Την Τετάρτη 13/5/14, 93 πρόσφυγες, ανάμεσα τους 18 ανήλικα, εγκλωβίστηκαν για 12 περίπου ώρες σε εμπορικό τρένο στη Γευγελή (ΠΓΔΜ) το οποίο είχε αρχικό προορισμό την Σερβία.
Κατάφεραν να απεγκλωβιστούν μετά από κλήση στο 112 και αφού εντοπίστηκαν από τους υπαλλήλους του ΟΣΕ και την αστυνομία της Ειδομένης. Η Ελληνική Αστυνομία ακολούθησε την διαδικασία λήψης στοιχείων και καταθέσεων από τους πρόσφυγες και μετά αφέθηκαν ελεύθεροι να αναχωρήσουν για Θεσσαλονίκη. Όλοι είχαν στην κατοχή τους έγγραφο παραμονής εξαμήνου στην χώρα.

Τις μέρες που ακολούθησαν επισκέφτηκαν το κέντρο μας στη Θεσσαλονίκη 3 από τις οικογένειες και αρκετοί από τους ενήλικες ζητώντας πληροφορίες, ρούχα, ιατρική και νομική βοήθεια.

Ο Μοχάμεντ, Σύριος στην καταγωγή και «επιβάτης» του τρένου θέλησε να μας μιλήσει για την περιπέτεια τους και τόνισε την ανάγκη να δοθεί δημοσιότητα στο συμβάν με την ελπίδα να ενημερωθούν οι πρόσφυγες για τους κινδύνους που διατρέχουν.

Το ταξίδι του ξεκινάει πριν από 1,5 μήνα από τον Λίβανο όπου βρισκόταν τα τελευταία χρόνια με την οικογένεια του λόγω του πολέμου και έχει σαν τελικό προορισμό την Γερμανία όπου βρίσκεται ο πατέρας του.
Αρχικά διέσχισε την Τουρκία χωρίς κάποια ιδιαίτερη δυσκολία και χωρίς την «βοήθεια» κάποιου διακινητή. 1000$ κόστισε η μεταφορά του με  δουλεμπορικό  από την Σμύρνη στην Μυτιλήνη, μαζί του 25 άτομα, άντρες, γυναίκες, παιδιά.
Η ακτοφυλακή τους συνέλεξε από αποκομμένη παραλία της Μυτιλήνης και τους κράτησε για 3 μέρες στο κέντρο κράτησης του νησιού. Ήταν από τους τυχερούς που βρέθηκε στο καινούργιο κέντρο κράτησης το οποίο όπως μας είπε ήταν πολύ καθαρό και τους παρείχε διαμονή και σίτιση. Από ότι άκουσε από άλλους το δεύτερο κέντρο δεν ήταν καθόλου καθαρό και είχε πολύ περισσότερο κόσμο.
Τα άτομα υπό κράτηση στην πλειοψηφία τους ήταν Σύριοι και Αφγανοί. Δεν υπήρχαν μεταφραστές, τους δόθηκε στοιχειώδης ιατρική φροντίδα και δεν γίναν ιατρικές εξετάσεις.
Τρεις μέρες μετά αφέθηκαν ελεύθεροι με υπηρεσιακό σημείωμα 6 μηνών και έχοντας δώσει δαχτυλικά αποτυπώματα.

Ο επόμενος προορισμός τους ήταν η Αθήνα όπου ήρθε σε επαφή με διακινητή λαμβάνοντας οδηγίες για το πώς θα συνεχίσει το ταξίδι του προς την Γερμανία. Πρώτος σταθμός ήταν η Θεσσαλονίκη όπου ήρθε με τρένο και από εκεί στόχος του να συνεχίσει για τα σύνορα.
Βάση του υπηρεσιακού σημειώματος που του δόθηκε υπάρχει απαγόρευση παραμονής/διέλευσης στο νομό Κιλκίς με συνέπεια να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει κανένα νόμιμο τρόπο για να πάει μέχρι τα σύνορα. Μαζί με 4 ακόμα άτομα πλήρωσαν 600€ σε ένα ταξί για να τους πάει μέχρι το Πολύκαστρο (49χιλ από την Θες/νίκη). Το ταξί τους άφησε στα μέσα της διαδρομής και χρειάστηκε να περπατήσουν 5 ώρες μέχρι να φτάσουν στο Πολύκαστρο. Οι οδηγίες που είχαν πάρει ήταν ότι θα περάσουν τα σύνορα το βράδυ μαζί με τον διακινητή και από τη Γευγελή θα επιβιβαστούν σε εμπορικό τρένο για Σερβία. Το κόστος, 1600€ το άτομο.

