Η Γενική Διευθύντρια του #SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη, κάνει δήλωση στο Δελτίο Ειδήσεων του ΣΚΑΙ σχετικά με την έρευνα που διεξάγει αρμόδιο όργανο της ΕΕ για να εξετάσει τη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων για το προσφυγικό στην Ελλάδα και τη σχετική Αναφορά που είχε υποβάλει η οργάνωση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το Μάρτιο του 2017.
Δείτε το απόσπασμα (26.36” έως 28.50”) εδώ
Η Γενική Διευθύντρια του #SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη, καλεσμένη στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε, με αφορμή την έρευνα που διεξάγει αρμόδιο όργανο της ΕΕ για να εξετάσει τη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων για το προσφυγικό στην Ελλάδα και τη σχετική Αναφορά που είχε υποβάλει η οργάνωση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το Μάρτιο του 2017.
Ακούστε τη συνέντευξη εδώ (από 26.22” έως 35.53”)
Συνέντευξη στον Γαβριήλ Χ. Σερέτη
Δείτε το άρθρο και εδώ
Η διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία, τονίζει σε συνέντευξή της η γενική διευθύντρια της οργάνωσης «Αλληλεγγύη Τώρα» (Solidarity Now), Αντιγόνη Λυμπεράκη, το αίτημα της οποίας για διερεύνηση των καταγγελιών περί κακοδιαχείρισης των κονδυλίων για το προσφυγικό διερευνάται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης.
Η πρώην βουλευτής και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο υπογραμμίζει την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες διαβιούν οι χιλιάδες πρόσφυγες, τον πειρασμό του «πρόσκαιρου οφέλους», θέτοντας, και αυτή, το κρίσιμο ερώτημα: «Γιατί τα λεφτά δεν πιάνουν τόπο;».
– Με αφορμή τα δημοσιεύματα του «Φιλελεύθερου» και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν σε Ελλάδα και εξωτερικό, επανεκκίνησε η δημόσια συζήτηση για τη διαχείριση των κονδυλίων για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Κατ’ αρχάς, πώς σχολιάζετε την αντίδραση του υπουργού Εθνικής Άμυνας;
Η δημόσια συζήτηση για τα σοβαρά και τα μεγάλα διεξάγεται στη χώρα μας «κατά ριπάς»: βγαίνει ένα δημοσίευμα, διατυπώνεται κάποια κατηγορία, δημιουργούνται αυτομάτως τα στρατόπεδα των «καλών» και των «κακών», των «εισαγγελέων» και των «κακοποιών», και στήνεται ένας χορός πολιτικής βεντέτας. Όταν διαχειριζόμαστε χρήματα φορολογουμένων (πόσο μάλλον ανθρώπους κατατρεγμένους), πρέπει να καλωσορίζουμε μια συνεχή και ψύχραιμη συζήτηση.
Μόνο η διαφάνεια εξασφαλίζει λογοδοσία. Για να γίνει σωστά, πρέπει να έχουν λόγο όλοι οι εμπλεκόμενοι (κράτος, ΜΚΟ, δήμοι), όσοι με το υστέρημά τους στηρίζουν την προσπάθεια, αλλά και οι ίδιοι οι ωφελούμενοι. Αντί για σκιές και βίαιη απαξίωση, έχουμε ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα μπροστά: μια ψύχραιμη συζήτηση για το αν οι πόροι αντιστοιχούν στο αποτέλεσμα που φέρνουν, σε ποιες περιπτώσεις ναι, και αν όχι, γιατί.
– Επί της ουσίας, κόμματα της αντιπολίτευσης, αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, φορείς, επαγγελματίες αλλά και απλοί πολίτες καταγγέλλουν φαινόμενα κακοδιαχείρισης και ατασθαλίες. Η δική σας εικόνα ποια είναι;
Η SolidarityNow, όπως και πολλοί άλλοι που είχαμε δραστηριοποιηθεί στην ανακούφιση της προσφυγικής κρίσης, κινητοποιήθηκε από την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα από τη μια, και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι χάριν των οποίων γινόταν η προσπάθεια, από την άλλη. Γι’ αυτόν το λόγο υποβάλαμε με επίσημη αναφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2017 προκειμένου να εξεταστεί το θέμα αρμοδίως – όχι για να γίνει φασαρία. Σε αυτή την αναφορά περιλαμβάνονται στοιχεία για τις συνθήκες υποδοχής, στέγασης, υγιεινής και ασφάλειας, καθώς και για τις διαδικασίες αίτησης ασύλου, την πρόσβαση στην εκπαίδευση κ.λπ.
Όσοι επιθυμούμε βελτίωση στη ζωή των προσφύγων, θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να μπορούμε να απαντήσουμε γιατί τα λεφτά δεν έπιασαν τόπο. Δεν είμαστε οικονομικοί εισαγγελείς. Και ούτε πρέπει να γίνουμε. Αλλά για να συνεχίσουμε όλοι τη δουλειά μας, οι σκιές πρέπει να παίρνουν τον δρόμο της διερεύνησης από ειδικούς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε πως η ίδια δεν έχει τον τρόπο να ελέγξει τίποτα περισσότερο από το ότι υπήρχε σίτιση – που υπήρχε. Αν δεν αποφεύχθηκε κακοδιαχείριση, σπατάλη ή κάτι άλλο, αυτό θα το διαλευκάνει ο ειδικός ευρωπαϊκός θεσμός που λέγεται OLAF. Και ακριβώς σε αυτόν τον θεσμό παρέπεμψε το θέμα.
– Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως όχι μόνον ελέγχεται από τις αρμόδιες αρχές αλλά και ότι παίρνει άριστα στις εξετάσεις. Ενστερνίζεστε αυτή την άποψη;
Στην πραγματική ζωή και σε δύσκολες καταστάσεις είναι ύβρις να θριαμβολογούμε. Κανείς δεν παίρνει -και δεν πρέπει να πάρει- άριστα. Τα θέματα είναι πολύπλοκα και δεν χωρούν μονολεκτικές απαντήσεις. Από τη μια πλευρά, μας ακούν οι άνθρωποι στα νησιά (πρόσφυγες και Ελληνες) που βλέπουν τις συνθήκες να χειροτερεύουν. Από την άλλη, υπάρχουν και καλά νέα.
