυτόν ένα ανέλπιστο εργαλείο βιοπορισμού. «Βγάζουμε ένα εισόδημα με αξιοπρέπεια. Δεν κάνουμε ελεημοσύνη», μου λέει. Η ζωή του Αλέξανδρου ακολούθησε την ιλιγγιώδη πτωτική πορεία της ελληνικής οικονομίας. Δούλευε 16 χρόνια στη ΦΑΓΕ, απολύθηκε, έμεινε άνεργη και η σύντροφός του, χώρισαν και βρέθηκε στον αέρα. Για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο σπίτι της αδερφής του. Μέσω της «Σχεδίας» κατάφερε να νοικιάσει ένα διαμέρισμα και να αποκτήσει ξανά την ασφάλεια ενός σπιτιού και την ανακούφιση του προσωπικού χώρου.

Πέρυσι, σε ηλικία 45 ετών, έτρεξε τον πρώτο του Μαραθώνιο. Όταν τερμάτισε υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι δεν θα το ξανακάνει. Μετά από δύο μήνες, όταν άνοιξαν οι εγγραφές, δήλωσε συμμετοχή ξανά. «Κατά τη διάρκεια του αγώνα έβαζα μικρούς στόχους, έλεγα μέχρι το επόμενο φανάρι. Μετά το 20ο χιλιόμετρο πονούσα, σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Είδα την αδερφή μου και τα πιτσιρίκια στη διαδρομή και είπα μέσα μου ότι θα τερματίσω ακόμα και έρποντας. Το 41ο χιλιόμετρο δεν πέρναγε με τίποτα, ένιωθα σαν να έκανα άλλον έναν Μαραθώνιο, είχα την αγωνία του τερματισμού. Όταν τερμάτισα όμως ένιωσα αληθινά δυνατός. Τη Δευτέρα ήμουν κομμάτια, πονούσα παντού, λες και με είχαν τσιμεντώσει», διηγείται.

Όταν τελείωνε τη δουλειά, πήγαινε σπίτι, έκανε ένα μπάνιο κι έβγαινε για τρέξιμο. «Την τελευταία εβδομάδα έχω ελαττώσει και το τσιγάρο στο πλαίσιο της προετοιμασίας. Το Σάββατο δεν θα καπνίσω καθόλου», μου είπε.

Την Κυριακή τον πέτυχα στο ύψος του Προεδρικού Μεγάρου, ήταν εξουθενωμένος, πήγαινε περπατώντας αλλά μόλις άκουσε τις φωνές του κόσμου άρχισε πάλι να τρέχει. Όταν μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο το ρολόι έγραφε εφτά ώρες. Έχω τη αίσθηση ότι το τελευταίο λεπτό αυτών των επτά ωρών ο Αλέξανδρος άγγιξε μια κοσμική διάσταση της αιωνιότητας, την στιγμή που πήρε το μετάλλιο, το φίλησε και απομακρύνθηκε ξαλαφρωμένος. «Είναι εμπειρία ζωής ο Μαραθώνιος, μετράς τον εαυτό σου. Εγώ υπήρχαν μέρες που δεν είχα ούτε 50 λεπτά να πάρω μια φρατζόλα ψωμί. Δεν το έβαλα κάτω. Είμαι εδώ ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν σα να με γνωρίζουν χρόνια και συνεχίζω με το κεφάλι ψηλά», μου είπε.

Βασίλης Τσιατσιάμης

«Είμαι διαβητικός από τα 18 μου. Ο οργανισμός μου υπέστη ένα τεράστιο σοκ, έπεσα και μετά έμαθα ότι είχα διαβήτη». Ήταν νομίζω το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Βασίλης όταν συναντηθήκαμε. Απλά, ακομπλεξάριστα, χωρίς να με αφήνει να διολισθήσω σε μια αμήχανη και άβολη διακριτικότητα. Με αυτό το μήνυμα κατέβηκε αυτός και η υπόλοιπη ομάδα «Τρέχουμε για τον διαβήτη»Η σελίδα της ομάδας στο facebook στις δράσεις της Κυριακής, επιδιώκοντας να εμπνεύσουν αυτοπεποίθηση στους διαβητικούς και να εξοικειώσουν την κοινωνία με την ασθένεια.

Όταν ήταν μικρός, ο Βασίλης ασχολούνταν με τον πρωταθλητισμό στο τζούντο. Μόλις εκδηλώθηκε η ασθένειά του, φοβήθηκε και τα παράτησε. Ύστερα και από παρότρυνση του γιατρού του ξεκίνησε σιγά σιγά να τρέχει. «Εγώ είδα πρώτα τη μεγάλη βελτίωση που επέφερε η άσκηση στη φυσική μου κατάσταση και μετά αποφάσισα να δημιουργήσω αυτήν την πρωτοβουλία. Πέρα από το σωματικό όφελος, το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι να εξωτερικεύουν το πρόβλημά τους. Υπάρχει ένα ταμπού στην Ελλάδα με τις αρρώστιες. Αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτές. Ο κόσμος ντρέπεται να πει ότι έχει διαβήτη. Ήξερα ανθρώπους χρόνια, που όταν έμαθαν για την ομάδα, επικοινώνησαν μαζί μου και μου αποκάλυψαν ότι είναι κι αυτοί διαβητικοί. Είναι απελευθερωτικό να μιλάς και ο Μαραθώνιος είναι ένα βήμα έκφρασης για μας. Αλληλεπιδράς με την κοινωνία. Είναι ένα μάθημα για τον εαυτό σου και την κοινωνία, ότι μπορείς με λίγη προσοχή και αυτοέλεγχο να κάνεις τα πάντα», μου λέει.