• Ποιες ήταν οι συνθήκες περιμένοντας να επιβιβαστείτε στο τρένο?

«Πριν ξεκινήσουμε για Γευγελή κοιμόμασταν στο δάσος. Η διαδρομή από την Ειδομένη ήταν 2 ώρες με τα πόδια. Συγκεντρωθήκαμε περίπου 800 άτομα από διάφορους διακινητές σε ένα εγκαταλελειμμένο χώρο στο δάσος περιμένοντας το τρένο. Κάποιοι από εμάς που αρνήθηκαν να μπουν όταν είδαν τις συνθήκες και την κατάσταση, ξυλοκοπήθηκαν και εκβιάστηκαν να επιβιβαστούν. Η αστυνομία των Σκοπίων παρακολουθούσε από απόσταση και δεν έκανε τίποτα. Στα 800 άτομα είχε και αρκετά παιδία….Χαίρομαι που δεν έχω μαζί μου τα παιδιά μου, ακόμα και στον πόλεμο είναι πιο ασφαλείς από ότι θα ήταν εδώ μαζί μου»

Τα 800 άτομα μοιράστηκαν σε βαγόνια του τρένου που είχαν μέσα μεγάλα ρολά χαρτί. Στην ουσία ήταν όρθιοι και στριμωγμένοι ανάμεσα στα προϊόντα. Σε κάθε βαγόνι υπήρχαν 2 άτομα από τον διακινητή, αφγανικής καταγωγής, που είχαν μεγάλα μαχαίρια και «φρόντιζαν» να υπάρχει ησυχία.

Περάσαν 4 ώρες όρθιοι και άρχισαν να δυσανασχετούν αλλά και να απειλούνται με μαχαίρια από τους ανθρώπους των διακινητών (παιδιά και ενήλικες). Κάλεσαν στο τηλέφωνο από τα κινητά τους τον διακινητή ο οποίος τους είπε ότι θα ξεκινήσουν σε λίγο. Όσο περίμεναν η αστυνομία της ΠΓΔΜ άνοιξε την πόρτα από το βαγόνι, τους είδε και την έκλεισε ξανά. Κάποια στιγμή ξεκίνησαν, κινήθηκαν για λίγα λεπτά και μετά άκουσαν έναν ήχο σαν να απασφάλισαν από το υπόλοιπο τρένο και ακινητοποιήθηκαν ξανά.

«Όταν ξεκινάς από την Συρία γνωρίζεις την διαδρομή, αυτό που δεν γνωρίζεις είναι ο κίνδυνος που διατρέχεις. Μας μιλάν μόνο για την σωματική καταπόνηση και την ταλαιπωρία, κανείς δεν μας λέει για την μαφία και την εγκληματικότητα. Όταν είσαι στο δάσος είσαι στα χέρια της μαφίας…»

• Πώς ήταν η κατάσταση στο τραίνο?

«η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, δεν είχαμε καμία εικόνα από το εξωτερικό περιβάλλον ούτε γνωρίζαμε που βρισκόμασταν και το χειρότερο ήταν ότι τα βαγόνια ανοίγανε μόνο εξωτερικά».

Βρισκόμενοι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο βαγόνι και με την απειλή των μαχαιριών από τους ανθρώπους των διακινητών, με ελάχιστη μπαταρία στα κινητά τους και με φόβο πια για την ζωή τους προσπάθησαν να σπάσουν το βαγόνι για να βγουν. Ο διακινητής δεν απαντούσε στις κλήσεις τους και η αστυνομία των Σκοπίων τους ενημέρωσε ότι δεν βρίσκονται σε έδαφος της ΠΓΔΜ για να επέμβουν. Τελικά, σχεδόν 12 ώρες μετά, κατάφεραν να πάρουν το 112 και να μιλήσουν με την ελληνική αστυνομία η οποία και τους εντόπισε σε ελληνικό έδαφος στην περιοχή της Ειδομένης και τους διέσωσε.

