Άννα, 40 χρονών

ωφελούμενη της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και

ψυχοθεραπείας στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Μιλά χαμηλόφωνα αλλά τα περισσότερα τα εκφράζει με τα μάτια της -όμορφα, καστανά, υγρά, μέρος ενός κατάλευκου προσώπου που το συνθέτουν κομψά γυναικεία χαρακτηριστικά. Όσα η Άννα δε λέει με τη φωνή ή τα μάτια, τα εκφράζει, ασυναίσθητα, με τα πλούσια μακριά καστανόξανθα μαλλιά της – τα άγγιζε όταν ήταν αμήχανη, όταν δεν ήθελε να απαντήσει σε μια ερώτηση, όταν έπαιρνε λίγο χρόνο για να σκεφτεί.

Ένα χρόνο πριν βρέθηκε σε συναισθηματικό και επαγγελματικό τέλμα. Δεν είχε δουλειά, άρα και χρήματα, δεν είχε άλλους ανθρώπους να στραφεί σε αυτούς για υποστήριξη – «είχα ανάγκη να μιλήσω και να ξέρω ότι δεν θα κριθώ, αλλά ταυτόχρονα χρειαζόμουν καθοδήγηση και συμβουλές για να καταφέρω να δω ξανά ‘καθαρά’ μπροστά μου το μέλλον, ένα μέλλον που μόνο φόβο μού γεννούσε εκείνες τις στιγμές».

Μια σειρά από τυχαία ωστόσο ευνοϊκά γεγονότα την οδήγησαν στην πόρτα του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα και στην πρώτη συνάντησή της με τον επικεφαλής της ομάδας των ψυχολόγων. Η Άννα στην αρχή ήταν διστακτική και επιφυλακτική αλλά σχετικά γρήγορα όπως η ίδια λέει «ένιωσα οικεία με τον ψυχολόγο μου, ο οποίος με ενθάρρυνε και με έκανε να βαδίσω ξανά στο δρόμο που θα με οδηγήσει να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και να προχωρήσω με δικές μου δυνάμεις μπροστά».

Άννα δεν είναι το το πραγματικό της όνομα -έτσι όμως θέλησε να συστηθεί στον κόσμο που θα διαβάσει την ιστορία της. Η 40χρονη σήμερα γυναίκα, διηγείται δυσάρεστες οικογενειακές αναμνήσεις που καταλήγουν σε φυγή από το σπίτι στα 16 της. Από τότε η Άννα έχει ζήσει μια ζωή με καλές και κακές στιγμές, με πολλές δυσκολίες. Πάντα με σκληρή δουλειά και προσπάθεια. Στη ζωή της εμφανίστηκε και ένας άντρας, ο μετέπειτα σύζυγός της. Αν και σήμερα δεν είναι πια μαζί ως ζευγάρι, έχει κρατήσει τις καλές αναμνήσεις από αυτό το γάμο.

Η Άννα δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο, αφού με το που έφυγε από το σπίτι της αναγκάστηκε να δουλέψει για να επιβιώσει. Οι δουλειές που έχει αλλάξει είναι πολλές. Άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο ενδιαφέρουσες, ενώ έχει στο ενεργητικό της και δυο χρόνια εργασίας στην Αγγλία. Πέρυσι, εκτός από την ανεργία, αντιμετώπισε ένα περαστικό αλλά σοβαρό πρόβλημα υγείας. Η υγεία της αποκαταστάθηκε –σε αντίθεση με την απασχόληση, με συνεπακόλουθο ένα τεράστιο συναισθηματικό κενό.

Τότε η Άννα ένιωσε πως χρειαζόταν βοήθεια και την αναζήτησε. Τον τελευταίο χρόνο επισκέπτεται το Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας μια φορά την εβδομάδα, λαμβάνοντας δωρεάν υποστήριξη μέσω της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας. «Ο ψυχολόγος μου με ‘χτίζει’ από την αρχή, με βοηθά να πιστεύω ότι υπάρχει και για μένα ελπίδα. Με έχει βοηθήσει να σκέφτομαι αλλιώς και τώρα εκτός από τη λογική έχω και την ψυχραιμία που χρειάζεται για να ανταποκριθώ σε όλα όσα θα έρθουν στη ζωή μου».

Το αποτέλεσμα; Άμεσο!

Η Άννα σήμερα είναι μαθήτρια στο νυχτερινό σχολείο της γειτονιάς της και τον Ιούνιο θα αποφοιτήσει από το Λύκειο. Επόμενος στόχος της είναι να βελτιώσει τα αγγλικά της και να λάβει μια σχετική πιστοποίηση που θα τη βοηθήσει να βρει μια πλήρους απασχόλησης θέση εργασίας. Στο μεταξύ εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος μερικής απασχόλησης.

Το σπουδαιότερο όμως που έχει καταφέρει η Άννα είναι να κερδίζει σταδιακά την εμπιστοσύνη στον εαυτό της αλλά και στους άλλους. Χρειάζεται ακόμη να νικήσει το φόβο ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν θα ανταποκριθούν σε αυτό που εκείνη περιμένει. Προσπαθεί να είναι πιο επιεικής τόσο με τον εαυτό της όσο και με τους άλλους.

