Δημοσιεύτηκε στα Νέα.gr

«Εγκλωβισμένοι στη Σάμο», το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360 μοιρών, που δημιουργήθηκε από το SolidarityNow σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη καταγράφει και αποτυπώνει τις συνθήκες στον προσφυγικό καταυλισμό της Σάμου.

Η κάμερα βρίσκεται στα χέρια του Νατζίμ, πρόσφυγα από το Ιράκ που διαμένει στον καταυλισμό, και εκείνος μας ξεναγεί στη δύσκολη καθημερινότητα της ζωής του, μας συστήνει τη γυναίκα του Σίμα και τα πέντε παιδιά τους.

Τα μέλη της οικογένειας του Νατζίμ είναι κι αυτά ανάμεσα στους περίπου 1.500 πρόσφυγες που φιλοξενούνται εδώ και μήνες –κάποιοι ξεπερνούν τους δέκα μήνες- στον καταυλισμό. Έναν καταυλισμό που είχε αρχικά σχεδιαστεί για να προσφέρει κατάλυμα σε περίπου 700 ανθρώπους.

Ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, κρατώντας την κάμερα στα χέρια, μας παρουσιάζει τις αντιφάσεις της ζωής του σήμερα: τη σκληρή και συχνά βίαιη καθημερινότητα που βιώνει μέσα στον καταυλισμό, σε αντιδιαστολή με την ελευθερία και την ομορφιά μιας εκδρομής στη θάλασσα μαζί με την οικογένειά του. Και μας διηγείται το παρελθόν στο Ιράκ, το παρόν στη Σάμο και τα όνειρά του για ένα ασφαλές μέλλον στην Ελλάδα, όπου έχει βρεθεί και ζήσει στο παρελθόν.

Ο Νατζίμ είναι αισιόδοξος. Η αγάπη του για την οικογένειά του απαθανατίζεται στο ντοκιμαντέρ του SolidarityNow κι αυτή αποτελεί τη δύναμή του για το μέλλον. Άλλωστε τα έχουν σχεδόν καταφέρει. Είναι όλοι τους καλά και είναι μαζί. Τώρα ανυπομονεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να φύγει από τον καταυλισμό και να ζήσει με την οικογένειά του σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Μετά το 1ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Χίο», το SolidarityNow συνεχίζει με την παραγωγή του δεύτερου βίντεο. Στόχος της σειράς ντοκιμαντέρ είναι η αποτύπωση της κατάστασης και των συνθηκών κάτω από τις οποίες διαβιούν πρόσφυγες στους καταυλισμούς υποδοχής τους, υπογραμμίζοντας το αίτημα για το κλείσιμο των καταυλισμών και την ασφαλή μεταφορών των πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης στην ενδοχώρα.

Δημοσιεύτηκε στο Huffington Post

«Για πόσο καιρό θα σε λαχταρώ
Για πόσο καιρό ακόμη θα ζω σαν τρελός μακριά από σένα, πατρίδα μου»

Με τους στίχους αυτούς, από ένα παλιό παραδοσιακό τραγούδι του τόπου του ξεκινά ο Νατζίμ, πρόσφυγας από το Ιράκ, την περιήγησή του στον καταυλισμό της Σάμου όπου διαμένει. Κρατώντας στα χέρια του την κάμερα του SolidarityNow μας ξεναγεί στη ζωή του σήμερα, μας συστήνει τα μέλη της οικογένειάς του, μιλά για τις δυσκολίες της καθημερινότητάς του στον καταυλισμό και μας εμπιστεύεται τα απτά σχέδιά του για το αύριο.

To SolidarityNow συνεχίζοντας να αποτυπώνει την κατάσταση και τις συνθήκες που επικρατούν στους προσφυγικούς καταυλισμούς, βρέθηκε στη Σάμο και παρουσιάζει σήμερα το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360ο με τίτλο «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο» (διάρκειας 3’.45’’) που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη.

Η ιστορία του Νατζίμ γίνεται το έναυσμα για το SolidarityNow ώστε να μιλήσει ανοιχτά μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για το κλείσιμο των καταυλισμών και την άμεση μεταφορά των ευάλωτων πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης και φιλοξενίας στην ενδοχώρα, σε συνθήκες ασφάλειας.

