Δείτε τη γιαγιά των 110 ετών που τα κατάφερε από τη Συρία στην Ελλάδα και φιλοξενείται σήμερα από το SolidarityNow καθώς μιλάει στην εφημερίδα BILD και τη δημοσιογράφο Λιάνα Σπυροπούλου. “Δεν ξέρω εάν μου μένει χρόνος. Μπορεί και να πεθάνω προσπαθώντας να ξαναδώ την εγγονή μου… Εάν είναι στο χέρι του Θεού, μπορεί και να την ξαναδώ”, λέει η Λάιλα Σάλεχ.

Δεν είναι όμως στο χέρι του Θεού. Οι γερμανικές και οι ελληνικές αρχές πρέπει να επισπεύσουν τις διαδικασίες. Γιατί στην αντίθετη περίπτωση, η αίτησή της θα εξεταστεί το 2019. Και ίσως τότε να είναι πολύ αργά για τη Λάιλα. “Οι διαδικασίες παίρνουν πολλούς μήνες. Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να τις επιταχύνουμε”, λέει η Φαίη Κουτζούκου, Συντονίστρια του προγράμματός μας.

Δείτε το άρθρο και το video

«Δεν βλέπω ζωή εδώ, δεν βλέπω τίποτα. Μένουμε στο δάσος, μέσα στο κρύο. Κάθε πρωί ξυπνάμε παγωμένοι. Βοηθάω τη γυναίκα μου να σηκωθεί, γιατί πονάει όλο της το σώμα. Κοιμόμαστε κάτω. Ζήτησα να πάνε τη γυναίκα μου στο Καρά Τεπέ μέχρι να γεννήσει. Μόνο όταν την έπιασαν οι πόνοι τη μετέφεραν και σε τρεις μέρες μάς είπαν ότι είναι εντάξει και να φύγουμε. Πήραμε το μωρό και γυρίσαμε στη σκηνή. Πήρα ένα τελάρο και το έκανα παιδική κούνια», λέει ο Μπασάρ, 29 ετών, με καταγωγή από το Νταρ Ριζόρ της Συρίας όπου εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Έφθασε στη Λέσβο στις 16 Νοεμβρίου με τη γυναίκα του Μπαρά, 23 ετών, εννέα μηνών έγκυος τότε, και τα δυο του παιδιά, τη Ρίμα, 4 ετών, και τον Μοχάμεντ, 2 ετών. «Όταν είχα το παιδί μέσα μου, ένιωθα ότι ήταν ασφαλές. Τώρα που το γέννησα, φοβάμαι γι’ αυτό», μας λέει η Μπαρά. Ο καταυλισμός της Μόριας στη Λέσβο αριθμεί περισσότερα από 7.000 άτομα, ενώ έχει τη δυνατότητα για περίπου 2.000. Πέρυσι, όταν χιόνισε, πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Για πολλούς είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα στη Μόρια. Εγκλωβισμένοι. Όμηροι των περιορισμών που επιβάλλει η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε υπερπλήρεις δομές ακροβατούν από την απόλυτη απόγνωση στον παραλογισμό μιας καθημερινότητας. Οι συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς είναι κακές, άθλιες, απάνθρωπες. Τα κοντέινερ του καταυλισμού δεν επαρκούν για να τους στεγάσουν όλους. Καλοκαιρινές σκηνές δύο ατόμων φιλοξενούν ακόμα και πενταμελείς οικογένειες. Γυναίκες, ηλικιωμένοι, νεογέννητα και άνθρωποι με αναπηρίες, όλοι εκεί. Οι χώροι υγιεινής ελάχιστοι για να εξυπηρετήσουν χιλιάδες και μόλις πέφτει η νύχτα, οι άνθρωποι καίνε ό,τι βρουν για να ζεσταθούν. «Έφυγα από την κόλαση της χώρας μου, όπου δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο, αλλά, αν ήξερα ότι εδώ θα είναι έτσι τα πράγματα, δεν ξέρω εάν θα ερχόμουν. Ίσως να έμενα να πεθάνω στην πατρίδα μου. Η μόνη διαφορά εδώ είναι ότι δεν μας βομβαρδίζουν», προσθέτει ο Μπασάρ.

