Τούμπα, ωφελούμενη του προγράμματος  Future Interpreters, SolidarityNow

Είναι ένα υγρό πρωινό του Σεπτέμβρη, σε ένα διαμέρισμα κάπου στη Θεσσαλονίκη και το ζευγάρι πίνει τούρκικο τσάι. «Μας το έφερε ένας φίλος από την Κωνσταντινούπολη», μας λέει με νοσταλγία η Τούμπα, πρώην δημοσιογράφος στην Τουρκία και πλέον αιτούσα άσυλο στην Ελλάδα.

Η Τούμπα μας συστήνεται.

Είναι μια νέα γυναίκα που παρακολουθεί το πρόγραμμα κατάρτισης διερμηνέων (Future Interpreters), που προσφέρει το SolidarityNow με την υποστήριξη του Guerilla Foundation. Πρόσφυγες και μετανάστες παρακολούθησαν για 1,5 μήνα ειδικά μαθήματα εκπαίδευσης στις βασικές πρακτικές  και μεθοδολογίες της κοινοτικής διερμηνείας και της διαπολιτισμικής μεσολάβησης. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι συνδεδεμένο με τα Προγράμματα Απασχολησιμότητας που λειτουργούν στα Κέντρα Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η Τούμπα ολοκλήρωσε με επιτυχία το σεμινάριο και πλέον κρατάει στα χέρια της την πιστοποίηση υπογεγραμμένη από την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου (ΠΕΕΜΠΙΠ).

Όμως η ιστορία της ξεκινά αρκετό καιρό πριν.

Η Τούμπα, 35 χρονών, είναι μητέρα 2 παιδιών και είναι παντρεμένη με τον πρώην διευθυντή σύνταξης ενός τουρκικού περιοδικού. Ο σύζυγός της έχει κατηγορηθεί για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση» και «απόπειρα ανατροπής» του καθεστώτος και έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση 22 ετών και 6 μηνών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα το ζευγάρι ζούσε υπό καθεστώς φόβου. Είχαν αναγκαστεί να αποχωριστούν ο ένας τον άλλον και να ζήσουν κρυμμένοι για να μην τους βρουν οι αρχές και τους συλλάβουν. Ο σύζυγός της είχε ήδη φυλακιστεί στο παρελθόν για 2 μήνες για ένα εξώφυλλο που είχε ενοχλήσει την κυβέρνηση. «Πολλοί φίλοι μας, αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκονται στη φυλακή, ενώ άλλοι αγνοούνται», δηλώνει η Τούμπα.

Στην Ελλάδα έφτασε με την οικογένειά της το Δεκέμβριο του 2016 με τη βοήθεια ενός διακινητή. Η Ελληνική Αστυνομία τούς συνέλαβε και τους μετέφερε στο Κέντρο Κράτησης στο Φυλάκιο του Έβρου. Εκεί έμειναν 14 μέρες. Ως δημοσιογράφοι, επικοινώνησαν με την Ελληνική Ένωση Συντακτών, μέλη της οποίας τους βοήθησαν να έρθουν στη Θεσσαλονίκη. Τη ρωτάμε πώς αντιμετώπισαν τα παιδιά όλη αυτή την κατάσταση. «Προσπαθήσαμε να τους τα περιγράψουμε όλα σαν ένα ωραίο παραμύθι, το οποίο θα είχε πολύ έντονο το στοιχείο της περιπέτειας. Έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί. Είναι πολύ εύκολο να προκληθούν στα παιδιά ανεπανόρθωτα ψυχικά τραύματα», λέει η Τούμπα. Όση ώρα μας περιγράφει τα όσα έχει περάσει, δεν την έχουμε δει να συγκινείται ούτε μια φορά, το αντίθετο μάλιστα, φοράει ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό της. «Δε ξέρω αν είμαι δυνατή, πάντως σίγουρα είμαι αισιόδοξη. Όταν σκέφτομαι τον πόνο μου, πάντα παρατηρώ τον πόνο και τις ζωές των άλλων. Τα έχασα όλα στην Τουρκία. Έχασα τη δουλειά μου, τα υπάρχοντά μου. Εδώ στην Ελλάδα δεν έχω τίποτα από όλα αυτά. Έχω όμως ένα σπίτι να μείνω και χρήματα να αγοράσω τρόφιμα και να ταΐσω τα παιδιά μου. Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν χειρότερα. Η ζωή όμως συνεχίζεται και εγώ ξεκινάω τώρα από την αρχή», τονίζει.

Η Ελλάδα, όπως η ίδια μας λέει, τους αγκάλιασε από την αρχή.

