από την Πέπη Μαριόλη, Υπεύθυνη της Υπηρεσίας Απασχολησιμότητας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας του SolidarityNow

Το 1ο JobFair για  πρόσφυγες και μετανάστες στην Αθήνα έγινε πραγματικότητα! Το JobFair διοργανώθηκε από την Υπηρεσία Απασχολησιμότητας του SolidarityNow και τις αντίστοιχες υπηρεσίες Απασχολησιμότητας άλλων οκτώ οργανώσεων, οι οποίες απαρτίζουν την Επιτροπή ‘Livelihoods’ του Δήμου Αθηναίων.

H εξαιρετική δικτύωση των υπηρεσιών Απασχολησιμότητας στην Αθήνα είχε ως αποτέλεσμα την επιτυχή διοργάνωση μιας μέρας καριέρας (jobfair), την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019, στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων, αφιερωμένης σε πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά κυρίως, αφιερωμένης στη συνύπαρξη, την αλληλεγγύη, το σεβασμό στο δικαίωμα όλων για ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας.

Η συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Συμμετείχαν 19 εταιρείες από διαφορετικούς κλάδους όπως η Addeco, η Manpower, η Teleperformance, η AthensBiennale κλπ., εταιρείες από διάφορους κλάδους, όπως αυτούς των κατασκευών, της ναυτιλίας και τον ξενοδοχειακό. Στην πραγματικότητα, η διοργάνωση δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις «Ημέρες Καριέρας» και «Φεστιβάλ Καριέρας» που διοργανώνονται στην Αθήνα. Η προσέλευση του κόσμου ήταν αθρόα και συγκινητική και επί τέσσερις ώρες οι εκπρόσωποι των εταιρειών δε σταμάτησαν να παίρνουν συνεντεύξεις από υποψήφιους!

Οι υποψήφιοι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εξοικειωθούν με τη διαδικασία των συνεντεύξεων, να μιλήσουν και να παρουσιάσουν τα προσόντα και τις γνώσεις τους, να καταλάβουν βιωματικά τί σημαίνει διεκδικώ μια θέση στην αγορά εργασίας. Ιδιαίτερη αξία επίσης έχει ότι οι υποψήφιοι δεν βρέθηκαν σε ένα «προστατευμένο» πλαίσιο, αλλά πήραν μέρος σε μια προσομοίωση κανονικής διαδικασίας συνέντευξης εργασίας. Πλέον, πολλοί από αυτούς μπορούν εύκολα να συμμετέχουν στις «Ημέρες Καριέρας» ή σε άλλα αντίστοιχα JobFair που διοργανώνονται και δεν απευθύνονται στοχευμένα και αποκλειστικά σε πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά είναι ανοιχτά σε όλους.

Η ανταπόκριση από πλευράς των εταιρειών ήταν ενθουσιώδης τόσο για την ίδια τη διοργάνωση, όσο και για το δυναμικό των ανθρώπων. «Δεν περιμέναμε ότι θα βρούμε τόσο ταλέντο σε αυτό τον πληθυσμό!», «Υπάρχει εξαιρετικό δυναμικό!», «Αρχικά, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την άρτια διοργάνωση, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχουμε σε αυτή την ημέρα που επιχειρεί για πρώτη φορά να φτιάξει μια ουσιαστική γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες με την αγορά εργασίας». «Το συγκεκριμένο γεγονός εγείρει το ενδιαφέρον για τη συστηματική ενασχόληση με τις πληθυσμιακές αυτές ομάδες», ήταν μερικά από τα σχόλια των εκπροσώπων των εταιρειών.

Αυτή η εξαιρετική ανταπόκριση μάς κινητοποιεί όχι μόνο να επαναλάβουμε την εκδήλωση, αλλά και να προσπαθήσουμε για την καθιέρωσή της ως θεσμού. Αν οι υπηρεσίες Απασχολησιμότητας είναι ο δρόμος για την ένταξη μεταναστών και προσφύγων, το 1ο JobFair ήταν η λεωφόρος!