Στις παράλληλες δράσεις της Κυριακής, στα 5 και στα 10 χιλιόμετρα έτρεξαν συνολικά 22 άτομα με την κίτρινη φωσφοριζέ μπλούζα που έγραφε «Τρέχουμε για τον διαβήτη». Ο Μαραθώνιος έχει μια απαράγραπτη κοινωνική διάσταση για όσους συμμετέχουν αλλά και για όσους είναι εκεί για να παρακολουθήσουν από κοντά την ένταση της στιγμής. Γκρεμίζει στερεότυπα και προκαταλήψεις και διαμορφώνει ένα πεδίο απαλλαγμένο από ιεραρχήσεις, για να συνυπάρξουν όλες οι ανθρώπινες καταστάσεις. Η μοναδική ανισότητα που αναπαράγει είναι ότι απαγορεύει ακόμα στους ανθρώπους με αναπηρία να συμμετάσχουν ανεξάρτητα με αμαξίδια. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι σύντομα θα αρθεί κι αυτή και θα δώσει σε όλους τους ανθρώπους που το επιθυμούν τη δυνατότητα να βιώσουν τη δυναμική του. «Όταν μπαίνεις στο Στάδιο σε πιάνει κυριολεκτικά ανατριχίλα. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μπορείς να το κάνεις είναι μια συγκλονιστική εμπειρία», λέει ο Βασίλης.

Στέλιος Πρασσάς

Ο κύριος Στέλιος είναι μάλλον ο γηραιότερος και ένας από τους πιο χαμογελαστούς μαραθωνοδρόμους. Στα 85 του έχει ζήσει τα πάντα: «Κατοχή, πείνα και ξιπολησιά, κορίτσι μου», μου λέει, «ζόρικοι καιροί, τι να καταλάβω από την κρίση; Στεναχωριέμαι μόνο για τα παιδιά μου, έχουμε μα επιχείρηση στον Βύρωνα με 2-3 υπαλλήλους. Κι αυτά παιδιά μου τα θεωρώ». Ο Μαραθώνιος είναι η μοναδική μέρα που η Αθήνα του φαίνεται όμορφη. Τη θυμάται με χωράφια, χαμηλά σπιτάκια, αυλές και ελάχιστα αυτοκίνητα. Τώρα δεν την αντέχει. «Είναι δηλητηριώδης, γεμάτη μπετόν και αυτοκίνητα», επαναλαμβάνει. Πλέον μένει στον Μαραθώνα, σε ένα κτήμα με κήπο και κότες. Ασχολείται όλη τη μέρα μαζί τους και συνομιλεί με τα πουλιά. Όση ώρα μιλάγαμε στην έκθεση ΜαραθωνίουΗ ιστοσελίδα της έκθεσης στο γήπεδο του Tae Kwon Do, κάθε Ιάπωνας τουρίστας που πέρναγε και διαπίστωνε ότι ο κύριος Στέλιος είναι μαραθωνοδρόμος, εκλιπαρούσε για μια σέλφι μαζί του κι αυτός ανταποκρινόταν πάντα με χαρά και ευγένεια.

Εδώ και 26 χρόνια, από τότε που ήταν 59 ετών, δεν έχει χάσει ούτε έναν Μαραθώνιο. Έτρεχε παλιά μαζί με άλλους 100 δίπλα στα λεωφορεία, τρέχει και τώρα δίπλα σε χιλιάδες με όλους τους δρόμους κλειστούς. Όλη τη χρονιά κάνει προπονήσεις. Τρέχει περίπου 35 χιλιόμετρα την εβδομάδα, δεν καπνίζει, φροντίζει τη διατροφή και τον ύπνο του και κάθε Νοέμβρη στις 9 το πρωί περιμένει το σάλπισμα στον ιστορικό Τύμβο του Μαραθώνα. Κάπου στα 25 χιλιόμετρα τον καρτερούν η γυναίκα, ο γιος και τα εγγόνια του για έναν πρώτο χαιρετισμό κι έπειτα πιάνουν θέση στο ασφυκτικά γεμάτο Καλλιμάρμαρο για να τον δουν να τερματίζει. Έτσι και φέτος. Πέρασε τα τελευταία μέτρα με ένα αργό τζόκινγκ, καμαρωτός και χαμογελαστός και ο κόσμος ξεσπούσε σε χειροκροτήματα μόλις τον αντίκριζε. Λίγο πριν το νήμα, πήρε μαζί του τα δύο εγγόνια του και τερμάτισαν παρέα. Είναι κάτι σαν τελετουργία, το κάνει κάθε χρόνο, θέλει να τα μυήσει στον υγιή αθλητισμό και το παιχνίδι.

«Δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να γυμνάζονται. Εμένα με γεμίζει πολύ ψυχικά το τρέξιμο. Μου δίνει ζωή. Δεν με νοιάζει να τρέξω γρήγορα, το γλεντάω, πάω όσο αντέχει η καρδιά μου και όταν μπαίνω στο Στάδιο τα ξεχνάω όλα. Άντε και του χρόνου, να ‘μαστε καλά, να τρέξουμε», ευχήθηκε στον αποχαιρετισμό.

Νουρ

Πέτυχα τον Νουρ ένα σκυθρωπό απόγευμα στον λόφο του Στρέφη. Γυμναζόταν μαζί με την υπόλοιπη ομάδα προσφύγων που θα συμμετείχε στις δράσεις του Μαραθωνίου υπό την αιγίδα της ΜΚΟ Solidarity NowΗ ιστοσελίδα της οργάνωσης. Το βλέμμα του αντανακλούσε τη μελαγχολία του καιρού. Πώς αλλιώς μπορούσε να είναι, για έναν 25χρονο πρόσφυγα που βρίσκεται εδώ και οχτώ μήνες εγκλωβισμένος σε μια συνθήκη τράνζιτ, μακριά από κάθε τι δικό του και οικείο. Μεγάλωσε στη Ράκα, τη σημερινή πιο σκοτεινή περιοχή του πλανήτη, αφότου ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους. Ως ομοφυλόφιλος και φιλελεύθερος νέος εκδιώχθηκε από εκεί. «Στη Συρία αν είσαι ομοφυλόφιλος ο Ασάντ θα σε βάλει φυλακή και ο ISIS θα σε σκοτώσει με κάποιον φριχτό τρόπο», μου λέει δείχνοντας τα σημάδια στα πόδια του από τον βασανισμό που υπέστη.

Έφτασε στην Τουρκία μόνος, πέρασε κάποιες δύσκολες μέρες στις τουρκικές φυλακές κι από κει στη Σάμο. Τώρα ζει σε έναν ξενώνα αλλά το όνειρο του είναι να πάει στην Ολλανδία, όπου ζει ο φίλος του και να σπουδάσει θέατρο. «Έχω κάνει αίτηση για μετεγκατάσταση και περιμένω απάντηση εδώ και πέντε μήνες. Η Υπηρεσία Ασύλου δεν νοιάζεται για μας. Τους έχω εξηγήσει ότι δέχομαι απειλές ακόμα κι εδώ εξαιτίας του σεξουαλικού μου προσανατολισμού. Επιπλέον βαριέμαι, δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω», υποστηρίζει. Ο Νουρ για να ξεγελάσει κάπως αυτή την μονότονη απραξία άρχισε να γυμνάζεται στον Εθνικό Κήπο. Οι γυμναστές που συνεργάζονται με το Solidarity Now του πρότειναν να τρέξει στα 5 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου με την ομάδα προσφύγων και δέχτηκε. «Έχεις ξανατρέξει σε αγώνα αντοχής;» τον ρώτησα. «Συνηθίσαμε στη Ράκα να τρέχουμε για να ξεφύγουμε από τον στρατό του Άσαντ και τη βαρβαρότητα του ISIS», μου απάντησε.

Την ίδια ώρα ο Χασίμ και ο Σουρί βάραγαν σουτάκια στην μπασκέτα του γηπέδου. Τα δυο αδέρφια από τη Συρία μαζί με τη μητέρα τους περιπλανώνται εδώ και τέσσερα χρόνια μακριά από το σπίτι τους. Τώρα μάλλον βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ σε μία λύση. Εγκρίθηκε η αίτηση για μετεγκατάσταση και σε λίγο καιρό θα ταξιδέψουν για Γαλλία. Με τη συμμετοχή τους στη διαδικασία του Μαραθώνιου είναι σαν να αποχαιρετούν επί της ουσίας την Ελλάδα: «Ξέρουμε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία και την κουλτούρα των Ελλήνων. Θέλουμε να τιμήσουμε λοιπόν την Ελλάδα και μαζί την πατρίδα μας που υποφέρει, να στείλουμε ένα μήνυμα ειρήνης σε Έλληνες και Ευρωπαίους, ότι είμαστε ένα».