«Έχουμε την ίδια κουλτούρα, αλλά και το ίδιο κλίμα. Το καλοκαίρι πήγαινα με τα παιδιά μου σχεδόν κάθε μέρα στη θάλασσα. Όλα εδώ είναι ωραία», σημειώνει η Τούμπα. Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που τους στήριξαν και τους βοήθησαν να πάρει η ζωή τους μια πιο φυσιολογική ροή. Ανάμεσά τους ήταν οι γείτονές τους, καινούργιοι φίλοι με τους οποίους δέθηκαν, συνάδελφοι Έλληνες δημοσιογράφοι, αλλά και διάφορες Οργανώσεις, όπως το SolidarityNow, που ασχολούνται με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο σύζυγος της αυτή τη στιγμή δουλεύει για μια ηλεκτρονική εφημερίδα και ο μισθός του μπορεί να καλύψει προς το παρόν τα βασικά έξοδα της οικογένειας. Αν όλα πάνε καλά, φαντάζονται το μέλλον τους στην Ελλάδα. Μάλιστα, τα παιδιά πηγαίνουν ελληνικό σχολείο και μιλάνε πολύ καλά ελληνικά, ενώ και η ίδια μαθαίνει τη γλώσσα «σιγά-σιγά», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Η Τούμπα έμαθε για το πρόγραμμα «Future Interpreters» έμαθε μέσω της Αναστασίας Κουκίδου, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, όταν την επισκέφθηκε αναζητώντας υποστήριξη για την ανεύρεση εργασίας. «Έμαθα πολλά πράγματα, όπως ότι η γνώση μιας γλώσσας δεν επαρκεί, ο διερμηνέας πρέπει να στέκεται στις λεπτομέρειες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι και τεχνικές για να κάνει σωστά τη δουλειά του. Ήταν πολύ ωφέλιμο για εμένα το σεμινάριο αυτό», υπογραμμίζει η Τούμπα. Πέρα όμως από τα μαθήματα, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ωραία. «Γνώρισα κόσμο από διάφορες χώρες, όπως Ιράν, Συρία, Τουρκία, Πακιστάν και Παλαιστίνη. Ήταν πολύ όμορφο και συνάμα διασκεδαστικό να συναντάς όλους αυτούς τους ανθρώπους. Μάλιστα, με κάποιους από αυτούς κάνουμε μέχρι σήμερα παρέα. Θα ήθελα πολύ να δουλέψω σα διερμηνέας. Μου αρέσει να επικοινωνώ με τον κόσμο, μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες και εκτός αυτού θα ήθελα να κάνω κάτι που αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα», σημειώνει η Τούμπα.

«Είμαι σίγουρη ότι η ζωή θα μου φέρει καλά πράγματα».

*Το πρόγραμμα Future Interpreters υλοποιήθηκε από το SolidarityNow, με την υποστήριξη του Guerrilla Foundation και σε συνεργασία με τo Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων (ΣΜΑ) και την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου.

Μαρία Πετροχείλου,

Διερμηνέας συνεδρίων – Εισηγήτρια στο πρόγραμμα Future Interpreters

Με το σύνθημα “εκπαιδεύουμε διερμηνείς του αύριο…σήμερα“, το SolidarityNow ξεκίνησε το Μάιο του 2017 το καινοτόμο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο Future Interpreters για κοινοτικούς διερμηνείς. Τα δωρεάν μαθήματα, που περιλάμβαναν εκπαιδευτικές συνεδρίες στις οποίες οι συμμετέχοντες διδάχτηκαν βασικές πρακτικές και μεθοδολογίες κοινοτικής διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης, πραγματοποιήθηκαν για τους 105 μαθητές στα Κέντρα Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Για αυτό το πρόγραμμα εργάστηκαν πολλοί άνθρωποι – εισηγητές, διερμηνείς,  άνθρωποι της οργάνωσης ποικίλων ειδικοτήτων. Αυτό το εξειδικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα όμως χρειάστηκε κυρίως τους κατάλληλους εισηγητές. Ανθρώπους με γνώσεις στον τομέα και με δυνατότητα μετάδοσης των γνώσεων τους στους συμμετέχοντες, που ήταν άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου -πρόσφυγες, μετανάστες, αιτούντες άσυλο- που διαβιούν στην Ελλάδα.

Μία από τους εισηγητές είναι η Μαρία Πετροχείλου. Το επάγγελμά της είναι διερμηνέας συνεδρίων και μιλά τέσσερις γλώσσες – αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά. Τη ρωτάμε για την εμπειρία της στο ιδιαίτερο αυτό πρόγραμμα με τους τόσους μαθητές από διαφορετικές χώρες, κουλτούρα, συνήθειες και μας απαντά συγκινημένη ότι “δεν έχει καμιά διαφορά για μένα – όλοι είναι μαθητές ανεξάρτητα από το πού κατάγονται και ποιο χρώμα έχει το δέρμα τους“.

Η Μαρία έχει τη γνώση και την πείρα που απαιτείται για τη διδασκαλία σε αυτό το γκρουπ μαθητών, αφού έχει εργαστεί για τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Επιπλέον, το εκπαιδευτικό της παρελθόν περιλαμβάνει σπουδές στην Αθήνα, την Τεργέστη, το Βερολίνο, τη Γενεύη.

Γνωρίζει πολύ καλά την αυξημένη ευαισθησία που χρειάζεται να επιδεικνύει ο διερμηνέας και διαπολιτισμικός μεσολαβητής που εκπαιδεύεται ώστε να διατηρεί την ψυχραιμία και ακεραιότητά του στην αλληλεπίδρασή του με ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Ταυτόχρονα όμως οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν και για να μπορούν να ανταποκρίνονται δουλεύοντας κάτω από συνθήκες πίεσης και ανάγκης εξαγωγής άμεσων αποτελεσμάτων. Οι αρχές της διδασκαλίας της στηρίζονται στον αυστηρό κώδικα ηθικής που αφορά στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σήμερα που σκέφτεται όλες αυτές τις ώρες διδασκαλίας, τις ιστορίες των ανθρώπων που εκπαιδεύτηκαν, τις χαρούμενες στιγμές που μοιράστηκαν είναι πολύ ευχαριστημένη που υπήρξε δασκάλα τους και χαίρεται όταν μαθαίνει ότι οι γνώσεις που μοιράστηκε μαζί τους τούς βοηθά στην εύρεση εργασίας και την εξέλιξή τους. Η Κοινωνία των Πολιτών έχει ανάγκη ανθρώπους σαν τη Μαρία, αφού στηρίζεται σε και από αυτούς.