Στα σχολεία έχουν σημειωθεί σημαντικά βήματα προόδου, και θα πρέπει να συνεχιστούν. Η στέγαση μέσα από το πρόγραμμα ESTIA (διαβίωση σε διαμερίσματα) είναι κάτι που είχαμε κι εμείς προτείνει στην αναφορά μας του 2017 και πρέπει να συνεχιστεί με βελτίωση της ποιότητας και έμφαση στην οικονομική ανεξαρτησία των προσφύγων και αιτούντων άσυλο. Οι ευκαιρίες εκπαίδευσης ενηλίκων και πρόσβασης στην απασχόληση πρέπει να πυκνώσουν και να γίνουν ποιοτικά καλύτερες.
Όλοι μαθαίνουμε μέσα από την προσπάθεια. Αντί να βάζουμε τρικλοποδιά στον διπλανό μας, είναι η στιγμή να συντονιστούμε και να ανεβούμε τάξη, μαθαίνοντας από τις επιτυχίες και τα λάθη μας. Μπορούμε να το κάνουμε και έχουμε την υποχρέωση.
– Πώς κρίνετε το γεγονός ότι σχεδόν τρία χρόνια μετά, εξακολουθεί να υφίσταται το καθεστώς της «έκτακτης και κατεπείγουσας ανάγκης», της σύναψης απευθείας αναθέσεων και συμβάσεων κατόπιν διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού και κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης;
Δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος ότι το προσφυγικό κύμα ήταν μια κατεπείγουσα και έκτακτη κατάσταση. Εδώ, όμως, έχει σημασία ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τις έκτακτες και κατεπείγουσες περιπτώσεις. Η κοινωνική πολιτική είναι γεμάτη έκτακτες καταστάσεις. Η άγονη αντίδραση είναι να ελπίζεις ότι θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα έχουν εξαφανιστεί όλοι οι πρόσφυγες και… business as usual.
Η γόνιμη αντίδραση είναι να μη λειτουργείς στιγμιαία, να σκέφτεσαι το αύριο και το μεθαύριο, φτιάχνοντας μηχανισμούς αντιμετώπισης των αναγκών: συστήματα ευκαιριών πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην υγεία και την εργασία. Με τα χρήματα της έκτακτης ανάγκης είχαμε και έχουμε μια ευκαιρία να επιδιορθώσουμε και να αναβαθμίσουμε ολόκληρο το κοινωνικό δίκτυο της χώρας μας.
Όπως και σε άλλα μεγάλα θέματα, μάλλον φαίνεται ότι κυριάρχησε ο πειρασμός του πρόσκαιρου οφέλους, της άγονης αντιμετώπισης. Έτσι όμως χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα.
– Δίπλα στις ελληνικές αρχές λειτουργούν δεκάδες ΜΚΟ. Δεν είναι λίγοι αυτοί, μεταξύ τους και κ. Μουζάλας, που τονίζουν πως η δράση τους είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτη;
Οι γενικεύσεις είναι ο συντομότερος δρόμος για την κόλαση. Δεν είναι όλες οι ΜΚΟ ίδιες, όπως δεν είναι ίδιες ούτε οι κρατικές υπηρεσίες, οι δήμοι, οι περιφέρειες και οι άνθρωποι.
Ελεγχόμαστε πολλαπλά από τους βασικούς μας χρηματοδότες και ανεξάρτητους ελεγκτές. Κρινόμαστε επίσης από τους ανθρώπους που προσπαθούμε να στηρίξουμε: 297.000 από το 2014, 7.000 στα προγράμματα στέγασης, και 90.000 που πέρασαν την πόρτα των Κέντρων Αλληλεγγύης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για να λάβουν δωρεάν ψυχοκοινωνική στήριξη, νομικές συμβουλές, βοήθεια να βρουν δουλειά… Λειτουργούμε κάτω από διπλή κριτική ματιά: εκείνων που προσφέρουν τα χρήματα και εκείνων χάριν των οποίων υπάρχουμε και λειτουργούμε.
Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο Παρασκευής 28 Σεπτεμβρίου
Η Αλεξάνδρα Ζαββού, Διαχειρίστρια Προγραμμάτων στο SolidarityNow, ήταν καλεσμένη του γαλλικού καναλιού FRANCE 24, για να μιλήσει για τις φονικές πυρκαγιές στην Αττική για την κινητοποίηση της οργάνωσης για την ανακόυφιση των αναγκών των πληγέντων.
The path of destruction, by Alex King
We head to Mati, where hundreds of humanitarian volunteers have joined relief efforts after Greece’s most deadly wildfires in a decade.
There’s an acrid, burnt chemical smell hanging in the air over Mati. The sign welcoming visitors to this mellow beachside town on Athens’ eastern coast is blackened by flame and smoke. Burned personal items, like mobile phones, trousers and sunglasses, lie on the beach nearby, abandoned as holidaymakers fled into the sea to escape swirling wildfires. While coastguards helped save 696 people who sought refuge on the beaches, authorities are discovering increasing numbers who met a much darker fate.
Greece’s worst wildfires in a decade wreaked havoc along the coast north-east of Athens this week, destroying thousands of houses around the historic town of Marathon. On Monday, enormous fires were burning on both sides of the city, covering the Greek capital in a sinister dark haze. A blaze at Kineta, a small seaside resort around 35 miles west drew firefighters from across the country.
However, a far more destructive blaze began on the eastern coastline, and surrounded Mati at around 5pm on Monday, sending people in the area fleeing for their lives towards the sea. As a result, over 2000 houses in and around Mati have been destroyed. The official death toll currently stands at 81, but as authorities and volunteers search the vast swathes of land devastated by the fire, many expect this to rise.