Ξαναβρήκα όλα αυτά τα νεανικά πρόσωπα, λίγο πιο ξέγνοιαστα, το απόγευμα της Κυριακής στις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου. Είχαν μόλις ολοκληρώσει την απογευματινή διαδρομή των 5 χιλιομέτρων και έβγαζαν όλοι μαζί φωτογραφίες. Κάπου εκεί τελείωσε κι ο 34ος Μαραθώνιος της Αθήνας. Σε μια χρονιά που προχωράει με απώλειες και αναποδιές, οι άνθρωποι αυτήν την Κυριακή έτρεξαν για να ξεφύγουν από κάτι, για να γλιτώσουν από κάτι, για να πιάσουν κάτι, για να διεκδικήσουν κάτι, για να πουν κάτι, για να ξαναπιστέψουν σε κάτι… για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι τελευταίοι μαραθωνοδρόμοι τερμάτιζαν και οι δρόμοι γέμιζαν με κουκουλωμένα με εσωθερμικά σώματα, κουρασμένες αγκαλιές και ανάσες ζωής. Στο βάθος της Καλλιρρόης, υπήρχε μια εκθαμβωτική κόκκινη ρωγμή στον αττικό ουρανό, σαν αυτές που μνημόνευε ο Λέοναρντ Κοέν: «από κει –έλεγε– μπαίνει το φως».

 

PROTAGON.GR: Πρόσφυγες μεν, αλλά μαραθωνοδρόμοι


Δείτε το άρθρο εδώ

Oταν τους ρωτήσαμε με ποιο άθλημα θα ήθελαν να ασχοληθούν στο μέλλον, ίσως για πρώτη φορά, μικροί και μεγάλοι, ντροπαλοί και θαρραλέοι είχαν από κάτι να πουν. Οι προτάσεις και οι φωνές «έπεφταν βροχή»: «Εγώ θα ήθελα να πηγαίναμε μια μέρα για ποδόσφαιρο». «Εμένα μου αρέσει το γυμναστήριο». «Θα μπορούσαμε να πάμε σε κολυμβητήριο; Εγώ μπορεί να μην είμαι εδώ αλλά πολλά παιδιά θα ήθελαν».

Μία μεγάλη παρέα 15 ατόμων, όλοι τους από την Συρία. Στην Ελλάδα βρίσκονται λιγότερο από έναν χρόνο. Σε λίγους μήνες κάποιοι θα βρίσκονται στη Γαλλία, άλλοι στην Γερμανία και οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να περιμένουν, «φυλακισμένοι» στη χώρα μας. Ολη η παρέα όμως, την Κυριακή 13 Νοεμβρίου θα βρεθεί στην Αθήνα για να συμμετάσχει στον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Θα είναι η πρώτη ομάδα προσφύγων που θα τρέξει σε αυτή τη μεγάλη γιορτή.

«Μάθαμε ότι ο Μαραθώνιος είναι κάτι σημαντικό για τους Ελληνες και θέλαμε να συμμετέχουμε» είπε ένας από την ομάδα. Είχαμε μόλις αφήσει τα πράγματά μας σε μία καρέκλα. Απέναντί μας βρίσκονταν αρκετά από τα μέλη της ομάδας. Με διάθεση να μας μιλήσουν αλλά και με αρκετές απορίες για τον ελληνικό Μαραθώνιο.

«Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε με την συμμετοχή μας στον Μαραθώνιο είναι ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού. Ενα μήνυμα ειρήνης» σχολίασε ένας από τους πρόσφυγες με τους υπόλοιπους να κουνούν καταφατικά το κεφάλι τους. «Είναι σημαντικό ότι συμμετέχουμε σε έναν αγώνα μαζί με Ελληνες αλλά και ανθρώπους από όλον τον κόσμο» συμπλήρωσε άλλος.

Οι 15 πρόσφυγες θα τρέξουν τα πέντε χιλιόμετρα στον Μαραθώνιο με την ομάδα #SolidarityNow_Refugee_Team. Τα πάντα ξεκίνησαν πριν από περίπου έναν μήνα όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα του Μαραθωνίου. Μικροί και μεγάλοι ενθουσιάστηκαν και πολύ γρήγορα δύο προπονητές, η Ελένη και ο Αποστόλης ανέλαβαν την προετοιμασία τους. Πλέον, οι Σύροι που διαμένουν στις δομές φιλοξενίας του Solidarity Now δηλώνουν έτοιμοι για τη μεγάλη ημέρα. Κάποιοι είχαν ασχοληθεί με τον αθλητισμό στην πατρίδα τους. Ποδόσφαιρο, κολύμβηση, πάλη. Αλλοι δεν είχαν σχετική εμπειρία. Λεπτομέρειες. Σίγουρα η διαδικασία της προετοιμασίας για έναν αγώνα έδινε σε αυτούς τους ανθρώπους μία διέξοδο από τα καθημερινά τους προβλήματα.

Τα μικρότερα παιδιά της ομάδας των προσφύγων λίγο πριν ξεκινήσει η προπόνηση

«Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ σας;» ρωτήσαμε την ομάδα των προσφύγων. Χαμογέλασαν. Ο μεγαλύτερος από αυτούς δήλωσε: «Φυσικά και υπάρχει ανταγωνισμός αλλά δεν χαλάει το καλό κλίμα μεταξύ μας». «Ξέρουμε ότι τέσσερις από εμάς μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα και τους στηρίζουμε» συμπλήρωσε κάποιος. Το σίγουρα είναι ότι κανένας τους δεν σκέφτεται τον τερματισμό ούτε έχει μπει στην μάχη των δευτερολέπτων. Το μήνυμα που θα στείλουν εξάλλου είναι ο οδηγός και η κινητήρια δύναμη για ό,τι κάνουν.