Σήμερα ο 39χρονος Νατζίμ έχει εγκλωβιστεί μαζί με την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σίμα και τα πέντε παιδιά του, στον καταυλισμό της Σάμου για τους πρόσφυγες που φθάνουν στο νησί. Τα μέλη της οικογένειας του Νατζίμ είναι κι αυτά ανάμεσα στους περίπου 1.500 πρόσφυγες και μετανάστες που φιλοξενούνται εδώ και μήνες –κάποιοι ξεπερνούν τους δέκα μήνες- στον καταυλισμό. Έναν καταυλισμό που είχε αρχικά σχεδιαστεί για να προσφέρει κατάλυμα σε περίπου 700 ανθρώπους.

Ο ήρωας του ντοκιμαντέρ, κρατώντας την κάμερα στα χέρια, μας παρουσιάζει τις αντιφάσεις της ζωής του σήμερα: τη σκληρή και συχνά βίαιη καθημερινότητα που βιώνει μέσα στον καταυλισμό, σε αντιδιαστολή με την ελευθερία και την ομορφιά μιας εκδρομής στη θάλασσα μαζί με την οικογένειά του. Και μας διηγείται το παρελθόν στο Ιράκ, το παρόν στη Σάμο και τα όνειρά του για ένα ασφαλές μέλλον στην Ελλάδα, όπου έχει βρεθεί και ζήσει στο παρελθόν. Ο Νατζίμ είναι αισιόδοξος. Η αγάπη του για την οικογένειά του απαθανατίζεται στο ντοκιμαντέρ του SolidarityNow κι αυτή αποτελεί τη δύναμή του για το μέλλον. Άλλωστε τα έχουν σχεδόν καταφέρει. Είναι όλοι τους καλά και είναι μαζί. Τώρα ανυπομονεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να φύγει από τον καταυλισμό και να ζήσει με την οικογένειά του σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Οι καθυστερήσεις ωστόσο στη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου στα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες παραμένουν και ολοένα δυσχεραίνουν καθώς λήγουν οι συμβάσεις εργαζομένων σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στα hotspots με αντικείμενο την εξέταση των προσφύγων που αιτούνται άσυλο.

Ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας και ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων έχει εγκαταλειφθεί στα ελληνικά νησιά. Χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι, ζώντας κάτω από κακές και συχνά επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες, αντιμετωπίζοντας ένα αβέβαιο παρόν και ένα ακόμη πιο αβέβαιο μέλλον.

Η δημοσιογράφος του Middleeasteye.net αφηγείται την ιστορία της Manar, μητέρα τριών παιδιών, και της οικογένειάς της.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Η Ελένη Τάκου αναλύει την διαδικασία άσυλου και τα προβλήματά της όπως και τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν οι αιτούντες κατόπιν της απόκτησης ασύλου.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Δημοσιεύτηκε στο Huffington Post

Το σημαντικότερο θέμα που σκέφτεται κανείς όταν ασχολείται θεωρητικά ή πρακτικά με αυτό που έχει ονομαστεί προσφυγική κρίση στην Ελλάδα και συνολικότερα στην Ε.Ε. είναι η ένταξη των αναγνωρισμένων προσφύγων στην αγορά εργασίας και την ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία γενικότερα – πολιτισμική, γλωσσική, αξιακή.

Η πρόκληση αυτή, που πλησιάζει για όλους μας, και που δεν αφορά μόνο στους αιτούντες άσυλο αλλά και γενικότερα στους πολίτες τρίτων χωρών που διαμένουν στη χώρα, είναι για πολλούς η σημαντικότερη πτυχή του θέματος. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα πρόβλημα που δεν έχει ακόμα αρχίσει να απασχολεί, όσο θα έπρεπε, το κράτος και την κοινωνία των πολιτών, καθώς αυτή τη στιγμή καλούνται επιτακτικά ακόμα να διαχειριστούν ένα μεγάλο αριθμό, εξ ορισμού, ευάλωτων ανθρώπων με πολλαπλά και ιδιαίτερης σοβαρότητας αιτήματα, από την καθημερινή επιβίωση μέχρι τη διαδικασία αναγνώρισής τους ως προσφύγων στην Ελλάδα.

Στην πορεία αυτή, το πιο σημαντικό πρόβλημα για τους αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα είναι η έλλειψη ενημέρωσής τους για τα δικαιώματά τους στη χώρα, αλλά και για τις υποχρεώσεις τους, τις διαδικασίες, τις προθεσμίες κ.λπ. Ακόμα και άνθρωποι που βρίσκονται στην Ελλάδα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, και μπορεί να έχουν προκαταγραφεί, πλήρως καταγραφεί, κρατηθεί ή και περάσει τη συνέντευξη για να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, πολύ συχνά κατανοούν για πρώτη φορά τι σημαίνει αίτηση διεθνούς προστασίας, λίγο πριν ή ακόμα και μετά τη συνέντευξή τους στον πρώτο βαθμό.

Σοβαρό πρόβλημα συνιστά η σχεδόν αδύνατη -τουλάχιστον στην Αττική-πρόσβαση των αιτούντων άσυλο στην Υπηρεσία Ασύλου, αν δεν είναι η ημέρα συνέντευξής τους ή η ημέρα ανανέωσης του Δελτίου Αιτούντος Άσυλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία λήψης πληροφοριών ακόμα και για θέματα κεφαλαιώδους σημασίας, όπως είναι η έκδοση απόφασης επί του αιτήματός τους για διεθνή προστασία ή για άλλα, εξίσου σημαντικά θέματα, όπως π.χ. η εξέλιξη αιτημάτων οικογενειακής επανένωσης με τον Κανονισμό του Δουβλίνου.

Αυτή η παγιωμένη πλέον κατάσταση έχει οδηγήσει τους αιτούντες να ζητάνε τη βοήθεια δικηγόρων και συμβούλων, για να τους συνοδεύσουν απλώς στην Υπηρεσία Ασύλου ή να παρακαλάνε για ένα σημείωμα από δικηγόρο, απλώς για να τους αφήσουν να περάσουν στην είσοδο. Το θέμα της πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου δεν είναι μια απλή διοικητική παθογένεια. Συνδέεται με τον ίδιο τον πυρήνα του δικαιώματος διεθνούς προστασίας: με βάση αυτό κρίνονται νομικά χώρες ως ασφαλείς ή μη για αιτούντες άσυλο και με βάση αυτό «εκπαιδεύονται» οι αυριανοί πολίτες της χώρας στη ματαίωση και την αδυναμία ανάληψης υποχρεώσεων ή στην αίσθηση σεβασμού απέναντι στην έννομη τάξη της χώρας υποδοχής.

Το πιο σημαντικό όμως πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή ο προσφυγικός πληθυσμός στη χώρα -και μαζί του όλες οι κατηγορίες επαγγελματιών αλλά και εθελοντών στον τομέα του προσφυγικού- είναι η κατάσταση στα νησιά ως αποτέλεσμα της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας που το Μάρτιο του 2017 έκλεισε τον ένα χρόνο της προβληματικής εφαρμογής της. Με προεξάρχουσα περίπτωση αυτή της Λέσβου και της Μόριας, που έχει γίνει αντικείμενο εγχώριων και διεθνών ερευνών, αυτό που συμβαίνει εκεί, αλλά και σε άλλα νησιά, είναι άνθρωποι εγκλωβισμένοι επί μήνες σε άθλιες και επικίνδυνες ακόμα και για τη ζωή τους συνθήκες, αλλά το κυριότερο για τον νομικό μας πολιτισμό, χωρίς ουσιαστική πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου. Οι αιτούντες άσυλο στα ελληνικά νησιά δεν έχουν τη δυνατότητα να μεταβούν στην ενδοχώρα για να εξεταστεί το αίτημα ασύλου τους παρά μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις ευαλωτότητας που κρίνονται επιτόπου.

Κάποιοι αναμένουν απλώς την επιστροφή τους στην Τουρκία ως ασφαλή τρίτη χώρα, σύμφωνα με τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, αρκετοί φεύγουν παράνομα προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες με διακινητές που ζητούν τεράστια χρηματικά ποσά με την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει εκεί που θα βρεθούν, ενώ κάποιοι απλώς αναχωρούν για την Αθήνα και γενικά την ενδοχώρα με την ίδια ελπίδα. Άλλοι πάλι, χωρίς ελπίδα, αυτοπυρπολούνται ή κατεβαίνουν σε απεργία πείνας, ως ύστατη προσπάθεια ν’ ακουστούν.

Πέρα από τον προφανή ανθρωπιστικό κίνδυνο και τον ήδη σε πολλές περιπτώσεις εκδηλωμένο κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια και την κοινωνική ειρήνη, πέρα από τις ρατσιστικές επιθέσεις κατά προσφύγων που αυξάνονται, αυτό που απασχολεί ειδικά το νομικό κόσμο είναι η πρόσβαση των προσφύγων των νησιών στη διαδικασία ασύλου. Ειδικότερα, η ανησυχία αφορά στην εντελώς προβληματική επιβολή του γεωγραφικού περιορισμού που προσιδιάζει σε κράτηση, αντίθετη με τα μέχρι σήμερα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο, οι οποίοι περιορίζονται ή/και κρατούνται μόνο σε πολύ ειδικές περιστάσεις και υπό ειδικές συνθήκες, και τελικά ο χωρισμός του ίδιου του κράτους όσον αφορά την εξέταση του ασύλου σε ενδοχώρα και νησιά, ενώ η Υπηρεσία Ασύλου είναι ενιαία. Εξάλλου, είναι ευρεία η κράτηση των αιτούντων άσυλο στα νησιά μετά την πρώτη απορριπτική απόφαση επί του αιτήματός τους και μέχρι τη σε δεύτερο βαθμό κρίση του.

Καθώς ο χρόνος περνά, τα προβλήματα βαθαίνουν και οι εξελίξεις στην Τουρκία κάθε άλλο παρά δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό της ως ασφαλούς τρίτης χώρας, παρατηρούνται ευτυχώς θεσμικά αντανακλαστικά με κορυφαίο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που πρόσφατα έκανε δεκτή αίτηση ασφαλιστικών μέτρων Ιρανού πρόσφυγα και απαγόρευσε έστω προσωρινά την απέλασή του στην Τουρκία. Η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα σε μια συγκυρία όπου τα μηνύματα από την Ελλάδα και την Ευρώπη ήταν και είναι, η επιτάχυνση με κάθε μέσο της διαδικασίας ασύλου, με παράλληλες εκπτώσεις στα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο που φτάνουν μέχρι και τον περιορισμό της δυνατότητας προσβολής απορριπτικών αποφάσεων επί αιτήσεων ασύλου.

Όσοι πιστεύουν ότι η Δικαιοσύνη διδάσκει, έχουν κάτι να ελπίζουν: μία στροφή της ευρωπαϊκής και ελληνικής έννομης τάξης στις επιταγές του διεθνούς δικαίου για τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο.

Η δημοσιογράφος του nethope.org επισκέπτεται το Blue Dot Unit του SolidarityNow στο Δράμα και γράφει για τη δουλειά που γίνεται για τους πρόσφυγες.

Δείτε το άρθρο εδώ

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ 

Πρόγραμμα παροχής μετρητών μέσω προπληρωμένων καρτών Cash4Solidarity, υλοποιεί η πρωτοβουλία SolidarityNow για όλους τους ωφελούμενούς του που εντάσσονται στο πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Home for Hope, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

To SolidarityNow στηρίζει τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς με κάθε τρόπο.ενισχύοντας και ενδυναμώνοντάς τους με σκοπό να διαχειριστούν ξανά τη ζωή τους με αυτονομία και αξιοπρέπεια.

Το πρόγραμμα παροχής μετρητών με τη χρήση προπληρωμένων καρτών Cash4Solidarity, το οποίο από το Νοέμβριο του 2016 μέχρι τον Απρίλιο του 2017, υλοποιείται σε συνεργασία με τη Western Union, αποτελεί ένα βήμα πέρα από την παροχή ειδών πρώτης ανάγκης, αφού μέσω του τρόπου αυτού δίνεται η επιλογή στους ωφελούμενους να διαθέσουν το χρηματικό ποσό που τους αναλογεί όπου εκείνοι επιθυμούν, ενισχύοντας την αξιοπρέπειά τους και παράλληλα, δημιουργώντας συνθήκες ομαλής κοινωνικής ένταξης στο δρόμο προς μια αυτόνομη ζωή.

Από το Νοέμβριο του 2016 μέχρι σήμερα, έχουν διανεμηθεί σχεδόν 900 προπληρωμένες κάρτες, που αντιστοιχούν σε πάνω από 2.100 ωφελούμενους του SolidarityNow, οι οποίοι φιλοξενούνται στις δομές στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης.

Πρόσβαση στο πρόγραμμα έχουν όλοι οι πρόσφυγες που φιλοξενούνται στις δομές στέγασης του SolidarityNow – σε κάθε μεμονωμένο άτομο ή οικογένεια αντιστοιχεί μία κάρτα, ενώ το ποσό που προσφέρεται καθορίζεται από:
– τον αριθμό των μελών της οικογένειας και,
– τον τύπο της δομής φιλοξενίας (εάν προσφέρονται ή όχι δωρεάν γεύματα)
Το συνολικό ποσό που έχει διατεθεί μέχρι σήμερα (Νοέμβριος 2016 – Απρίλιος 2017) για να υποστηριχθεί ο συγκεκριμένος ευάλωτος πληθυσμός μέσω του προγράμματος Cash4Solidarity, φθάνει το ποσό των 670.000€ -με μέσο όρο ανά δικαιούχο/μήνα το ποσό των 82€.
Στο πλαίσιο του προγράμματος και με σκοπό να εξοικειωθούν οι ωφελούμενοι με τη χρήση καρτών και τη διαδικασία ανάληψης χρημάτων, το SolidarityNow δημιούργησε μια πολυεπίπεδη εκστρατεία πληροφόρησης η οποία περιλαμβάνει:
– ενημερωτικές συναντήσεις με ωφελούμενους με προβολή εκπαιδευτικού βίντεο με «οδηγίες χρήσης» της κάρτας
– πολύγλωσσα φυλλάδια
– δημιουργία microsite του προγράμματος Cash4Solidarity και,
– υποστήριξη από εξειδικευμένες ομάδες της οργάνωσης για την παροχή βοήθειας στους κατόχους των προπληρωμένων καρτών.
Τα οφέλη του προγράμματος Cash4Solidarity είναι πολλαπλά και αφορούν τόσο στους ωφελούμενους όσο και στις τοπικές κοινωνίες όπου βρίσκονται οι δομές στέγασης και φιλοξενίας. Μερικά από τα οφέλη είναι:
– ανταπόκριση στις πραγματικές ανάγκες των προσφύγων
– κάλυψη ειδικών διατροφικών αναγκών (προβλήματα υγείας, διαφορετική κουλτούρα)
– ενίσχυση της τοπικής οικονομίας, με αγορές από τα τοπικά καταστήματα
– αλλαγή της στάσης του τοπικού πληθυσμού απέναντι στους πρόσφυγες
– ενίσχυση της προσπάθειας ενσωμάτωσης των προσφύγων στον κοινωνικό ιστό με έμφαση στο δικαίωμα λήψης αποφάσεων του ατόμου για την ίδια του τη ζωή.

«Καθώς στο SolidarityNow στηρίζουμε το κλείσιμο των προσφυγικών καταυλισμών και τη μεταφορά των ανθρώπων στην ενδοχώρα, σε δομές μέσα στον αστικό ιστό σε συνθήκες συνύπαρξης και κανονικότητας, το πρόγραμμα Cash4Solidarity τους προσφέρει ακριβώς αυτό που χρειάζονται: ενίσχυση της αξιοπρέπειας. Τους παρέχει τη δυνατότητα της επιλογής. Αυτή η ενίσχυση είναι το πρώτο βήμα ενσωμάτωσης στην κοινωνία μας –είτε φύγουν για την Ευρώπη, είτε παραμείνουν στη χώρα μας- για να ξαναπάρουν τη ζωή στα χέρια τους», τονίζει ο Επαμεινώνδας Φαρμάκης, Γενικός Διευθυντής του SolidarityNow.

Το SolidarityNow θέτει ως άμεσο στόχο τη διεύρυνση του προγράμματος Cash4Solidarity, δίνοντας πρόσβαση σε όλες τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού -Έλληνες, πρόσφυγες, μετανάστες, αιτούντες άσυλο- με μοναδικό κριτήριο την ευαλωτότητά τους.