ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_«Εύχομαι στους μαθητές μου να μη σταματήσουν ποτέ να προσπαθούν και να μη νιώθουν μόνοι»


Μαρία Νίνου, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Ιωάννινα

 Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου η Μαρία Νίνου, Φιλόλογος, μιλάει για τα μαθήματα ελληνικών που παραδίδει σε αναγνωρισμένους ενήλικες πρόσφυγες, στο Εκπαιδευτικό Κέντρο Ένταξης του SolidarityNow στα Ιωάννινα. «Δε θα μιλήσω για το πλαίσιο των μαθημάτων», μας λέει στην αρχή της συζήτησής μας και πράγματι προτιμάει να μας μιλήσει για τους μαθητές της, το αγαπημένο της τμήμα, το Β1, που ετοιμάζεται να δώσει στα μέσα Οκτωβρίου εξετάσεις ελληνομάθειας και για το μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που αναγκάζονται σχεδόν βίαια να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Η Μαρία ξεκίνησε να εργάζεται στο SolidarityNow το Γενάρη του 2020 και ανέλαβε το πρώτο της τμήμα λίγο πριν την επιβολή καραντίνας λόγω του νέου  κορονοϊού. Τα μαθήματα «συνεχίστηκαν» μέσω των κοινωνικών δικτύων, όπου οι δάσκαλοι έστελναν εκπαιδευτικό υλικό στους μαθητές. Μετά από αυτή την δύσκολη αλλά συνάμα δημιουργική περίοδο, μαθητές και δάσκαλοι επέστρεψαν στις τάξεις τους. Εκεί όμως οι δάσκαλοι ήρθαν αντιμέτωποι με μια σκληρή αλήθεια. «Μαθητές με μεγάλες δυνατότητες, οι οποίοι θα είχαν σίγουρη επιτυχία στις εξετάσεις, έφυγαν από τη χώρα», τονίζει η Μαρία και συμπληρώνει «κάτι που δημιουργεί σε εμάς τους εκπαιδευτικούς μια μεγάλη ματαίωση». Στον αντίποδα, υπάρχουν και εκείνοι που δεν έφυγαν, που έμειναν εδώ και ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις. Είναι τρία αδέρφια από τη Συρία ένα αγόρι και δύο κορίτσια, που σπουδάζουν στα ΙΕΚ, και κατάφεραν μέσα σε μικρό διάστημα να καλύψουν ένα μεγάλο και αρκετά δύσκολο κομμάτι της εξεταστέας ύλης. «Έχουν καταβάλλει μια υπέρμετρη προσπάθεια όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη μέρα που ήρθαν στην Ελλάδα. Είναι άνθρωποι με πολύ φιλότιμο και μεγάλη θέληση», μας λέει.

Αυτό που αρέσει στη Μαρία περισσότερο, όσον αφορά τη δουλειά της, είναι «να ξυπνάω στους μαθητές μου το κίνητρο να προσπαθούν», ενώ αυτό που την απογοητεύει είναι «να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους». Προτιμάει να διδάσκει σε μεγαλύτερα τμήματα, γιατί εκεί υπάρχει άλλη αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους. Μας μιλάει για ένα μαθητή της από το Ιράκ, ο οποίος αν και πολύ έξυπνος, δημιουργούσε πολλά προβλήματα στην τάξη με τη συμπεριφορά του. «Στην αρχή μας ταλαιπώρησε πολύ, αλλά πλέον έχει αλλάξει και έχει μια τρομερή εξέλιξη και σίγουρα θα περάσει στις εξετάσεις του Α2», μας λέει. «Αυτό που εύχομαι στους μαθητές μου, είναι να μη σταματήσουν ποτέ να προσπαθούν και να μη νιώθουν μόνοι. Στους συναδέλφους μου θα ήθελα να πω να κάνουν τη δουλειά τους με αγάπη γιατί ο μαθητής καταλαβαίνει αν τον νοιάζεσαι πραγματικά», καταλήγει.