«Πώς σκέφτεστε το μέλλον σας; Θέλετε να γυρίσετε στην Συρία ή να εγκατασταθείτε στην Ευρώπη;» ρωτήσαμε «βαραίνοντας» ίσως λίγο απότομα την ατμόσφαιρα. Η απάντηση των προσφύγων ήταν σαν να έβγαινε από ένα στόμα. «Φυσικά θέλουμε στο μέλλον να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας, όταν τελειώσει ο πόλεμος. Ισως αυτό πάρει 40 με 50 χρόνια όμως όλοι κάποια στιγμή θέλουμε να γυρίσουμε στη Συρία».

«Πείτε τους τι λέμε πριν την προπόνηση» τους προέτρεψε ο προπονητής τους. Οι μικρότεροι γέλασαν συνωμοτικά. «Φωνάζουμε το όνομα μίας κωμικής φιγούρας από τη Συρία» ομολόγησε κάποιος. «Είναι ένας χαζός χαρακτήρας με καλή καρδιά που λέει συνεχώς αστεία» συμπλήρωσε ένας μεγαλύτερος. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό. Ισως για τους πρόσφυγες, η αναφορά σε αυτήν την κωμική φιγούρα ήταν μια επίκληση και ένα σύντομο ταξίδι στην πατρίδα που γνώρισαν ως παιδιά. Το πολύχρωμο καρτούν δεν είχε καμία θέση σε μια γκρίζα ρημαγμένη χώρα. Ετσι το πήραν μαζί τους. Και το θυμούνται για να χαμογελούν. Σαν μία φωτεινή αλλά τσαλακωμένη καρτ ποστάλ καρφωμένη στον τοίχο.

huffingtonpost.gr: Το SolidarityNow Refugee Team τρέχει χιλιόμετρα αλληλεγγύης στον Κλασικό Μαραθώνιο 2016


Δείτε το άρθρο εδώ

Το SolidarityNow μετέχει στον αγώνα δρόμου των 5χλμ. του φετινού Κλασικού Μαραθώνιου Αθηνών, με την 1η Ομάδα Προσφύγων στην ιστορία του θεσμού, την οποία απαρτίζουν συνολικά 15 πρόσφυγες ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης της οργάνωσης. Το #SolidarityNow_Refugee_Team, μαζί με τους προπονητές του, μέσα από τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας, θα στείλει φέτος το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης, ενότητας και ειρηνικής συνύπαρξης.

Μήνυμα για παγκόσμια αλληλεγγύη

«Για όλους εμάς που φύγαμε από τη χώρα μας κυνηγημένοι από πολέμους και διώξεις, και βρήκαμε στην Ελλάδα τη φιλοξενία και τη βοήθεια από συνανθρώπους μας, με τη συμμετοχή μας στο Μαραθώνιο της Αθήνας, θέλουμε να περάσουμε σήμερα το μήνυμα της παγκόσμιας αλληλεγγύης -ιδίως στις μέρες μας που δοκιμάζεται τόσο- καθώς και το μήνυμα της παγκόσμιας ειρήνης. Έχουμε ζήσει το δράμα του πολέμου που δυστυχώς συνεχίζουν να ζουν οι δικοί μας άνθρωποι που έμειναν πίσω. Είναι υποχρέωση όσων από εμάς τα κατάφεραν, να στείλουμε ένα δυνατό μήνυμα ζωής και αλληλεγγύης προς τους παγκόσμιους ηγέτες – μη μας ξεχνάτε!», δηλώνει σύσσωμο το SolidarityNow Refugee Team.

Οι πρόσφυγες που θα λάβουν μέρος στον αγώνα είναι Συριακής καταγωγής και φιλοξενούνται προσωρινά στις δομές στέγασης του SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος Στέγασης & Φιλοξενίας που υλοποιείται με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας και τη χρηματοδότηση της ΕΕ. Όλοι τους είναι αιτούντες άσυλο και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετεγκατασταθούν στην ευρωπαϊκή χώρα προορισμού τους ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή.

Ο ιστορικός αγώνας της Αθήνας, το μέσο για τη νίκη κατά των διακρίσεων

«Τρέχω φυσικά για να νικήσω, και αν το καταφέρω θα είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα μου, αλλά και που κάποιος από τη Συρία θα έχει διακριθεί στον αγώνα αυτό!”, Νούρι.

«Αγωνίζομαι και κάνω προπονήσεις για να ξεχνιέμαι και νομίζω ο αθλητισμός βοηθάει σε αυτό. Είναι πολύ σπουδαίο που η ομάδα μας έχει αθλητές από τη Συρία με Έλληνες προπονητές. Αυτός ο αγώνας έχει ένα ειδικό βάρος παραπάνω καθώς είναι τόσο ιστορικός!», Αμπντάλα.

«Ελπίζω ότι με τη συμμετοχή μου στο Μαραθώνιο, μπορώ να ενθαρρύνω τον λαό της Συρίας να μην απελπίζεται, αλλά και να δείξω στους Έλληνες ότι οι πρόσφυγες δεν είναι κακοί. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Είμαστε όλοι ένα», Νόρι.