«Δεν ήξερα ότι υπάρχει άλλος τρόπος, αυτός της οικογενειακής συνένωσης, αν το ήξερα θα το προτιμούσα»

Γιατροί, τοπικές οργανώσεις και κάτοικοι τους φρόντισαν, τους πρόσφεραν ρούχα, φαγητό, νερό.  Αργότερα μεταφέρθηκαν στην αστυνομία και την επόμενη μέρα στην Θεσσαλονίκη με ΚΤΕΛ.

«…ξεκίνησα από μια χώρα που ο πόλεμος έχει ισοπεδώσει τα πάντα, η γυναίκα και τα 2 παιδία μου ζουν στην ύπαιθρο σε σκηνή και η μόνη τους ελπίδα είναι να καταφέρω να φτάσω στην Γερμανία, τα λεφτά μου έχουν τελειώσει και δεν ξέρω τι θα κάνω από εδώ και πέρα….φοβάμαι ότι θα πεθάνω στο δάσος μακριά από την χώρα μου και την οικογένεια μου..»

Η συνέντευξη δόθηκε στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Θεσσαλονίκης στις 15/5/2015 στο προσωπικό του SN και με τη βοήθεια Αραβόφωνης μεταφράστριας της PRAKSIS.
Η συνέντευξη και ανάρτηση της έγινε με τη σύμφωνη γνώμη του συνεντευξιαζόμενου και τηρήθηκαν οι κανόνες δεοντολογίας ως προς την προστασία των προσωπικών δεδομένων.  
ο Μοχάμεντ παραπέμφθηκε στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες όπου και ενημερώθηκε για τη διαδικασία της οικογενειακής συνένωσης.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε για το SN η Ιωάννα Φουρκιώτου.

Ο Βαγγέλης είναι 51 ετών και τα τελευταία έξι χρόνια προσπαθεί να ανταποκριθεί οικονομικά, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των συνακόλουθων της συνεπειών. Κατά τη διάρκεια της ύφεσης, ο Βαγγέλης έχασε τις δύο επιχειρήσεις του (εστιατόρια), παίρνοντας την απόφαση να μεταναστεύσει προς αναζήτηση εργασίας και καλύτερων συνθηκών διαβίωσης. Σταθμοί του ταξιδιού του ήταν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Αυστρία, μένοντας το μεγαλύτερο χρόνο στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Εκεί απασχολήθηκε ως προσωπικό κουζίνας σε μερικά Ελληνικά εστιατόρια. Παρόλα αυτά, η διαφωνία με έναν από τους εργοδότες του, όσον αφορά την καταβολή του μηνιαίου εισοδήματος τον ανάγκασε να επιστρέψει πίσω.
Με τον ερχομό του στην Ελλάδα, ο Βαγγέλης φιλοξενήθηκε από ένα φίλο στο Δήμο Φυλής. Παράλληλα, στην προσπάθεια του να αποκτήσει την κάρτα ανεργίας του ΟΑΕΔ, ενημερώθηκε πως ένα εκκρεμές ζήτημα των λογιστικών βιβλίων της προηγούμενης επιχείρησης του δεν του επέτρεπε κάτι τέτοιο. Επομένως, ο Βαγγέλης επισκέφτηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης στην Αθήνα, αναζητώντας βοήθεια από την λογίστρια που παρέχεται μέσω  της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ.
Παρ’ όλες τις δυσκολίες, ο Βαγγέλης κατόρθωσε να εργαστεί περιστασιακά ως υδραυλικός, μαζεύοντας μερικά χρήματα που του επέτρεψαν να νοικιάσει ένα δωμάτιο κοντά στην περιοχή της Ομόνοιας. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί πως έλαβε σημαντική βοήθεια αναφορικά με το θέμα της διατροφής από τους μοναχούς της μονής του Αγίου Κυπριανού και το Δήμο Φυλής.
Ο Βαγγέλης συνεχίζει να ψάχνει για εργασία και  αυτή την περίοδο βρίσκεται σε επικοινωνία με ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας. Όπως έχει ενημερωθεί, υπάρχει πιθανότητα εργασίας σε επιχείρηση στη  Βάρνα της Βουλγαρίας.