Η Υπηρεσία Απασχολησιμότητας λειτουργεί στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα και παρέχεται δωρεάν. Το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας (ΚΑΑ), από το Μάιο 2019, χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ Crowe. Tο ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

* Το Job Fair στην Αθήνα διοργανώθηκε από τις Υπηρεσίες Απασχολησιμότητας των οργανώσεων:

ActionAid – Επίκεντρο
ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Generation 2.0 for Rights, Equality & Diversity
International Rescue Committee (IRC Hellas)
Job Center του Δήμου Αθηναίων
Κέντρο Ένταξης Μεταναστών του δήμου Αθηναίων
Μετάδραση – Δράση για τη Μετανάστευση & την Ανάπτυξη
SolidarityNow – Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Όλες του τις ελπίδες για να μπορέσει να ζήσει με ασφάλεια ο εξάχρονος γιος του, να παρακολουθείται σε νοσοκομείο και να μπορεί να παίρνει την πανάκριβη και εξειδικευμένη αγωγή που κρατά τον εγκέφαλό του λειτουργικό, ο Ραχίμ Ρ. τις στηρίζει πια στην αυριανή εξέταση της μεταγενέστερης αίτησής του για άσυλο σε δεύτερο βαθμό.

Μεταγενέστερη είναι η αίτηση που περιλαμβάνει νέα υποστηρικτικά στοιχεία, τα οποία δεν ήταν γνωστά όταν εξετάστηκε η αίτηση σε πρώτο βαθμό, με αποτέλεσμα να απορριφθεί. Η διαδικασία έχει κατασυκοφαντηθεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που σχεδόν ομολογεί ότι επείγεται να κάνει απελάσεις και βέβαια θεωρεί ότι η υποβολή μεταγενέστερου αιτήματος καθυστερεί τον στόχο της απέλασης.

Οπως λέει ο δικηγόρος Θοδωρής Ζέης, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας της οργάνωσης Solidarity Now, που ανέλαβε την υπόθεση στο στάδιο της προσφυγής σε δεύτερο βαθμό, η αίτηση στο σκέλος αυτό εξετάστηκε επιπόλαια και επιφανειακά.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Πριν από λίγες μέρες «βγήκαν οι βαθμοί» στο μάθημα «Ισότητα φύλων στην Ευρώπη – 2019». Η δασκάλα βαθμολόγησε με κριτήριο την πρόοδο σε έξι βασικούς τομείς – εργασία, χρήματα, γνώση, χρόνο, υγεία, μερίδιο στην εξουσία– και δύο συμπληρωματικούς: βία κατά των γυναικών και συμφιλίωση δουλειάς και οικογένειας. Καταλάβαμε με άνεση, ως χώρα, την τελευταία θέση. Ακόμη και αυτή η επίδοση εξωραΐζει, καθώς έχουμε ελλείψεις σε στοιχεία (κυρίως για τη βία κατά των γυναικών), αλλά και επειδή στείλαμε το «γραπτό» του 2017, και έτσι η άθλια επίδοση του 2019 στην πολιτική εκπροσώπηση δεν μέτρησε.

Θα έπρεπε να μας ανησυχεί αυτή η επίδοση; Μήπως απλώς εμείς έχουμε βρει έναν άλλο τρόπο να ζούμε και να δουλεύουμε που μας ικανοποιεί (παρόλο που μας ξεχωρίζει από τους Ευρωπαίους συμμαθητές); Υπάρχει κόστος στη δική μας ιδιαιτερότητα και ποιος το επωμίζεται; Σε ένα πρώτο επίπεδο, το βάρος της ανισότητας το σηκώνουν οι ίδιες οι γυναίκες: λιγότερες γυναίκες εργάζονται (χάσμα 18 ποσοστιαίων μονάδων), ενώ σχεδόν όλες φροντίζουν άλλους. Επιπλέον, οι γυναίκες αφιερώνουν λιγότερες ώρες και λιγότερα χρόνια (επτά) στη δουλειά τους, πληρώνονται λιγότερο όταν δουλεύουν και παίρνουν μικρότερη σύνταξη όταν σταματούν. Αν και σπουδάζουν το ίδιο και περισσότερο, η καριέρα τους έχει κενά, χαμένες ευκαιρίες, ακροβατικές ισορροπίες και πολλά ατυχήματα. Μερικοί αριθμοί είναι διαφωτιστικοί:

• Οι σωρευτικές αποδοχές γυναικών με παιδιά, 45 ετών στον ιδιωτικό τομέα είναι κατά 41% χαμηλότερες από των ανδρών και κατά 24% χαμηλότερες σε σχέση με των γυναικών χωρίς παιδιά.