Την ίδια περίπου περίοδο έφτασε στη Μόρια και ο Αχμέτ, 37 ετών. Στη Συρία εργαζόταν ως τεχνίτης παπουτσιών. «Τι σημαίνουν για μένα οι γιορτές; Σπίτι. Ασφάλεια. Αξιοπρέπεια», λέει. «Εδώ χάνεις την αξιοπρέπειά σου ως άνθρωπος. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη γιορτή. Ποια γιορτή όταν δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου που σε κοιτούν στα μάτια ούτε ένα γλυκό;» Ο Αχμέτ έχει μαζί του τα τρία παιδιά του, τον Μπασάρ, 11 ετών, την Ουσάρ, 9 ετών, και την Ασμά, 2 ετών, ενώ η γυναίκα του, Ρασίντα, είναι έξι μηνών έγκυος. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο και να ζούμε σε ένα μέρος με ασφάλεια. Θέλω η γυναίκα μου, που είναι έγκυος και πονάει, να μη ζει σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Για να πάρω λίγο φαγητό, περιμένω δύο και τρεις ώρες στην ουρά. Κι αν γίνουν φασαρίες στην ουρά όσο περιμένουμε, τότε μένουμε νηστικοί. Φεύγουμε με άδεια χέρια. Η σκηνή βρίσκεται μέσα στις λάσπες και τώρα που είναι χειμώνας είναι λες και ζούμε σε μια πλαστική σακούλα. Ανοίγεις, κρυώνεις. Κλείνεις, πάλι κρυώνεις. Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να βάλει την οικογένειά του να ζήσει μέσα σε μια σκηνή;»

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, εκτελούσα γενική διευθύντρια του Solidarity Now, έφτασε στη Λέσβο για να βοηθήσει στην καταγραφή της πραγματικότητας στο νησί: «Νόμιζα ότι πήγαινα προετοιμασμένη. Ήξερα τους αριθμούς. Έχω επισκεφτεί μερικές από τις φτωχότερες κοινότητες στην Ινδία, στο Νεπάλ, στο Μαλάουι, στην Κένυα. Είχα διαβάσει το μάθημά μου. Νόμιζα πως ήξερα πού πήγαινα. Και έκανα λάθος. Η κατάσταση στη Μόρια ήταν εμπειρία “πρώτης φοράς”, από αυτές που νιώθεις ότι δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις, μουδιάζει το μυαλό σου, τα πόδια σου ζυγίζουν 100 κιλά». Αυτό που έκανε την κατάσταση αβάσταχτη ήταν η εικόνα του αδιεξόδου. «Οι πρόσφυγες διακινδύνευσαν τα πάντα για να σώσουν τη ζωή τους. Και έπεσαν σε τοίχο. Σε συνεργασία με τους ίδιους τους αιτούντες άσυλο, συλλογικά αλλά και ατομικά, προσπαθούμε να τους στηρίξουμε και να σχεδιάσουμε πώς θα μπορούσε να είναι το αύριο. Είτε μαζί, εάν παραμείνουν στη χώρα μας, είτε χωριστά, εάν βρεθούν σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης».

Οι κάτοικοι των νησιών, μετά την έμπρακτη αλληλεγγύη τους που εκφράστηκε με τον πιο θερμό τρόπο, είναι σήμερα δικαιολογημένα κουρασμένοι και αγανακτισμένοι που ο τόπος τους έχει μεταβληθεί σε μια τεράστια, απάνθρωπη φυλακή. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύτηκαν πρόσφατα για άμεση μεταφορά 5.000 προσφύγων από τα νησιά. Θετικό βήμα, αλλά δεν επαρκεί για να αποσυμφορηθεί η κατάσταση και να αποτραπεί η ανθρωπιστική κρίση: οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να ρισκάρουν τις ζωές τους με επικίνδυνα ταξίδια. Και οι άθλιες συνθήκες που συναντούν εδώ δεν θα τους αποτρέψουν.

To Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων επισκέφθηκε το σπίτι που έχει παραχωρήσε το SolidarityNow, στην οικογένεια της 110χρονης Laila Saleh. Τα έγγραφά της λένε ότι γεννήθηκε στην κούρδικη πόλη Κόμπαν στη Συρία το 1907. Παρά την ηλικία της, η Λάιλα έκανε το επικίνδυνο ταξίδι μέσα σε ένα φουσκωτό σκάφος με προορισμό το νησί της Λέσβου . Η Laila ελπίζει πριν πεθάνει να καταφέρει να συναντήσει την εγγονή της στη Γερμανία …

Ο Αχμάντ, στη χώρα του Συρία και στον αραβικό κόσμο, είναι από τους γνωστούς σύγχρονους συγγραφείς. Σήμερα είναι ένας από τους δικαιούχους της Solidarity Now που ζει σε ένα σπίτι στην Αθήνα με τον μεγαλύτερο γιο του στο πλαίσιο του προγράμματος υποστήριξης έκτακτης ανάγκης ESTIA. Στον ακόλουθο σύνδεσμο (47′.02-49′.04) μπορείτε να δείτε τον Ahmad που περιγράφει τη ζωή του και την Σοφία Ιωάννου, Επικεφαλής Επικοινωνίας του SolidarityNow, να μιλάει για το πρόγραμμα φιλοξενίας ESTIA που υλοποιεί το SolidarityNow και τα αποτελέσματά του.

Δείτε το βίντεο εδώ

SolidarityNow: Άλλος ένας χειμώνας εγκλωβισμού στα νησιά για χιλιάδες πρόσφυγες.
Λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, το SolidarityNow και ο φωτοδημοσιογράφος Γιώργος Μουτάφης, βρέθηκαν στη Μόρια και κατέγραψαν από κοντά τις συνθήκες που βιώνουν οι χιλιάδες πρόσφυγες.

Για πολλούς είναι ο δεύτερος χειμώνας, τα δεύτερα Χριστούγεννα που θα ζήσουν σε καταυλισμό. Στη Λέσβο, στη Σάμο, στη Χίο, στην Κω, τη Λέρο. Εγκλωβισμένοι. Όμηροι των περιορισμών που επιβάλλει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, μία συμφωνία η οποία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς ξεπερνούν τους όρους: κακές, άθλιες, απάνθρωπες. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε υπερπλήρεις δομές, ακροβατούν από την απόλυτη απόγνωση στον παραλογισμό μιας καθημερινότητας. Εκεί όπου κυριαρχούν τα σκουπίδια και το κρύο. Εκεί όπου μία πολιτεία και μία Ευρώπη εθελοτυφλούν στο χείλος της ανθρωπιστικής κρίσης.

Το SolidarityNow βρέθηκε πριν λίγες μέρες στη Λέσβο για να εξετάσει και να καταγράψει από κοντά την κατάσταση που βιώνουν οι πρόσφυγες. Οι περισσότεροι από τους 5.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο που έχουν φιλοξενηθεί από το 2016 μέχρι σήμερα στις δομές στέγασης* της οργάνωσης στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και τα Γιάννενα με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, προέρχονται στην πλειοψηφία τους από τα νησιά.

Ο καταυλισμός της Μόριας στη Λέσβο αριθμεί αυτήν τη στιγμή περισσότερους από 7.000 ανθρώπους ενώ έχει τη δυνατότητα να στεγάσει περίπου 2.000. Πέρυσι τον χειμώνα πέντε άνθρωποι πέθαναν στη Μόρια. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι τραγικές, καθώς τα κοντέινερ καταυλισμού δεν είναι αρκετά μεγάλα για να στεγαστούν όλοι και δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός στους πρόσφυγες ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Οι ελληνικές Αρχές δεσμεύτηκαν για άμεση μεταφορά 5.000 προσφύγων από τα νησιά. Αρκεί αυτό για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση; Οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να ρισκάρουν τις ζωές τους με επικίνδυνα ταξίδια. Και οι άθλιες συνθήκες που συναντούν δεν θα τους αποτρέψουν.

Το SolidarityNow ενώνει τη φωνή του με 12 ακόμα διεθνείς και εθνικές οργανώσεις στη μεγάλη εκστρατεία #OpenTheIslands ασκώντας πίεση ώστε να αρθεί ο γεωγραφικός περιορισμός στα νησιά και να μεταφερθούν επειγόντως οι άνθρωποι στην ηπειρωτική χώρα, σε ασφαλείς και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Μετά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα, η Deutsche Welle αφιέρωσε ένα άρθρο σχετικά με τον τουρκικό λαό που ζει στην Ελλάδα ή / και έχει ζητήσει καταφύγιο στην Ελλάδα. Η κυρία Δομίνικα Σπυράτου, Υπεύθυνη Συνηγορίας στο SolidarityNow, λέει ότι περισσότεροι από 1.000 Τούρκοι πολίτες ήρθαν στην Ελλάδα αναζητώντας άσυλο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, ενώ σχεδόν 300 τουρκικές οικογένειες βρίσκονται τώρα στη Θεσσαλονίκη. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

Δείτε κι εδώ

Με πρωτοβουλία του Ελληνικού κέντρου φωτογραφίας αλλά και του SolidarityNow την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε ο κύκλος ενός ξεχωριστού σεμιναρίου φωτογραφίας για πρόσφυγες.