Tzilavis Savvas, owner of Marathonas Beach Hotel in nearby Nea Makri, says people were given very little warning the fires had escalated to such an intensity. Gale force winds of up to 77mph changed direction erratically, before turning towards the coast and driving flames down on thousands of people in the area. No calls for evacuation were made, but people fled for the coast in cars, many of which became gridlocked on the coast road.
Tzilavis opened the doors of his hotel, a short way north of where the fire finally burnt out, to those forced to evacuate. So far, 40 people have found refuge inside, the kitchen has given out over 1,200 free meals, and it has been established as a drop-off point for food and medical donations.
Tzilavis sets off in his jeep to deliver water and other supplies to the people who remain in the affected areas, where around two-thirds of houses have been savaged. It’s hard to appreciate the scale of the fire, until you begin to drive through it, and the destruction seems never-ending. There’s a spot where 26 people died together, after being unable to reach safety on the shore.
Many of the burnt-out cars which blocked this road have been cleared away to allow rescue services to pass, but many still lie gutted along each side of the street, which is strewn with silver blobs of melted metal. Volunteers wearing chemical masks are checking the scorched houses and apartments, distributing water and comforting those residents who remain.
A few blocks up from the beach, Elli and Kostas are tidying up on their first-floor balcony. The far-end of their apparent block has been ripped apart, as if hit by a missile. The building once housed over 30, but Elli and Kostas are the last left.
“It all started so quickly,” Elli says. “There was so much wind. The cafe on the corner caught fire, so we ran out and started spraying everything we could with a garden hose. Everyone was trying to put out the flames. There was so much fire, but it was so intense that after less than 10 minutes, everything had burnt out. But we can’t relax. It feels like one more gust of wind, one more fire and everything we have will be gone.”
A dry winter and incredibly hot summer (a heat wave in Athens this week pushed temperatures to over 40C) have left surrounding areas dry like a tinderbox. As climate change has had similar effects across the Mediterranean, wildfires have become increasingly regular, ferocious, and, often, deadly.
This was always going to happen. Here, in the Eastern Mediterranean, it’s no longer a case of if this summer will bring forest fire. It has become a question of when, where, and how large the fire will be, and whether it will burn through forest and countryside, or houses and human flesh. With wildfires now so regular, many are asking why authorities seemed so badly prepared and unable to respond effectively.
But the scale of the response by ordinary Greek citizens has been remarkable. After news of the destruction broke, blood banks were overwhelmed with donations, and people across Athens could be seen filling their cars with supplies to help the affected areas. Collection centres have also been inundated, with humanitarian agencies now calling for a halt to donations – asking for helping-hands or cash instead.
With immediate, most basic needs of survivors now largely met, the humanitarian response becomes more complex and long-term, says Antigone Lyberaki, the General Director of SolidarityNow, which has been playing a leading role in the relief effort. “When organisation and distribution of material donations are so time-consuming, it is far more effective if people who can’t offer hands-on help donate money, even small sums,” Antigone explains. “Through our experience with addressing the effects of the Greek financial crisis and refugee crisis, we’re able to ensure every last cent gets effectively channelled to the right destination.”
“In the next few days the priority is to find out what has happened to the people still missing and registering the material damages that have taken place,” she continues. “In the next few weeks, we will need help in the clean-up effort. It is amazing what a havoc a fire creates.”
“Of course, in the beginning, it’s the specialists who have to step in and remove burnt cars and dangerous materials. But after that, there is a huge effort required in the general clean-up. We’re going to work enthusiastically with our volunteers, our staff and our beneficiaries; refugees benefiting from European and UN money, who have found shelters, accommodation or lessons in our classes. We are going to draw them into this effort so solidarity becomes reciprocal, cementing what an open society should be; everybody contributing to the extent of his or her own means and capacities.”
Rains on Wednesday night brought hope that this would be the end of fires in the region this summer. But it will be at least a month before Elli and Kostas have their power and water re-connected, and much longer before they feel the effects of any reconstruction efforts.
“Everyone has gone, we’re the last people left,” Kostas says. “Our car is gone. It was old and not much, but it was the most precious thing we had. We’re staying. All our clothes are here and this is all we have. We have nowhere else to go.”
Από την Αλεξία Κεφαλά
στην εφημερίδα Le Figaro
Πολλές ΜΚΟ εφαρμόζουν εκπαιδευτικά προγράμματα με στόχο να διευκολύνουν την ένταξη των προσφύγων
Δικαίωμα ασύλου. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Μέσα σε μια βδομάδα η Ελλάδα θα υποδεχτεί 1.500 αιτούντες άσυλο από τη Γερμανία, που αντιστοιχούν στις προγραμματισμένες, από τον προηγούμενο Ιούνιο, επαναπροωθήσεις και βάσει της ευρωπαϊκής συμφωνίας, γνωστής ως «Δουβλίνο ΙΙ». Η συμφωνία αυτή ορίζει το βασικό κανόνα του ευρωπαϊκού συστήματος επαναπροώθησης των αιτούντων άσυλο, δηλαδή την επιστροφή τους στη χώρα από την οποία εισήλθαν στην Ευρώπη και στην προκειμένη περίπτωση την Ελλάδα. Μετέωρη από το 2012 επειδή η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη δεν θεωρούσε την Ελλάδα ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες, αυτό το μέτρο τίθεται σε ισχύ εκ νέου.