Πρόγραμμα HELIOS

Το SolidarityNow σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), και στο πλαίσιο υλοποίησης του προγράμματος HELIOS, έχει αναλάβει τη διοργάνωση και διεξαγωγή μαθημάτων ένταξης και καθοδήγησης ενηλίκων σε Εκπαιδευτικά Κέντρα Ένταξης, που λειτουργούν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

* To Solidarity Now είναι βασικός εταίρος υλοποίησης του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στο πλαίσιο του προγράμματος “HELIOS”, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Directorate General for Migration and Home Affairs (DG HOME).

  • Δείτε τη νέα καμπάνια ευαισθητοποίησης του ΔΟΜ στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://greece.iom.int/en/helios-national-sensitization-campaign

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_ «Αυτό που προσπαθώ να μεταδώσω στους μαθητές μου από όλο τον κόσμο είναι την αγάπη μου να μαθαίνω»

SolidarityNow

Εμμανουέλα, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Αθήνα

Μόλις τελείωσε το μάθημά της, στο Κέντρο Ένταξης του προγράμματος “HELIOS”* στην Αθήνα, και στο διάλειμμά της επιθυμεί να μιλήσει για τη δουλειά της, για την εμπειρία της σε αυτό το πρόγραμμα, που κατά τη γνώμη της πράγματι αποτελεί «έναν δεύτερο ήλιο» για τους ωφελούμενούς του, μνημονεύοντας τον Πλάτωνα**.

Η Εμμανουέλα διδάσκει φιλολογικά μαθήματα σε ενήλικες αναγνωρισμένους πρόσφυγες που μένουν στην Ελλάδα. Η θεωρητική της γνώση στη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας αποτέλεσε το εφόδιο για να διαλέξει να εργαστεί σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης, αλλά όχι μόνο: «Ήθελα πάντα να βοηθώ ανθρώπους να επικοινωνήσουν. Μου αρέσουν και οι διαφορετικές κουλτούρες, τα ήθη και έθιμα άλλων λαών, πάντα παρατηρούσα αυτές τις διαφορές που κάνουν όμως τις ζωές όλων μας τόσο πιο ενδιαφέρουσες. Και το πιο σπουδαίο για μένα είναι ότι όσο περισσότερο παρατηρείς και κατανοείς τις διαφορές τόσο πιο πιθανό είναι να βρεις ομοιότητες μεταξύ των λαών» – έτσι περιγράφει η Εμμανουέλα τον εαυτό της και απαντά στο ερώτημα γιατί διδάσκεις ελληνικά σε πρόσφυγες/μετανάστες, επιλέγοντας έναν δρόμο πιο δύσβατο από τον καθιερωμένο.

Διηγείται πολλές καθημερινές ιστορίες πολυπολιτισμικής επαφής, οι περισσότερες ευχάριστες και αστείες. Άλλωστε όποια κι αν είναι η σύνθεση της τάξης, τελικά όλοι γελούν με τα ίδια πράγματα, ακόμα κι όταν δε μιλούν μια κοινή γλώσσα. Αυτό είναι και που τη συγκινεί. Νοιώθει πολύ ευχαριστημένη που ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων, όπως αυτή του “HELIOS”, και αναγνωρίζει ότι «η συμβολή όλων είναι καταλυτικής σημασίας για αυτό που προσφέρουμε τελικά στους ωφελούμενους-μαθητές μας. Για παράδειγμα, πάρα πολλά ενδιαφέροντα και κυρίως χρήσιμα για το πώς θα προσεγγίσουμε τους μαθητές μας, τα μαθαίνουμε μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με τους διερμηνείς. Έτσι γινόμαστε όλοι μια ομάδα, φορείς όλοι ξεχωριστών γνώσεων, που όταν συνδυάζονται προσφέρουν την κατάλληλη γνώση και καθοδήγηση στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη».