Και φαίνεται να τα καταφέρνει πολύ καλά.

*Η Άννα είναι μία από τους ανθρώπους  που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Βρείτε περισσότερα για τις pro bono υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

Σε αυτό το σπίτι αλληλεγγύης ζει η οικογένεια των Νουρ – ο μπαμπάς λέγεται Νουρ, όπως ακριβώς είναι και το μικρό όνομα της μητέρας του. Μητέρα και γιος βρίσκονται σήμερα στην Αθήνα μαζί, αλλά δεν είναι μόνο οι δυο τους. Ο Νουρ έχει κάνει τη δική του οικογένεια με τη Γκοφράν και είναι γονείς της 3χρονης Μίρα και του Ηλία που είναι 7 μηνών και γεννήθηκε στην Ελλάδα.

Στα μέσα του 2016, έκαναν όλοι μαζί το γνωστό ταξίδι από την Ντούμα της Συρίας προς την Τουρκία και στη συνέχεια έφτασαν στην Ελλάδα με πρώτο σταθμό τη Μυτιλήνη. Η Ελλάδα, η Ευρώπη ήταν και για αυτούς η σωτηρία από τον πόλεμο, η ζωντανή ελπίδα για μια ασφαλή ζωή ξανά.

«Σήμερα θα μαγειρέψω μάντι και ταμπουλέ». Θα φάμε μαζί τους. Η γιαγιά Νουρ μάς προσκαλεί και το ζευγάρι μάς λέει ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τη μαγειρική της! Μέχρι να έρθει η ώρα του μεσημεριανού φαγητού όμως, έχει ήδη στρωθεί μπροστά μας ένα τραπέζι γεμάτο φρούτα. Η γιαγιά δεν σταματά να φέρνει πιάτα, να ξεφλουδίζει μήλα, μπανάνες, ρόδια και αχλάδια – «Πάντα τρώμε πολλά φρούτα. Η μητέρα μου μας έχει μάθει ότι είναι καλύτερα από το φαγητό», απαντά στο απορημένο μας βλέμμα ο Νουρ.

Είναι οι καλύτεροι οικοδεσπότες και είναι πολύ χαρούμενοι που σήμερα βρίσκονται στην Αθήνα και ζουν σε ένα από τα έξι σπίτια αλληλεγγύης, στο πλαίσιο του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης» που υλοποιεί το SolidarityNow, με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees.

Ενώ τα φρούτα καθαρίζονται, η Γκοφράν προσπαθεί να συνομιλήσει μαζί μας στα ελληνικά. Μαθαίνει τη γλώσσα, όπως και οι Νουρ, παρακολουθώντας τα μαθήματα ελληνικών που προσφέρονται στους ωφελούμενους του προγράμματος από τις εκπαιδευτικές ομάδες του SolidarityNow. «Η Εθνική τράπεζα είναι ανάμεσα στο φαρμακείο και το ταχυδρομείο». Στο σημερινό μάθημα της Γκοφράν, αυτή είναι η πρόταση που πρέπει να μάθει να γράφει, ενώ έχει ήδη μάθει να λέει: «Περπατώ ευθεία και στα δεξιά μου είναι το σούπερ μάρκετ και αριστερά μου το φαρμακείο».      

Η Γκοφράν θέλει πολύ να μάθει ελληνικά, να βρει μια δουλειά και να μείνει στην Ελλάδα. Παράλληλα, μας εξομολογείται ότι θέλει να μάθει πιάνο και ότι είναι ζωγράφος! Λατρεύει τη ζωγραφική! Ο πατέρας της έπαιζε ακορντεόν και πιστεύει ότι σε εκείνον μοιάζει και της αρέσουν οι τέχνες. Όμως η μελαγχολική Γκοφράν που είναι μόλις 20 χρονών και μητέρα δυο παιδιών, φοβάται ακόμη να ονειρευτεί. Τώρα προσπαθεί να αλλάξει την πεποίθησή της ότι δεν πρέπει να κάνει όνειρα -«άσε τα, όπως έρθουν καλύτερα, δεν πρέπει να ονειρεύομαι»- τώρα που νοιώθει ασφάλεια ξανά.

Και η γιαγιά Νουρ θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Της αρέσει πάρα πολύ εδώ, πιστεύει ότι μοιάζουν πολύ οι Έλληνες κι οι Σύριοι και θα κάνει ό,τι μπορεί για να δουλέψει και η ίδια. Έτσι πιστεύει ότι θα καταφέρει να φέρει και την κόρη της στην Ελλάδα που έχει μείνει πίσω στη Συρία με τη δική της οικογένεια. Γιατί της λείπει πολύ. Η γιαγιά και η Γκοφράν παρακολούθησαν πρόσφατα το σεμινάριο φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Κέντρο Φωτογραφίας στην Αθήνα για τους ωφελούμενους των προγραμμάτων στέγασης του SolidarityNow. Μέσα από τις φωτογραφίες η γιαγιά Νουρ δημιούργησε ένα κολάζ με κείμενο που αφορούσε στην κόρη της, τη σχέση μαζί της και κατάφερε έτσι να εκφράσει με έναν διαφορετικό για αυτήν τρόπο τα συναισθήματα που της γεννά ο αποχωρισμός τους.