Το απόγευμα της Κυριακής 13 Νοεμβρίου, ο Κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας θα στείλει ένα πρόσθετο μήνυμα μέσω της 1ης Ομάδας Προσφύγων, για τη συνύπαρξη, την ανθρωπιά, τη συμμετοχή, την ισότητα.

TO BHMA: Πρόσφυγες τρέχουν στον Μαραθώνιο της Αθήνας


Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό του 20χρονου Νούρι όταν ενημερώθηκε ότι θα μπορούσε να συμμετάσχει στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας με μια ομάδα προσφύγων, ήταν πως θα ήθελε η χώρα του, η Συρία, να εκπροσωπείται σε ένα τέτοιο γεγονός. Οι 15 σύροι πρόσφυγες, ηλικίας από 14 έως 37 ετών, που θα συμμετάσχουν την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016 στη διεθνούς εμβέλειας διοργάνωση, δεν γνώριζαν αρχικά πολλά για τον συμβολισμό αυτής της διαδρομής. Εκείνος όμως είχε ακούσει ξανά για τον Μαραθώνιο, όταν διοργανώθηκε ένας αντίστοιχος αγώνας δρόμου στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμενε από τον Μάρτιο σε δομή φιλοξενίας.

Ιστορία και… πειθαρχία

 

«Μας ενθάρρυναν όσα μάθαμε για τον συμβολισμό του Μαραθωνίου, πόσο σημαντικός είναι για τους Ελληνες και ότι έχει μια ιστορία που αναβίωσε πριν από 120 χρόνια με τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι είναι δημοφιλείς στη Συρία» εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο 37χρονος Αμπντάλα. Αν και δεν υπάρχει αρχηγός στη Solidarity Now Refugee Team, την πρώτη ομάδα προσφύγων που θα λάβει μέρος στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, όταν μιλά εκείνος ως μεγαλύτερος του δείχνουν μεγάλο σεβασμό.

Η πειθαρχία με την οποία δουλεύουν κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, που ξεκίνησαν πριν από έναν μήνα, εντυπωσιάζει τους προπονητές τους, την Ελένη Κοκκίνου και τον Αποστόλη Κατζόγια. «Είναι όλοι τους πολύ αφοσιωμένοι. Αν και υπάρχουν αστεία και πειράγματα, η προπόνηση δεν σταματάει ποτέ» λέει μιλώντας στο «Βήμα» η Ελένη, η οποία και έριξε αρχικά την ιδέα του Μαραθωνίου.

Οι δύο προπονητές φροντίζουν ώστε οι ημέρες των προσφύγων, που φιλοξενούνται προσωρινά στις δομές στέγασης του Solidarity Now, να μην περιστρέφονται μόνο γύρω από την ατελείωτη αναμονή, μια και όλοι τους βρίσκονται στη χώρα μας για διάστημα οκτώ μηνών και άνω. Ως αιτούντες άσυλο, συμμετέχουν στο πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας, που υλοποιείται με την υποστήριξη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Μπάλα και όχι μόνο

 

Ποδόσφαιρο και μπάσκετ είναι τα πιο δημοφιλή αθλήματα με τα οποία κυρίως οι νεότεροι ασχολούνταν πίσω στη Συρία. Οταν ο Αποστόλης ρωτά ποια άλλα αθλήματα θα τους ενδιέφεραν, οι ιδέες πέφτουν βροχή. Κολύμβηση, πάλη, ακόμη και Moto GP. Αμέσως μετά τον κυριακάτικο αγώνα προγραμματίζεται να ξεκινήσουν παραδοσιακούς χορούς, στους οποίους θα περιλαμβάνονται και συριακοί χοροί, ενώ αναζητείται κλειστός χώρος προπονήσεων ώστε να μη σταματήσουν τις δραστηριότητές τους μέσα στον χειμώνα.

Για όλους η κοινή προπόνηση με στόχο τον Μαραθώνιο έγινε αφετηρία για τη δημιουργία στενότερων δεσμών μεταξύ τους. «Μέχρι να ξεκινήσουμε λέγαμε μόνο ένα “γεια”. Τώρα, ακόμα και όταν διαφωνούμε είμαστε φίλοι. Παρά τον ανταγωνισμό, όλοι ξέρουμε ότι τρεις-τέσσερις είναι αυτοί που θα τα καταφέρουν καλύτερα στον αγώνα και τους υποστηρίζουμε»περιγράφει ο Μοχάμεντ στο «Βήμα».

Τιμή στους οικοδεσπότες

 

Η ευγένεια του ελληνικού λαού αποτελεί για τον Αμπντούλ ένα ακόμη κίνητρο συμμετοχής στον αγώνα της Κυριακής προκειμένου να τιμήσει μια παράδοση της χώρας που τον φιλοξενεί. «Θέλουμε να αφήσουμε στους Ελληνες μια καλή εντύπωση για τη Συρία» λέει με τη σειρά του ο Χασάν, που ετοιμάζεται να μετοικήσει στη Γαλλία με τον αδελφό και τη μητέρα του, ευχόμενος «μια μέρα να λέμε ότι συμμετείχαμε και εμείς σε έναν ειρηνικό μαραθώνιο».