Παναγιώτης Μπουργαζάς
Κοινωνικός Επιστήμονας, Ασκούμενος

Ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος μέσης ηλικίας, ο οποίος βίωσε τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης με το ξεκίνημα της. Κατά την διάρκεια της οικονομικής ύφεσης και όντας ελεύθερος επαγγελματίας, ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να κλείσει την επιχείρηση του. Παρόλα αυτά, η  εν λόγω κατάσταση δεν φαίνεται να αποτελεί το χειρότερο που του συνέβη. Έξι μήνες πριν ο Κωνσταντίνος έλαβε ειδοποιητήριο έξωσης, οδηγώντας τον ίδιο και τη γυναίκα του προς αναζήτηση βοήθειας στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων. Εκεί ενημερώθηκε ότι μπορεί να καταλύσει προσωρινά για ένα χρόνο σε διώροφη πολυκατοικία επί της οδού Αχαρνών.
Τους τελευταίους τέσσερις μήνες ο Κωνσταντίνος διαμένει με τη γυναίκα του στο παραπάνω οίκημα, όπου και μοιράζεται τα διαθέσιμα δωμάτια του διαμερίσματος μαζί με άλλες τρεις οικογένειες. Η εξεύρεση φαγητού, αποτελεί ένα άλλο σημαντικό θέμα, αφού η εβδομαδιαία τσάντα με τρόφιμα (κρέας, λαχανικά) που λαμβάνει από την πρόνοια του Δήμου Αθηναίων δεν αρκεί. Επιπλέον, ο Κωνσταντίνος αξίζει να σημειωθεί πως πάσχει από επιληψία, ενώ ταυτόχρονα είναι επιφορτισμένος με την φροντίδα της άρρωστης γυναίκας του. Βέβαια, χωρίς την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή αυτό είναι αδύνατο να επιτευχθεί, καθώς ο Κωνσταντίνος είναι ανασφάλιστος.

Σε μια από τις επισκέψεις του στην πρόνοια του Δήμου Αθηναίων, ο Κωνσταντίνος ενημερώθηκε για το τρέχον σεμινάριο (πώληση λαχείων) που παρέχεται μέσω της υπηρεσίας απασχολησιμότητας της PRAKSIS στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας στο Παλαιό Φρουραρχείο. Ο Κωνσταντίνος επισκέφτηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης για να ενημερωθεί πληρέστερα για το σεμινάριο της PRAKSIS και παράλληλα έλαβε πληροφορίες και για τις υπόλοιπες υπηρεσίες που παρέχονται. Έμεινε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος με την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών της PRAKSIS.

Ο Κωνσταντίνος ανησυχεί για το μέλλον και ειδικά για το θέμα της στέγασης μετά το πέρας της προσωρινής κατοικίας.

Παναγιώτης Μπουργαζάς
Κοινωνικός Επιστήμονας
Ασκούμενος SolidarityNow

Δείτε εδώ το ντοκιμαντέρ:

