Οι γυναίκες Γιαζίντι κρατούν ζωντανή την ελπίδα τηρώντας την παράδοση με το ψωμί που έφεραν από τον τόπο τους. Η Voria στη δομή φιλοξενίας στη Βόλβη.

Με προσεκτικές κινήσεις, σχεδόν χορογραφημένες, οι γυναίκες Γιαζίντι προετοιμάζονται για να ψήσουν το ψωμί τους. Είναι 11.00 το πρωί στη δομή φιλοξενίας στη Βόλβη, όταν η παρέα των γυναικών πλησιάζει τους αυτοσχέδιους φούρνους που έχουν οι ίδιες κατασκευάσει κρατώντας στα χέρια τους τα ταψιά με τα μπαλάκια από ζύμη.

Πετούν με εξαιρετικά ακρίβεια και μαεστρία τη ζύμη από το ένα χέρι στο άλλο, και όταν αυτή έχει ανοίξει, τη βάζουν σε ένα μαξιλαράκια και τη «χτυπούν» στα τοιχώματα του φούρνου. Μετά από λίγα λεπτά το ψωμί είναι έτοιμο.

Γύρω από τον φούρνο μαζεύονται όλων των ηλικιών γυναίκες Γιαζίντι. Από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη, η καθεμία έχει τον ρόλο της σε αυτή την ιδιότυπη ιεροτελεστία, που για τις προσφυγοπούλες της φυλής έχει μεγαλύτερη σημασία από το να τους προσφέρει απλά φρεσκοψημένο ψωμί στο τραπέζι τους.

Οι ίδιες ακολουθούν ακριβώς την ίδια διαδικασία που ακολουθούσαν και στον τόπο τους, το Σινγκάλι του Ιράκ, το οποίο αναγκάστηκαν να αφήσουν κυνηγημένες το 2014 από τον στρατό του ISIS που εξαπέλυσε γενοκτονία κατά των Γιαζίντι.

Η Νούφα, 35 ετών, είναι μια εκ των πρωταγωνιστριών της διαδικασίας. Η ίδια ζει μαζί με τα τέσσερα παιδιά της στη δομή κατοικιών στα Λουτρά Απολλωνίας της Βόλβης εδώ και έναν χρόνο.

«Τα παιδιά μας τρώνε μόνο από αυτά τα ψωμιά, που γίνονται στο “τεντούρ” (σσ ο φούρνος)», λέει η ίδια.

Η Νούφα ανοίγει τη ζύμη

Οι Γιαζίντι έχουν κατασκευάσει έως τώρα περίπου τέσσερα τεντούρ μέσα στη δομή. Αγόρασαν βαρέλια από το διπλανό χωριό και έπειτα έχτισαν το φούρνο με τούβλα και χώμα.

«Φτιάχνω ψωμί δύο με τρεις φορές την εβδομάδα», αναφέρει η Νούφε, εξηγώντας παράλληλα ότι το ψήσιμο του ψωμιού αποτελεί μια ευκαιρία για τις γυναίκες που βρίσκονται εκεί να μιλήσουν, να πουν τα νέα τους και να μοιραστούν τον πόνο τους.

«Λέμε τα δικά μας. Πότε θα καταφέρουμε να φύγουμε. Πόσες ημέρες έχουμε να μιλήσουμε με τα παιδιά μας. Ότι ο γιος μου από τη Γερμανία μου είπε: “Μαμά, κάθε μήνα λες ότι έρχεσαι και ακόμα δεν έχεις έρθει”».

Ο μεγαλύτερος γιος της Νούφα διαμένει στη Γερμανία. Η ίδια περιμένει μέσω οικογενειακής επανένωσης να πάει στη δυτικοευρωπαϊκή χώρα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια της.

«Το μόνο που σκέφτομαι όταν φτιάχνω ψωμί είναι τον γιο μου που είναι στη Γερμανία», λέει.

Η παρασκευή ψωμιού κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινή κουλτούρα των Γιαζίντι.

Η Νούφα θυμάται πως ήταν μικρό κορίτσι όταν πρώτη φορά ανέλαβε να κάνει το ψωμί του σπιτιού. «Η μητέρα μου με έβαλε μπροστά από το αλεύρι και μου έδειξε πώς να το κάνω. Ήμουν το μεγαλύτερο παιδί και τα αδέρφια μου ήταν άρρωστα. Ήμουν τόσο μικρή που ανέβηκα πάνω σε ένα τούβλο για να φτάνω», λέει η 35χρονη γυναίκα.

Η ίδια ωστόσο δεν θέλει να δείξει στην κόρη της την παράδοση αυτή. «Στη ζωή μου πέρασα πάρα πολλά, δεν θέλω το ίδια για τα παιδιά μου. Έγώ ετοιμάζω τη ζύμη από βραδύς, τα παιδιά μου κοιμούνται τέτοια ώρα. Η μητέρα μου μου έμαθε να πώς να φτιάχνω το ψωμί. Εγώ όμως θέλω η κόρη μου να πάει σχολείο, να σπουδάσει».

Η Μπάρφε, 65 ετών, ήταν αυτή που παρακίνησε τις υπόλοιπες Γιαζίντι να φτιάξουν στους εξωτερικούς χώρους της δομής παραδοσιακούς φούρνους, όπως αυτούς που είχαν στα μέρη τους, για να ψήνουν το «ναν», δηλαδή το ψωμί τους.

«Τις είπα να το κάνουμε αυτό. Ο καθένας έχει τον πόνο του και τον συζητάμε εκεί. Αν είμαστε με το κεφάλι κάτω 24 ώρες, θα τρελαινόμασταν!», λέει η ίδια φορώντας την λευκή παραδοσιακή φούστα της. «Αυτά είναι τα παραδοσιακά μας ρούχα. Φοράμε λευκά αφότου παντρευτούμε», διευκρινίζει η Μπάρφε, δείχνοντας τα ρούχα της.

Η ηλικιωμένη γυναίκα περιγράφει την καταστροφή που έζησε με δύο κουβέντες: «Εμείς περάσαμε τα πάντα. Είδαμε τα πάντα. Όλα μας τα κάψανε, όλα τα χάσαμε. Δεν μας έμεινε τίποτα».

Όταν την ρωτάω, από που αντλεί κουράγιο για να συνεχίσει, η Μπάρφε δείχνει τους ανθρώπους της δομής και λέει «εσείς, εσείς μας δίνετε κουράγιο για να συνεχίσουμε».

Οι γυναίκες Γιαζίντι αφιερώνουν αρκετές ώρες της ημέρας τους στο Blue Dot, κέντρο δημιουργικής απασχόλησης για τις γυναίκες και τα παιδιά της δομής, το οποίο συντονίζει η οργάνωση SolidarityNow με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της ECHO.

Η ομάδα της Solidarity Now

«Κοινή φιλοσοφία των κέντρων Blue Dot είναι ότι εστιάζουν στην παροχή ψυχοκοινωνικής βοήθειας», δηλώνει στη Voria.gr η Χριστιάνα Κύρκου, υπεύθυνη των προγραμμάτων Blue Dot.

Όπως εξηγεί η κ. Κύρκου, στον ειδικό χώρο όπου απασχολούνται οι γυναίκες δεν επιτρέπεται η είσοδος στους άνδρες αλλά και σε παιδιά άνω των τριών ετών. Στο κέντρο οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με διάφορες ομαδικές δραστηριότητες ενώ υπάρχουν και ραπτομηχανές, με τις οποίες μπορούν να καταπιαστούν.

«Έχουμε δει ότι βοηθούν ψυχολογικά και για να ξεχαστούν αλλά και για να δεθούν μεταξύ τα beauty sessions. Μια άλλη ενότητα, αποτελεί την κατασκευή κοσμημάτων από σύρμα», σημειώνει η ίδια. Υπογραμμίζει μάλιστα πως σημαντικό είναι πως μπορούν να αφήνουν το μεγαλύτερο παιδί τους στο κέντρο για τα παιδιά και να έχουν έτσι λίγο χρόνο μόνες τους για εκείνες, πράγμα που στο μέγεθος των σπιτιών για πολύτεκνες οικογένειες είναι δύσκολο.

Η Χάμσα, επίσης από τη φυλή των Γιαζίντι, περνάει αρκετές ώρες της ημέρας της στο Blue Dot κεντώντας με πολύχρωμες χάντρες ένας πανέμορφο υφαντό το οποίο αντιστοιχεί στις θρησκευτικές εικόνες των Γιαζίντι.

«Αυτό είναι για το σπίτι. Είναι όπως έχετε εσείς τις εικόνες. Μπροστά σε αυτό κάνουμε πρωί και βράδυ την προσευχή μας», μου λέει η ίδια. Όταν την ρωτάω τι προσεύχεται, μου απαντάει «Προστασία, προστασία από το θεό». Η Χάμσα έχει έξι παιδιά, από τα οποία το μεγαλύτερο είναι στη Γερμανία. Όσο έμενε στο Σινγκάλι δεν γνώριζε πώς να φτιάχνει τις εικόνες με τις χάντρες. Το έμαθε από τις συντοπίτισσες της στο Blue Dot της Βόλβης.

«Μου αρέσει πάρα πολύ να υφαίνω. Με αυτό ξεχνάω τα πάντα, ξεχνάω τα προβλήματα μου, γιατί όση ώρα υφαίνω δεν σκέφτομαι τίποτα» μου λέει και χαμογελάει αχνά.

Όσο καιρό μένει στη Βόλβη, η Χάμσα έχει φτιάξει 3 υφαντά-εικόνες. Όταν πάει στον γιο της στη Γερμανία θα του φτιάξει άλλα τόσα από τη χαρά της, προσθέτει.

Όταν δεν βρίσκονται στο Blue Dot, οι γυναίκες μαγειρεύουν, καθαρίζουν ή κάνουν βόλτες στη λίμνη. Και προσπαθούν να ξεχάσουν αυτά που πέρασαν και κυρίως να διατηρούν ζωντανή την ελπίδα για το αύριο.

Σημειώνεται ότι η Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ με χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες διαχειρίζεται τη Δομή Φιλοξενίας της Βόλβης μέσω του Ι.Α.Τ.Α.Π.

Πηγή – voria.gr

Η εκπομπή Checkpoint της Γιάννας Παπαδάκου και του Alpha TV δίνει εικόνα και λόγο στο προσφυγικό ζήτημα όπως βιώνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το σημαντικότερο είναι ότι προβάλλει και το θετικό πρόσημο στη συνύπαρξη προσφύγων, μεταναστών και των τοπικών κοινωνιών όπου και ζουν. Σχετικά με αυτό, η Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, κα Αντιγόνη Λυμπεράκη, η κοινωνική λειτουργός της οργάνωσης Μαρία Κοκκίνου, ο Νουρ, ωφελούμενος του προγράμματος “Σπίτια Αλληλεγγύης” και ο διερμηνέα μας, Μαζντ, πρόσφυγας από τη Συρία, μιλούν για το πώς μια τέτοια συνύπαρξη μπορεί να γίνει με τον ιδανικότερο τρόπο, με τα πιο ευοίωνα αποτελέσματα…

Δείτε την εκπομπή, εδώ

Τις εμπειρίες και τα συναισθήματά τους κατά τη διάρκεια εργασίας τους σε δομή φιλοξενίας προσφύγων περιγράφουν οι δύο μέλη της ομάδας για το πρόγραμμα των Κέντρων Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας της οργάνωσης SolidarityNow των λεγόμενων Blue Dots.

Πρόκειται για τον Θοδωρή, εργοθεραπευτή με μεταπτυχιακές σπουδές και εκπαιδευτής της μεθόδου Σέρμπορν και την Ελένη, ψυχολόγο με σπουδές στο θέατρο και την ιστορία της τέχνης.

«Από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε ότι η συνεργασία μας θα είναι συναρπαστική»,  εξομολογούνται.

«Η αποστολή μας ήταν η δημιουργία ενός ασφαλούς -ψυχολογικά και φυσικά- χώρου για τα παιδιά, όπου θα μπορούν να παίζουν, αλλά κυρίως να εκφράζονται. Συζητώντας ποιος θα έπρεπε να είναι ο βασικός μας στόχος, καταλήξαμε ότι η μεγαλύτερη ανάγκη για τα προσφυγόπουλα είναι να κερδίσουν πίσω τους ρόλους που έχασαν. Τους ρόλους του παιδιού ή του εφήβου, του γιου ή της κόρης, του μαθητή, της μαθήτριας. Αναπτύξαμε λοιπόν ένα πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται πρωτίστως σε αυτό».

Βασικό συστατικό της δουλειάς τους είναι η ειλικρινής επαφή και η φροντίδα για όλα τα παιδιά, αλλά και για το καθένα προσωπικά. «Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μας όταν, για παράδειγμα, στη συναυλία της παιδικής χορωδίας της δομής φιλοξενίας, οι γονείς μάς έλεγαν ότι είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που χειροκροτούν τα παιδιά τους!», μας λένε. «Ή όταν, μετά από έναν τσακωμό, οι δυο εμπλεκόμενοι έφηβοι μάς ζήτησαν να συζητήσουμε το περιστατικό στην ομάδα εφήβων. Ή όταν, σε εκδρομή μας στο πάρκο τα παιδιά ονειρεύονταν να πιάσουν τον ουρανό. Ή όταν έφτασε η στιγμή που η δομή φιλοξενίας δεν ήταν πια ένας διάδρομος σκιών, αλλά ένα κτίριο γεμάτο παιχνίδια και παιδικές φωνές. Ή όταν, την πρώτη μέρα του σχολείου, τα παιδιά μάς έδειχναν περήφανα τις τσάντες τους και μας ζητούσαν βοήθεια στα μαθήματα».

Κι όπως λένε ο Θοδωρής και η Ελένη: «Για μας, κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Κάθε ένα από αυτά κουβαλά τη δική του ιστορία, τη δική του προσωπικότητα και το δικό του μέλλον. Αν καταφέραμε να αποτελέσουμε ένα μικρό στήριγμα στην πορεία τους, είμαστε περήφανοι για τη δουλειά μας. Δεν πιστεύουμε στους ήρωες, αλλά στη δύναμη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και αλληλεπιδρούν ειλικρινά».
Πρόγραμμα Blue Dots

Το SolidarityNow, με την υποστήριξη της UNICEF και τη χρηματοδότηση της ECHO, υλοποιεί το καινοτόμο πρόγραμμα των Blue Dots | Κέντρων Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας και της διασύνδεσής τους σε πανελλαδική κλίμακα. Μέσω των κινητών και μη ομάδων των Κέντρων, δωρεάν υπηρεσίες προσφέρονται σε ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες σε διαφορετικές περιοχές της χώρας.

Προστασία των δικαιωμάτων των πιο ευάλωτων

Τα Κέντρα Παιδικής και Οικογενειακής Φροντίδας|Blue Dots για παιδιά, γυναίκες και οικογένειες, λειτούργησαν το 2017 σε 12 σημεία σε όλη την Ελλάδα παρέχοντας βασικές υπηρεσίες και υποστήριξη. Παράλληλα, η σύνθεση και η ανάπτυξη των ομάδων παρέμειναν ευέλικτες και ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες οικογενειών και παιδιών που βρίσκονταν σε κίνηση. Ως αποτέλεσμα, οι δωρεάν υπηρεσίες προσφέρθηκαν σε 20 διαφορετικές τοποθεσίες σε τρία γεωγραφικά διαμερίσματα -Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Βόρεια Ελλάδα- και στην Αττική.

Το πρόγραμμα Blue Dots ξεπέρασε τους στόχους του:
– 4.134 πρόσφυγες και παιδιά έλαβαν ψυχοκοινωνική υποστήριξη (PSS)
– 10 χώροι θηλασμού και παροχής νεογνικής και μεταγεννητικής συμβουλευτικής (MBC)
– 416 μητέρες ωφελήθηκαν από την παροχή συμβουλών για τη διατροφή των βρεφών και των μικρών παιδιών
– 84 εργαζόμενοι εκπαιδεύτηκαν ειδικά στην προστασία των παιδιών
Τα παιδιά και οι οικογένειες με υψηλό βαθμό ευαλωτότητας εντοπίστηκαν και παραπέμφθηκαν στις εξειδικευμένες υπηρεσίες και πιο συγκεκριμένα τα ασυνόδευτα παιδιά, τα άτομα με αναπηρίες ή/και ασθένειες, οι περιπτώσεις πιθανών θυμάτων εμπορίας ανθρώπων, τα θύματα σεξουαλικής βίας, οι ανύπαντρες μητέρες:
– 1.138 παραπομπές ατόμων με προβλήματα υγείας (σωματικές βλάβες, ασθένεια) σε υπηρεσίες υγείας
– 507 παιδιά παραπέμφθηκαν σε επίσημες ή ανεπίσημες εκπαιδευτικές υπηρεσίες
– 388 ασυνόδευτα παιδιά ή/και ευάλωτοι ενήλικες παραπέμφθηκαν σε υπηρεσίες παροχής στέγασης
– 977 παραπομπές ατόμων που είχαν ανάγκη νομικής στήριξης

Εκπαίδευση: Ο επόμενος μεγάλος στόχος των Blue Dots

Η 2η φάση του προγράμματος Blue Dots (Νοέμβριος 2017 – Ιούνιος 2018) επεκτείνει το ρόλο και την αποστολή τους, εστιάζοντας στην εκπαίδευση. Στόχος της νέας παρέμβασης είναι να εξασφαλιστεί ότι τα παιδιά και οι οικογένειες των προσφύγων και των μεταναστών θα έχουν πρόσβαση σε μια ολιστική διάθεση υπηρεσιών προστασίας και εκπαίδευσης, τόσο στα κέντρα φιλοξενίας όσο και στον αστικό ιστό, με επίκεντρο την αυξημένη προστασία, την ευημερία και την κοινωνική τους ένταξη.

Βοήθεια και στήριξη σε πάνω από 285.000 ανθρώπους

Από το 2013 μέχρι σήμερα, το SolidarityNow έχει υποστηρίξει συνολικά (έμμεσα ή άμεσα) 80 προγράμματα, από τα οποία τα 52 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ τα 28 προγράμματα αφορούν στην αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό. Τα υλοποιούμενα προγράμματα και οι προσφερόμενες υπηρεσίες του SolidarityNow αφορούν όλους όσοι βρίσκονται σε ανάγκη – Έλληνες, πρόσφυγες, μετανάστες.
Μέσα από τις πρωτοβουλίες και τις δωρεάν υπηρεσίες, όραμα της οργάνωσης αποτελεί μια ισχυρή Ευρώπη που βασίζεται στην αξία της αλληλεγγύης.

Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν υποστηριχθεί από την οργάνωση συνολικά, ξεπερνά τους 285.000 – όλοι τους έχουν υποστηριχθεί, τα 4 χρόνια λειτουργίας του SolidarityNow, είτε μέσα από τα Κέντρα Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είτε μέσα από διαφορετικά προγράμματα που υλοποίησε η ίδια η οργάνωση με τις ομάδες της, όπως το πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης και υποστήριξης για την ένταξη και τη στέγαση προσφύγων, ESTIA με τη συνεργασία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Το άρθρο εδώ

Monica wants to be an engineer… δηλαδή «η Μόνικα θέλει να γίνει μηχανικός», έλεγε το φεμινιστικό τραγουδάκι που τραγουδούσαν οι Flying Pickets στα φοιτητικά μου χρόνια. Εκείνη η Μόνικα έγινε μηχανικός και ό,τι άλλο ήθελε να γίνει. Και στο μυαλό μου συμβολίζει την αιρετική άποψη ότι εκπαίδευση δεν είναι να γεμίζεις το μυαλό κάποιου με τυποποιημένες προκάτ γνώσεις, αλλά να του γεμίζεις την καρδιά με όνειρα για το πώς θα γίνει αυτό που εκείνος επιλέγει.

Πόσο ισχύουν τα παλιά ωραία μαθήματα σήμερα; Λειτουργεί ακόμη η εκπαίδευση ως μοχλός απελευθέρωσης; Μπορεί να το καταφέρει ακόμη και για όσους βρέθηκαν δίπλα μας σχεδόν κατά λάθος, για κορίτσια και αγόρια που ζουν σε μια ιδιότυπη φυλακή «συνεχούς μετάβασης» και πιθανής -αλλά αναβαλλόμενης- μετακίνησης; Για τους πρόσφυγες μερικοί θα έλεγαν ότι ο χρόνος είναι κενός. Βρίσκονται στη μέση – ούτε από εκεί που έφυγαν, ούτε εκεί που θέλουν να πάνε. Στον χώρο αναμονής, ο χρόνος δε ‘μετράει’. Είναι όμως έτσι;

Σήμερα τη Μόνικα τη λένε αλλιώς. Είναι η Ζαϊνάμπ, 17 χρονών από το Λίβανο. «Όνειρό μου είναι να ζήσω στην Ελλάδα και να ασχοληθώ επαγγελματικά με το γράψιμο, ως θεατρικός συγγραφέας», λέει με σιγουριά η Ζαϊνάμπ Αννάν κρατώντας το μπλε τετράδιο με τα κείμενά της. «Έχω γράψει και ένα ποίημα για τη μητέρα μου», συμπληρώνει. Αγαπά τη λογοτεχνία, την ποίηση, το γράψιμο και ό,τι έχει σχέση με τις καλές τέχνες. Στην Ελλάδα ζει 2 χρόνια μαζί με τη μητέρα της και το μικρό της αδερφό. Πηγαίνει στη Γ’ γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη και τα αγαπημένα της μαθήματα είναι τα … Μαθηματικά, τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Τα απογεύματα, μετά το σχολείο επισκέπτεται το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων ή όπως έχουμε συνηθίσει να το λέμε πια όλοι στο SolidarityNow, το Blue Refugee Center, όπου παρακολουθεί μαθήματα ξένων γλωσσών.

Υπάρχουν πολλές Μόνικες και ακόμα περισσότερες Ζαϊνάμπ δίπλα μας. Από τη στροφή της χιλιετίας με τα μεταναστευτικά ρεύματα και από το 2015 με τις προσφυγικές ροές, τα σχολεία μας φιλοξενούν μεγάλο αριθμό αλλοδαπών µαθητών και μαθητριών. Δεν είναι «παροδικό φαινόμενο», ούτε «εγκλωβισμένοι» που περιστασιακά ανακόπτουν το ταξίδι τους για αλλού. Οι ίδιοι ολοένα και περισσότερο καταλαβαίνουν ότι το ‘εδώ και τώρα’ προκύπτει από το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού».

Αλλά και εμείς – η δική μας κοινωνία –  δεν κερδίζει βλέποντας αυτούς τους νέους σαν ταξιδιώτες που έχασαν το τρένο και περιμένουν σε άχαρη αίθουσα αναμονής με κενό πίνακα ανακοινώσεων. Στην πραγματικότητα, η προσφορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών είναι εντελώς άσχετη από το πού τελικά θα βρίσκονται αυτές οι νέες και αυτοί οι νέοι σε μερικά χρόνια. Αυτό που χρειάζονται, είτε μείνουν, είτε φύγουν, είναι δεξιότητες, αυτοπεποίθηση, όνειρα αλλά και στόχους. Η εκπαίδευση θα τους βοηθήσει να ενταχθούν όσο το δυνατόν πιο ομαλά στη νέα τους πραγματικότητα αλλά και θα τους δώσει τη δύναμη για να διεκδικήσουν αύριο μια αξιοπρεπή εργασία και μια ζωή όπως την ονειρεύτηκαν. Είτε εδώ, είτε αλλού.

Το ξέρουμε επειδή το μετρήσαμε και το παρακολουθούμε. Σε πρόσφατη έρευνα του SolidarityNow (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης) φάνηκε ότι τα βασικότερα εμπόδια στην εύρεση εργασίας για τους νέους Σύρους πρόσφυγες είναι η έλλειψη γνώσης ελληνικών και η εγκατάλειψη των σπουδών λόγω πολέμου (το 46% του συνόλου). Έτσι, δεν είναι παράξενο που μόνο το 7% των νέων Σύρων απασχολείται αυτή τη στιγμή με πλήρες ωράριο στη χώρα μας, ενώ πάνω από τους μισούς εργάζονται χωρίς εισφορές.

Και επειδή το καταλαβαίνουμε, προσπαθούμε να το αλλάξουμε. Με τίτλο Education matters|Η Εκπαίδευση Μετράει, το SolidarityNow προσαρμόζει δράσεις στις πραγματικές ανάγκες, για να ενισχύσει τις δεξιότητες και να βρουν δουλειές. Το 2017 περισσότερα από 2.200 άτομα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη συμμετείχαν σε προγράμματα, κυρίως για να μάθουν ελληνικά και αγγλικά, ένας αριθμός που αυξάνεται το 2018.  Στα Κέντρα Παιδικής & Οικογενειακής Φροντίδας | Blue Dots, που απευθύνονται σε παιδιά, γυναίκες και άλλες ευάλωτες ομάδες που ζουν σε κέντρα φιλοξενίας, βοηθάμε να ενταχθούν παιδιά στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και σε άλλες δράσεις. Έτσι, πέρυσι, 160 παιδιά γράφτηκαν σε δημόσια σχολεία, 300 πήραν μέρος σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ενώ σχεδόν 4.400 παιδιά αξιοποίησαν άλλες υπηρεσίες του προγράμματος. Δεν είναι σύμπτωση ότι στην έρευνα, 4 στα 5 προσφυγόπουλα έχουν ήδη φίλο ένα Ελληνόπουλο στο σχολείο, τριπλάσιο και πλέον ποσοστό από τους γονείς τους.

Για αυτά τα παιδιά αυτός ο χρόνος μέτρησε – μέσω της εκπαίδευσης. Όπως μέτρησε για τις Μόνικες, μετρά για τις Ζαϊνάμπ και θα μετράει στο μέλλον. Άνθρωποι που δεν θα λένε ότι είχαν την ατυχία να βρεθούν σε έρημη γη, αλλά την τύχη να περάσουν κάποια χρόνια στην Ελλάδα.

* Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι Γενική Διευθύντρια της ΜΚΟ SolidarityNow

Δείτε κι εδώ το άρθρο

Δείτε κι εδώ

«Πιστεύω πάλι στον εαυτό μου και στις ικανότητες μου», «νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση», «χρωστάω πολλά στην εργασιακή Σύμβουλο». Κατά την επίσκεψή μου στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης (Thessaloniki Solidarity Center) και το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center)γίνομαι αποδέκτης αυτών των ευχάριστων μηνυμάτων από τους ωφελούμενους της οργάνωσης. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί είναι Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, ωφελούμενοι του Προγράμματος Απασχολησιμότητας που υλοποιεί το SolidarityNow τα τελευταία χρόνια στα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αναζητώντας συμβουλές και υποστήριξη πάνω σε θέματα εργασίας.

Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η εύρεση εργασίας παραμένει ένα μεγάλο ζήτημα, τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη στα συγκεκριμένα προγράμματα, καθώς δεν μπορούν να τους εξασφαλίσουν δουλειά. Κι όμως αν το εξετάσει κανείς διεξοδικά, όπως θα κάνει ο σύμβουλος εργασίας, θα δει ότι υπάρχουν πολλά κενά στον τρόπο που ψάχνει κανείς δουλειά και στον τρόπο με τον οποίο ενημερώνεται για τις ευκαιρίες απασχόλησης. Όπως μας εξηγεί η Αναστασία Κουκίδου, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, πολλοί άνθρωποι προσπαθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να βρουν δουλειά, ενώ «χρειάζεται να είσαι δίπλα τους να τους στηρίζεις και να τους ενθαρρύνεις. Με τους ωφελούμενους πρέπει να δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης. Χρειάζονται να νιώθουν ότι μπορούν να απευθυνθούν κάπου, ότι έχουν ένα σημείο αναφοράς και ότι δεν είναι μόνοι τους σε αυτή την προσπάθεια».

Ο Γιοκάν Σεφκέτ, 21 χρονών, κατάγεται από την Κομοτηνή, είναι πατέρας ενός μικρού παιδιού, σύζυγος και φοιτητής σε σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Έφτασε στο SolidarityNow μετά από σύσταση ενός κοινωνικού λειτουργού και έκλεισε ραντεβού με την εργασιακή Σύμβουλο. «Η Αναστασία με έκανε να αισθανθώ άνετα, με βοήθησε να ανοιχτώ και αυτό ήταν ωραίο» δηλώνει ο Γιοκάν ο οποίος, αν και αρκετά εσωστρεφής, έχει πια μετατραπεί σε έναν θαρραλέο ομιλητή. Οι συναντήσεις με την Αναστασία τον βοήθησαν να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να διεκδικήσει το μέλλον του, τόσο εργασιακά όσο και σε επίπεδο εκπαίδευσης − «Πλέον όταν πηγαίνω σε μια συνέντευξη για δουλειά, ξέρω ακριβώς τι να πω».

Η σύνδεση των ωφελούμενων με την αγορά εργασίας σε αριθμούς
Το SolidarityNow έχει υποστηρίξει μέχρι σήμερα περισσότερους από 3.000 ανθρώπους να συνδεθούν με την αγορά εργασίας και να διεκδικήσουν ξανά δυναμικά τη ζωή τους. Συγκεκριμένα, 1 στους 3 Έλληνες και 1 στους 6 Πρόσφυγες και Μετανάστες βρήκαν εργασία:

Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης έχει να επιδείξει σημαντικά ποσοστά επιτυχίας στην εύρεση εργασίας: 30,3% των Ελλήνων έχει βρει ήδη δουλειά, ενώ αντίστοιχα το 15,51% των προσφύγων ή/και μεταναστών βρήκαν επίσης εργασία μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα.
Στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center) που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη από το Δεκέμβριο του 2016, το ποσοστό των ανθρώπων που βρήκαν εργασία ανέρχεται στο 15,89%.
Παράλληλα, στο Κέντρο Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, και σε συνεργασία με την οργάνωση Praksis για το πρόγραμμα απασχολησιμότητας, το ποσοστό των ωφελούμενων που βρήκαν εργασία ανέρχεται στο 15,4%.

Ξεπερνώντας τα εμπόδια
Παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα και η ελλιπής γνώση της ελληνικής και της αγγλικής γλώσσας μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην εύρεση εργασίας. Αυτό που κάνουν οι Εργασιακοί Σύμβουλοι στο SolidarityNow είναι να ελέγχουν καθημερινά αγγελίες και, όταν βρουν μια ευκαιρία που να αντιστοιχεί στο βιογραφικό του ωφελούμενου, τον παρακινούν να μιλήσει ο ίδιος κατευθείαν με τον εργοδότη. Αν διστάσει να το κάνει, ο Σύμβουλος τηλεφωνεί εκ μέρους του ωφελούμενου.

Η Μαίρη Ασβεστά, Εργασιακή Σύμβουλος στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη μας εξηγεί ότι «ο ωφελούμενος δεν πρέπει να θεωρεί ότι κάνεις τη δουλειά για αυτόν. Αυτός είναι που πρέπει να μπαίνει μπροστά και να μιλάει για τον εαυτό του. Εμείς συνδράμουμε στους ανθρώπους που δε μπορούν να επικοινωνήσουν καλά». Η συγκεκριμένη πρακτική λειτουργεί πολύ θετικά και για τους εργοδότες, καθώς ενημερώνονται και οι ίδιοι ότι μετανάστες και πρόσφυγες έχουν κάθε νόμιμο δικαίωμα εργασίας στην Ελλάδα. Πέραν αυτού, καλλιεργείται το αίσθημα της ασφάλειας και προς τα δύο συμβαλλόμενα μέρη, ότι σε περίπτωση που χρειαστεί, μπορούν να απευθυνθούν στην Υπηρεσία. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι πολλοί εργοδότες έχουν επικοινωνήσει ξανά γιατί αναζητούν εκ νέου εργαζόμενους.

Η Άννα πήρε το πτυχίο της!
Η Άννα Βούγκα, 34 χρονών, κατάγεται από το Νευροκόπι και μένει στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Μηχανολόγος Αντιρρύπανσης στην Κοζάνη. Η Άννα παρακολούθησε δωρεάν διαδικτυακά προγράμματα εκμάθησης αγγλικών στο Κέντρο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε χρήση των ηλεκτρικών υπολογιστών που υπάρχουν στο χώρο για τους ωφελούμενους. «Ήταν πολύ ωραία, μάθαμε πολλά πράγματα. Η Αναστασία με κατηύθυνε γιατί εγώ ήμουν διστακτική στην αρχή και απογοητευμένη. Είχα αφήσει τα αγγλικά εδώ και πολλά χρόνια και σκεφτόμουν ότι το επίπεδό μου ήταν αρκετά χαμηλό. Η Αναστασία με εμψύχωσε λέγοντάς μου να μην τα παρατήσω και είχε δίκιο» μας λέει η Άννα χαμογελώντας και αισθανόμενη δικαίωση για την απόφασή της να συνεχίσει τα μαθήματα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι πριν μερικούς μήνες, η Άννα πήρε το πτυχίο της. Τα μαθήματα των αγγλικών ήταν μόνο η αρχή. Τον Αύγουστο ξεκίνησε και διαδικτυακά μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Η Άννα δε μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της χωρίς να δουλεύει και να κάνει πράγματα με σκοπό να ενισχύσει της δεξιότητές της. «Νομίζω ότι ήταν έμφυτη η διάθεσή μου να αναζητώ να μάθω περισσότερα, αλλά η Αναστασία μου έδωσε το κίνητρο για να κυνηγήσω ακόμη πιο πολλά. Σε αυτό συνέβαλε η σιγουριά που έδειχνε να έχει για εμένα» μας λέει γεμάτη ευγνωμοσύνη η Άννα.

Επόμενα βήματα προς την κοινωνική ενσωμάτωση μέσω της σύνδεσης με την αγορά εργασίας
Το SolidarityNow προσφέρει τη δυνατότητα συμμετοχής σε εξετάσεις πιστοποίησης Πληροφορικής και Αγγλικής Γλώσσας για 100 ωφελούμενους, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Αναπτύσσει πρόγραμμα κατάρτισης διερμηνέων (Future Interpreters) για 100 αραβόφωνους και φαρσόφωνους, με την υποστήριξη του Guerilla Foundation. Παράλληλα, η οργάνωση συνεργάζεται με ακαδημαϊκούς φορείς για τη διερεύνηση των επαγγελματικών προοπτικών των ωφελούμενών της. Επιπρόσθετα, συνέβαλε στη δημιουργία 18 κοινωνικών επιχειρήσεων μέσω της οικονομικής υποστήριξης στη ΜΚΟ Εργάνη. Ένα από τα επόμενα βήματα αποτελεί η συνεργασία με την οργάνωση International Rescue Committee, με το  πρόγραμμα ενίσχυσης δεξιοτήτων για 330 πρόσφυγες, μετανάστες και Έλληνες με σκοπό την υποστήριξη ίδρυσης νέων μικρών επιχειρήσεων.

* Το Πρόγραμμα Απασχολησιμότητας στο Blue Refugee Centerπραγματοποιείται με την υποστήριξη της UNHCR, της Unicefκαι τη χρηματοδότηση της ECHO. Στα Κέντρα Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα (υλοποίηση: Praksis) και τη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμα υλοποιείται με την υποστήριξη του OSF/OSIFE.

O Laurence Lee, δημοσιογράφος στο Al Jazeera English μιλά με τη Βασιλική Οικονόμου, δικηγόρο στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, με θέμα τους άστεγους πρόσφυγες και μετανάστες στην Θεσσαλονίκη.
“Kαταστρατηγούνται τα θεμελιώδη δικαιώματα αυτών των ανθρώπων. Δεν έχουν πρόσβαση σε στέγη, σε ιατρική περίθαλψη – δεν έχουν απολύτως τίποτα…” δηλώνει η Βασιλική Οικονόμου στην κάμερα.

ΕΛΛΑΔΑ 24|01|2018 16:23 ΙΑΣΩΝ ΠΙΠΙΝΗΣ

Οξύνεται το πρόβλημα με τα εκατοντάδες ασυνόδευτα ανήλικα και τις γυναίκες που αιτούνται άσυλο και είναι εγκλωβισμένοι στο Κέντρο Υποδοχής στη Μόρια της Λέσβου.

Το iefimerida μπήκε μέσα στην δομή της Μόριας και κατέγραψε τις καταγγελίες γυναικών για τις άσχημες συνθήκες που όπως λένε επικρατούν, κυρίως λόγω του υπερπληθυσμού.

162 ασυνόδευτα ανήλικα και 216 γυναίκες

Αυτή τη στιγμή στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Προσφύγων στη Μόρια φιλοξενούνται 162 ασυνόδευτα ανήλικα και 216 γυναίκες, από τις οποίες οι 35 είναι έγκυοι. Στη δομή της Μόριας βρίσκονται συνολικά 5.206 πρόσφυγες και μετανάστες, όταν η χωρητικότητα είναι για 3.000 άτομα, με αποτέλεσμα οι συνθήκες διαβίωσης για πολλούς ανθρώπους να είναι δραματικές.
«Κάνει κρύο και οι σκηνές στάζουν νερό»

«Δεν είναι καλές οι συνθήκες στη Μόρια. Δεν υπάρχει ασφάλεια για εμάς τις γυναίκες εδώ», καταγγέλλει στο iefimerida η 26χρονη Μάρια από το Αφγανιστάν και προσθέτει: «Ειδικότερα στο θέμα του φαγητού και της καθαριότητας υπάρχουν πολλά προβλήματα. Επιπλέον κάνει κρύο σε όλη τη δομή στη Μόρια. Εκείνοι που ζουν στις σκηνές, ακόμη και αν τις κλείσουν καλά όταν βρέχει στάζει μέσα νερό. Δεν είναι συνθήκες αυτές για να μπορέσει να ζήσει κάποιος. Βρίσκομαι 3 μήνες εδώ», καταλήγει η 26χρονη Αφγανή.

«Οι γυναίκες που ζούμε εδώ στη Μόρια είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε καθημερινά με πολλούς κινδύνους. Δεν αντέχουμε άλλο, θέλουμε να φύγουμε από εδώ, πρέπει να μας βοηθήσετε να φύγουμε», δηλώνει στο iefimerida η Αλμάν από το Ιράκ.

«Καθεστώς τρόμου για γυναίκες»

Η ΜΚΟ Human Rights Watch, που πρόσφατα επισκέφθηκε τη δομή στη Μόρια και μίλησε με γυναίκες και παιδιά, καταγγέλλει ότι για πολλές από τις γυναίκες επικρατούν «συνθήκες τρόμου», όπως τονίζει χαρακτηριστικά.
«Πήραμε συνέντευξη από 25 γυναίκες και κορίτσια, με μικρότερη ηλικία αυτή των 13 ετών, που αιτούνται άσυλο στη Λέσβο και ζουν στη Μόρια και μας περιέγραψαν ένα καθεστώς τρόμου» δηλώνει στο iefimerida η ερευνήτρια για την Ελλάδα της ΜΚΟ HRW, Εύα Κοσσέ, και προσθέτει: «Φοβούνται να κυκλοφορήσουν, να πάνε στις τουαλέτες και μας περιέγραψαν την πλήρη απουσία μηχανισμού καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχηση ή περιστατικά βίας. Δεν υπάρχει κατάλληλος μηχανισμός ώστε οι γυναίκες και γενικά οι κάτοικοι της Μόριας να μπορούν να καταγγείλουν τα προβλήματα τους», καταλήγει η κ. Κοσσέ.

Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε η κ. Κοσσέ, διαπιστώθηκε ότι παρ’ότι μέσα στη δομή της Μόριας υπάρχουν ειδικοί προστατευόμενοι χώροι για τον ευάλωτο πληθυσμό, πολλές γυναίκες παραμένουν εκτεθειμένες για σεξουαλική παρενόχληση ή άλλου είδους επιθέσεις. «Πάρα πολλές γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους και δεν συνοδεύονται από κάποιον άνδρα, τις βρήκαμε να ζουν μαζί με τον γενικό πληθυσμό, με ανθρώπους που δεν γνωριζουν, συμπεριλαμβανομένων αγνώστων ανδρών, μέσα σε κοντέινερ και σε σκηνές. Υπάρχουν ειδικοί χώροι φιλοξενίας για μονογονεϊκές οικογένειες ή γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες στη Μόρια αλλά ο χώρος αυτος δεν επαρκει, η χωρητικότητα είναι μικρή», τονίζει η κ. Κοσσέ.

Προβληματική όμως είναι η κατάσταση και για ορισμένες εγκύους, σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της HRW. «Μιλήσαμε με εγκύους, 8 μηνών και πάνω, οι οποίες κοιμόντουσαν σε έα αντίσκηνο, κανένας δεν τις είχε ενημερώσει τι θα κάνουν, που πρέπει να απευθυνθούν αμα τις πιάσουν οι πόνοι, που θα πρέπει να πάνε να γεννήσουν. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες είναι τεράστια», καταλήγει η ερευνήτρια της ΜΚΟ Human Rights Watch Εύα Κοσσέ.

«Δεν υπάρχουν τέτοιες καταγγελίες»

Ο διοικητής του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια, κ. Γιάννης Μπαλμπακάκης, δεν επιβεβαιώνει τις καταγγελίες της ΜΚΟ Human Rights Watch και υποστηρίζει στο iefimerida ότι μέχρι σήμερα, όσο καιρό ο ίδιος βρίσκεται στη θέση αυτή, δεν έχει λάβει τέτοιες καταγγελίες.
«Εγώ αυτό δεν το ξέρω. Είμαι από το πρωί μέχρι το βράδυ όλες τις μέρες της εβδομάδας και δεν έχω δει να υπάρχει τέτοιο θέμα. Ότι δεν είναι φυλακισμένες οι γυναίκες και μπορούν να βγουν και να συναντησουν άλλους ανθρώπους, ναι, αυτό συμβαίνει. Τι να κάνουμε δηλαδή; Να τις βάλουμε φυλακή;», τονίζει ο κ. Μπαλπακάκης.
Ο διοικητής του ΚΥΤ Μόριας διευκρινίζει πως υπάρχει ειδικός φυλασσόμενος χώρος για τις γυναίκες που είναι μόνες τους και πως δεν έχει καταγραφεί επίσημα κάποιο περιστατικό παρενόχλησης ή βίας σε βάρος τους. “Υπάρχει ξεχωριστή πτέρυγα γυναικών που είναι μόνες, είναι προφυλαγμένη πτέρυγα, έχει ασφάλεια από έξω, Τώρα αν κάποιος παράνομα μπει μέσα, εμένα δεν μου έχει καταγγελθεί κάτι τέτοιο”, καταλήγει ο κ. Μπαμπακάκης.

Νέα δομή για ασυνόδευτα ανήλικα

Στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια πριν από λίγες μέρες δημιουργήθηκε μια νέα δομή για ασυνόδευτα ανήλικα, χωρητικότητας 80 ατόμων. Αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται 22 παιδιά αλλά και μητέρες. Ο διοικητής του ΚΥΤ κ. Μπαλπακάκης μας έδειξε τους χώρους με τα κοντέινερ, στα οποία υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση και οι συνθήκες ομολογουμένως είναι πολύ καλές.
Ο διοικητής προσπαθεί σχεδόν καθημερινά να ελέγχει τη συγκεκριμένη δομή και προσεγγίζει ο ίδιος παιδιά και γυναίκες για να μάθει ποια είναι τα προβλήματα τους. Μάλιστα, σε έναν ειδικό χώρο της δομής λειτουργεί και ένα είδος σχολείου για παιδιά.
«Οι Αρχές ανταποκρίνονται πολύ καλύτερα από ότι για τις γυναίκες. Υπάρχει προστατευμένος χώρος», παραδέχεται η κ. Εύα Κοσσέ, από την HRW. «Ωστόσο υπάρχουν πολλά παιδιά που βρίσκονται με τον γενικό πληθυσμό, ζουν με άνδρες που δεν γνωρίζουν και αυτό ανεβάζει τον κίνδυνο για σεξουαλική παρενόχληση και άλλα αδικήματα», προσθέτει.

Η ΜΚΟ Human Rights Watch υποστηρίζει ότι μετά από ανοικτή επιστολή που είχε στείλει τον περασμένο χρόνο, το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής είχε δεσμευτεί ότι μέχρι το τέλος του 2017 όλα τα ασυνόδευτα παιδιά θα είχαν μεταφερθεί σε ειδικούς ξενώνες ή σε ασφαλείς ζώνες. Ωστόσο αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει.

600 άνθρωποι σε σκηνές σε απάνθρωπες συνθήκες

Στη δομή της Μόριας αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται κυρίως πρόσφυγες και μετανάστες από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Κονγκό, συνολικά όμως ζουν άνθρωποι από περίπου 50 εθνικότητες. Τα πρόσφατα σοβαρά επεισόδια στη Μόρια, που άφησαν 15 τραυματίες, μεταξύ Αράβων και Ιρακινών και Αφγανών (για τη χρήση των τουαλετών όπως καταγγέλθηκε), προκάλεσαν φόβο σε πολλές οικογένειες μεταναστών που αναγκάστηκαν να πάρουν τα πράγματα τους και να στήσουν έναν καταυλισμό με σκηνές έξω από τα όρια του Κέντρου Υποδοχής, σε μια ιδιωτική έκταση.

Όπως μπορείτε να δείτε και στις εικόνες που δημοσιεύει το iefimerida, οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες υγιεινής, εκτεθειμένοι στο κρύο και στη βροχή. Σήμερα είναι περίπου 600 άνθρωποι που αρνούνται να επιστρέψουν μέσα στη δομή, κυρίως λόγω των επεισοδίων και των συγκρούσεων που ξεσπούν ανάμεσα σε μετανάστες.

«Βρήκαμε ανθρώπους να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, με πολύ κρύο, δεν έχουν πρόσβαση σε τουαλέτες, οι οποίες είναι απομακρυσμένες», δηλώνει στο iefimerida η υπεύθυνη Τύπου της ΜΚΟ Solidarity Now στη Θεσσαλονίκη κ. Ελένη Σταματούκου, η οποία προωθεί την καμπάνια με τίτλο Open the islands. Η κ Σταματούκου, μίλησε η ίδια με πολλούς από τους μετανάστες που ζουν σε αυτόν τον πρόχειρο καταυλισμό και υποστηρίζει πως είναι άμεση ανάγκη οι άνθρωποι αυτοί να μεταφερθούν στην ενδοχώρα.
«Οι σκηνές που χρησιμοποιούν είναι καλοκαιρινού τύπου, μέσα σε μια σκηνή ζουν 6 άτομα μαζί. Μιλήσαμε μαζί τους, είναι και άνθρωποι από τη Σρι Λάνκα που βρίσκονται στη Λέσβο εδώ και 24 μήνες. Παρακολουθούμε την κατάσταση από τον Δεκέμβριο. Ανάμεσα τους βρίσκονται και οικογένειες αλλά οι περισσότεροι που ζουν σε αυτές τις σκηνές είναι άνδρες μόνοι, από το Κονγκό, το Καμερούν, τη Συρία και το Αφγανιστάν. Αρκετοί από αυτούς έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Το αίτημα μας είναι αυτοί οι άνθρωποι να μεταφερθούν άμεσα από τα νησιά στην ενδοχώρα».

Σύμφωνα με την ενημέρωση που είχαμε από τον διοικητή του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης Λέσβου στη Μόρια, κ. Γιάννη Μπαλμπακάκη, από το περασμένο φθινόπωρο στο πλαίσιο αποσυμφόρησης της δομής περίπου 6 χιλιάδες άνθρωποι έχουν φύγει από τη Λέσβο για την ενδοχώρα.
Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται, όμως αυτό προϋποθέτει πως η συγκεκριμένη δομή δεν θα πρέπει να επιβαρυνθεί άλλο.

Πηγή: Το iefimerida στη Μόρια – Σε σκηνές και κοντέινερ παραμένουν εκατοντάδες ασυνόδευτα ανήλικα και γυναίκες [εικόνες] | iefimerida.gr 

Όπως δημοσιεύτηκε στο real.gr

Η γενική διευθύντρια της οργάνωσης «Solidarity Now» μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του realfm 97,8 και τον Νίκο Στραβελάκη, περιέγραψε την εφιαλτική εμπειρία που αποκόμισε από την επίσκεψή της στον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο και τόνισε ότι δεν ισχύει η κυβερνητική θέση, ότι αν μεταφερθούν πρόσφυγες από τα νησιά στην ενδοχώρα δεν θα τους δεχθεί μετά η Τουρκία.

Παράλληλα δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «αδικούμε τον μεσαίωνα λέγοντας ότι στην Μόρια επικρατούν συνθήκες μεσαίωνα. Ακόμα και στον μεσαίωνα υπήρχαν στοιχειώδη αποχετευτικά συστήματα».

Ακόμα επεσήμανε ότι δεν δικαιολογείται «στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να έχουμε απώλειες ζωών από το κρύο. Πέρυσι πέθαναν άνθρωποι από το κρύο. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση γιατί θα θρηνήσουμε και άλλα θύματα. Υπάρχουν λύσεις όταν γίνεται με την συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Έχουμε μια κατασκήνωση για πρόσφυγες, οι οποίοι ζουν στην περιοχή, εργάζονται στο νησί. Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα. Εχουμε πολλά κέντρα φιλοξενίας, μέσα από τα οποία δίνουμε υποστήριξη μέσα από τις δομές μας».

Όπως δημοσιεύτηκε στην real.gr

Του Αλέξανδρου Κόντη

«Καλημέρα! Μήπως χρειάζεστε κάτι; Ευχαρίστως να σας βοηθήσω». Η ευγένεια είναι και αυτή μέρος της δουλειάς του Κουσάι.

Εδώ και αρκετούς μήνες, όμως, η ευγένεια είναι κάτι που του βγαίνει αυθόρμητα, όπως και το χαμόγελο. Δραπετεύοντας από τη φρίκη του πολέμου, ο 35χρονος Σύρος δεν φανταζόταν ποτέ ότι η καινούργια, ασφαλής και δημιουργική ζωή του θα ξεκινούσε σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου.

Με τη βοήθεια του καινοτόμου προγράμματος φιλοξενίας της οργάνωσης SolidarityNow, ο Κουσάι Αλ Νταμάντ από την κατεστραμμένη συριακή πόλη Νταράα ζει πλέον στην Τήλο και εργάζεται στον μοναδικό φούρνο του νησιού.