Ονειρο όλων είναι να επιστρέψουν μια μέρα στη Συρία, όταν ο πόλεμος τελειώσει. Εκτιμούν όμως ότι θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι η ειρήνη να επιστρέψει στην πατρίδα τους. Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλουν να στείλουν με τη συμμετοχή τους. Μήνυμα ειρήνης, αγάπης, ισότητας. Μήνυμα ενάντια στον ρατσισμό.

«Ο Μαραθώνιος δεν κερδίζεται με την ταχύτητα, αλλά με το μυαλό» θυμίζει σε όλους ο Αποστόλης και τότε στη μνήμη όλων έρχεται η προσπάθεια που έχουν καταβάλει για να φτάσουν ως εδώ, αλλά και η υπομονή που χρειάζεται μέχρι να τελειώσει το μακρύ και δύσκολο ταξίδι των προσφύγων.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Μπήκα στην ομάδα για να τρέξω και να ξεχάσω το παρελθόν


As published in KATHIMERINI

 

Στο κινητό του μου δείχνει ένα βιντεάκι από την παλιά πρωταθλήτρια της Συρίας Γκάντα Σόουα, τη μοναδική κάτοχο ολυμπιακού μεταλλίου της χώρας του από τους Αγώνες της Ατλάντα το 1996. Φυσικά στόχος του 37χρονου Αμπντάλα δεν είναι να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο όπως η συμπατριώτισσά του, αλλά να κάνει έναν ωραίο αγώνα στον 34o Μαραθώνιο της Αθήνας την Κυριακή, στο δημοφιλέστερο αγώνισμα πολιτισμού και άμιλλας. Μαζί με τον 14χρονο Αλι, τον 22χρονο Σαμίρ και τους υπόλοιπους Σύρους της ομάδας «Solidarity Now Refugee Team» θα αγωνιστούν στον δρόμο των 5 χιλιομέτρων με τους δύο προπονητές τους. «Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη πηγαίνουμε για προπόνηση στο άλσος της Νέας Σμύρνης. Τις υπόλοιπες μέρες παίζουμε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο για να μείνουνε σε φόρμα», μας λέει η καθηγήτρια ειδικής φυσικής αγωγής Ελένη Κοκκίνου από τη ΜΚΟ Solidarity Now η οποία υλοποιεί το πρόγραμμα των αθλητικών δραστηριοτήτων.

Σε ένα τέτοιο «φιλικό» συναντήσαμε χθες την ομάδα των προσφύγων να παίζουν ποδόσφαιρο με το 11ο Γυμνάσιο της Νίκαιας. Ο Αμπντάλα έπαιζε τερματοφύλακας – αν και μάλλον δεν είναι το φόρτε του αφού δέχτηκε αρκετά γκολ, όπως μας είπε αργότερα γελώντας. «Στη Συρία ήμουν ντιζάινερ. Σχεδίαζα χαλιά. Είμαι περίπου οχτώ μήνες στην Ελλάδα και ακόμη δεν ξέρω πού θα πάω μετά. Με τους υπόλοιπους της ομάδας μένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο και γνωριστήκαμε καλύτερα με τις προπονήσεις», μας λέει σε σπαστά αγγλικά.

«Για μένα είναι συγκλονιστικό που έχουν τόση όρεξη για ζωή έπειτα από όλες τις δυσκολίες που περάσανε», λέει στην «Κ» ο δεύτερος προπονητής της ομάδας Απόστολος Κατζόγιας. Μας εξηγεί πόσο ωφέλιμες είναι οι αθλητικές δραστηριότητες για την ψυχολογία τους, την κοινωνική τους επαφή και βέβαια την απόδραση από μια ρουτίνα αναμονής μέχρι να αποφασίσουν οι Αρχές σε ποια χώρα θα μεταβούν στη συνέχεια. «Είναι η καλύτερη εκτόνωση. Θα συνεχίσουμε τις προπονήσεις και μετά τον αγώνα της Κυριακής. Ψάχνουμε χορηγούς για αθλητικά παπούτσια και ένα κλειστό γήπεδο για τον χειμώνα», τονίζει. Ανάμεσά τους έχει ξεχωρίσει ορισμένα ταλέντα και μας δείχνει τον Σαμίρ, που φαίνεται να έχει εμπειρία τουλάχιστον στο ποδόσφαιρο. «Μου αρέσουν τα σπορ, να βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους και γνωρίζω για τη σημασία που έχει ο Μαραθώνιος για την Ελλάδα και την Ιστορία», μας λέει. Η ιστορία του δεν διαφέρει από των υπολοίπων. Ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του από τη Συρία και μέσω Τουρκίας βρέθηκε στη Μυτιλήνη. Από εκεί κατάφερε να πάει μέχρι την Ειδομένη με σκοπό να φτάσει στη Γερμανία για να βρει τον αδερφό του. «Μπήκα στην ομάδα για να τρέξω και να ξεχάσω το παρελθόν. Η ζωή έτσι μοιάζει πιο κανονική», σημειώνει.

Ο αγώνας τελειώνει όπως ξεκίνησε, με γέλια και ευχές για να ξαναβρεθούν στο γήπεδο. Στην πραγματικότητα το πιο πιθανό είναι να μη συναντηθούν ποτέ ξανά, καθώς οι περισσότεροι θα φύγουν σε άλλες χώρες. Ενώθηκαν για τον Μαραθώνιο και θα τρέξουν ως ομάδα μέχρι το τέλος. Σε έναν κύκλο ένωσαν τα χέρια και φώναξαν «νίκη» στα αραβικά. Η ζωή έγινε για λίγο πιο κανονική.

LIFO: #WeAreFamily: Οι αληθινές ιστορίες συνύπαρξης προσφύγων και πολιτών σε οικογενειακές στιγμές


Δείτε το άρθρο LIFO

Το νέο βίντεο της SolidarityNow φιλοδοξεί να κάνει τον κόσμο να δει τους πρόσφυγες με τα μάτια ενός συγγενή

To #WeAreFamily, το νέο βίντεο της οργάνωσης SolidarityNow απαθανατίζει και παρουσιάζει αληθινές ανθρώπινες ιστορίες συνύπαρξης προσφύγων και πολιτών σε οικογενειακές στιγμές. Οι οικογένειες αυτές είναι το αυθόρμητο αποτέλεσμα της συνύπαρξης, αναφέρει η οργάνωση σε ανακοίνωσή της.   Συνάνθρωποί μας που διαβιούν στην Ελλάδα, άνοιξαν το σπίτι τους και φιλοξενούν σήμερα πρόσφυγες που βρίσκονται σε ανάγκη, στερούμενοι βασικά αγαθά, όπως η στέγη. “Νιώθουν οικογένειες. Είναι οικογένειες. Που μοιράζονται την ίδια στέγη, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς, χωρίς φραγμούς θρησκευτικούς, εθνικούς ή άλλους”, αναφέρει η οργάνωση.

Το βίντεο αποτελεί συνέχεια της εκστρατείας του SolidarityNow για το Πρόγραμμα Φιλοξενίας προσφύγων Home for Hope, που έχει στόχο 800 πρόσφυγες να βρουν προσωρινή στέγη μέχρι να μετεγκατασταθούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Μέχρι σήμερα, έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 450 πρόσφυγες. Το #WeAreFamily πραγματοποιείται σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη και από σήμερα θα ξεδιπλώνει τις ιστορίες του μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα της οργάνωσης.   “Στόχος είναι να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας να δουν τους πρόσφυγες με τα μάτια ενός συγγενή, ενός φίλου που ανοίγει το σπίτι του, τους υποδέχεται και τους φιλοξενεί. Και μοιράζεται: το χώρο του, τη φιλία του, το τραπέζι του, τον πολιτισμό του” αναφέρει η οργάνωση.

TO BHMA: Solidarity Now: Ανοίξτε τα σπίτια σας στους πρόσφυγες


Από το tovima.gr

 

Με βασικό μήνυμα «Διώξε το Φόβο. Δώσε Στέγη» το SolidarityNow ξεκινά πανελλαδικής εμβέλειας εκστρατεία για το Πρόγραμμα Στέγασης  και Φιλοξενίας «Home for Hope», με στόχο την ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση και την ενθάρρυνση των πολιτών να «ανοίξουν το σπίτι τους» και να φιλοξενήσουν για λίγο διάστημα πρόσφυγες που στερούνται στέγης.

Το Home for Hope που υλοποιείται από το SolidarityNow από τον Απρίλιο του 2016, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ, αφορά στην υποστήριξη και την προσφορά στέγης σε αιτούντες άσυλο και άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις μετεγκατάστασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

To SolidarityNow έχει δημιουργήσει 800 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας για πρόσφυγες -600 σε Αθήνα και 200 στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό θα εξασφαλίσει αξιοπρεπή στέγαση για αυτή την ευάλωτη ομάδα πληθυσμού στην Ελλάδα, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μέχρι σήμερα, και μέσα από το Home for Hope, έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 450 πρόσφυγες.

Το SolidarityNow μέσα από την εκστρατεία απευθύνει έκκληση στους πολίτες που διαβιούν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, να επιδείξουν για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη τους προσφέροντας τη φιλοξενία τους σε ανθρώπους που τη χρειάζονται περισσότερο.

«Είναι σπουδαίο, σε μια χρονική συγκυρία που το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα φθίνει και ξεχνιέται -ως μη επείγον- και σε μία εποχή που φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας, να αφήσουμε κατά μέρος το φόβο και να κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη μας. Ας δώσουμε σε ανθρώπους που στερούνται ακόμα και τα στοιχειώδη, τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές και ασφαλές κατάλυμα», σημειώνει η Σοφία Ιωάννου, Διευθύντρια Επικοινωνίας του SolidarityNow.