Ο αλκοολισμός συνοπτικά θεωρείται ως μια ασθένεια που προκαλεί σωματικά και διανοητικά προβλήματα, δημιουργώντας έτσι επιπτώσεις στην κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου. Ο Νίκος είναι ένας νέος άνθρωπος που υπήρξε αλκοολικός, με την περίοδο εκείνη της ζωής του να χαρακτηρίζεται ως οριακή. Ύστερα από μια έντονη οικογενειακή διαμάχη ο Νίκος εγκατέλειψε τους γονείς και το σπίτι του, μένοντας άστεγος και χωρίς οικονομικούς πόρους.
Τον τελευταίο χρόνο, περιπλανιέται στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, προς αναζήτηση κατοικήσιμου χώρου. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα ήρθε αντιμέτωπος με πολύ δύσκολες καταστάσεις, χωρίς φαγητό και έλλειψη στοιχειώδους σωματικού καθαρισμού. Παράλληλα, βίωσε τον κοινωνικό στιγματισμό και την απόλυτη άρνηση βοήθειας από μέρους της πρόνοιας του δήμου του, εξαιτίας του προβλήματος του.
Παρόλα αυτά, ο Νίκος κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τον αλκοολισμό με την βοήθεια της αδελφότητας των Ανώνυμων Αλκοολικών, απέχοντας εδώ και ενάμιση μήνα από το αλκοόλ. Εξαιτίας ενός περιστατικού κλοπής του βιβλιάριου υγείας του και επιθυμώντας να λάβει ιατρική περίθαλψη η πρόνοια τον παρέπεμψε στο Φρουραρχείο και συγκεκριμένα στις υπηρεσίες της PRAKSIS.
Ο Νίκος είναι πολύ ενθουσιασμένος με τις υπηρεσίες που παρέχονται στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας. Συγκεκριμένα ανέφερε: ‘’οι μόνοι που δέχτηκαν να με βοηθήσουν, ανεξαρτήτως του προβλήματος μου και του παρελθόντος μου είναι οι άνθρωποι της PRAKSIS’’, ‘’το employability είναι μια ζωτικής σημασίας υπηρεσία, αφού παρέχεται ελεύθερη πρόσβαση σε υπολογιστές και internet για εύρεση εργασίας’’.
Ο Νίκος αυτό τον καιρό, διαμένει σε ένα εγκαταλειμμένο κτήριο στη Κηφισιά και πρόκειται να ξεκινήσει να πουλάει το περιοδικό δρόμου ‘’ΣΧΕΔΙΑ’’, μια πρωτοβουλία της ΜΚΟ Διογένης. Τελειώνοντας την αφήγηση του, ο Νίκος επισήμανε ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη πληροφόρηση και να ληφθούν συγκεκριμένες ενέργειες αναφορικά με τον αλκοολισμό.

Παναγιώτης Μπουργαζάς
Κοινωνικός Επιστήμονας
Ασκούμενος SolidarityNow

Το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα υπαγορεύει ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Εντούτοις, αυτό φαίνεται να μην αποτελεί τον κανόνα για άτομα, όπως ο Ισμαήλ. Ο Ισμαήλ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Χαρτούμ, την πρωτεύουσα του Σουδάν, όντας διωκόμενος από την αστυνομία με την κατηγορία της σύστασης αντιφρονούσας προς το καθεστώς ομάδας, κατά τη διάρκεια της φοίτησης του στο πανεπιστήμιο. Οι αστυνομικές αρχές τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν, υποβάλλοντας τον ταυτόχρονα σε βασανιστήρια, από τα οποία φέρει σοβαρά τραύματα στα πόδια και στη μέση. ‘’Ένας εκ των φίλων μου πέθανε από τα βασανιστήρια στη φυλακή’’ λέει ο Ισμαήλ.

Φτάνοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2010, όπου και διέμεινε για δύο χρόνια, ο Ισμαήλ υπέβαλλε αίτημα για άσυλο. Περίμενε έναν ολόκληρο χρόνο για την πολυπόθητη συνέντευξη, όμως η απόφαση ήταν αρνητική. Κατά αυτό τον τρόπο, επέστρεψε στο Σουδάν, όπου και φυλακίστηκε ξανά, μέχρι να κατορθώσει να διαφύγει με τη βοήθεια ενός φίλου. Ταξιδεύοντας διαμέσου της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Τουρκίας, έφτασε στο λιμάνι της Μυτιλήνης και από εκεί στον Πειραιά.
Ο Ισμαήλ διαμένει προσωρινά από τον περασμένο Νοέμβριο του 2014 μαζί με τη γυναίκα του στο σπίτι ενός φίλου. Έχει υποβάλλει ξανά αίτηση ασύλου και έχει ήδη παραστεί στην προγραμματισμένη συνέντευξη.

‘’Το μόνο πράγμα που θέλω είναι ένα σπίτι για να ζήσω με τη γυναίκα μου’’ λέει ο Ισμαήλ.