• Το ποσοστό των γυναικών με συνταξιοδοτική κάλυψη υπολείπεται του αντίστοιχου των ανδρών κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες (το τρίτο υψηλότερο στην Ε.Ε.).

• Το μέσο εισόδημα των γυναικών από συντάξεις είναι κατά 25% χαμηλότερο του αντίστοιχου των ανδρών συνταξιούχων στην Ελλάδα το 2018.

Η ανισότητα περιορίζει τις οικονομικές επιδόσεις των Ελληνίδων, τις κάνει λιγότερο οικονομικά ανεξάρτητες και, κυρίως, περιορίζει τις δυνατότητές τους. Το κρίσιμο, όμως, είναι ότι το κόστος δεν το εισπράττουν μόνο οι γυναίκες – έχει δηλητηριώδεις επιπτώσεις στην ευημερία όλων, και των ανδρών.

Εκθεση της McKinsey («The power of parity: how advancing women’s equality can add $12 trillion to global growth», 2015) υπολόγισε πως αν οι γυναίκες εργάζονταν όπως οι άνδρες, μέχρι το 2025 το παγκόσμιο ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά 12 τρισεκατομμύρια δολάρια – μία σωρευτική αύξηση της τάξεως του 15%. Το ΔΝΤ, σε φετινή του ανάλυση («Women and Growth»), υπολόγισε ότι το κλείσιμο του χάσματος των φύλων στην απασχόληση θα αύξανε το ΑΕΠ κατά 35% στις χώρες με σημαντική ανισότητα. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, η είσοδος περισσότερων γυναικών στην αγορά εργασίας έχει, εκτός από ποσοτικά, και ποιοτικά αποτελέσματα: μπορεί να συμβάλει κατά 7-8 ποσοστιαίες μονάδες στην αύξηση της παραγωγικότητας, λόγω εμπλουτισμού και ποικιλομορφίας. Επιπλέον, ξανά σύμφωνα με το ΔΝΤ, προσθέτοντας μία ακόμη γυναίκα στο Δ.Σ. μιας επιχείρησης –διατηρώντας το μέγεθος του συμβουλίου αμετάβλητο– αυξάνεται η απόδοση των στοιχείων του ενεργητικού κατά 8-13%.

Αν δούλευαν οι Ελληνίδες όσο οι Δανέζες το 2009, θα ήταν σαν να είχε προστεθεί ένα επιπλέον ΙΚΑ (900.000 άτομα ή 20% ποσοστιαίους όρους) στο εργατικό δυναμικό. Αυτό θα απέτρεπε τη χρεοκοπία του συστήματος συντάξεων και ίσως και της χώρας συνολικά.

Είναι εύκολο να γράφει κανείς υποθετικά σενάρια του τι θα γινόταν αν, ως διά μαγείας, έβγαιναν οι γυναίκες από τη γωνία. Η ποσοτική ανάλυση δείχνει ότι περιφρονούμε το μεγαλύτερο αναπτυξιακό μας απόθεμα. Ομως, η άρση των περιορισμών –η ρήξη με τα στερεότυπα των κοινωνικών αντιλήψεων– μπορεί να προσδώσει ποιοτική ώθηση στις ποσοτικές βελτιώσεις. Θα δώσει νέες και διαφορετικές ευκαιρίες – αναζωογονώντας τον παραμελημένο δυναμισμό του μισού πληθυσμού.

* Η κ. Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι γενική διευθύντρια της οργάνωσης Solidarity Now και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το SolidarityNow ολοκλήρωσε την υλοποίηση του προγράμματος «Κοινωνική Ενσωμάτωση Μεταναστών και Νέων μέσω της Επιχειρηματικότητας» (MYSITE) σε μία γιορτή για την επιχειρηματικότητα, την εργασία και την κοινωνική ένταξη, στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων | Blue Refugee Center, στη Θεσσαλονίκη.