Ενώ χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα, μετά το κλείσιμο της Βαλκανικής οδού το 2015, αυτές οι επαναπροωθήσεις των προσφύγων δεν καθησυχάζουν τις ελληνικές αρχές. Η έλλειψη μέσων και υποδομών είναι μια πραγματικότητα, κυρίως στα νησιά που βρίσκονται απέναντι από τη γειτονική Τουρκία όπου τα κέντρα κράτησης είναι ασφυκτικά γεμάτα. «Πρέπει να πούμε ότι το καλοκαίρι οι αφίξεις από την Τουρκία αυξάνονται, πολύ περισσότερο αυτές τις τελευταίες εβδομάδες», διευκρινίζει η Αντιγόνη Λυμπεράκη, διευθύντρια της ΜΚΟ SolidarityNow. Αυτή η ΜΚΟ δεν βλέπει με κακό μάτι τις επαναπροωθήσεις των αιτούντων άσυλο. «Είναι καιρός να μάθουμε επιτέλους πώς διασκορπίζονται οι πρόσφυγες στην Ευρώπη. Σχεδόν κάθε δύο από τα δέκα άτομα που φιλοξενούμε εξαφανίζονται μετά από κάποιες μέρες πιστεύοντας ότι μπορούν να κυνηγήσουν την τύχη τους στη βόρεια Ευρώπη. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Τώρα οι πρόσφυγες θα γνωρίζουν ότι πρέπει να παραμείνουν στην Ελλάδα και θα μπορούν να παρακολουθήσουν τα προγράμματά μας».
Αυτά τα προγράμματα είναι εκπαιδευτικά και προσφέρονται από την οργάνωση στους πρόσφυγες σε όλη την Ελλάδα. Τα παιδιά επωφελούνται εκπαιδευτικών προγραμμάτων εκμάθησης ελληνικών ,καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, ενώ και οι ενήλικες έχουν δικαίωμα στην εκμάθηση της γλώσσας, αλλά και δικαίωμα στην επιχειρηματικότητα και την εργασία.
Ο Λόχμαν, 37 ετών, είναι ένας από τους ωφελούμενους του SolidarityNow. «Είχα το δικό μου ζαχαροπλαστείο στη χώρα μου, είναι αυτό που ξέρω καλύτερα να κάνω. Παρακολούθησα λοιπόν ένα πρόγραμμα και σήμερα εργάζομαι σε ένα ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης», εξομολογείται αυτός ο Ιρανός κουρδικής καταγωγής που ζει εδώ και δύο χρόνια στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. «Αυτή η εκπαίδευση είναι αναντικατάστατη», προσθέτει ο Κάμελ, o 42χρονος Σύριος που είναι σήμερα καθηγητής αγγλικών στην οργάνωση SolidarityNow. «Σπούδασα μηχανικός, αλλά μιλούσα και αγγλικά. Είχα την ευκαιρία να κάνω κάποιες μεταφράσεις, μετά επίσης δίδαξα αγγλικά και αραβικά σε διάφορες ΜΚΟ και τώρα είναι το επάγγελμά μου» εξηγεί.
Τα περισσότερα μαθήματα είναι οπωσδήποτε στα αγγλικά και άρα προσβάσιμα σε όλους. Έτσι τα σεμινάρια που είναι αφιερωμένα στη δημιουργία start up επιχειρήσεων τα παρακολουθούν κυρίως άνδρες, ενώ τα σεμινάρια αισθητικής αριθμούν 15 γυναίκες και μόνο έναν άνδρα. Αυτός ο τελευταίος, αν και ντροπαλός, φιλοδοξεί να ανοίξει άμεσα το δικό του κέντρο αισθητικής στην Ελλάδα. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι αυτοί οι πρόσφυγες βρίσκονται στην πιο παραγωγική ηλικιακή ομάδα. Είναι μεταξύ 25 και 45 ετών, πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με τα παλαιότερα προσφυγικά κύματα. Σήμερα θέλουν να εργαστούν, να κάνουν επιχειρήσεις, να καινοτομήσουν. Είναι ένας πλούτος για την Ελλάδα και τη γηράσκουσα Ευρώπη. Παρόλα αυτά, μια μερίδα Ελλήνων δε βλέπει αυτές τις αφίξεις με καλό μάτι, αλλά κάνει λάθος, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι οι νέοι επιχειρηματίες που θα συνεισφέρουν για τις συντάξεις μας, που είναι ψαλιδισμένες από την οικονομική κρίση. Τους έχουμε ανάγκη», προσθέτει η Αντιγόνη Λυμπεράκη.
Το SolidarityNow μετράει περισσότερους από 8.000 ωφελούμενους στα προγράμματά του σήμερα, με μια αύξηση της τάξης του 25% σε σχέση με πέρυσι και πολλές άλλες ΜΚΟ δραστηριοποιούνται στη χώρα για να εξασφαλίσουν στους πρόσφυγες μια ομαλή ενσωμάτωση. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι δεν έχει έρθει ακόμα ο καιρός που ο ελληνικός πληθυσμός θα μοιράζεται συνολικά αυτή την αισιοδοξία.
Πρωτότυπο άρθρο: “La Grèce s’organise face à un nouvel afflux de réfugiés“
Την ξεχωριστή παράσταση χορού του διάσημου Γάλλου χορογράφου Μπορίς Σαρμάτς με τον τίτλο “Enfant” | “Παιδί” είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο από τα προγράμματα Στέγασης του #SolidarityNow μαζί με μέλη της ομάδας της οργάνωσης.
Στο πλαίσιο της συνεργατικής πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, της Ημέρας Γαλλοφωνίας και του TV5Monde, οι ομάδες μας παρακολούθησαν μια αξέχαστη παράσταση!
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μια παράλληλη εκδήλωση έκανε την εμφάνισή της την Τρίτη στις 12 Ιουλίου και συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία μέχρι τις 14 Ιουλίου.
Ο Μπορίς Σαρμάτς, μια σπουδαία προσωπικότητα, όχι μόνο στο σύγχρονο χορό, αλλά και στον ευρύτερο χώρο της διανόησης εμφανίζεται σε μια μοναδική παράσταση. Με τίτλο enfant, που σημαίνει παιδί στα γαλλικά, η παράσταση δημιουργεί ερωτήσεις και δίνει απαντήσεις για το αν τελικά μπορεί κανείς να κινηθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου μυϊκή κίνηση.