Παναγιώτης Μπουργαζάς
Κοινωνικός Επιστήμονας
Ασκούμενος SolidarityNow

Η ακόλουθη ιστορία θα μπορούσε να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός καλώς σκηνοθετημένου ντοκιμαντέρ, μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που βίωσε τη βαναυσότητα και διώχθηκε από τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις τους Σουδάν (Sudanese Armed Forces – SAF), στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί το σπίτι και την περιουσία του. Συγκεκριμένα ο άνθρωπος που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος και εφεξής θα αναφέρεται ως Κος. Χ. προέρχεται από τα όρη Νούμπα της δυτικής πολιτείας Κόρντοφαν.

Πριν μερικούς μήνες, το Δεκέμβριο του 2014 οι εθνικές ένοπλες δυνάμεις στην προσπάθεια τους να πολεμήσουν τους αντάρτες στρατιώτες (Sudan People’s Liberation Army – SPLA) στα όρη Νούμπα εισέβαλαν και λεηλάτησαν το χωριό του Κου. Χ. αρπάζοντας όλα τα ζώα (πρόβατα, βοοειδή, καμήλες) προκείμενου να ταΐσουν τους στρατιώτες τους. Όταν ο Κος. Χ. τους ακολούθησε για να πάρει πίσω το κοπάδι του, αυτοί τον κατηγόρησαν ως κατάσκοπο των ανταρτών και τον κράτησαν αιχμάλωτο, βασανίζοντας τον (χτυπήματα με μεταλλική ράβδο στα πόδια) σε μια προσωρινή στρατιωτική βάση που έφτιαξαν για τις στρατιωτικές τους δράσεις. Παρόλα αυτά, ο Κος. Χ. κατόρθωσε να δραπετεύσει χάρη στη βοήθεια ενός αξιωματικού, λύνοντας του τα χέρια και αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, με τον οποίο ήταν συμμαθητές στο λύκειο. Ο αξιωματικός αφήνοντας τον ελεύθερο του ζήτησε να μην αποκαλύψει πως κατόρθωσε να ξεφύγει αν συλλαμβανόταν.

Ο Κος. Χ. περπάτησε ως το πρωί της άλλης μέρας, όταν και συνάντησε ένα καμηλιέρη, ο οποίος προσφέρθηκε να τον πάρει μαζί του στο χωριό που έμενε. Εκεί ένας έμπορος και φίλος του πατέρα του μεσολάβησε ούτως ώστε να εγκαταλείψει το Σουδάν, ταξιδεύοντας με πλοίο στην Αίγυπτο και από εκεί στο Μπόντρουμ της Τουρκίας. Φτάνοντας στη Τουρκία ο Κος. Χ. επιβιβάστηκε σε ένα φορτηγό-ψυγείο, μαζί με άλλους ανθρώπους από τη Συρία, την Ερυθραία και τη Σομαλία και μεταφέρθηκαν σε ένα ξενοδοχείο όπου και έμειναν λίγες μέρες, έως ότου μεταφερθούν σε μια δασώδη περιοχή και από εκεί στο πλησιέστερο λιμάνι για να ταξιδέψουν προς Ελλάδα.

Ο Κος. Χ. έχει ήδη υποβάλλει αίτηση άσυλου και ελπίζει σε μια θετική εξέλιξη.
Η άποψη του για το Solidarity Now και τη δουλειά που γίνεται στο Παλαιό Φρουραρχείο είναι η ακόλουθη: ‘’Οι υπηρεσίες είναι ένα σημαντικό πράγμα για εμένα, γιατί όταν ήρθα στην Ελλάδα ήμουν αδύναμος (σωματικά) και τρομαγμένος. Πλέον αισθάνομαι πολύ καλά. Οι γιατροί της Praksis λένε πως η υγεία μου βελτιώνεται.’’