Η εκδήλωση για την ολοκλήρωση του MYSITE πραγματοποιήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο διεξαγωγής του 1ουΦεστιβάλ Καριέρας | Job Fair του SolidarityNow.

Το πρόγραμμα διήρκησε 18 μήνες και ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας 5 οργανώσεων από 5 διαφορετικές Ευρωπαϊκές χώρες, που κοινό στόχο τους έθεσαν την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας ως μέσο βιοπορισμού και οικονομικής ανεξαρτησίας για τους νέους, την προώθηση της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών ή/και προσφύγων, καθώς και την επανένταξη των νέων στην αγορά εργασίας, στις πέντε συμμετέχουσες χώρες (Ελλάδα, Κύπρος, Μάλτα, Ιταλία, Ισπανία).

ο MYSITE είχε τρεις επιμέρους στόχους δράσεων:

• την εκπαίδευση 23 νέων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (Έλληνες και πρόσφυγες/μετανάστες) σε βασικά θέματα επιχειρηματικότητας και στην παροχή κατ’ ιδίαν συμβουλευτικής υποστήριξης από έμπειρους επιχειρηματίες (μέντορες),
• τη δημιουργία 20 επιχειρηματικών πλάνων με την υποστήριξη των εκπαιδευτών και των μεντόρων και
• τη διενέργεια έρευνας σχετικά με το επιχειρηματικό τοπίο και τις θεσμοθετημένες ευκαιρίες στήριξης της επιχειρηματικότητας για νέους και μετανάστες στην Ελλάδα.

Για την έρευνα, το SolidarityNow εξέτασε τις συνθήκες της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα όσον αφορά τους νέους και τους μετανάστες, διενεργώντας συνεντεύξεις με εμπειρογνώμονες, νέους Έλληνες και νέους μετανάστες επιχειρηματίες.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Μηνύματα προσβασιμότητας προσαρμογής και αποδοχής έστειλε ο Σύλλογος ΑμεΑ Καβάλας στα προσφυγόπουλα

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, έχουν το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, αλλά και ενημέρωσης για τα άτομα που αντιμετωπίζουν κάποια μορφή αναπηρίας. Αυτό απέδειξαν τα καθόλα δραστήρια μέλη του Νομαρχιακού Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) Καβάλας, που επισκέφθηκαν την ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου.

Τα μέλη του Νομαρχιακού Συλλόγου ΑμεΑ Καβάλας κατά διαστήματα επισκέπτονται σχολεία κι άλλους κοινωνικούς φορείς, προκειμένου να κάνουν ανάλογες ενημερωτικές δράσεις, είναι όμως η πρώτη φορά που επισκέπτονται μια δομή φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων, με στόχο να απευθυνθούν σε μικρά προσφυγόπουλα. Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του συλλόγου Σμάραγδος Κρεμμύδας, «η ανταπόκριση των παιδιών ήταν πολύ μεγάλη αλλά και γενικότερα η όλη αντιμετώπιση που είχαμε τόσο από τα στελέχη της οργάνωσης SolidarityNow, που μας προσκάλεσαν, και τους μεταφραστές ήταν και για εμάς μια ενδιαφέρουσα εμπειρία».

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ.

Οι άνθρωποι ψάχνουν για πολλούς και διάφορους λόγους εργασία. Υπάρχουν αυτοί που έχουν πάρει μια άδεια παραμονής και έχουν πάρει απόφαση να μείνουν εδώ. Υπάρχουν άλλοι, που λένε ότι άμα βρουν δουλειά θα μείνουν. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Δεν μπορούν να ενταχθούν αν είναι χωρίς κατοικία και εργασία”. Με αυτό τον τρόπο, η Μαίρη Ασβεστά, εργασιακή σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center) της μη κυβερνητικής οργάνωσης “ SolidarityNow” στη Θεσσαλονίκη, μεταφέρει το προφίλ των προσφύγων και των μεταναστών που αναζητούν αρωγή στη μάχη τους να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας στη χώρα μας, απευθυνόμενοι στο Κέντρο, που λειτουργεί από τον Νοέμβριο του 2016.

Εργασιακή σύμβουλος στο συγκεκριμένο κέντρο, το οποίο “παρέχει μια μεγάλη γκάμα υπηρεσιών, κοινωνικές υπηρεσίες, νομική υποστήριξη, μαθήματα σε διάφορες γλώσσες και εργασιακή συμβουλευτική, που σημαίνει υποστήριξη αυτών των ανθρώπων στο να βρουν εργασία”, η κα Ασβεστά περιγράφει στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9 FM”, τη διαδικασία η οποία ακολουθείται: “αυτό που κάνουμε είναι ότι τους συναντάμε δια ζώσης και κατά μόνας και προσπαθούμε να κάνουμε από απλά πράγματα, όπως το να τους φτιάξουμε ένα βιογραφικό, να δούμε θέσεις εργασίας ή να τηλεφωνήσουμε σε εργοδότες, μέχρι πιο ουσιαστικά, όπως να κάνουμε πιο μακρόχρονο σχεδιασμό, να δούμε ποιες είναι οι δεξιότητες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εδώ και τώρα, ποιες είναι αυτές οι ικανότητες που μπορούν να αναπτυχθούν περαιτέρω, για να γίνουν βοηθητικές για μια καλύτερη εργασία”.

Τονίζει δε, πως σημαντικό ρόλο παίζει το “να μάθει ελληνικά αυτός ο άνθρωπος, για να έχει καλύτερη πρόσβαση στην αγορά εργασίας και με καλύτερους εργασιακούς όρους”. Σημαντικό μεν, όχι όμως κρίσιμο, αφού υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία η καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας δεν κρίνεται απαραίτητη, επαγγέλματα μάλιστα στα οποία γίνονται πρακτικά ανάρπαστοι οι υποψήφιοι.

Τους διαλέγουν κυρίως όπου η εμπειρία σε ειδικευμένες εργασίες αντικαθιστά τη γλώσσα

“Επειδή οι άνθρωποι αυτοί έχουν μηδαμινή γνώση της ελληνικής γλώσσας, έχουν κυρίως πρόσβαση σε χειρωνακτικές εργασίες. Άλλες είναι ανειδίκευτες, π.χ εκφορτωτής ή σε αγροτικές εργασίες, μπορεί όμως να είναι και εξειδικευμένες και αυτές είναι καλύτερες περιπτώσεις. Μιλάμε για ανθρώπους που είναι τεχνίτες, π.χ. ξυλουργοί, ράφτες, μάγειρες, που η εμπειρία τους ζητείται στην Ελλάδα. Εκεί, αυτό που υπολείπεται σε γλώσσα, το συμπληρώνει σε εμπειρία” θα επισημάνει η κα Ασβεστά, που περιγράφει πως αυτά τα άτομα βρίσκουν πολύ άμεσα μια θέση αφού δεν υπάρχει σήμερα διαθεσιμότητα τεχνιτών σε πολλούς τομείς. Μια πραγματικότητα, που είναι απόρροια και του μείγματος των μη ενεργών εργασιακά Ελλήνων, που περιλαμβάνει περιορισμένο αριθμό ατόμων με τέτοιες δεξιότητες .

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δε, παρουσιάζει και το ηλικιακό σύνολο, που αναζητά εργασία στην Ελλάδα, όπως και η προέλευσή των: “Κατά βάση περισσότεροι είναι οι άντρες που απευθύνονται σε εμάς απ΄ ό,τι οι γυναίκες, σε ποσοστό περίπου 80%. Προέρχονται από περισσότερες από 40 χώρες. Πολλοί είναι από αφρικανικές χώρες, Καμερούν, Γκάνα, Κογκό, Αιθιοπία, αρκετοί από το Πακιστάν, το Ιράκ, τη Συρία και λιγότεροι από το Ιράν και την Τουρκία και μετά άλλες εθνικότητες. Ο μέσος υποψήφιος εργαζόμενος είναι από 18 μέχρι 40 με 45 ετών” εξηγεί η κα Ασβεστά.

Η ροή προσέλευσης

“Πέρα από τις προσωπικές συμβουλευτικές δράσεις, κάνουμε και διάφορα ομαδικά εργαστήρια, γιατί το κέντρο έχει μεγάλη επισκεψιμότητα, μιλάμε για 600 ανθρώπους εβδομαδιαίως, εμείς είμαστε δύο σύμβουλοι εργασιακοί, οπότε πολλοί άνθρωποι ζητούν αυτήν την υποστήριξη και κάνουμε διάφορα εργαστήρια σε ομαδικό επίπεδο, τα οποία έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα” εξηγεί η κα Ασβεστά, ερωτηθείσα για την πυκνότητα των αιτημάτων βοήθειας. Οι πληροφορίες που δίδονται περιγράφει πως περιλαμβάνουν για παράδειγμα, τι προβλέπουν οι νόμοι στην Ελλάδα, με ποια χαρτιά μπορεί κάποιος να εργαστεί, πως να ζητήσει εργασία. Σε πιο εξειδικευμένα θέματα γίνονται και εργαστήρια για να ενισχύουν από τη δομή “γυναίκες να ενταχθούν στην αγορά εργασίας είτε παιδιά που πλησιάζουν στην ηλικία της ενηλικίωσης και θα πάψουν να χαρακτηρίζονται ως ασυνόδευτα και να είναι σε προστατευτικές δομές” και έτσι η οργάνωση των υπηρεσιών μεταβάλλεται και ολοκληρώνεται “είτε σε ομαδικό, είτε σε ατομικό επίπεδο εργαστήρια, ανάλογα με τις ανάγκες των ανθρώπων”.

Γιατί και πότε θα αποφασίσουν να μείνουν συνειδητά στην Ελλάδα

“Προσωπική μου αίσθηση είναι ότι τους ταιριάζει η Ελλάδα, τους αρέσει, κυρίως λόγω κλιματολογικών συνθηκών σε σχέση με τις βόρειες χώρες”, θα εξηγήσει η κα Ασβεστά, που προσθέτει πως οι ενδιαφερόμενοι για εργασία λένε “ότι οι Έλληνες είναι πιο ανοιχτοί” (σε σχέση με κατοίκους άλλων χωρών). Όταν θα της ζητηθεί να αναφέρει άτομα που γνώρισε και επέλεξαν συνειδητά να εργαστούν στη χώρα μας αν και είχαν άλλη επιλογή, η κα Ασβεστά περιγράφει μια ιστορία που έκανε εντύπωση στο προσωπικό: “Ένας ζαχαροπλάστης είχε πάει στην Νορβηγία, όπου έπαιρνε περισσότερα από τα διπλάσια χρήματα, π.χ., της τάξης των τριών χιλιάδων ευρώ, αντί των χιλίων για την αντίστοιχη θέση εργασίας, όταν ήταν στην Ελλάδα, και επέστρεψε στη χώρα μας. Όπως έλεγε, στη Νορβηγία μόλις τέλειωνε τη δουλειά δεν ήξερε και δεν έβλεπε κανέναν, ενώ εδώ έχει φίλους και έτσι αποφάσισε και ξαναγύρισε” περιγράφει η εργασιακή σύμβουλος και προσθέτει: “μας διαφοροποιεί ότι (εδώ στην Ελλάδα) ακόμη τουλάχιστον οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους και αυτό τους ταιριάζει και τους βοηθάει”, καταλήγει.
Όπως εξηγεί δε, υπάρχουν πάντα “και εκείνοι που θέλουν να βρουν δουλειά γιατί δεν αντέχουν να είναι μέσα σε ένα camp”, κάτι που κύρια αναφέρεται στον νεανικό πληθυσμό. “Μπορεί να είναι και άνθρωποι που ίσως είναι και χρόνια στο δρόμο, άνθρωποι που βρίσκονται πλέον σε ένα δομημένο περιβάλλον και προσπαθούν έτσι να εκμεταλλευτούν τους όρους για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη” προσθέτει η κα Ασβεστά.

Σωτήρης Κυριακίδης

Δείτε το άρθρο, εδώ

Η Μαίρη Ασβεστά, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, μίλησε στη ραδιοφωνική εκπομπή «Μεσημέρι Μαζί», Flash 99.4 και στους δημοσιογράφους Θωμά Καλέση και Μίνα Αφεντούλη για το 1ο Φεστιβάλ Καριέρας και για την υπηρεσία απασχολησιμότητας της οργάνωσης. Ευχαριστούμε τους δημοσιογράφους.