Το πρόγραμμα Future Interpreters υλοποιήθηκε από το SolidarityNow, με την υποστήριξη του Guerrilla Foundation και σε συνεργασία με τo Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων (ΣΜΑ) και την Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου

Η υπεραιωνόβια Λαϊλά και η αγαπημένη της εγγονή

Καθόταν οκλαδόν για περίπου μια ώρα. Ξαφνικά σηκώθηκε μόνη της και έφτασε στη μεριά μου. Μου έσφιξε το χέρι και μιλώντας μια γλώσσα άγνωστη σε εμάς μου έδειχνε την εξώπορτα. Δεν κατάλαβα πώς φτάσαμε τελικά στην πόρτα, δεν κατάλαβα πώς αυτή η γυναίκα με παρέσυρε με το αργό της βήμα και γιατί. Η απορία μου λύθηκε – ο εγγονός και προσωπικός της διερμηνέας, μας είπε ότι «σου λέει, άντε πάμε, πάμε στη Γερμανία, πάμε στη Νασρίν!» Μια σκηνή που μας άφησε σιωπηλούς.

Γιαγιά και εγγονή: η πρώτη είναι 110 και η δεύτερη 26.

Τις δυο αυτές γυναίκες τις χωρίζουν περισσότερα από 80 χρόνια, αλλά τις ενώνει μια ιδιαίτερα μεγάλη αγάπη. Είναι και αυτή μια ιστορία αγάπης – μια ιστορία που προσπαθεί να ξεπεράσει πολλά εμπόδια – τη φτώχεια, τον πόλεμο, τα κλειστά σύνορα, τη γραφειοκρατία.

Σήμερα όμως χρειάζεται να δώσει και έναν ακόμη αγώνα – αυτόν τον αέναο του ανθρώπου με το χρόνο. Το χρόνο που δεν είναι με το μέρος τους, ειδικά με το μέρος της γιαγιάς Λαϊλά που δείχνει να ζει μόνο για να συναντήσει ξανά την πιο αγαπημένη της εγγονή, τη Νασρίν. Η Νασρίν, που ζει στη Γερμανία με το σύζυγο και τα παιδιά της περιμένει κι αυτή με ανυπομονησία την ημέρα της συνάντησής της με τη γιαγιά Λαϊλά. Αυτή η συνάντηση θα σημαίνει ότι θα έχουν ενωθεί μερικά από τα μέλη μιας πολύ μεγάλης οικογένειας.

Μια ιστορία 110 χρόνων, δεν χωρά σε ένα σύντομο κείμενο, ενώ ξεχωριστή την κάνει ότι είναι ακόμη σε εξέλιξη βαδίζοντας προς τον 111^ο της χρόνο!

Η Κουρδικής καταγωγής Λαϊλά γεννήθηκε το 1907 στο Κομπάνι της Συρίας. Σε αυτήν την πολύπαθη περιοχή μεγάλωσε, παντρεύτηκε, έγινε μητέρα, γιαγιά και προγιαγιά. Τα τελευταία πολλά χρόνια ζούσε στο ίδιο σπίτι με ένα από τα επτά παιδιά της, τον γιο της Άχμαντ, τη γυναίκα του, τον εγγονό της Χαλίλ και τα δυο δισέγγονά της, τους Αζάρ και Άρι. Και οι επτά έφυγαν μαζί από το Κομπάνι για να γλυτώσουν από τον πόλεμο, αφού έμειναν άστεγοι μετά το βομβαρδισμό του σπιτιού τους.

Διηγούνται ένα ατελείωτο ταξίδι. Στις δύσκολες στιγμές, τη γιαγιά Λαϊλά μετέφερε στην αγκαλιά του ο εγγονός της, Χαλίλ. Ο Χαλίλ είναι και ο μόνος από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που μιλά την κουρδική διάλεκτο που μιλά και η γιαγιά του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους μέχρι και σήμερα είναι αυτός που προσπαθεί να εξηγήσει στη Λαϊλά που βρίσκονται, γιατί, πού θα πάνε και τις προσπάθειες που κάνουν να φτάσουν στη Γερμανία. Οι εξηγήσεις στη Λαϊλά δεν δίνονται εύκολα. Η Λαϊλά δεν γνωρίζει πού βρίσκεται, σε ποιο σημείο του κόσμου είναι η Ελλάδα , αλλά κυρίως πού είναι η Γερμανία – ο πολυπόθητος προορισμός. Ξέρει μόνο αυτό που νιώθει και αυτό που νιώθει την κρατά στη ζωή.

Σήμερα, ζουν όλοι μαζί σε ένα από τα σπίτια του SolidarityNow στο κέντρο της Αθήνας, στο πλαίσιο του προγράμματος *ESTIA, αφού όμως χρειάστηκε να περάσουν μέρες στην Τουρκία και κάποιους μήνες στον καταυλισμό της Μόρια στη Λέσβο. Δε θέλουν να τις θυμούνται αυτές τις μέρες – μέρες κατά τις οποίες η Λαϊλά κοιμήθηκε στο κρύο και τη βροχή, πάνω σε χάρτινες κούτες.

Όλοι μαζί ανυπομονούν για την έγκριση του αιτήματός τους να μετεγκατασταθούν στη Γερμανία. Στο μεταξύ, με την υποστήριξη της οργάνωσης, μαθαίνουν ελληνικά και τα παιδιά πάνε στο σχολείο και σε παιδικό σταθμό. Συνομιλούν καθημερινά στο τηλέφωνο με τη Νασρίν, αξιοποιώντας στο μέγιστο τις δυνατότητες που τους προσφέρει η τεχνολογία. Η Λαϊλά βλέπει τη Νασρίν και κάθε επικοινωνία κλείνει με συγκινημένα όλα τα μέλη της οικογένειας. Στην οργάνωση, η γιαγιά Λαϊλά έχει γίνει γιαγιά όλων μας και με κάθε δυνατό τρόπο προσπαθούμε να επισπεύσουμε την οικογενειακή της επανένωση.

Για να προλάβει.

*ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη και τη Στέγαση, το οποίο υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

«Ο Γιουσέφ είναι ο πατέρας των παιδιών μου. Ζήσαμε μαζί 35 χρόνια.

Ή θα πεθάνουμε μαζί ή θα ζήσουμε μαζί»

Καθόμαστε σε ένα μικρό καφέ στο Λανγκαδά. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χώρο φιλοξενίας προσφύγων στο Καβαλάρι της Θεσσαλονίκης. Κάνει κρύο. Η άνοιξη φαντάζει ακόμα μακρινή. Η Χανσά όμως νιώθει την άνοιξη μέσα της. Είναι μόλις 63 χρονών και κατάγεται από τη Συρία. Στην Ελλάδα ήρθε μαζί με το σύζυγό της Γιουσέφ Σαλάχ, 65 χρονών. Είναι μαζί 35 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή.

Κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον. Η Χανσά δε φοράει μαντίλα. Καπνίζει πολύ, αλλά θέλει να το κόψει. Είναι όμορφη γυναίκα. Με τον Γιουσέφ γνωρίστηκαν τυχαία σε ένα σπίτι που ήταν προσκεκλημένοι για να γιορτάσουν το Πάσχα. «Δεν αγαπιόμασταν. Γνωριστήκαμε εκεί, μείναμε μαζί 28 μέρες και μετά παντρευτήκαμε. Ο έρωτας ήρθε μετά», μας λέει. Ο Γιουσέφ δεν καπνίζει, πράος κάθεται στην καρέκλα του, απολαμβάνοντας το τσάι του δίνοντας το λόγο στη γυναίκα του. Μιλάει λίγα αγγλικά και παρεμβαίνει μερικές φορές στη συζήτηση μόνο για να βοηθήσει τη γυναίκα του.

Τα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου τους ζούσαν στο Κάσαμπι και μετά μετακόμισαν στο Χαλέπι. Εκείνη ασχολήθηκε με την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα του σπιτιού, ενώ ο σύζυγός της δούλευε ως οδηγός λεωφορείου. Ήταν 26 χρονών όταν γέννησε το πρώτο τους παιδί. Συνολικά έχουν 4 παιδιά, 2 αγόρια και 2 κορίτσια. Δυο παιδιά τα έχασε στη γέννα. Τα χρόνια κυλούσαν όμορφα. Είχαν ασφάλεια και χρήματα για να ζήσουν. «Ήμουν πολύ ευτυχισμένη», μας λέει. «Ο άνδρας μου ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά μας, μόνο με τα λόγια του τα ‘χτυπούσε’. Κάθε μέρα πήγαινε για δουλειά στις 5 το πρωί και επέστρεφε στις 4 το απόγευμα και μετά έφευγε για τη δεύτερή του δουλειά. Τα καλοκαίρια δούλευε σε τουριστικές επιχειρήσεις. Κουραζόταν για εμάς. Εγώ όλα αυτά τα χρόνια έμαθα στα παιδιά να αγαπάνε τον πατέρα τους και να τον σέβονται. Αν καμιά φορά πω κάτι αρνητικό για αυτόν, τα παιδιά μού κάνουν παρατήρηση λέγοντάς μου να μη μιλάω με αυτόν τον τρόπο για τον πατέρα τους», τονίζει η Χανσά.

Το ζευγάρι είναι πολύ αγαπημένο και οι δυσκολίες το έχουν φέρει ακόμα πιο κοντά. «Ο Γιουσέφ είναι ο πατέρας των παιδιών μου. Ζήσαμε μαζί 35 χρόνια. Ή θα πεθάνουμε μαζί ή θα ζήσουμε μαζί», μας λέει.

Ο πόλεμος χώρισε βίαια την οικογένεια. Πρώτα έφυγε ο γιός τους, τον ακολούθησε ο αδελφός του και μετά μία από τις κοπέλες. Και οι τρεις βρίσκονται τώρα στη Σουηδία μαζί με τις οικογένειές τους. Η Χανσά με τον άνδρα της έφυγαν αργότερα. Ο δρόμος τούς έφερε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα, στο Καβαλάρι. Η μια τους κόρη βρίσκεται ακόμα στη Συρία. «Όταν έφυγαν τα παιδιά μου, ένιωσα να χάνω τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου, αλλά εγώ τα παρακίνησα να φύγουν για να μην τα στρατολογήσουν. Όταν άρχισαν τα προβλήματα πουλήσαμε τα σπίτια που είχαμε φτιάξει για τα παιδιά μας και φύγαμε. Η κόρη μου έμεινε με την οικογένειά της στη Συρία, γιατί δεν είχαν αρκετά χρήματα για να έρθουν μαζί μας», σημειώνει η Χανσά.

Όνειρο του ζευγαριού είναι να βρεθεί κοντά στα παιδιά του. «Έχουμε κουραστεί πολύ από όλο αυτό το ταξίδι. Αν δεν ήταν τα παιδιά μας στη Σουηδία, θα θέλαμε να επιστρέψουμε στη Συρία» μας λέει η Χανσά. Το ζευγάρι δε δικαιούταν οικογενειακή επανένωση, ωστόσο το SolidarityNow συνέβαλε στο να συνταχθεί ο κοινωνικός φάκελός τους, ο οποίος στηρίζει την ευαλωτότητά τους και τη σημασία να βρεθούν κοντά στα παιδιά τους. Με τη νομική υποστήριξη του Danish Refugee Council και τη δική μας συμβολή, το ζευγάρι στο άμεσο διάστημα θα μεταβεί στη Σουηδία. «Η ομάδα σας μας έδωσε μια άλλη πνοή. Μας βοηθήσατε πολύ, να είστε καλά», σημειώνει η Χανσά.

Οι μέρες περνάνε και η Χανσά με τον άνδρα της μιλάνε με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους στο τηλέφωνο. Έχουν έναν εγγονό 3 χρονών που δεν τον έχουν γνωρίσει και μια εγγονή που είναι 7 χρονών και έχουν να τη δουν από τότε που ήταν τριών ετών. «Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα φύγουμε. Θα το πιστέψω όταν θ’ ανέβω στ’ αεροπλάνο. Το μόνο που θέλω είναι να δω τα παιδιά μου, να τα αγκαλιάσω και να κοιμηθώ».

Η Άννα βρήκε Δουλειά και κάτι Παραπάνω!

 «Νομίζω ότι ήταν έμφυτη η διάθεσή μου να ψάχνομαι, αλλά η Αναστασία μού έκανε ένα κλικ για να κυνηγήσω παραπάνω τα πράγματα. Νομίζω αυτό οφείλεται στη σιγουριά που είχε αυτή για εμένα»

Η Άννα Βούγκα είναι 34 χρονών, κατάγεται από το Νευροκόπι, αλλά μένει στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Μηχανολόγος Αντιρρύπανσης στην Κοζάνη και έχει κάνει την πρακτική της στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Σήμερα εργάζεται ως πωλήτρια σε μεγάλο πολυκατάστημα. Η Άννα είναι αεικίνητη, πάντα βάζει στόχους και τους πετυχαίνει. Στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη και στο Πρόγραμμα Απασχολησιμότητας βρέθηκε ύστερα από παρότρυνση ενός γνωστού της. Ήρθαν και οι δυο αναζητώντας συμβουλές για να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους, αλλά και τον τρόπο που αναζητούν εργασία.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η Σύμβουλος Απασχόλησης του προγράμματος, Αναστασία Κουκίδου, επικοινώνησε μαζί τους ανακοινώνοντάς τους, ότι έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν online προγράμματα εκμάθησης αγγλικών. Ο γνωστός της δεν τα κατάφερε, αλλά η Άννα δέχτηκε με χαρά την πρόσκληση και για δυο μήνες που διήρκησαν τα μαθήματα, επισκεπτόταν το Κέντρο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε χρήση των ηλεκτρικών υπολογιστών που υπάρχουν στο χώρο για τους ωφελούμενους.

«Ήταν πολύ ωραία, μάθαμε πολλά πράγματα. Η Αναστασία με κατεύθυνε στην ουσία, εγώ ήμουν και λίγο διστακτική στην αρχή. Είχα απογοητευτεί και της είχα μιλήσει για να μου ανεβάσει το ηθικό. Είχα παρατήσει τα αγγλικά εδώ και πολλά χρόνια και σκεφτόμουν ότι το επίπεδό μου ήταν αρκετά χαμηλό. Η Αναστασία με εμψύχωσε λέγοντάς μου να μην τα παρατήσω, και όντως είχε δίκιο», μας λέει η Άννα χαμογελώντας και αισθανόμενη δικαιωμένη για την απόφασή της να συνεχίσει τα μαθήματα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι πριν μερικούς μήνες, η Άννα πήρε το πτυχίο της. «Ύστερα από όλο αυτό αισθάνομαι περισσότερη αυτοπεποίθηση και σιγουριά, έχω πλέον ένα έγγραφο στα χέρια μου και μπορώ να το αποδείξω. Είναι πολύ σημαντικό να δείξεις στον άλλον ότι έχεις το πτυχίο, βέβαια οι γνώσεις φαίνονται στην πράξη», σπεύδει να προσθέσει η Άννα.

Τα μαθήματα όμως των αγγλικών ήταν μόνο η αρχή. Τον Αύγουστο, ύστερα από προσωπική της επιθυμία να διευρύνει τις γνώσεις της και να ενδυναμώσει τις δεξιότητές της, ζήτησε από την Αναστασία να την ενημερώσει σε περίπτωση που ανακοινωθούν νέα εκπαιδευτικά προγράμματα. Τον Αύγουστο ξεκίνησε online μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών. «Ήρθα ξανά στο SolidarityNow γιατί έμεινα πολύ ευχαριστημένη με τα μαθήματα, με το όλο κλίμα, αλλά και με τους ανθρώπους που δεν έχουμε τόσο κοντινή επαφή, με το κορίτσι στη γραμματεία, με τον κύριο που με υποδέχεται στην είσοδο. Όλοι είναι πάρα πολύ ευγενικοί, νιώθεις και μια σιγουριά, και η Αναστασία όταν λείπει, όλοι με εξυπηρετούν, φέρνοντάς μου τη φόρμα και τα ακουστικά που χρειάζομαι για το μάθημα», σημειώνει η Άννα.

Η Άννα δε μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της χωρίς να δουλεύει. Είναι εργασιομανής και όπως η ίδια μας εξομολογείται, θέλει απλά να δουλεύει και δεν την απασχολεί το ίδιο το αντικείμενο όσο η ίδια η εργασία: «Νομίζω ότι αυτό που μετράει μέσα μου είναι να κάνω κάτι, να νιώθω ότι προσφέρω, και αυτό με κάνει να αισθάνομαι καλά». Στο μέλλον σκέφτεται να ψάξει να βρει μια άλλη δουλειά, αλλά προς το παρόν αυτό που την ενδιαφέρει είναι να συγκεντρώσει ό,τι μπορεί περισσότερο σε γνώσεις και σε πτυχία. Αυτό που έχει τώρα στο μυαλό της είναι να ξεκινήσει μια σχολή για την εκμάθηση της νοηματικής γλώσσας. «Νομίζω ότι ήταν έμφυτη η διάθεσή μου να ψάχνομαι περισσότερο αλλά η Αναστασία μου έκανε ένα κλικ για να κυνηγήσω παραπάνω τα πράγματα. Νομίζω αυτό οφείλεται στη σιγουριά που είχε αυτή για εμένα», μας λέει γεμάτη ευγνωμοσύνη η Άννα.

Η Άννα Βούγκα είναι ένας από τους ωφελούμενους του Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και της υπηρεσίας υποστήριξης απασχολησιμότητας που παρέχεται σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες από το εξειδικευμένο προσωπικό του Κέντρου.

—————————————————————————————————

Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε και λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundations (OSF/OSIFE).

«Ας περιμένουν οι γυναίκες…»

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη βρίσκεται η μικρή λουτρόπολη της Βόλβης. Εκεί αναζητούσαν ξεκούραση και χαλάρωση άνθρωποι από τις γειτονικές βαλκανικές χώρες, τη Ρωσία, αλλά και Έλληνες που δικαιούνταν φθηνές διακοπές μέσω κοινωνικού τουρισμού. Τον τελευταίο όμως χρόνο, στα πάλαι ποτέ τουριστικά καταλύματα, διαμένουν οικογένειες Γιαζίντι (Yazidi)*, αλλά και άνθρωποι από το Κονγκό, τη Σομαλία, την Ερυθραία, το Αφγανιστάν, τη Συρία και το Πακιστάν.

Ο Σταύρος Τσιώλης, το 1998 γύρισε εκεί την -κλασική πλέον- ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες…».  Ο σκηνοθέτης δεν είχε ποτέ του φανταστεί ότι 20 χρονιά μετά, θα περιμέναν εκεί κάποιες γυναίκες την επανένωσή τους με τους δικούς τους ανθρώπους. Ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες είναι και η Μπάρφι, Γιαζίντι στην καταγωγή, από την πόλη Σινγάλ του Ιράκ, η οποία περιμένει να πάει στη Γερμανία για να συναντήσει την κόρη της. «Αφήσαμε τον τόπο μας, τους δικούς μας ανθρώπους και ήρθαμε στην Ελλάδα» μας λέει συγκινημένη.

Η Μπάρφι, τον τελευταίο 1,5 χρόνο, ζει στο Κέντρο Υποδοχής και Φιλοξενίας στη Βόλβη** μαζί με τον γιο της, τη γυναίκα του και τα παιδιά τους. Είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα Γιαζίντι. Είναι μόλις 65 χρονών, φαίνεται όμως αρκετά μεγαλύτερη. Ο πόλεμος και οι κακουχίες μεγαλώνουν απότομα τους ανθρώπους. Λόγω ηλικίας και προσωπικότητας χαίρει τον σεβασμό όλων. «Εδώ όλοι με αγαπάνε και τους αγαπάω κι εγώ. Πονάει ένας, πονάνε όλοι, αρρωσταίνει ένας, αρρωσταίνουν όλοι» μας λέει και καταλαβαίνουμε ότι η κοινότητα έχει αναπτύξει μεταξύ της πολύ ισχυρούς δεσμούς. Κάθε φορά που συναντάμε τη Μπάρφι, φοράει τα χαρακτηριστικά της άσπρα ρούχα. Ακόμα και μέσα στο χειμώνα θα τη δεις με το άσπρο της φόρεμα και ένα άσπρο μαντίλι στο κεφάλι, ενώ από πάνω θα έχει ρίξει το σκουρόχρωμο πανωφόρι της. Το άσπρο και το κόκκινο είναι τα χαρακτηριστικά χρώματα των Γιαζίντι. «Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας φορούσαν άσπρα, είναι τα παραδοσιακά μας ρούχα. Όταν γινόμαστε νύφες, ντυνόμαστε στα κόκκινα, και όταν παντρευόμαστε φοράμε ένα άσπρο μαντίλι» μας εξηγεί.

Μαζί με τη Μπάρφι, και άλλες γυναίκες Γιαζίντι, έχουμε μαζευτεί γύρω από το νέο φούρνο που έφτιαξαν οι άνδρες της κοινότητας για να ψήνουν ψωμί, όπως επιβάλλει η παράδοσή τους. Συνολικά, στη Βόλβη υπάρχουν τρεις ανάλογοι φούρνοι. «Εγώ πρότεινα στον κόσμο να φτιάξουμε ένα φούρνο εδώ, σαν αυτούς που είχαμε στο Σινγκάλ», επισημαίνει η Μπάρφι. Τα παιδιά περιμένουν να πάρουν ένα κομμάτι, και κάποια βοηθούν στη διαδικασία του ψησίματος. Το ψωμί, το οποίο έχει τη μορφή μιας λεπτής πίτας και είναι πολύ γευστικό, είναι έτοιμο και οι γυναίκες μάς κερνάνε. Οι φούρνοι αποτελούν σημείο συνάντησης των γυναικών, κι όχι μόνο. «Συναντιόμαστε στο φούρνο και συζητάμε, ο καθένας λέει τον πόνο του. Αν είμαστε 24 ώρες με το κεφάλι κάτω και σκεφτόμαστε θα τρελαθούμε, γι’ αυτό μαζευόμαστε στο φούρνο», μας εξηγεί  η Μπάρφι. Η τελετουργία του ψησίματος έχει πια τελειώσει. Οι γυναίκες συγκεντρώνουν τις πίτες τους και κατευθύνονται προς τα σπίτια τους. Η Μπάρφι όμως θέλει να συνεχίσει τη βόλτα μαζί μας. Μας πιάνει αγκαζέ και προχωράμε μαζί προς τη λίμνη της Βόλβης.

Καθόμαστε σε ένα παγκάκι και μιλάμε για το παρελθόν. Στο βάθος η λίμνη και τα γύρω βουνά που την αγκαλιάζουν. Παντού επικρατεί ησυχία. Η Μπάρφι ξεκινάει και μας τραγουδάει κάτι στη δική της γλώσσα. Το τραγούδι της είναι γεμάτο θλίψη και πόνο. Μοιάζει σαν τα δικά μας τα μοιρολόγια. «Το τραγούδι αυτό ήταν για τη προσφυγιά, για το πώς ήρθαμε μέχρι εδώ, για το τί περάσαμε. Δεν έμεινε τίποτα να μην περάσουμε. Τίποτα δεν έμεινε από τους Γιαζίντι. Ήρθαμε εδώ και εσείς μας δώσατε δύναμη. Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στο λαό μου», μας λέει συγκινημένη.

Παρά τις τραυματικές εμπειρίες οι γυναίκες Γιαζίντι της Βόλβης προσπαθούν σιγά-σιγά να ορθοποδήσουν και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Οι ίδιες είναι αρκετά δραστήριες. Τα πρωινά έρχονται στο χώρο*** που έχει φτιάξει το SolidarityNow ειδικά για αυτές. Εκεί μαθαίνουν ράψιμο, κέντημα, και επιδίδονται και σε πολλές δημιουργικές και άλλες δραστηριότητες. «Σηκωνόμαστε το πρωί, πάμε τα παιδιά στο σχολείο και καμιά φορά ερχόμαστε στο χώρο των γυναικών, κάνουμε βόλτες και κάπως έτσι περνάει η ημέρα μας», μας ενημερώνει η Μπάρφι. Ο χώρος για τις γυναίκες λειτουργεί και ως χώρος αλληλεπίδρασης και συνάντησης όλων των γυναικών της Βόλβης. «Όλοι είναι καλοί και κάνουμε παρέα. Ήρθαν Κούρδοι και μουσουλμάνοι. Δε μιλάμε την ίδια γλώσσα. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Όλοι είμαστε αδέρφια», τονίζει η Μπάρφι.

* Οι Γιαζίντι (Yazidi) είναι θρησκευτική μειονότητα Κουρδικής καταγωγής με ρίζες στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Από το 2014 έχουν γίνει στόχος συστηματικών επιθέσεων και διώξεων από το ISIS.

** Η Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ με χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες διαχειρίζεται τη Δομή Φιλοξενίας της Βόλβης μέσω του Ι.Α.Τ.Α.Π.

*** To πρόγραμμα BlueDot υποστηρίζεται από την UNICEF και χρηματοδοτείται από την European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO ]

Ισμήνη, ωφελούμενη της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας

στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας

Είναι μόλις 22.

Έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κρήτη και έχει δυο γαλαζοπράσινα μάτια ίδια με τις θάλασσες του αγαπημένου της τόπου, που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το φως.

Τους τελευταίους μήνες επισκέπτεται το Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα μία φορά την εβδομάδα, ως ωφελούμενη της υπηρεσίας ψυχολογικής συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας, που προσφέρεται σε όσους έχουν ανάγκη στήριξης και βοήθειας -Έλληνες, πρόσφυγες, μετανάστες.

Η συζήτηση μαζί της είναι απολαυστική, γιατί η Ισμήνη μιλά πολύ όμορφα με την όρεξη του νέου ανθρώπου, ενώ καταφέρνει και περιγράφει γλαφυρά αυτό που την οδήγησε στο Κέντρο. Τα τελευταία χρόνια βιώνει έντονο άγχος το οποίο κάποιες φορές παίρνει τη μορφή κρίσεων πανικού.

Ένα όμορφο νεαρό κορίτσι που η ανάγκη της να είναι πάντα πολύ καλή σε όλα, της προκαλεί άγχος που δεν μπορεί να ελέγξει. Οι πρώτες κρίσεις πανικού εμφανίστηκαν την περίοδο μετά τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Χρόνια μετά ήρθε ξανά η στιγμή να αντιμετωπίσει σποραδικές κρίσεις, ως απόρροια του άγχους των απαιτήσεων της φοίτησής της σε περιζήτητη Πανεπιστημιακή Σχολή. Σπουδάζει στην Αθήνα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και ανησυχεί ότι δεν θα καταφέρει να ολοκληρώσει τις σπουδές της στο τυπικό χρονικό διάστημα. Μια ανησυχία που ακούγεται άδικη για τον εαυτό της, αλλά που για την Ισμήνη είναι πολύ σημαντική.

Δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος, στα μάτια ενός ξένου, για το άγχος της Ισμήνης, κυρίως γιατί όπως παραδέχεται και η ίδια “ό,τι αποφασίζω να κάνω, το ολοκληρώνω και μάλιστα με επιτυχία“. Η ζωή της το αποδεικνύει. Δύο γονείς που τη φροντίζουν και την αγαπούν, η ίδια μια πολύ καλή μαθήτρια, πρωταθλήτρια κολύμβησης, εξαιρετική φοιτήτρια, ένας κοινωνικός εξωστρεφής νέος άνθρωπος που αγαπά το σινεμά και τα ταξίδια.

Στο πλευρό της Ισμήνης είναι πάντα η οικογένειά της, ενώ για τη μητέρα της δηλώνει ότι «είναι ο άνθρωπος με τον οποίο είμαι πραγματικά ο εαυτός μου και που πάντα με βοηθά να ξεπερνώ οποιαδήποτε κρίση μου». Στο πλευρό της όμως είναι πια και ο ψυχολόγος της – ο άνθρωπος που της δίνει στήριξη στο Κέντρο Αλληλεγγύης και ο οποίος είναι σίγουρος ότι η νεαρή Ισμήνη μπορεί να αποκτήσει τα εφόδια που θα την κάνουν ικανή να διαχειρίζεται το άγχος της και να έχει μια ζωή σύμφωνη με τις προσδοκίες και τις κλίσεις της.

Σιγά-σιγά η Ισμήνη θα τα καταφέρει και θα πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα που περιλαμβάνουν μεταπτυχιακές σπουδές, αγάπη, ταξίδια και επιτυχία όπως εκείνη την εννοεί.

*Η Ισμήνη είναι μία από τους ανθρώπους που δέχονται τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν σε Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα. Μάθετε περισσότερα για τις pro bono υπηρεσίες του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας: https://www.solidaritynow.org/kentro-allileggiis-athinas/.

Άρτεμις Γκαντάλα,

διερμηνέας στο πρόγραμμα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes

 Τους τελευταίους μήνες που εργάζομαι ως διερμηνέας στο πρόγραμμα του SolidarityNow, «Σπίτια Αλληλεγγύης» | Solidarity Homes, έχω ξεχωρίσει δεκάδες στιγμές που με κάνουν να αισθάνομαι περήφανη για το έργο που υλοποιείται και για τη συμμετοχή μου στην ομάδα του προγράμματος.

Το δικό μου έργο αφορά στη διευκόλυνση της επικοινωνίας μεταξύ των ωφελούμενων των έξι οικογενειών που φιλοξενούνται στα σπίτια αλληλεγγύης και των μελών της ομάδας του προγράμματος του SolidarityNow, αφού το μόνο που τους χωρίζει είναι η γλώσσα. Ένα εμπόδιο βέβαια που, στο πλαίσιο του προγράμματος, προσπαθούμε να ξεπεράσουμε.

Πώς; Με μαθήματα ελληνικών και αγγλικών για τους ωφελούμενούς μας, που είναι πρόσφυγες, άνθρωποι που έχουν ξεριζωθεί από τον τόπο τους, έχουν αφήσει πίσω τους αγαπημένους τους και κουβαλούν μόνο αναμνήσεις, αναμνήσεις δυσάρεστες από έναν αναίτιο πόλεμο, όπως κάθε πόλεμος είναι.

Καθημερινά, βρισκόμαστε στο πλευρό των ανθρώπων αυτών, υποστηρίζοντάς τους να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, οικονομικές αλλά και κοινωνικές, με απώτερο στόχο να δρουν ως ενταγμένα και ενεργά μέλη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Ο μικρός αριθμός των μελών της ομάδας μας σε συνδυασμό με το μικρό αριθμό των ωφελούμενων του προγράμματος, μας έχει βοηθήσει και έχουμε αναπτύξει μία στενή σχέση, η οποία ξεπερνά το τυπικό επαγγελματικό πλαίσιο και καθιστά τη συνεργασία μας αποδοτική και ουσιαστική. Με έχει εντυπωσιάσει και συγκινήσει η αντιμετώπιση που λαμβάνουμε από τους ωφελούμενούς μας και η εμπιστοσύνη που μας δείχνουν θεωρώντας μας κατά κάποιο τρόπο οικογένειά τους. Ο τρόπος που μας υποδέχονται στα σπίτια τους, η φιλοξενία τους και η ανάγκη που αισθάνονται να μοιραστούν μαζί μας ακόμη και σημαντικά οικογενειακά τους θέματα, υποδηλώνουν την αποτελεσματικότητα του έργου μας.

Πέρα όμως από τη σχέση που αναπτύσσεται με τους ωφελούμενους, ακόμη πιο σημαντικό για μένα είναι οι χαρακτήρες όλων αυτών των ανθρώπων και πώς αυτοί ξεδιπλώθηκαν κατά τη διάρκεια του χρόνου. Είχαμε την τύχη να συναντήσουμε ανθρώπους που παρά τις σκληρές συνθήκες που αντιμετώπισαν μέχρι να βρουν στέγη στη χώρα μας, παραμένουν αξιοπρεπείς, ευγενικοί και με θέληση να προσπαθήσουν και να μάθουν καινούρια πράγματα.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση μιας εκ των οικογενειών που κατά τους πρώτους μήνες που βρισκόταν στην Ελλάδα δεν είχε στέγη, ενώ μάλιστα η μητέρα ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Σήμερα, η οικογένεια αυτή φαίνεται να έχει αφήσει πίσω το δύσκολο παρελθόν και να χαίρεται τη νέα της ζωή. Οι γονείς παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών που παρέχονται στο πλαίσιο του προγράμματος και έχουν εφεύρει ευχάριστους τρόπους εκμάθησης της γλώσσας -σε μία από τις επισκέψεις μας στο σπίτι τους διαπιστώσαμε ότι πάνω σε διάφορα οικιακά αντικείμενα έχουν κολλήσει μικρά χαρτάκια με την ελληνική ονομασία του αντικειμένου. Ομολογούν ότι μαθαίνουν πιο γρήγορα με αυτόν τον τρόπο! Παράλληλα, αναζητούν δουλειά και προσπαθούν με κάθε τρόπο να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τη χώρα που τους υποδέχτηκε.

Η οικογένεια αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση -όλοι μας οι ωφελούμενοι έχουν θέληση και προσπαθούν ειλικρινά να βελτιώσουν τις ζωές τους. Και εμείς προσπαθούμε μαζί  τους. Μοιραζόμαστε στιγμές που σίγουρα δε θα ξεχάσω ποτέ.

*Η Άρτεμις Γκαντάλα είναι 22 χρονών και κατάγεται από την Αίγυπτο, ενώ έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα. Εργάζεται ως διερμηνέας στο SolidarityNow και συγκεκριμένα στο πρόγραμμα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes.

*Τα Σπίτια Αλληλεγγύης | Solidarity Homes είναι πρόγραμμα που υλοποιεί το SolidarityNow σε συνεργασία και με τη στήριξη της οργάνωσης Help Refugees. Μέσα από το πρόγραμμα, που ξεκίνησε να υλοποιείται τον Ιούνιο του 2017, προσφέρεται στέγαση στις πιο ευπαθείς ομάδες -Έλληνες και πρόσφυγες- με μοναδικό κριτήριο την επείγουσα ανάγκη τους.

Μπορείτε κι εσείς να στηρίξετε περισσότερες οικογένειες να βρουν ένα ασφαλές Σπίτι – ένα Σπίτι Αλληλεγγύης: https://www.solidaritynow.org/solidarity-homes/