«Η φωτογραφία είναι κάτι που ήθελα πολύ να μάθω. Ίσως να ασχοληθώ και επαγγελματικά στο μέλλον αλλά αυτό που κέρδισα κυρίως σε αυτά τα μαθήματα είναι πως γνώρισα νέους ανθρώπους και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό» μας λέει η Αρίτζ που έχει έρθει από την Συρία και προσπαθεί να μην θυμάται το παρελθόν.

Τα μαθήματα που πραγματοποιήθηκαν από την Μυρτώ Παπαδοπούλου που περιλάμβαναν και εξορμήσεις για φωτογράφηση στο κέντρο της Αθήνας κάτι που έκανε τους συμμετέχοντες να πειραματιστούν με την φωτογραφία αλλά και να γνωρίσουν την πόλη.

Όπως μας λέει η ίδια «Είναι σημαντικό και για εμένα να εμβαθύνω στις ιστορίες των ανθρώπων και να καταλάβω το ιστορικό τους, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο.

Από την δική τους πλευρά είναι σαν να τους δίνεις μια γεύση μιας πιο φυσιολογικής ζωής την οποία αρκετοί από αυτούς έχουν να την ζήσουν πάρα πολύ καιρό».

Η Γοθράν ήρθα στην Ελλάδα από την Δαμασκό μαζί με τον άνδρα της, την πεθερά της και την κόρη της ενώ ήταν έγκυος. «Το ταξίδι ήταν πολύ δύσκολο, περάσαμε από πολλές χώρες ώσπου να καταλήξουμε στην Τουρκία και μετά από εκεί στην Ελλάδα, τώρα το μόνο που θέλω είναι να έχει μια δουλειά ο άντρας μου και να είμαστε καλά. Το μόνο που ελπίζω είναι στο μέλλον να καταφέρω να δω τους γονείς μου αλλά και τα αδέρφια μου που βρίσκονται στην Συρία και στην Γαλλία».

Σημαντικό είναι πως τα μαθήματα αυτά είχαν ως βασικό στόχο την κοινωνική προσαρμογή των ατόμων αυτών που δύσκολα, κυρίως λόγο γλώσσας, μπορούν να προσαρμοστούν στην κοινωνία μας.

Μαθήματα όμως γλώσσας αλλά και υπολογιστών είναι ορισμένα από τα προγράμματα που προσφέρονται από την SolidarityNow με στόχο την ένταξη στην κοινωνία ή την προετοιμασία για την εγκατάσταση τους σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περίπτωση πάντα που τους έχει αποδεχτεί για μετεγκατάσταση.

«Προσπαθούμε να βοηθήσουμε και άλλες κοινωνικά ευάλωτες ομάδες μέσα από τα σεμινάρια αυτά, όπως ανέργους, εξαρτημένους, όχι μόνο πρόσφυγες» μας λέει ο Μανόλης Μωρεσόπουλος υπεύθυνος του Ελληνικού κέντρου φωτογραφίας που στόχο έχει στο μέλλον να παρουσιαστεί μια έκθεση φωτογραφίας με τα αποτελέσματα όλων αυτών των σεμιναρίων.

Στο τέλος του σεμιναρίου ζητήθηκε από τους πρόσφυγες που το παρακολούθησαν να επιλέξουν μια από τις φωτογραφίες που έβγαλαν και να γράψουν ένα γράμμα για την ζωή τους αυτή την στιγμή ώστε να την στείλουν σε ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. Η Οθράν έγραψε στην κόρη της που έχουν να ειδωθούν 3 χρόνια «Μου έχεις λείψει πολύ. Θέλω να ξέρεις πως ο αδερφός σου και η οικογένεια του είναι καλά επειδή είναι σε ένα ασφαλές πλέον περιβάλλων. Εύχομαι η ζωή μας να είναι καλύτερη στην Ελλάδα».

«Είναι αντίθετη με την συνθήκη της Γενεύης και όλες τις διεθνείς συνθήκες η πολιτική γεωγραφικού περιορισμού των προσφύγων, ούτε και υπάρχει ρητή πρόβλεψη από την κοινή δήλωση Ε.Ε-Τουρκίας», δήλωσε η διευθύντρια του Solidarity Now Αντιγόνη Λυμπεράκη, μιλώντας στον Αθήνα 9.84 και την εκπομπή «Ντάμες Σπαθί».

Η κ.Λυμπεράκη επέκρινε την κυβέρνηση και την πολιτική επιλογή εγκλωβισμού των προσφύγων στα νησιά λέγοντας πως αποτελεί καθαρά διοικητική πρακτική που πηγάζει από την ελληνική πλευρά, η οποία επικαλείται λόγους εθνικού συμφέροντος και δημόσιας τάξης: «Ωστόσο η συσώρευση προσφύγων σε μικρούς τρόπους υποσκάπτει τη δημόσια τάξη και το εθνικό συμφέρον καθώς οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες και για τους πρόσφυγες και για τις τοπικές κοινωνίες. Οι αρχές τους σπρώχνουν κάτω από το χαλί και αυτό είναι λάδι στη φωτιά για την εκδήλωση ακραίων συμπεριφορών».

Αναφερόμενη στις ενδεχόμενες ευθύνες της Ε.Ε και ειδικότερα στην επιλογή συσσώρευσης προσφύγων στα νησιά η κ.Λυμπεράκη τόνισε: « Αν πραγματικά το θέλουν οι ξένοι αυτό ας τους αναγκάσει η ελληνική κυβέρνηση να το πουν και να αναλάβουν την ευθύνη. Ας ξεκινήσει η κυβέρνηση την αποσυμφόρηση των νησιών, καθώς είναι θέμα ανθρωπισμού το ότι δεν φερόμαστε έτσι σ’έναν άνθρωπο που έφυγε από την κόλαση, αλλά και απέναντι σε κατοίκους και τοπικές κοινωνίες που είναι απελπισμένοι από τις συνθήκες. Ας κάνει λοιπόν κίνηση η Ελλάδα και εφόσον αντιδράσει η Ε.Ε , να αναλάβει την ευθύνη και να δούμε πως θα σταθεί απέναντι στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Κανένα κράτος δεν μπορεί να μας πεί που θα κάνουμε τη διοικιτική εξέταση ασύλου, στα νησιά ή αλλού».

Τέλος αναφερόμενη σε όσα είδε κατά την πρόσφατη επίσκεψη της στη Μόρια η διευθύντρια του Solidarity Now επισήμανε: «Ενώ η χωριτικότητα του βόθρου είναι για 1.500 άτομα στη Μόρια βρίσκονται 6.000, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Το ίδιο συμβαίνει και με το νερό. Επίσης δεν υπάρχει θέρμανση, ενώ αν και Νοέμβριος, εμφανίζονται σμήνη από μύγες.

Και κατέληξε λέγοντας πως διαμορφώνοντας αυτές τις ακραίες και απάνθρωπες συνθήκες δεν αποτρέπεται η έλευση προσφύγων. «Όταν μια μάνα βάλει σε μια βάρκα τα παιδιά της που δεν ξέρουν κολύμπι, αντιμετωπίζει τις επιτροπές ασύλου και αυτές τις άθλιες συνθήκες, το κάνει γιατί ήταν πολλαπλάσιος  ο κίνδυνος στον τόπο απ’ όπου έφυγε».

Δείτε κι εδώ

“Οι κύριες ανησυχίες μας αφορούν την ψυχική υγεία και την ανάπτυξη αρνητικών μηχανισμών αντιμετώπισης. Ένα σημαντικό στοιχείο είναι το διπλό στίγμα που φέρουν “, δήλωσε στο IRIN η Μαργαρίτα Κοντομιχάλη που συντονίζει το πρόγραμμα στέγασης και βοήθειας για τους αιτούντες άσυλο LGBTΙ στην Ελλάδα και που υλοποιείται από το SolidarityNow.

Διαβάστε εδώ το πλήρες άρθρο