Από τη συνεργατική προσπάθεια της Ημέρας Γαλλοφωνίας, του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και του TV5MONDE δε θα μπορούσε να λείψει ο Γάλλος χορογράφος. Όλοι μαζί συνεργάστηκαν με το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Άσυλο του Δήμου Αθηναίων και τη ΜΚΟ SolidarityNow για να χαρίσουν σε πρόσφυγες συγκεκριμένων δομών μια μοναδική εμπειρία με την παράσταση του διάσημου Γάλλου χορογράφου.
Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, τον Ιούνιο, ομάδα προσφύγων είχε παρακολουθήσει τη συναυλία των Il pomo d’ Oro στο Ηρώδειο.
Οι δομές που συνεργάζονται είναι:
Το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Ασυλο, που υλοποιείται μέσω της Εταιρείας Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής (ΕΑΤΑ) του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται μέσω του προγράμματος ESTIA (Στήριξη Έκτακτης Ανάγκης για την Ένταξη και τη Στέγαση) της Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO). Στο Πρόγραμμα έχουν ενταχθεί μέχρι σήμερα περίπου 4.050 ωφελούμενοι από διάφορες χώρες του κόσμου (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κογκό κλπ. Από αυτούς έχουν μετεγκατασταθεί περίπου 1.850 άτομα σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Μ. Βρετανία και αλλού), στο πλαίσιο του προγράμματος relocation, ενώ σήμερα το πρόγραμμα καλύπτει τις ανάγκες περίπου 1.650 ωφελούμενων, οι οποίοι φιλοξενούνται σε 320 μισθωμένα διαμερίσματα.
Το SolidarityNow, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που ιδρύθηκε το 2013 με πρωτοβουλία του Open Society Foundations. Κύριος στόχος της είναι η υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, η καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού και η προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους. Το όραμα του SolidarityNow είναι η ενδυνάμωση των ευπαθών ομάδων που θα δημιουργήσει μια ανοιχτή κοινωνία. Το SolidarityNow έχει συνεργαστεί με πάνω από 70 οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και μέχρι στιγμής έχει υποστηρίξει πάνω από 120.000 άτομα μέσω των προγραμμάτων που υλοποιεί.
Σε ολόκληρο το έργο πρωταγωνιστεί η κίνηση, κι όχι μόνο η ανθρώπινη αλλά και η μηχανική. Η παράσταση απαρτίζεται από μια μεγάλη ομάδα παιδιών, 9 χορευτές και 3 μηχανές και όλα αυτά μαζί συνεργάζονται και περιπλέκονται δημιουργώντας μια συλλογική και ξεχωριστή κίνηση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα παιδιά και στο πως αυτά κινούνται μέσα στην παράσταση.
Οι κινήσεις τους είναι αλληλεξαρτώμενες, με γερανούς να κινούν τους χορευτές κι εκείνοι με τη δική τους σειρά να καθοδηγούν τα παιδιά, τα οποία είναι και το επίκεντρο της παράστασης.
Η εφήμερη φύση του χορού απασχολεί σταθερά τον Σαρματς. Επί σειρά ετών Διευθυντής του Εθνικού Χορογραφικού Κέντρου Ρεν και Βρετάνης, το οποίο και μετονόμασε σε «Μουσείο Χορού», εξέφρασε τον προβληματισμό του για την παροδικότητα της τέχνης του, για τις χορογραφίες που χάνονται και το πώς μπορούν να διασωθούν και να αξιοποιηθούν.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγραψε το «Μανιφέστο για ένα Μουσείο Χορού», ενώ το 2015 μετέτρεψε σε μουσείο χορού την Tate Modern Gallery στο Λονδίνο, παρουσιάζοντας ανάμεσα στα εκθέματα ιστορικές χορογραφικές και ποικίλες άλλες δράσεις.
Η δραστηριότητα του Σαρμάτς που περιλαμβάνει πλήθος χορογραφικών πρότζεκτ, εκπαιδευτικό και συγγραφικό έργο, και αποτελεί μεγάλη επιρροή για την αναμόρφωση της τέχνης του χορού από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με παιδιά.
Στο παρελθόν έχει αναπτύξει το Bocal, ένα νομαδικό σχολείο για παιδιά από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Επίσης, υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου (2007 & 2008), όπου κατάρτησε ένα νέο ακαδημαϊκό πρόγραμμα για το χορό.
Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου και θα διαρκέσεις μέχρι τις 14 Ιουλίου. Στην Πειραιώς 260-Δ στις 21:00 παρουσιάζεται μια παράσταση χορού που ξεπερνά τα πλαίσια μιας απλής χορογραφίας και επικεντρώνεται στα παιδιά και την ευαίσθητη φύση τους.
Δείτε το άρθρο εδώ.
Ο Μπορίς Σαρμάτς (Boris Charmatz), μια σημαντική προσωπικότητα όχι μόνο στο σύγχρονο χορό αλλά και στον ευρύτερο χώρο της διανόησης, έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών με μια ξεχωριστή παράσταση. Πώς μπορεί κανείς να κινηθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου μυϊκή δύναμη; Ένα από τα ερωτήματα που θέτει στην παράσταση Εnfant, που παρουσιάζεται στην Πειραιώς 260 από τις 12 ως τις 14 Ιουλίου. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος της (enfant σημαίνει παιδί στα γαλλικά), είναι ταυτόχρονα μια μελέτη για την ευαίσθητη φύση των παιδιών, αλλά και το ποια θέση μπορεί να έχουν αυτά στο θέαμα.
Στις 12 Ιουλίου, στο πλαίσιο της Ημέρας Γαλλοφωνίας, το TV5MONDE και το Φεστιβάλ Αθηνών συνεργάζονται με δομές προσφύγων, προσκαλώντας στην Πειραιώς 260 πρόσφυγες για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Η Ημέρα Γαλλοφωνίας οργανώνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και το TV5MONDE. Από το συγκεκριμένη δράση δε θα μπορούσε να λείπει ο σημαντικός γάλλος χορογράφος. Για την Ημέρα Γαλλοφωνίας, το Φεστιβάλ και το TV5MONDE συνεργάζονται με το Πρόγραμμα Στέγασης και Υπηρεσιών για Αιτούντες Άσυλο του Δήμου Αθηναίων και τη ΜΚΟ SolidarityNow, προσκαλώντας πρόσφυγες από τις συγκεκριμένες δομές, για να απολαύσουν την εμπειρία μιας παράστασης χορού στην Πειραιώς 260. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, τον Ιούνιο, ομάδα προσφύγων είχε παρακολουθήσει τη συναυλία των Il pomo d’ Oro στο Ηρώδειο.
Οι δομές που συνεργάζονται είναι:
Το έργο
Πρωταγωνιστικό ρόλο στο enfant έχει η κίνηση, όχι μόνο η ανθρώπινη αλλά και η μηχανική. Στην παράσταση συμμετέχει μια μεγάλη ομάδα παιδιών, 9 χορευτές και 3 μηχανές, που όλοι μαζί συνθέτουν μια πολύπλοκη συλλογική κίνηση. Το βάρος δίνεται στα παιδιά, που ως πρωτογενές υλικό είναι εύθραυστα, εύπλαστα, αλλά και μη ελέγξιμα, και μέσα στην παράσταση δρουν υπό την καθοδήγηση των χορευτών. Ένας τεράστιος γερανός μετακινεί τους ενήλικους χορευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους μετακινούν τα παιδιά. Μια πρωτότυπη και συγκινητική έρευνα πάνω στην ανθρώπινη κίνηση.
Η εφήμερη φύση του χορού απασχολεί σταθερά τον Σαρμάτς. Επί σειρά ετών διευθυντής του Εθνικού Χορογραφικού Κέντρου Ρεν και Βρετάνης, το οποίο και μετονόμασε σε «Μουσείο Χορού», ανέπτυξε τον προβληματισμό του για την παροδικότητα της τέχνης του, για τις χορογραφίες που χάνονται και για το πώς μπορεί να διασωθούν και να αξιοποιηθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγραψε το «Μανιφέστο για ένα Μουσείο Χορού» (Manifesto for a dancing museum), ενώ το 2015 μετέτρεψε σε μουσείο χορού την Tate Modern Gallery στο Λονδίνο, παρουσιάζοντας ανάμεσα στα εκθέματα ιστορικές χορογραφίες και ποικίλες άλλες δράσεις.
Η δραστηριότητα του Σαρμάτς, που περιλαμβάνει πλήθος χορογραφικών πρότζεκτ, εκπαιδευτικό και συγγραφικό έργο, αποτελεί σημαντική επιρροή για την αναμόρφωση της τέχνης του χορού από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με παιδιά. Στο παρελθόν έχει αναπτύξει το Bocal, ένα νομαδικό σχολείο για παιδιά από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Επίσης, υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου (2007 & 2008), όπου κατάρτισε ένα νέο ακαδημαϊκό πρόγραμμα για το χορό.
Ο χορός είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τη χορογραφία: το πεδίο του θα πρέπει να επεκταθεί αν θέλουμε να τον δούμε να ξεφεύγει από τους στενούς συμβολισμούς μέσα στους οποίους παραμένει περιχαρακωμένος στην κοινωνία μας.
Μπορίς Σαρμάτς, Μανιφέστο για Ένα Μουσείο Χορογραφίας.
Δείτε το άρθρο εδώ.
του Απόστουλου Στάικου
Καθώς σκέφτεται την Νισρίν και την Μπεριβάν, το μυαλό της ταξιδεύει στην ζώη που άφησε πίσω της. «Η ζωή στο Κομπάνι ήταν πολύ ωραία. Οι άνθρωποι είχαν δουλειά, ο κόσμος είχε μια κανονική ζωή. Ο πόλεμος διέλυσε την πόλη. Μόνο ερείπια έχουν μείνει. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη και προσπαθούν να σωσουν τις ζωές και τα παιδιά τους. Τίποτα δεν έχει μείνει από την παλιά μας ζωή»δήλωσε στην κάμερα του euronews η Λάιλα Σάλεχ.
Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Στη Λάιλα Σάλεχ έχει χορηγηθεί άσυλο, όχι όμως και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της. Αυτό σημαίνει ότι είναι η μόνη που μπορεί να ταξιδέψει, κάτι πρακτικά αδύνατο λόγω της ηλικίας της.
Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Solidarity Now» και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προσπαθούν να λύσουν τον γόρδιο δεσμό.
«Στόχος μας είναι να γίνει ότι είναι δυνατό, το γρηγορότερο δυνατό, ώστε όλοι μαζί οι άνθρωποι να μπορέσουν να ταξιδέψουν. Πρέπει όλοι να φτάσουν μαζί στην Γερμανία. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να τονίσουμε την ευαλωτότητα της κατάστασης για να κινηθούν οι διαδικασίες γρηγορότερα για όλους» υποστηρίζει η Βάλια Σαββίδου, υπεύθυνη τύπου και εκδηλώσεων του «Solidarity Now».
Οι εγγονές της Λάιλα Σάλεχ θέλουν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα, όμως δεν έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για την αγορά αεροπορικού εισιτηρίου. Στη Γερμανία έχουν παντρευτεί, έχουν αποκτήσει παιδιά, ενώ και οι δύο εργάζονται. Η Νισρίν και η Μπεριβάν μπορούν να βοηθήσουν τα «εγκλωβισμένα» μέλη της οικογένειας τους, να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή.
«Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από το Κομπάνι της Συρίας με προορισμό την Γερμανία. Ένα ταξίδι που η Λάιλα Σαλεχ δεν μπορεί να κάνει μόνη, γι’ αυτό και ζητεί να δοθεί άσυλο στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του. Για την πρόσφυγα που μετρά 111 χρόνια ζωής, αυτή είναι μια μάχη με τον χρόνo» μεταδίδει από την Αθήνα, ο δημοσιογράφος του euronews, Απόστολος Στάικος.
Δείτε το άρθρο εδώ.
του Σταύρου Μαλιχούδη
Αμπάρ, 2004. Όταν η βόμβα εκρήγνυται δίπλα στα πόδια του, ο Ραζάμπ Ραζάμπ είναι ένα αγοράκι μόλις εφτά ετών. Ώσπου να ξεσπάσουν οι πρώτες πολεμικές συρράξεις γύρω τους, θυμάται, η ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του στην ιρακινή πόλη κυλούσε κανονικά: «Δεν ήταν και όλα ρόδινα, όμως σίγουρα ήταν εντάξει». Η απώλεια των δύο μελών του από το ύψος των γοφών και κάτω, όμως, σε συνδυασμό με την συνέχεια των βομβαρδισμών στην περιοχή όπου διαμένει, σημαίνει πως η οικογένεια δεν θα μπορούσε να μείνει εκεί ακόμη για πολύ.
Ξεκινά τότε μια πορεία διαδοχικών περιπλανήσεων, μια ιστορία στην οποία η προσφυγιά επανεμφανίζεται ξανά και ξανά, λαμβάνοντας διαρκώς διαφορετικά πρόσωπα. Μέσα σε τέσσερις μήνες απ’ όταν έχασε τα πόδια του, ο εφτάχρονος Ραζάμπ φεύγει για την Συρία από όπου και ταξιδεύει στην Ιταλία, για να λάβει ιατρική περίθαλψη. Μένει τέσσερις μήνες στην Ιταλία και ύστερα επιστρέφει στην Συρία. Θα ζήσει εκεί για περίπου ενάμιση χρόνο, ώσπου η οικογένεια αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα της, θεωρώντας πως τα πράγματα στο Ιράκ έχουν αρχίσει να βελτιώνονται.
Ήταν αργά, είχαν ήδη εγκατασταθεί εκ νέου στην πόλη τους, όταν διαπίστωσαν το λάθος που έκαναν. Οι συγκρούσεις ξεσπάνε και πάλι, το Ισλαμικό Κράτος κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, κι έτσι ο Ραζάμπ αναγκάζεται να εγκαταλείψει για ακόμη μια φορά την Αμπάρ. Εγκαθίσταται στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν που βρίσκεται 350 χλμ βόρεια της Βαγδάτης και μόλις 80 χιλιόμετρα από τη Μοσούλη, την πόλη που εκείνα τα χρόνια γίνεται γνωστή ανά την υφήλιο ως πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους.
Βιώνοντας εκ νέου τις συνέπειες του πολέμου, που για 14 χρόνια δυσχέραιναν την ζωή του αλλά και την επιθυμία του να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ο Ραζάμπ παίρνει την μεγάλη απόφαση. Ανεβαίνει σε ένα λεωφορείο για την Τουρκία κι ακολουθεί την πορεία δεκάδων χιλιάδων εκείνη την εποχή. Φτάνει στα παράλια του Αιγαίου, και την στιγμή που παίρνει τη θέση του σε μια βάρκα πλάι σε άλλους, με το γνώριμο, ψεύτικο φωσφοριζέ σωσίβιο τυλιγμένο γύρω από το στήθος του, βλέπει το νησί που βρίσκεται απέναντι. Αυτός είναι ο προορισμός τους. Λέρος, θα μάθει λίγο μετά πως λέγεται.
Είναι ένα ζεστό απόγευμα όταν συναντιόμαστε στο κέντρο της Αθήνας και τα γραφεία του SolidarityNow, μιας και ο Ραζάμπ είναι ωφελούμενος των προγραμμάτων για πρόσφυγες της ΜΚΟ. Καθώς λέει την ιστορία του, ο Ραζάμπ σταματάει την αφήγηση για να πιει μια γουλιά από το τσάι του. Κάτι λέει στον Σαμ, τον διερμηνέα της οργάνωσης που μας βοηθάει με την συνέντευξη, οι δύο τους γελούν και ο Σάμ βγαίνει για δύο στιγμές από το δωμάτιο με το ποτήρι του Ραζάμπ στο χέρι.
«Ήταν στεναχωρημένος που το τσάι του δεν είχε ζάχαρη», εξηγεί όταν επιστρέφει, και ο Ραζάμπ χαμογελάει αφού πιει μια μεγάλη γουλιά. «Τώρα θα τα διηγηθώ καλύτερα», αστειεύεται. «Υπήρχε λοιπόν ένας λόγος που ήταν το άλφα και το ωμέγα, ώστε να πάρω την απόφαση να εγκαταλείψω την πατρίδα μου. Και αυτός ήταν η κατάσταση της υγείας μου. Η αρχική μου σκέψη ήταν να κάνω το ταξίδι για να λάβω όσο το δυνατόν καλύτερη ιατρική περίθαλψη, και όταν τα πράγματα ηρεμήσουν να γυρίσω».
Ο Ραζάμπ έφτασε στην Λέρο τον Ιούνιο του 2016 και οι τέσσερις μήνες που πέρασε στο νησί του φάνηκαν πολύ δύσκολοι, «σωστός Γολγοθάς». Η Λέρος είχε δεχθεί περισσότερους πρόσφυγες από όσους οι ισχνές της υποδομές θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, και υπήρχε καύσωνας αλλά και υγρασία, που σε συνδυασμό με την αρμύρα της θάλασσας και το σύρσιμο που ο Ραζάμπ ήταν αναγκασμένος να κάνει για τις μετακινήσεις του, είχαν ως αποτέλεσμα στα κάτω άκρα του που σκίζονταν να δημιουργούνται πληγές.
«Από άποψη βοήθειας τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα», θυμάται. «Ελάχιστοι ήταν οι άνθρωποι που με βοήθησαν, αλλά τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Αναφέρομαι περισσότερο στην αστυνομία, αλλά υπήρξε και μια διερμηνέας η οποία μεσολάβησε ώστε να λάβω την ιατρική γνωμάτευση που χρειαζόμουν από το νοσοκομείο της Λέρου, την οποία μέχρι τότε δεν μπορούσα να πάρω».
Έκανε το ταξίδι μόνος του, μόνος πέρασε το τετράμηνο στην Λέρο, όπως επίσης μόνος του ήταν και όταν αργότερα μετακινήθηκε στην Αθήνα. Η οικογένειά του έμεινε πίσω στο Ιράκ. Από τις γνωριμίες που έκανε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νησί, με «ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε τον ίδιο Γολγοθά», όπως θυμάται, άλλοι συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη και άλλοι επέστρεψαν στις πατρίδες τους. Με κάποιους λίγους έγιναν φίλοι.
Η στιγμή που άλλαξε η ζωή του ήταν όταν άλλαξαν οι συνθήκες διαβίωσής του. Όταν από τη βρωμιά, τον συνωστισμό και το κρύο του camp στη Λέρο βρέθηκε στην Αθήνα, και το ξενοδοχείο που έτρεχε το SolidarityNow για την διαμονή προσφύγων. Λίγο αργότερα, ο Ραζάμπ μετακινήθηκε σε δικό του διαμέρισμα κοντά στην Πατησίων, στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης και φιλοξενίας που η ΜΚΟ υλοποιεί με την υποστήριξη της Ύπατης ΑρμοστείαςΎπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Και όταν μια γυμνάστρια, που διοργάνωνε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες για τους πρόσφυγες, πρόσεξε πόσο αρέσει στον Ραζάμπ να αθλείται, ιδιαίτερα δε να σηκώνει βάρη, του μίλησε για τη δυνατότητα συμμετοχής σε παραολυμπιακές διοργανώσεις.
Η γυμνάστρια υποσχέθηκε να τον φέρει σε επαφή με έναν Σύρο αθλητή με αναπηρία, που βρισκόταν περισσότερα χρόνια στην Ελλάδα και είχε σχετική εμπειρία από προηγούμενες συμμετοχές του. «Αυτός θα στα εξηγήσει όλα», του είπε.
Ο Ραζάμπ δεν άργησε να ξεκινήσει προπονήσεις σε μπάσκετ, ποδηλασία και άρση βαρών, δραστηριότητες που όπως ο ίδιος λέει του έδωσαν τεράστια δύναμη και ώθηση για να συνεχίσει την ζωή του στην Ελλάδα. Μάλιστα, κάποιους μήνες από την έναρξη των προπονήσεων, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την Ύπατη Αρμοστεία, το SolidarityNow και ιδιώτες που θέλησαν να παραμείνουν ανώνυμοι, ο Ραζάμπ μπόρεσε και να αντικαταστήσει τα προσθετικά μέλη του, γιατί τον πονούσαν πολύ. Πλέον ο ίδιος αισθάνεται καλύτερα και όταν τα φορά, όπως την ημέρα της συνάντησής μας, τα βήματά του είναι αργά, αλλά σταθερά, γεμάτα σιγουριά.
Όταν ερωτάται για το πώς κυλάει η καθημερινότητά του, η απάντησή του είναι σαφής: αφιερώνει όλο τον χρόνο του στο να προετοιμαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα για τις μελλοντικές διοργανώσεις. «Η ζωή μου με το καλημέρα είναι προπόνηση», λέει. «Αυτό μόνο, τίποτε άλλο, όλη μέρα». Επιστρέφει από την προπόνηση στο σπίτι του στις 11 το βράδυ, ξεκουράζεται, και το επόμενο πρωί προπόνηση και πάλι απ’ την αρχή.
Έχοντας κάνει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα, ο Ραζάμπ προβλέπεται να παραμείνει στη χώρα. Κι αυτό είναι κάτι που και ο ίδιος επιθυμεί: ούτε συνέχεια του ταξιδιού για κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ονειρεύεται, ούτε την επιστροφή του στο Ιράκ. «Ναι, και βέβαια θα μου άρεσε να μπορώ να επιστρέφω ως επισκέπτης όσο συχνότερα γίνεται», γελάει. «Αλλά νιώθω ωραία με την ζωή μου στην Ελλάδα».
«Άρα, είσαι χαρούμενος εδώ;», τον ρωτάμε. «Πολύ». Για τη διαβίωσή του λαμβάνει χρηματική υποστήριξη από την Ύπατη Αρμοστεία, μέσα από το πρόγραμμα Cash για τους πρόσφυγες που παραμένουν στην Ελλάδα, και παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών και αγγλικών. Όσον αφορά τα ελληνικά του, δείχνουν ήδη να βρίσκονται σε καλό επίπεδο, όταν τον ακούμε να μιλάει για τις προπονήσεις του με την κοινωνική λειτουργό που βρίσκεται μαζί μας. Μας κάνει εντύπωση όταν λίγο πριν αποχαιρετιστούμε μας λέει μια φράση που, είτε πρόκειται για τουρίστες που βρίσκονται στην Ελλάδα, είτε για μετανάστες με αρκετά χρόνια παραμονής στη χώρα, σπάνια ακούς να λέει κάποιος που δεν έχει μεγαλώσει εδώ: «Να ’σαι καλά».
«Πέρα από δύο Σύρους, οι περισσότεροι συμπαίκτες μου στο μπάσκετ είναι Έλληνες», εξηγεί. «Μου έχουν φερθεί πολύ ωραία, και ο τρόπος με τον οποίο με αντιμετωπίζουν με κάνει να νιώθω πολύ άνετα με την ζωή μου εδώ». Οπότε, πώς φαντάζεται την ζωή του στο μέλλον, σε δύο, πέντε, ή ίσως δέκα χρόνια; Σε αυτή την ερώτηση ο Ραζάμπ δυσκολεύεται να απαντήσει.
«Ξέρω όμως τι θα κάνω σε πέντε μήνες, που θα έχω αρχίσει και πιο εντατικά τις προπονήσεις», αποκρίνεται. «Τότε, θα βρίσκομαι στα ουράνια».
Δείτε το άρθρο εδώ.