Η Εμμανουέλα χαμογελά όταν καλείται να μας διηγηθεί μια ξεχωριστή στιγμή και θυμάται μια μαθήτριά της που «κατά τη διάρκεια του μαθήματος, χτύπησε το τηλέφωνό της και έμαθε ότι απολύεται. Η ψυχολογική της κατάρρευση μέσα στην τάξη, αναστάτωσε όλους τους μαθητές και αμέσως την παρέπεμψα στην εργασιακή σύμβουλο του ΔΟΜ, που βρίσκεται στον ίδιο χώρο. Ακολούθως, έλαβε συμβουλές από λογιστή για να ενημερωθεί για τα δικαιώματά της, ακολουθήθηκε όλη η διαδικασία για να είναι σε θέση άμεσα να αναζητήσει αλλού εργασία και αμέσως η κατάσταση άλλαξε. Εξακολούθησε να έρχεται στα μαθήματα, ηρέμησε και με ψυχραιμία κατάφερε να συνεχίσει». Σύμφωνα με την Εμμανουέλα, το παραπάνω επιτυχές παράδειγμα έγινε εφικτό λόγω του καλά οργανωμένου και δομημένου προγράμματος που περιλαμβάνει διαφορετικές και διακριτές κατευθύνσεις. Η συνεργασία εκπαιδευτικών και εργασιακών συμβούλων εξασφαλίζει για τους ανθρώπους ένα πλαίσιο στήριξης απαραίτητο για να συνεχίσουν στην εκπαιδευτική διαδικασία βλέποντας άμεσα τον θετικό αντίκτυπο στην καθημερινή τους ζωή.

Η Εμμανουέλα είναι ευτυχής δασκάλα πολλών μαθητών από διαφορετικές χώρες του κόσμου και δια βίου μαθήτρια – τώρα μαθαίνει Φαρσί, την τέταρτη ξένη γλώσσα μετά τα Αγγλικά, Ιταλικά και τα Γαλλικά: «Μου αρέσει να είμαι καθηγήτρια. Αυτό που προσπαθώ να μεταδώσω όμως και στους μαθητές μου από όλο τον κόσμο είναι την αγάπη μου να μαθαίνω. Για να αγαπήσουν κι αυτοί τη μάθηση και να δουν ότι έτσι θα καλυτερεύσουν τη ζωή τη δική τους και των ανθρώπων γύρω τους».

—————————————–

Πρόγραμμα HELIOS

Το SolidarityNow σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), και στο πλαίσιο υλοποίησης του προγράμματος HELIOS, έχει αναλάβει τη διοργάνωση και διεξαγωγή μαθημάτων ένταξης και καθοδήγησης ενηλίκων σε Εκπαιδευτικά Κέντρα Ένταξης, που λειτουργούν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

* To Solidarity Now είναι βασικός εταίρος υλοποίησης του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στο πλαίσιο του προγράμματος “HELIOS”, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Directorate General for Migration and Home Affairs (DG HOME).

**«Η εκπαίδευση είναι δεύτερος ήλιος για τους ανθρώπους», Πλάτωνας.

Παρακολουθήστε τη νέα καμπάνια ευαισθητοποίησης του ΔΟΜ στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://greece.iom.int/en/helios-national-sensitization-campaign

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_«Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή»  


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ_5 ΟΚΤΩΒΡΗ

#εκπαίδευση=ένταξη


«Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή»  

 Χρύσα Ζηζοπούλου, εκπαιδευτικός, Κέντρο Ένταξης, Θεσσαλονίκη

 

Σε μια από τις αίθουσες του Εκπαιδευτικού Κέντρου Ένταξης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, η 33χρονη Χρύσα Ζηζοπούλου, φιλόλογος, παραδίδει μαθήματα ελληνικών σε αναγνωρισμένους ενήλικες πρόσφυγες. Λόγω της πανδημίας και περιορισμού της εξάπλωσης του ιού, ο αριθμός των μαθητών στην τάξη είναι πλέον αρκετά περιορισμένος. Η Χρύσα ξεκίνησε να εργάζεται στο Κέντρο το Φεβρουάριο του 2020 και έχει αναλάβει το τμήμα Α1 που απευθύνεται σε ανθρώπους που τώρα μαθαίνουν ελληνικά, καθώς και το τμήμα των αναλφάβητων.

Συζητάμε με τη Χρύσα για τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει στη δουλειά της. Άνδρες και γυναίκες ηλικίας 19 μέχρι και 48 χρονών από διάφορες χώρες, γονείς οι περισσότεροι, που έχουν πια «ξεφύγει» από τη διαδικασία της μάθησης, αυτοί είναι οι μαθητές της. «Οι ενήλικες μαθητές σε σύγκριση με τους ανήλικους, είναι πιο μαγκωμένοι, έχουν την αίσθηση της ντροπής, δύσκολα θα ξεδιπλωθούν. Ωστόσο είναι πιο συνεπείς όσον αφορά στις υποχρεώσεις τους. Σε αντίθεση με τα παιδιά, δημιουργούν ευκολότερα κοινωνικό κύκλο με αποτέλεσμα να εξασκούν περισσότερο τα ελληνικά», μας εξηγεί η Χρύσα. Η διδασκαλία ενηλίκων, και δη προσφύγων, εκτός από προκλήσεις έχει και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Η Χρύσα μάς μιλάει για την επιμονή μιας γυναίκας, μονογονέας, να μάθει ελληνικά, η οποία έρχεται στο μάθημα μαζί με τη 2 ετών κόρη της. Οι συμμαθητές της χωρίς να φέρουν καμία δυσαρέσκεια έχουν αγκαλιάσει εκείνη και το παιδί της. Ένας άλλος κύριος πάλι, αναλφάβητος, έχει καταφέρει ύστερα από μεγάλη προσπάθεια να διαβάζει τις πινακίδες στο δρόμο, και τις ετικέτες των προϊόντων στο super market.

«Λατρεύω αυτή τη δουλειά. Όταν είμαι μέσα στην τάξη νιώθω γεμάτη. Και ύστερα η πραγματική ανταμοιβή είναι όταν βλέπεις την πρόοδο αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα αρθρώνουν τις πρώτες τους λέξεις. Με αυτούς τους ανθρώπους χτίζεις σχέσεις» μας λέει η Χρύσα και προσθέτει «εύχομαι να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή». Όσον αφορά τους συναδέλφους της εκπαιδευτικούς, θα ήθελε να τους υπενθυμίσει «να μη χάσουν την όρεξή τους και να μη σταματήσουν να έχουν προσδοκίες. Να μην απογοητεύονται γιατί τα εμπόδια είναι πολλά και γι΄αυτό χρειάζονται ενσυναίσθηση, απαραίτητη μέσα στην τάξη».

—————————————–

Πρόγραμμα HELIOS

Το SolidarityNow σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), και στο πλαίσιο υλοποίησης του προγράμματος HELIOS, έχει αναλάβει τη διοργάνωση και διεξαγωγή μαθημάτων ένταξης και καθοδήγησης ενηλίκων σε Εκπαιδευτικά Κέντρα Ένταξης, που λειτουργούν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

* To Solidarity Now είναι βασικός εταίρος υλοποίησης του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στο πλαίσιο του προγράμματος “HELIOS”, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Directorate General for Migration and Home Affairs (DG HOME).

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ* | 1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ_Ο κύριος Αλί είναι 81 ετών και συνεχίζει να μάχεται για τη ζωή


«Γέρος ναι, αλλά γερός. Και μάχιμος. Όσο ζούμε, πρέπει να πηγαίνουμε προς τα εμπρός. Πάντα πάλευα στη ζωή μου και θα συνεχίσω να το κάνω, όσο με κρατάνε τα πόδια μου».

Αυτή τη μέρα που γιορτάζουμε την Τρίτη Ηλικία, γιορτάζουμε τον κύριο Αλί από τη Συρία, 81 ετών σήμερα, ο οποίος έφτασε στα 78 για να αποκτήσει μια ακόμα ιδιότητα στη ζωή του. Αυτή του πρόσφυγα.

Ο κύριος Αλί ακολούθησε την οικογένεια της κόρης του στο ταξίδι της φυγής από τη Συρία, που ξεκίνησε λίγη ώρα μετά την έκρηξη βόμβας στην κουζίνα του σπιτιού της οικογένειας την ώρα που εκείνη καθόταν γύρω από το τραπέζι. Ήταν δεδομένο για αυτόν ότι θα ταξίδευε μαζί τους – «δεν έχω κανέναν άλλον και θα έκανα τα πάντα για να προστατεύσω τα εγγόνια μου. Εμένα δε με νοιάζει σε ποιον τόπο θα πεθάνω».

Έτσι και έγινε. Μετά την Τουρκία και την προσωρινή διαμονή στον καταυλισμό της Μόριας, στη Λέσβο, η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε διαμέρισμα του SolidarityNow στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης ESTIA**. «Είχα ακούσει ότι η Ελλάδα είναι όμορφη και οι άνθρωποί της φιλικοί». Και συμπληρώνει χαμογελώντας σαν παιδί πίσω από τα κόκκινα γυαλιά πρεσβυωπίας του: «Άλλωστε δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Συρίας».

Ο κύριος Αλί, χήρος και πατέρας μιας κόρης, ταλαιπωρήθηκε για να φτάσει στην Ελλάδα. Και πριν όμως δεν είχε εύκολη ζωή. Είναι ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά τα χέρια του, που δούλεψαν πολύ, τον έκαναν τελικά έναν πετυχημένο επιχειρηματία. Αυτά τα χέρια που από νωρίς φάνηκε να έχουν ταλέντο στο ράψιμο. Έτσι ο κύριος Αλί ξέφυγε από το μέχρι τότε πεπρωμένο του που ήταν να εργάζεται ως υπηρέτης, μοίρα που καθορίστηκε εκείνα τα χρόνια από τη φτωχή οικογένειά του.

Όμως η τύχη του χαμογέλασε και ένας φίλος του τού πρότεινε να εργαστεί μαζί του στο ράψιμο μαντηλιών. Το έκανε και στη συνέχεια με τη σκληρή δουλειά, κατάφεραν να γίνουν συνέταιροι και τελικά να δημιουργήσουν μαζί μια βιοτεχνία εξαγωγής προϊόντων από μετάξι. Δουλεύοντας έμαθε να γράφει και να διαβάζει. Αυτή η βιοτεχνία έδωσε στην οικογένεια τη δυνατότητα να ζει εύπορα, κάτι που διακόπηκε βίαια από τον πόλεμο.

Ο κύριος Αλί δεν έχασε το κουράγιο του και ακόμα στηρίζει την κόρη του και την οικογένειά της με όποιον τρόπο μπορεί – συναισθηματικά, ηθικά, οικονομικά. Σήμερα, ο ίδιος και η οικογένειά του βρίσκονται πια στη Γερμανία, όπου κατάφεραν να επανενωθούν με το έκτο παιδί της οικογένειας, τη 17χρονη Σεχραζάτ.

Ο Αλί είναι μία απόδειξη του ενεργού ρόλου των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας με τη βοήθεια που προσφέρουν στα παιδιά τους, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των εγγονών τους. Είναι  ζωντανοί φορείς μετάδοσης πολύτιμων εμπειριών και γνώσεων και προσφέρουν συνολική υλική και άυλη στήριξη.   

*Η Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία γιορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

**Ο κύριος Αλί και η οικογένειά του υπήρξαν ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης και παροχής υπηρεσιών ESTIA, που υλοποιείται από το SolidarityNow σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ  για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Μ. παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν παραδίδει τα όπλα, έχει ένα σχέδιο και προσπαθεί βήμα-βήμα να το υλοποιήσει


Ο Μ. κατάγεται από τη Συρία και μαζί με την οικογένειά του διέμεναν στη Βόρεια Ελλάδα, σε διαμέρισμα που μισθωνόταν από το SolidarityNow, στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA. Η ζωή του, όπως μας λένε οι κοινωνικοί λειτουργοί που είχαν αναλάβει τον Μ. και την οικογένειά του, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρησιμοποιούν την περίπτωσή του ως παράδειγμα σε ωφελούμενους του προγράμματος που τώρα προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα βήματα και να σταθούν μόνοι στα πόδια τους, χωρίς να εξαρτώνται από  κάποια οργάνωση ή το κράτος.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στο διαμέρισμα, το φθινόπωρο του 2018, ο 27χρονος Μ. διεκδίκησε ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος διαμέρισμα για την τετραμελή οικογένειά του. Η μεταφορά στο νέο διαμέρισμα πραγματοποιήθηκε και τότε ο Μ. ξεκίνησε να προσπαθεί να βρει δουλειά. Μαζί με ένα φίλο του άρχισαν να εργάζονται στις λαϊκές αγορές πουλώντας φρούτα και λαχανικά. Η φύση της δουλειάς και η τριβή με τους πελάτες αποτέλεσε αφορμή για εκείνον να μάθει ελληνικά. Και ενώ σιγά σιγά τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται, προέκυψε ένα θέμα υγείας σε ένα από τα παιδιά του. Ο Μ. δε σταμάτησε ποτέ να πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά και να προσπαθεί για αυτό. Το SolidarityNow οργάνωσε επισκέψεις σε γιατρούς και σε νοσοκομεία. Μέσα σε αυτές τις δυσκολίες προστέθηκε και η ανακοίνωση για έξοδο της οικογένειας από το πρόγραμμα στέγασης ESTIA στα τέλη Μαΐου.

Ο πανικός κράτησε για λίγο στην περίπτωση του Μ. καθώς έπρεπε να σκεφτεί λογικά και να βρει άμεσα μια λύση. Το ραντεβού με το γιατρό για το παιδί του δρομολογήθηκε μετά το τέλος της καραντίνας και έμενε τώρα σε εκκρεμότητα το θέμα του σπιτιού. Ενημερώθηκε από την κοινωνική του λειτουργό για το πρόγραμμα HELIOS* και μόνος του επισκέφθηκε τα γραφεία του Διεθνή Οργανισμού Μετανάστευσης που το υλοποιεί. Εκεί τον κατεύθυναν να αναζητήσει ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Ο Μ. συγκέντρωσε τηλέφωνα και βρήκε ένα διαμέρισμα όπου θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του. Προκειμένου να πείσει τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τον παρέπεμψε να μιλήσει με τους ανθρώπους του SolidarityNow. Τελικά, ο Μ. κέρδισε την εμπιστοσύνη αλλά και το θαυμασμό του ιδιοκτήτη του σπιτιού, ο οποίος θέλησε να προσλάβει αυτόν και τη σύζυγό του στην επιχείρηση εστίασης που διαθέτει, η οποία λόγω κορονοϊού είχε παραμείνει κλειστή.

Ο Μ. παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν ‘παραδίδει τα όπλα”, έχει ένα σχέδιο και προσπαθεί βήμα- βήμα να το υλοποιήσει. Όπως λέει και η κοινωνική του λειτουργός είναι ένας καλός άνθρωπος, θέλει πάντα το καλύτερο για αυτόν και την οικογένειά του και παλεύει για αυτό. Είναι αρκετά δοτικός και ζεστός απέναντι στους ανθρώπους, κι αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη του μπορεί να σού δώσει την καρδιά του. Σήμερα ο Μ. συνεχίζει να δουλεύει στη λαϊκή, αλλά το εισόδημα δεν είναι αρκετό για να καλύψει τα έξοδά του, έτσι κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα βρει μια καλύτερη δουλειά για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του.

 

* Tο Πρόγραμμα ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

*Το Πρόγραμμα Υποστήριξη Ένταξης στην Ελλάδα Δικαιούχων Διεθνούς Προστασίας-HELIOS υλοποιείται από τον ΔΟΜ και είναι χρηματοδοτούμενο από τη Γενική Διεύθυνση Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG HOME).