Παναγιώτης Μπουργαζάς
Κοινωνικός Επιστήμονας
Ασκούμενος SolidarityNow

Σε περίοδο οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα αυξημένης ανεργίας, το να βρει κάποιος δουλειά αποτελεί μια μεγάλη προσωπική νίκη. Το πρόγραμμα ενισχυσης της Απασχολησιμότητας που αναπτύσσει η PRAKSIS εντός του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθηνών, εφαρμόζει μια συγκεκριμένη μεθοδολογια που βοηθά στην ένταξη ή την επανένταξη στην αγορά εργασίας, μέσα από εξειδικευμένη συμβουλευτική. Μπορεί το πρόγραμμα να έχει ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2014, έχει όμως να επιδείξει ήδη απτά και συγκεκριμένα αποτελέσματα. Ανάμεσα σε άλλες προσωπικές ιστορίες, ξεχωρίζουν οι ακόλουθες:

• Μια 45χρονη Ελληνιδα, που αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, εργάζεται πλεόν ως βοηθός κουζίνας σε εστιατόριο.
• Μία 47χρονος από την Αλβανία, άνεργη για 11 χρόνια, βρήκε δουλειά ως baby-sitter πλήρους απασχόλησης.
• Μία 45χρονη Ελληνίδα, ανειδίκευτη και άνεργη για 3 χρόνια, εργάζεται σε μια εταιρία καθαρισμού.
• Ένας 54χρονος Έλληνας, πρόσφατα αποφυλακισμένος, βρήκε δουλειά ως διανομέας παραδοσιακής ταβέρνας.
• Ένας 43χρονος Έλληνας βρήκε δουλειά ως εργάτης σε εταιρία συσκευασίας ξηρών καρπών.
• Ένας 35χρονος γαλλόφωνος πρόσφυγας από το Κονγκό, εργάζεται ως βοηθός κουζίνας πλήρους απασχόλησης σε ξενοδοχείο στον Πειραιά.
• Ένας 26χρονος αγγλόφωνος αιτών άσυλο από τη Νιγηρία, άνεργος για 2 χρόνια, βρήκε εποχιακή απασχόληση σε ξενοδοχείο της Καρπάθου.
• Ένας 19χρονος αιτών άσυλο από το Μπαγκλαντές, άνεργος για 3 χρόνια, εργάζεται πλέον ως βοηθός κουζίνας σε εστιατόριο στην Αμοργό.
• Ένας 24χρονος αιτών άσυλο από το Αφγανιστάν, εργάζεται σε κατάστημα ξηρών καρπών.

Σχεδόν από την έναρξη της λειτουργίας του Κέντρου, η ανάγκη για μια υπηρεσία που θα στοχεύει στην ενημέρωση των εξυπηρετούμενων για θέματα που αφορούν στις δημόσιες υπηρεσίες διαγραφόταν ως απαραίτητη. Σταδιακά, η υπηρεσία αυτή συστάθηκε και εξελίχθηκε. Η απλή παροχή πληροφοριών δεν ήταν αρκετή, και έτσι προχωρήσαμε στην υποστήριξη σε διαδικασίες αιτήσεων για επιδόματα και βοηθήματα. Μέσα στο 2014, περισσότερες από 900 άτομα εξυπηρετήθηκαν μέσω αυτής της υποστηρικτικής δράσης, για τη συμπλήρωση αιτήσεων, τη σύνταξη αιτημάτων προς τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και σε μεταφράσεις και διαμεσολαβήσεις για κοινωνικά, νομικά και ιατρικά θέματα.
Παράλληλα, οι εξυπηρετούμενοι ενημερώνονται συνεχώς για δωρεάν δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στην πόλη.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία

Η Αννίτα, μια Νιγηριανή μητέρα 4 παιδιών που ζει νόμιμα στην Ελλάδα για πάνω από 10 χρόνια, επισκέφθηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης για μια νομική υπόθεση, τον περασμένο Απρίλιο. Τότε, την ενημερώσαμε και για ένα νέο επίδομα προς όλους τους πολίτες με χαμηλό εισόδημα, το οποίο θα μπορούσε να αιτηθεί.
Μια και δεν ήταν ενήμερη για το επίδομα αυτό, της εξηγήσαμε τη διαδικασία, η οποία έπρεπε να πραγματοποιηθεί μέσα από το σύστημα TAXIS, και τη βοηθήσαμε σε αυτό, αφού ούτε μόνη της μπορούσε να την κάνει, ούτε είχε τη δυνατότητα να αναθέσει την υπόθεσή της σε λογιστή.
Τη βοηθήσαμε να εκδώσει τον κωδικό για την πρόσβαση στο σύστημα, να συμπληρώσει την αίτηση στα ελληνικά και συνεχίσαμε να παρακολουθούμε το αίτημά της, Μερικές ημέρες αργότερα έλαβε 1000€ στον τραπεζικό της λογαριασμό.
Σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, αντιμετωπίσαμε πολλές περιπτώσεις ωφελουμένων που ήταν δικαιούχοι κάποιου επιδόματος, όμως δε το γνώριζαν ή δεν ήταν σε θέση να κινήσουν τη διαδικασία. Η κοινωνική υπηρεσία, στο πλαίσιο της ολιστικής προσέγγισης , εντόπισε αυτές τις ανάγκες και παρείχε τη σχετική συνδρομή, καθοδήγηση και υποστήριξη.

Ιωάννα Φουρκιώτου, SolidarityNow

Ο Μ. είναι ένας 28χρονος Σύρος, πατέρας δύο αγοριών. Είναι θύμα πολέμου,  έχοντας υποστεί ακρωτηριασμό και στα δυο του πόδια και έχοντας δει το σπίτι του να καταστρέφεται από μια βοβμιστική επίθεση. Έπειτα από μια μακρά θεραπεία και αποκατάσταση, του τοποθετήθηκαν δύο τεχνητά πόδια και έλαβε την απόφαση να μεταναστεύσει μαζί με την οικογενειά του αναζητώντας ένα ασφαλές μέρος στην Ευρώπη.

Επειδή δεν υπήρχε νόμιμος τρόπος για να ταξιδέψουν, οι Σύροι πρόσφυγες έπρεπε να πληρώσουν έναν διακινητή ώστε να φθάσουν στην Ελλάδα μέσω Τουρκιας. Το ταξίδι ήταν πολύ σκληρό, μια και έπρεπε να περπατήσουν για ώρες, πριν επιβιβασθούν σε μια μικρή βάρκα γεμάτη μετανάστες και διασχίσουν τον Έβρο.

Όταν έφθασαν στην Ελλάδα παρέμειναν στο Κέντρο Κράτησης για μερικές ημέρες και έπειτα αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς όμως να έχουν πού να μείνουν.

Όταν η οικογένεια επισκέφθηκε το Κέντρο Αλληλεγγύης, η κοινωνική υπηρεσία με την υποστήριξη της μεταφράστριας και κοινωνικής διαμεσολαβήτριας τους βοήθησε να βρούν ένα μέρος δωρεάν προσωρινής διαμονής.

Όταν το ζευγάρι έπρεπε να επισκεφθεί γιατρό, παραπέμφθηκαν στην ιατρική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης. Στη συνέχεια, η κ. Ν., η μητέρα της οικογένειας χρειάσθηκε γυναικολόγο και συνοδεύθηκε από την μεταφράστρια στη δωρεάν κλινική της περιοχής.

Μετά από 3 μήνες παραμονής στον ξενώνα φιλοξενίας,  η οικογένεια έπρεπε να φύγει και η μόνη επιλογή ήταν έναν ξενώνας, ο οποίος όμως φιλοξενεί μόνο μητέρες και παιδιά. Συνεπώς, ο κ.Μ. δεν είχε πού να μείνει και αποφάσισε να φύγει από την Ελλάδα. Κατάφερε να φτάσει στη Γερμανία όπου και λαμβάνει τώρα την απαραίτητη ψυχοκοινωνική υποστήριξη από τις γερμανικές κρατικές υπηρεσίες. Η γυναίκα και τα παιδιά του βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα, με τη βοήθεια όμως της νομικής υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης  όλες οι απαραίτητες διαδικασίες έχουν προχωρήσει ώστε η οικογένεια να επανενωθεί.

Ρούλα Γκαννούμ, Μεταφράστρια-Κοινωνική Διαμεσολαβήτρια, PRAKSIS,
Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης