Ms. Antigone Lyberaki, #SolidarityNow General Manager shares a statement SKAI news about the research carried out by a competent EU body to examine the management of Community funds for the refugee crisis in Greece and the related Petition submitted by the organization to the European Parliament in March 2017.
Watch the extract (26.36” έως 28.50”) here
Ms. Antigone Lyberaki, #SolidarityNow General Manager was invited at Aris Portosalte (SKAI radio) show about the research carried out by a competent EU body to examine the management of Community funds for the refugee crisis in Greece and the related Petition submitted by the organization to the European Parliament in March 2017.
Listen (26.22” έως 35.53”) to the interview here
During the reporting period, on September 25th, the European edition of politico.eu, published an article entitled: “EU watchdog probes possible misuse of refugee funds in Greece”, which brought back into the limelight the issue that SolidarityNow had raised in March of 2017, regarding the imperative need for the investigation of EU funding that has been provided to Greece to manage the refugee crisis. Below there is an interview of SN’s General Manager, Ms Antigone Lyberaki, about the petition @ the LIBERAL newspaper and portal.
Συνέντευξη στον Γαβριήλ Χ. Σερέτη
Η διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία, τονίζει σε συνέντευξή της η γενική διευθύντρια της οργάνωσης «Αλληλεγγύη Τώρα» (Solidarity Now), Αντιγόνη Λυμπεράκη, το αίτημα της οποίας για διερεύνηση των καταγγελιών περί κακοδιαχείρισης των κονδυλίων για το προσφυγικό διερευνάται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης.
Η πρώην βουλευτής και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο υπογραμμίζει την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες διαβιούν οι χιλιάδες πρόσφυγες, τον πειρασμό του «πρόσκαιρου οφέλους», θέτοντας, και αυτή, το κρίσιμο ερώτημα: «Γιατί τα λεφτά δεν πιάνουν τόπο;».
– Με αφορμή τα δημοσιεύματα του «Φιλελεύθερου» και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν σε Ελλάδα και εξωτερικό, επανεκκίνησε η δημόσια συζήτηση για τη διαχείριση των κονδυλίων για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Κατ’ αρχάς, πώς σχολιάζετε την αντίδραση του υπουργού Εθνικής Άμυνας;
Η δημόσια συζήτηση για τα σοβαρά και τα μεγάλα διεξάγεται στη χώρα μας «κατά ριπάς»: βγαίνει ένα δημοσίευμα, διατυπώνεται κάποια κατηγορία, δημιουργούνται αυτομάτως τα στρατόπεδα των «καλών» και των «κακών», των «εισαγγελέων» και των «κακοποιών», και στήνεται ένας χορός πολιτικής βεντέτας. Όταν διαχειριζόμαστε χρήματα φορολογουμένων (πόσο μάλλον ανθρώπους κατατρεγμένους), πρέπει να καλωσορίζουμε μια συνεχή και ψύχραιμη συζήτηση.
Μόνο η διαφάνεια εξασφαλίζει λογοδοσία. Για να γίνει σωστά, πρέπει να έχουν λόγο όλοι οι εμπλεκόμενοι (κράτος, ΜΚΟ, δήμοι), όσοι με το υστέρημά τους στηρίζουν την προσπάθεια, αλλά και οι ίδιοι οι ωφελούμενοι. Αντί για σκιές και βίαιη απαξίωση, έχουμε ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα μπροστά: μια ψύχραιμη συζήτηση για το αν οι πόροι αντιστοιχούν στο αποτέλεσμα που φέρνουν, σε ποιες περιπτώσεις ναι, και αν όχι, γιατί.
– Επί της ουσίας, κόμματα της αντιπολίτευσης, αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, φορείς, επαγγελματίες αλλά και απλοί πολίτες καταγγέλλουν φαινόμενα κακοδιαχείρισης και ατασθαλίες. Η δική σας εικόνα ποια είναι;
Η SolidarityNow, όπως και πολλοί άλλοι που είχαμε δραστηριοποιηθεί στην ανακούφιση της προσφυγικής κρίσης, κινητοποιήθηκε από την αναντιστοιχία ανάμεσα στο ύψος των κονδυλίων της Ε.Ε. στην Ελλάδα από τη μια, και στις απερίγραπτα απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι χάριν των οποίων γινόταν η προσπάθεια, από την άλλη. Γι’ αυτόν το λόγο υποβάλαμε με επίσημη αναφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2017 προκειμένου να εξεταστεί το θέμα αρμοδίως – όχι για να γίνει φασαρία. Σε αυτή την αναφορά περιλαμβάνονται στοιχεία για τις συνθήκες υποδοχής, στέγασης, υγιεινής και ασφάλειας, καθώς και για τις διαδικασίες αίτησης ασύλου, την πρόσβαση στην εκπαίδευση κ.λπ.
Όσοι επιθυμούμε βελτίωση στη ζωή των προσφύγων, θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να μπορούμε να απαντήσουμε γιατί τα λεφτά δεν έπιασαν τόπο. Δεν είμαστε οικονομικοί εισαγγελείς. Και ούτε πρέπει να γίνουμε. Αλλά για να συνεχίσουμε όλοι τη δουλειά μας, οι σκιές πρέπει να παίρνουν τον δρόμο της διερεύνησης από ειδικούς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε πως η ίδια δεν έχει τον τρόπο να ελέγξει τίποτα περισσότερο από το ότι υπήρχε σίτιση – που υπήρχε. Αν δεν αποφεύχθηκε κακοδιαχείριση, σπατάλη ή κάτι άλλο, αυτό θα το διαλευκάνει ο ειδικός ευρωπαϊκός θεσμός που λέγεται OLAF. Και ακριβώς σε αυτόν τον θεσμό παρέπεμψε το θέμα.
– Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως όχι μόνον ελέγχεται από τις αρμόδιες αρχές αλλά και ότι παίρνει άριστα στις εξετάσεις. Ενστερνίζεστε αυτή την άποψη;
Στην πραγματική ζωή και σε δύσκολες καταστάσεις είναι ύβρις να θριαμβολογούμε. Κανείς δεν παίρνει -και δεν πρέπει να πάρει- άριστα. Τα θέματα είναι πολύπλοκα και δεν χωρούν μονολεκτικές απαντήσεις. Από τη μια πλευρά, μας ακούν οι άνθρωποι στα νησιά (πρόσφυγες και Ελληνες) που βλέπουν τις συνθήκες να χειροτερεύουν. Από την άλλη, υπάρχουν και καλά νέα.
Στα σχολεία έχουν σημειωθεί σημαντικά βήματα προόδου, και θα πρέπει να συνεχιστούν. Η στέγαση μέσα από το πρόγραμμα ESTIA (διαβίωση σε διαμερίσματα) είναι κάτι που είχαμε κι εμείς προτείνει στην αναφορά μας του 2017 και πρέπει να συνεχιστεί με βελτίωση της ποιότητας και έμφαση στην οικονομική ανεξαρτησία των προσφύγων και αιτούντων άσυλο. Οι ευκαιρίες εκπαίδευσης ενηλίκων και πρόσβασης στην απασχόληση πρέπει να πυκνώσουν και να γίνουν ποιοτικά καλύτερες.
Όλοι μαθαίνουμε μέσα από την προσπάθεια. Αντί να βάζουμε τρικλοποδιά στον διπλανό μας, είναι η στιγμή να συντονιστούμε και να ανεβούμε τάξη, μαθαίνοντας από τις επιτυχίες και τα λάθη μας. Μπορούμε να το κάνουμε και έχουμε την υποχρέωση.
– Πώς κρίνετε το γεγονός ότι σχεδόν τρία χρόνια μετά, εξακολουθεί να υφίσταται το καθεστώς της «έκτακτης και κατεπείγουσας ανάγκης», της σύναψης απευθείας αναθέσεων και συμβάσεων κατόπιν διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού και κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης;
Δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος ότι το προσφυγικό κύμα ήταν μια κατεπείγουσα και έκτακτη κατάσταση. Εδώ, όμως, έχει σημασία ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τις έκτακτες και κατεπείγουσες περιπτώσεις. Η κοινωνική πολιτική είναι γεμάτη έκτακτες καταστάσεις. Η άγονη αντίδραση είναι να ελπίζεις ότι θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα έχουν εξαφανιστεί όλοι οι πρόσφυγες και… business as usual.
Η γόνιμη αντίδραση είναι να μη λειτουργείς στιγμιαία, να σκέφτεσαι το αύριο και το μεθαύριο, φτιάχνοντας μηχανισμούς αντιμετώπισης των αναγκών: συστήματα ευκαιριών πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην υγεία και την εργασία. Με τα χρήματα της έκτακτης ανάγκης είχαμε και έχουμε μια ευκαιρία να επιδιορθώσουμε και να αναβαθμίσουμε ολόκληρο το κοινωνικό δίκτυο της χώρας μας.
Όπως και σε άλλα μεγάλα θέματα, μάλλον φαίνεται ότι κυριάρχησε ο πειρασμός του πρόσκαιρου οφέλους, της άγονης αντιμετώπισης. Έτσι όμως χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα.
– Δίπλα στις ελληνικές αρχές λειτουργούν δεκάδες ΜΚΟ. Δεν είναι λίγοι αυτοί, μεταξύ τους και κ. Μουζάλας, που τονίζουν πως η δράση τους είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτη;
Οι γενικεύσεις είναι ο συντομότερος δρόμος για την κόλαση. Δεν είναι όλες οι ΜΚΟ ίδιες, όπως δεν είναι ίδιες ούτε οι κρατικές υπηρεσίες, οι δήμοι, οι περιφέρειες και οι άνθρωποι.
Ελεγχόμαστε πολλαπλά από τους βασικούς μας χρηματοδότες και ανεξάρτητους ελεγκτές. Κρινόμαστε επίσης από τους ανθρώπους που προσπαθούμε να στηρίξουμε: 297.000 από το 2014, 7.000 στα προγράμματα στέγασης, και 90.000 που πέρασαν την πόρτα των Κέντρων Αλληλεγγύης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για να λάβουν δωρεάν ψυχοκοινωνική στήριξη, νομικές συμβουλές, βοήθεια να βρουν δουλειά… Λειτουργούμε κάτω από διπλή κριτική ματιά: εκείνων που προσφέρουν τα χρήματα και εκείνων χάριν των οποίων υπάρχουμε και λειτουργούμε.
Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο Παρασκευής 28 Σεπτεμβρίου
Alexandra Zavvos, the organization’s Program Administrator, was invited at the French channel FRANCE 24, and spoke about the wildfires in Attica and the mobilization of the organization to meet the needs of the victims of this unprecedented disaster
The path of destruction, by Alex King
We head to Mati, where hundreds of humanitarian volunteers have joined relief efforts after Greece’s most deadly wildfires in a decade.
There’s an acrid, burnt chemical smell hanging in the air over Mati. The sign welcoming visitors to this mellow beachside town on Athens’ eastern coast is blackened by flame and smoke. Burned personal items, like mobile phones, trousers and sunglasses, lie on the beach nearby, abandoned as holidaymakers fled into the sea to escape swirling wildfires. While coastguards helped save 696 people who sought refuge on the beaches, authorities are discovering increasing numbers who met a much darker fate.
Greece’s worst wildfires in a decade wreaked havoc along the coast north-east of Athens this week, destroying thousands of houses around the historic town of Marathon. On Monday, enormous fires were burning on both sides of the city, covering the Greek capital in a sinister dark haze. A blaze at Kineta, a small seaside resort around 35 miles west drew firefighters from across the country.
However, a far more destructive blaze began on the eastern coastline, and surrounded Mati at around 5pm on Monday, sending people in the area fleeing for their lives towards the sea. As a result, over 2000 houses in and around Mati have been destroyed. The official death toll currently stands at 81, but as authorities and volunteers search the vast swathes of land devastated by the fire, many expect this to rise.
Tzilavis Savvas, owner of Marathonas Beach Hotel in nearby Nea Makri, says people were given very little warning the fires had escalated to such an intensity. Gale force winds of up to 77mph changed direction erratically, before turning towards the coast and driving flames down on thousands of people in the area. No calls for evacuation were made, but people fled for the coast in cars, many of which became gridlocked on the coast road.
Tzilavis opened the doors of his hotel, a short way north of where the fire finally burnt out, to those forced to evacuate. So far, 40 people have found refuge inside, the kitchen has given out over 1,200 free meals, and it has been established as a drop-off point for food and medical donations.
Tzilavis sets off in his jeep to deliver water and other supplies to the people who remain in the affected areas, where around two-thirds of houses have been savaged. It’s hard to appreciate the scale of the fire, until you begin to drive through it, and the destruction seems never-ending. There’s a spot where 26 people died together, after being unable to reach safety on the shore.
Many of the burnt-out cars which blocked this road have been cleared away to allow rescue services to pass, but many still lie gutted along each side of the street, which is strewn with silver blobs of melted metal. Volunteers wearing chemical masks are checking the scorched houses and apartments, distributing water and comforting those residents who remain.
A few blocks up from the beach, Elli and Kostas are tidying up on their first-floor balcony. The far-end of their apparent block has been ripped apart, as if hit by a missile. The building once housed over 30, but Elli and Kostas are the last left.
“It all started so quickly,” Elli says. “There was so much wind. The cafe on the corner caught fire, so we ran out and started spraying everything we could with a garden hose. Everyone was trying to put out the flames. There was so much fire, but it was so intense that after less than 10 minutes, everything had burnt out. But we can’t relax. It feels like one more gust of wind, one more fire and everything we have will be gone.”
A dry winter and incredibly hot summer (a heat wave in Athens this week pushed temperatures to over 40C) have left surrounding areas dry like a tinderbox. As climate change has had similar effects across the Mediterranean, wildfires have become increasingly regular, ferocious, and, often, deadly.
This was always going to happen. Here, in the Eastern Mediterranean, it’s no longer a case of if this summer will bring forest fire. It has become a question of when, where, and how large the fire will be, and whether it will burn through forest and countryside, or houses and human flesh. With wildfires now so regular, many are asking why authorities seemed so badly prepared and unable to respond effectively.
But the scale of the response by ordinary Greek citizens has been remarkable. After news of the destruction broke, blood banks were overwhelmed with donations, and people across Athens could be seen filling their cars with supplies to help the affected areas. Collection centres have also been inundated, with humanitarian agencies now calling for a halt to donations – asking for helping-hands or cash instead.
With immediate, most basic needs of survivors now largely met, the humanitarian response becomes more complex and long-term, says Antigone Lyberaki, the General Director of SolidarityNow, which has been playing a leading role in the relief effort. “When organisation and distribution of material donations are so time-consuming, it is far more effective if people who can’t offer hands-on help donate money, even small sums,” Antigone explains. “Through our experience with addressing the effects of the Greek financial crisis and refugee crisis, we’re able to ensure every last cent gets effectively channelled to the right destination.”
“In the next few days the priority is to find out what has happened to the people still missing and registering the material damages that have taken place,” she continues. “In the next few weeks, we will need help in the clean-up effort. It is amazing what a havoc a fire creates.”
“Of course, in the beginning, it’s the specialists who have to step in and remove burnt cars and dangerous materials. But after that, there is a huge effort required in the general clean-up. We’re going to work enthusiastically with our volunteers, our staff and our beneficiaries; refugees benefiting from European and UN money, who have found shelters, accommodation or lessons in our classes. We are going to draw them into this effort so solidarity becomes reciprocal, cementing what an open society should be; everybody contributing to the extent of his or her own means and capacities.”
Rains on Wednesday night brought hope that this would be the end of fires in the region this summer. But it will be at least a month before Elli and Kostas have their power and water re-connected, and much longer before they feel the effects of any reconstruction efforts.
“Everyone has gone, we’re the last people left,” Kostas says. “Our car is gone. It was old and not much, but it was the most precious thing we had. We’re staying. All our clothes are here and this is all we have. We have nowhere else to go.”
Par Mis à jour Publié
Plusieurs ONG ont mis en place des programmes de formation visant à faciliter l’intégration des migrants.
Le compte à rebours a commencé. Dans une semaine, la Grèce va recevoir 1500 demandeurs d’asile d’Allemagne. Un rapatriement programmé, en juin dernier, et basé sur les accords européens dits «de Dublin II». Ils définissent la règle centrale du système européen de répartition des demandeurs d’asile, à savoir leur renvoi dans le pays par lequel ils sont entrés en Europe, la Grèce en l’occurrence. Suspendue en 2012, parce que la justice européenne ne considérait pas la Grèce comme sûre pour les réfugiés, cette mesure est à nouveau mise en vigueur. Alors que des milliers de migrants et réfugiés sont toujours bloqués dans le pays, depuis la fermeture de la route des Balkans en 2015, ces renvois de réfugiés ne rassurent pas les autorités helléniques.
(…)
Refugees and asylum seekers from the SolidarityNow accommodation programs along with members of the organization had the opportunity to attend the special dance performance of the famous French choreographer Boris Charmatz entitled “Enfant” | “Child”, as part of the collaborative initiative of the Athens & Epidaurus Festival, Francophonie Day and TV5Monde.
On July 12th, in the context of Francophonie Day, TV5MONDE and the Athens Festival collaborate with refugee structures, inviting refugees to Piraeus 260 to watch the show.
by Apostolos Staikos
by Stavros Malichoudis