Στο μεταξύ, ο Νουρ κάνει συνέχεια δουλειές μέσα στο σπίτι -είναι και αυτός πολύ νέος και γεμάτος όρεξη για τη νέα ζωή που ξεκινά για την οικογένειά του στην Ελλάδα. Στη Συρία ήταν φούρναρης και δεν το βάζει κάτω, θα τα καταφέρει κι εδώ.

Το μάντι και το ταμπουλέ είναι σχεδόν έτοιμα και το τραπέζι προμηνύεται εξαιρετικό. Αγκαλιά με τον μικρό Ηλία, η Γκοφράν μάς δείχνει τις θέσεις μας στο τραπέζι και όλοι μαζί απολαμβάνουμε το σπιτικό φαγητό. Η ζωή κυλά όπως σε όλα τα σπίτια όπου υπάρχει μια ζεστή, φιλόξενη και αγαπημένη οικογένεια, από όπου και αν προέρχονται τα μέλη της.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Η 19χρονη Άγια από τη Συρία είναι λευκή σαν το χιόνι. Έχει ένα κατάλευκο πανέμορφο πρόσωπο και μεγάλα μάτια. Της μοιάζει και η Γουαφά, η 3χρονη κόρη της, το κορίτσι με τα δυο υπέροχα μαύρα μάτια. Όσο την παρατηρούμε, η ίδια τρέχει πίσω από τον Ομάρ, το 2χρονο γιο της.

Έτσι ξεκινάμε να συζητάμε με το σύζυγο της Άγια, τον Αμπντούλ ο οποίος μας ρωτά ποιο είναι το επάγγελμά μας και όταν έρχεται η σειρά του να απαντήσει σηκώνεται ενθουσιασμένος από την καρέκλα λέγοντας «Τί θέλετε; Το φτιάχνω!». Είναι ξυλουργός και πρόθυμος να φτιάξει τα πάντα! Έχει ξαναέρθει στην Ελλάδα. Φοβόταν ότι ο πόλεμος θα ξεσπάσει στη χώρα του και ότι θα χάσει τη δουλειά του. Όπως και έγινε.

Θυμάται ακόμη την κυρία που τυχαία είχε συναντήσει όσο ήταν στην Ελλάδα για πρώτη φορά και του είχε πει «όποιος πιει από το νερό της Ελλάδας δεν την ξεχνά και επιστρέφει». Δεν θα το ξεχάσει ποτέ, μας λέει. Έτσι συνέβη στον ίδιο. Του άρεσε τόσο πολύ που όταν πια δε γινόταν να μείνει στη Συρία λόγω του πολέμου, μόνο στην Ελλάδα ήθελε να έρθει και τα κατάφερε.

Σήμερα, έχει δημιουργήσει για την οικογένειά του ένα όμορφο, φωτεινό σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, που είναι ένα από τα έξι σπίτια αλληλεγγύης. Ο Αμπντούλ και η Άγια παρακολουθούν και οι δυο τα μαθήματα ελληνικών που προσφέρονται στο πλαίσιο του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης» που υλοποιεί το SolidarityNow, με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Αυτό είναι και η αρχή για την Άγια που δεν πρόλαβε να τελειώσει το σχολείο στην πατρίδα της και ονειρεύεται να το καταφέρει εδώ. Ακόμη μεγαλύτερο όνειρό της είναι να γίνει παιδίατρος!

Ο Αμπντούλ, η Άγια, η Γουαφά και ο Ομάρ παίρνουν μέρος σε όλες τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται για τα μέλη των έξι οικογενειών των σπιτιών αλληλεγγύης και αγαπούν πολύ τις βόλτες, όπως αυτές που οδηγούν στη θάλασσα. Άλλωστε όνειρο της Άγια είναι να μάθει να οδηγεί και να καταφέρουν να αποκτήσουν ένα αυτοκίνητο που θα της προσφέρει τις βόλτες που τόσο επιθυμεί.

Η Άγια μιλά για την πατρίδα της με νοσταλγία. Της λείπει. Είναι πρόθυμη όμως να ξεκινήσει μια νέα ζωή στην Ελλάδα, μια ζωή που σίγουρα, όπως μας λέει, θα είναι καλύτερη για τα παιδιά της.

Η Άγια το απόγευμα θα συναντήσει την Γκοφράν και την Αρίζ -γειτόνισσες-, για να πιουν μαζί το τσάι τους. Αυτή η σχέση έχει αναπτυχθεί μέσα από τα σπίτια αλληλεγγύης και τα μέλη των οικογενειών ευχαριστιούνται την παρέα που προσφέρει ο ένας στον άλλον. Έχουν κάτι κοινό. Το παρελθόν που επιθυμούν να αφήσουν πίσω, το παρόν που τους προσφέρεται μέσα από το πρόγραμμα «Σπίτια Αλληλεγγύης» και ένα μέλλον για το οποίο είναι πρόθυμοι να προσπαθήσουν.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Είναι μόλις επτά μηνών κι όμως είναι ένα πλάσμα υπερκινητικό με αεικίνητο βλέμμα! Με την είσοδό μας σε αυτό το «σπίτι αλληλεγγύης» αναστατώνεται, ντρέπεται και βρίσκεται ξαφνικά πίσω από την πόρτα, σε απόσταση αναπνοής από την 3χρονη Ιωσηφίνα η οποία γνωρίζει ότι θα την προστατεύσει, αν χρειαστεί. Αλλάζει δέκα φορές θέση μέχρι να καταλήξει κάτω από την αριστερή  γωνία του κρεβατιού της Ιωσηφίνας, από όπου  μπορεί  να έχει υπό την επίβλεψή της…τα πόδια όλων μας – άρα και την όποια τυχόν κίνηση!

Το όνομά της;

Kitty.

Η ταυτότητά της;

Γάτα Περσίας.

Αν την περιγράφαμε με μία λέξη ποια θα ήταν αυτή;

Φουντωτή!

Τα έξι μέλη της οικογένειας σε αυτό το «σπίτι αλληλεγγύης» έχουν λοιπόν μαζί τους και την Kitty, που όπως δηλώνουν είναι ισότιμο μέλος της οικογένειας με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που της αντιστοιχούν. Και οι επτά αυτού του σπιτιού είναι υπέροχοι!

Βρίσκονται στην Ελλάδα από το 1995, όπου βρέθηκαν ως οικονομικοί μετανάστες. Σήμερα δεν θεωρούνται μετανάστες πια αλλά παραμένουν άνθρωποι που χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ για να ζουν με αξιοπρέπεια μια και η οικονομική κρίση στη χώρα τούς «τα έφερε λίγο ανάποδα», όπως λέει υπομειδιάζοντας πικρά η Ντανιέλα, 34 χρονών, μητέρα τριών παιδιών. Έτσι σκέφτεται και ο σύζυγός της, ο Σέρτζιο, που κουνά το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας τα λεγόμενα της Ντανιέλα. Η συζήτησή μας για την ιστορία της οικογένειάς τους που τους φέρνει να έχουν βρει σήμερα στέγη σε ένα από τα «σπίτια αλληλεγγύης» διακόπτεται συχνά από φωνές, κλάματα και αιτήματα των παιδιών τους – η γιαγιά όμως, το έκτο αλλά κύριο μέλος της οικογένειας είναι εκεί και δίνει όλες τις λύσεις.

Η γιαγιά Άννα που είναι μόλις 65 χρονών έχει και αυτή πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Η ίδια με το σύζυγό της αναζήτησαν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 περνώντας πολύ δύσκολες μέρες στην αρχή. Στη συνέχεια όμως, οι προσπάθειες ευοδώθηκαν, μερικά από τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα, τα παιδιά τους μεγάλωσαν. Με σκληρή δουλειά κατάφερναν να ζουν όλοι μαζί ευτυχισμένοι. Έτσι η κόρη της Άννας, η Ντανιέλα συνάντησε τον Σέρτζιο και με σκληρή εργασία ξεκίνησαν τη ζωή τους – σήμερα είναι γονείς τριών παιδιών. Τα χρόνια που ήρθαν όμως δεν ήταν τόσο καλά -απολύσεις, ματαιώσεις, αυξημένες ανάγκες, μειωμένα έσοδα.

Μετά τη βοήθεια που ζήτησε και έλαβε η οικογένεια από το Δήμο της Αθήνας, ο δρόμος τούς οδήγησε στο SolidarityNow και σήμερα είναι κάτοικοι ενός από τα έξι «σπίτια αλληλεγγύης». Είναι τόσο χαρούμενοι και ευγνώμονες! «Γελώ ξανά! Δε φοβάμαι τώρα, είχα φτάσει χαμηλά και τώρα νοιώθω ότι διεκδικώ τη ζωή ξανά», λέει η Ντανιέλα. Ο Σέρτζιο δεν μιλά τόσο, αλλά τα μάτια του λάμπουν συγκινημένα.

Νοιώθουν ότι έχοντας ένα σπίτι τώρα, θα μπορούν αργότερα να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Με σκληρή δουλειά πάντα. Για το ζευγάρι αυτό δεν υπάρχει δουλειά που να φοβάται  να κάνει -η εργασία για αυτούς είναι πολύ σημαντικό αγαθό. Σήμερα, η Ντανιέλα εργάζεται λίγες ώρες σε μια επιχείρηση και χαίρεται πολύ για αυτό. Ο Σέρτζιο προσπαθεί να βρει μια οποιαδήποτε εργασία – δεν εγκαταλείπουν.

Σε ένα δωμάτιο του σπιτιού υπάρχει το τραπέζι που είναι ανοιχτά βιβλία και τετράδια. Εκεί διαβάζει η 8χρονη Ναταλία που πηγαίνει στο σχολείο, εκεί της ανακατεύουν τα πράγματά της ο Αλέσσιο, δύο και η Ιωσηφίνα, τριών χρονών αντίστοιχα. Μια κλασσική οικογενειακή στιγμή σε ένα σπίτι με παιδιά – μια στιγμή ενός «σπιτιού αλληλεγγύης».

Η γιαγιά Άννα, η Ντανιέλα και ο Σέρτζιο θα τα καταφέρουν. Η Ελλάδα είναι η χώρα τους πια, νοιώθουν πολύ κοντά στους Έλληνες και δεν την αλλάζουν. Η ζωή τους μπαίνει σε έναν πιο σταθερό δρόμο όπως μας λένε, τώρα που ζουν στο σπίτι αυτό και μπορούν και αισιοδοξούν.

Παρέα με την Kitty, η οποία δειλά-δειλά μετακινείται από τη θέση της, η οικογένεια μάς συνοδεύει μέχρι την πόρτα ενώ ανανεώνουμε το ραντεβού μας για μια επόμενη συνάντηση. Η Kitty μας κοιτά μέχρι που απομακρυνόμαστε στο διάδρομο – μάλλον ήθελε να σιγουρευτεί ότι θα φεύγαμε – το «σπίτι αλληλεγγύης» είναι όλο δικό της ξανά.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Ο Φιράς μετρά τα παιδιά του και μας τα παρουσιάζει ένα-ένα.

Μία, δύο, τρεις, τέσσερις κόρες. Η μία πιο όμορφη από την άλλη!

«Είμαι τυχερός και περήφανος που τις έχω».

Ο 40χρονος Φιράς και η σύζυγός του ήρθαν από το Ιράκ στην Ελλάδα, με πρώτο σταθμό το Φαρμακονήσι. Έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ στη χώρα τους. Ο Φιράς διώχθηκε από το καθεστώς, έχασε τη δουλειά του, απειλήθηκε η ζωή της οικογένειάς του. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναζητήσει την ασφάλεια κάπου αλλού. Έτσι έκαναν όλοι μαζί το επίπονο ταξίδι για να φτάσουν στην Ελλάδα.

Η ζωή του στη χώρα του ήταν πολύ καλή. Εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός σε πολύ μεγάλα κατασκευαστικά έργα και ζούσαν αξιοπρεπώς και με ασφάλεια. Σήμερα όμως, βρήκε τελικά μια ασφαλή ζωή μακριά από τη χώρα του σε μια άλλη χώρα, που αρχίζει να τη νοιώθει δική του.

Όλοι μαζί ζουν σε ένα από τα έξι σπίτια αλληλεγγύης στο πλαίσιο του ομώνυμου προγράμματος που υλοποιεί το SolidarityNow, με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Είναι πολύ χαρούμενοι για αυτή την εξέλιξη στη ζωή τους.

Τα κορίτσια πηγαίνουν όλα στο σχολείο και μαθαίνουν ελληνικά. Οι γονείς επίσης παρακολουθούν τα μαθήματα ελληνικών που προσφέρονται στο πλαίσιο του προγράμματος στα μέλη των έξι οικογενειών από τις ομάδες του SolidarityNow.

Παρά τα προβλήματα υγείας του, ο Φιράς φιλοδοξεί ότι θα τα καταφέρει, αφού μάθει τη γλώσσα, να αποκτήσει μια δουλειά που θα δώσει στην οικογένειά του οικονομική ανεξαρτησία.

Σε όλο τους τον αγώνα οι γονείς έχουν στήριγμα τα παιδιά τους, τις τέσσερις θαυμάσιες κόρες που χαμογελούν ευγενικά και τους αγκαλιάζουν, όση ώρα συνομιλούμε, πότε η μία και πότε η άλλη. Οι δυο μεγάλες κόρες τους είναι  και καλές μαθήτριες. Όταν αρχικά φιλοξενούνταν στη δομή στέγασης και φιλοξενίας προσφύγων της οργάνωσης στην Παιανία, ήταν από τις πρώτες σε συμμετοχή στις δραστηριότητες για παιδιά, ενώ κατέπληξαν τους πάντες όταν ήταν αυτές που απήγγειλαν στίχους από την Ειρήνη του Γιάννη Ρίτσου σε άπταιστα ελληνικά!

«Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ’ ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει».

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/ 

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

«Έχω την πιο ωραία γυναίκα, το ξέρω».

Η Αρίζ κοκκινίζει και κοιτά κάτω. «Με αγαπάει», συμπληρώνει.

Έτσι φαίνεται. Ο Ριμόν και η Αρίζ -η οποία είναι η ωραία του γυναίκα και η μητέρα των δυο παιδιών του, της 7χρονης Λάνα και του 3χρονου Ηλία.

Η οικογένειά τους στεγάζεται σε ένα σπίτι αλληλεγγύης – σε ένα δηλαδή από τα έξι σπίτια του προγράμματος παροχής στέγης με όνομα «Σπίτια Αλληλεγγύης» που υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της οργάνωσης Help Refugees.

Περνούν ωραία στην Αθήνα. Ζουν κανονικά. Πριν λίγο η Αρίζ μαγείρευε το μεσημεριανό φαγητό της οικογένειας, στη συνέχεια θα διαβάσει ελληνικά, θα πάρει τη Λάνα από το σχολείο και αργότερα,  λίγο πριν τα βραδινά τους όνειρα, η Λάνα και ο Ηλίας θα ακούσουν τις διηγήσεις της μαμάς τους που για να τα νανουρίσει κάνει στο σπίτι της στην Αθήνα ό,τι ακριβώς έκανε και στο σπίτι της στο Ταρτούζ της Συρίας – πλάθει πολύχρωμες ιστορίες και τους τις αφηγείται. Τυχόν απορίες επί των ιστοριών απαντώνται από τη μαμά τους το πρωί!

Οι περισσότεροι γείτονές τους νομίζουν ότι είναι Έλληνες και τους μιλούν ελληνικά. Προς το παρόν η Αρίζ και ο Ριμόν τούς χαμογελούν ευγενικά γιατί τώρα μαθαίνουν τη γλώσσα, παρακολουθώντας τα μαθήματα που τους παρέχονται δωρεάν από  ανθρώπους της οργάνωσης. Πιο συγκεκριμένα, τα μέλη και των έξι οικογενειών που στεγάζονται στα «Σπίτια Αλληλεγγύης» παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών και αγγλικών στο Κέντρο Blue Dots της οργάνωσης στο κέντρο της Αθήνας και στους χώρους του νέου εκπαιδευτικού κέντρου του SolidarityNow στους Αμπελόκηπους. Το ίδιο ισχύει και για τη μικρή Λάνα, που πηγαίνει κανονικά σε ελληνικό σχολείο, αλλά και για τον Ηλία που πηγαίνει σε παιδικό σταθμό.

Η Αρίζ στα 37 της και ο Ριμόν στα 42 είναι ένα μοντέρνο ζευγάρι που κοιτά μπροστά – για την ακρίβεια μόνο μπροστά. Δεν επιθυμούν καμιά συζήτηση για το παρελθόν και το επίπονο ταξίδι του εκτοπισμού. Εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον στους ίδιους και στις προσπάθειες που κάνουν για να μπορέσουν να ενσωματωθούν απόλυτα στην ελληνική κοινωνία, μαθαίνοντας τη γλώσσα και στη συνέχεια, αναζητώντας εργασία.

Αν καταφέρουν να βρουν δουλειά θα ήθελαν να μείνουν στην Ελλάδα. Αν όχι, είναι διατεθειμένοι να πάνε οπουδήποτε φτάνει να μπορούν να εργαστούν και να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. Στη Συρία εργάζονταν και οι δυο ως νοσηλευτές. Δούλευαν, γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν στην ίδια πόλη.

Συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης» και με αυτόν τον τρόπο έχουν μάθει καλά την πόλη τους, όπως αποκαλούν πια την Αθήνα. Η Αρίζ πρόσφατα ολοκλήρωσε την παρακολούθηση  σεμιναρίου φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε για ωφελούμενους των προγραμμάτων στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Φωτογραφίας. «Μου άρεσε πολύ, το ευχαριστήθηκα. Βρήκα έναν τρόπο να εκφραστώ».

Η Αρίζ πίνει μάτε και μας λέει χαμογελαστά ότι ευχαριστεί τους Έλληνες γιατί τον ένα χρόνο που βρίσκεται στη χώρα, μόνο καλές εμπειρίες έχει να διηγηθεί. Αγαπημένη τους βόλτα είναι αυτή που τους οδηγεί κοντά στη θάλασσα, ενώ απόλαυσαν  ιδιαίτερα τη βόλτα και την ξενάγησή τους στο λόφο του Φιλοπάππου και την Ακρόπολη. Η διήγηση διακόπτεται γιατί η Αρίζ γράφει στο κινητό της στους άλλους των «Σπιτιών Αλληλεγγύης», όπως λέει, και κάτι κανονίζουν – θα επισκεφθεί το σπίτι της οικογένειας Νουρ για να πιούν το τσάι τους οι γυναίκες, η Αρίζ, η γιαγιά Νουρ και η Γκοφράν.

Η κάθε μέρα τους είναι γεμάτη, γιατί όλο και κάποια δραστηριότητα οργανώνεται για τα μέλη των έξι οικογενειών και η Αρίζ και ο Ριμόν συμμετέχουν στις περισσότερες! Καθώς οι μέρες περνάνε η συζήτηση με την Αρίζ και τον Ριμόν γίνεται κατά το ήμισυ στα ελληνικά – είναι μεγάλη η πρόοδός τους και σε λίγο θα ακούγονται σαν Έλληνες, δεν θα φαίνονται μόνο!

Όνειρο της Αρίζ είναι τα παιδιά της «να γίνουν πολίτες του κόσμου. Να μην περάσουν ότι εμείς. Στα 40 μας χρόνια βρεθήκαμε εκτοπισμένοι. Να μπορούν να ζήσουν όπου είναι καλύτερα, εκεί που θα ζουν με ασφάλεια».

Οι άνθρωποι του SolidarityNow βρίσκονται δίπλα στην οικογένειά τους κάθε μέρα, όπως και στις υπόλοιπες πέντε οικογένειες του προγράμματος «Σπίτια Αλληλεγγύης», και διαμορφώνουν, όσο είναι εφικτό, το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων με γνώμονα τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.

* Το mate, είναι ένα είδος ζεστού ροφήματος, με καταγωγή από την Αργεντινή. Το mate είναι πολύ δημοφιλές στη Συρία, ενώ περιέχει mateine (ένα ανάλογο της καφεΐνης) και γίνεται με έγχυση ξηρών φύλλων του φυτού yerba mate.

**Ο Ριμόν, η Αρίζ, η Λάνα και ο Ηλίας βρίσκονται σήμερα στη Γερμανία. Φιλοξενούνται σε ένα προσφυγικό καταυλισμό και πρόκειται να αρχίσουν εκεί μια νέα ζωή. Τους ευχόμαστε ό, τι καλύτερο!

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/ 

Ο Άχμαντ είναι 50 χρονών, δικηγόρος, ζωγράφος και ποιητής.

Στη χώρα του, τη Συρία, αλλά και στον αραβικό κόσμο, είναι ένας από τους γνωστότερους σύγχρονους λογοτέχνες. Ακόμη και σήμερα, παρά τις διώξεις, τη φυλάκιση, τα προβλήματα υγείας, τον αποχωρισμό από την οικογένειά του, την αλλαγή χώρας, εξακολουθεί και γράφει ποιήματα και πεζά κείμενα τα οποία στέλνει προς δημοσίευση σε αραβικές εφημερίδες και περιοδικά.

Είναι παντρεμένος με τη 44χρονη Νατζάχ, δασκάλας στο επάγγελμα και πατέρας τριών παιδιών – του Γιαζάν, 20 ετών, της Χάγια, 18 ετών και του 13χρονου Αμπντάλα. Η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ καλή τα χρόνια που ζούσε με την οικογένειά του στη Ράκα της Συρίας. «20 χρόνια μάχιμος δικηγόρος και ενεργός πολίτης», όπως δηλώνει.

Ο Άχμαντ φιλοξενείται σήμερα σε διαμέρισμα του SolidarityNow στην Αθήνα, μαζί με το μεγάλο του γιο Γιαζάν, στο πλαίσιο του προγράμματος Στέγασης και Φιλοξενίας της οργάνωσης, το οποίο είναι μέρος του ESTIA*, πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης υποστήριξης για την ένταξη και τη στέγαση. Σε ένα διαμέρισμα γεμάτο χρώματα, πινέλα, μπογιές, ενώ στο κέντρο του μικρού αυτού σπιτιού βρίσκεται το καβαλέτο του ζωγράφου, ο οποίος δεν σταματά να εκπλήσσει. Όταν ζωγραφίζει έχει ανάγκη να ακούει μουσική, λέει. Ξαφνικά κάτι οικείο ακούστηκε στο δωμάτιο – είναι η Ειρήνη Παππά στο δίσκο ‘Ωδές’, του Βαγγέλη Παπαθανασίου! Παράλληλα, δηλώνει ότι ένας από τους αγαπημένους του ζωγράφους είναι ο Έλληνας, Παναγιώτης Τέτσης.

Η ιστορία όμως του Άχμαντ ξεκινά νωρίτερα – μια ιστορία με κεντρικό ήρωα τον ίδιο και την προσπάθεια να σώσει τη ζωή του. Για να ξεφύγει από τον ISIS, έφυγε με την οικογένειά του για την Τουρκία. Εκεί έμειναν για ένα μεγάλο διάστημα. Ο δημοφιλής, με την ιδιότητα του λογοτέχνη, Άχμαντ, παρότι πρόσφυγας στην Τουρκία, ήταν σχεδόν κάθε μήνα καλεσμένος ενός Πανεπιστημίου της χώρας για να μιλήσει για το έργο του, αλλά και την κατάσταση που βίωνε ως διωκόμενος στη Συρία. Ούτε εκεί σταμάτησε να μάχεται για την ελευθερία του λόγου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λίγο καιρό μετά, η γυναίκα και τα δυο μικρότερα παιδιά του αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Συρία όταν πέθανε η μητέρα της συζύγου του, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Τουρκία, λίγο καιρό μετά. Δεν τα κατάφεραν όμως. Τα σύνορα έκλειναν σταδιακά. Γινόταν δύσκολο ακόμη και να μετακινηθούν στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Άχμαντ και ο Γιαζάν έφυγαν για την Ελλάδα. Από το Φαρμακονήσι στη Λέρο, και μετά στην Αθήνα και στο διαμέρισμα του SolidarityNow. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής – ελπίζουν να καταφέρουν να έρθει και η υπόλοιπη οικογένεια στην Ελλάδα. Ο Άχμαντ όμως προσπαθεί να μη στέκεται παθητικά απέναντι στη ζωή. Στηρίζει και στηρίζεται από το μεγάλο του γιο, έναν ταλαντούχο ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή όπως τουλάχιστον εκείνος τον θεωρεί, μαθαίνει για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ονειρεύεται να μπορέσει να γίνει η ζωγραφική το επάγγελμά του.

*Το πρόγραμμα ESTIA υλοποιείται από το SolidarityNow, υποστηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

 «Ήρθαμε εδώ στα χωράφια γιατί μας είπαν ότι μέσα στον καταυλισμό δεν υπάρχει θέση για εμάς. Περιμέναμε στο πουθενά, έξω στο κρύο. Η γυναίκα μου ήταν εννέα μηνών έγκυος. Τις πρώτες μέρες μάς βοήθησαν κάποιοι φίλοι και άνθρωποι που δεν μας γνώριζαν. Μετά, κάποιος έφυγε και μας έδωσαν τη δική του σκηνή. Πριν από λίγες μέρες γέννησε. Πήγαμε στο νοσοκομείο και μετά από τρεις μέρες μάς είπαν μπορείτε να φύγετε. Και δεν είχαμε πού αλλού να πάμε, γυρίσαμε στη σκηνή.

Έφυγα από την κόλαση της χώρας μου. Δεν υπήρχαν πια σπίτια, τίποτα δεν είχε μείνει όρθιο. Αν ήξερα ότι εδώ θα είναι έτσι τα πράγματα, δεν ξέρω εάν θα ερχόμουν. Ίσως να έμενα να πεθάνω στην πατρίδα μου. Η μόνη διαφορά εδώ είναι ότι δεν μας βομβαρδίζουν.

Δε βλέπω ζωή εδώ, δε βλέπω τίποτα. Μένουμε στο δάσος, μέσα στο κρύο. Κάθε πρωί ξυπνάμε παγωμένοι. Βοηθάω τη γυναίκα μου να σηκωθεί γιατί πονάει όλο της το σώμα. Κοιμόμαστε κάτω. Ζήτησα να πάνε τη γυναίκα μου στο Καρά Τεπέ μέχρι να γεννήσει. Τίποτα δεν έγινε. Και από μέρα σε μέρα γεννάει.

Το μόνο που ζητάω είναι ασφάλεια και αξιοπρέπεια για μένα και την οικογένειά μου. Εάν υπήρχε μια ζωή για μας εδώ στην Ελλάδα, μια δουλειά, θα ήθελα να μείνω εδώ».

Ο Μπασάρ, 29 ετών κατάγεται από το Νταρ Ριζόρ της Συρίας όπου εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος. Έφθασε στη Λέσβο στις 16 Νοεμβρίου 2017 με τη γυναίκα του Μπαρά, 23 ετών, εννέα μηνών έγκυος και τα δυο του παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών και τον Μοχάμεντ, 2 ετών.

Σημείωση
Η μικρούλα Ραφίφ και η οικογένειά της βρήκαν μόλις πριν από λίγες μέρες μια ζεστή γωνιά στον Καρά Τεπέ χάρη στην καλοσύνη ενός κατοίκου της Λέσβου που κινητοποιήθηκε και βοήθησε. Έτσι η Μπαρά, 23 ετών, πρόσφυγας από τη Συρία μαζί με το σύζυγό της Μπασάρ, 29 ετών, και τα τρία τους παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών, τον Μοχάμεντ, 2 ετών και τη νεογέννητη Ραφίφ να κοιμηθούν, έπειτα από πολύ καιρό, κάτω από μία στέγη.

«Κανένας γιατρός δεν έχει δει τη γυναίκα μου απ’ όταν ήρθαμε εδώ. Είναι έξι μηνών έγκυος. Περιμένουμε το τέταρτο παιδί μας. Στη Συρία όταν αρρωσταίνει κάποιος δεν υπάρχουν πια γιατροί. Έχουν φύγει όλοι λόγω του πολέμου. Δεν περίμενα ότι τα πράγματα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολα για εμάς εδώ. Να ζούμε σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση. Να μένουμε σε μια σκηνή, μέσα στις λάσπες. Για να πάρω λίγο φαγητό περιμένω δύο και τρεις ώρες στην ουρά. Κι αν γίνουν φασαρίες στην ουρά όσο περιμένουμε, τότε μένουμε νηστικοί. Φεύγουμε με άδεια χέρια.

Το μόνο που θέλω είναι τα παιδιά μου να πάνε σχολείο και να ζούμε σε ένα μέρος με ασφάλεια. Θέλω η γυναίκα μου που είναι έγκυος και πονάει να μη ζει σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Στη σκηνή είναι λες και ζούμε σε μια πλαστική σακούλα το χειμώνα. Ανοίγεις, κρυώνεις. Κλείνεις, πάλι κρυώνεις. Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να βάλει την οικογένειά του να ζήσει μέσα σε μια σκηνή;

Τί σημαίνουν για μένα οι γιορτές; Σπίτι. Ασφάλεια. Αξιοπρέπεια. Εδώ χάνεις την αξιοπρέπειά σου ως άνθρωπος. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη γιορτή. Ποια γιορτή όταν δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου που σε κοιτούν στα μάτια, ακόμα και το ελάχιστον που σου ζητούν: ένα γλυκό».

Ο Αχμέντ, 37 ετών, κατάγεται από τη Ντέιρ αλ-Ζορ της Συρίας όπου εργαζόταν ως τεχνίτης παπουτσιών. Βρίσκεται στη Λέσβο εδώ και ένα μήνα με τη γυναίκα του Ρασιντά, 34 ετών, έξι μηνών έγκυος, και τα τρία του παιδιά: τον Μπασάρ, 11 ετών, την Ουσάρ, 9 ετών και την Ασμά, 2 ετών.