ΑΠΕ-ΜΠΕ: Γυναίκες πρόσφυγες δημιουργούν μόδα στο κέντρο φιλοξενίας στο Βαγιοχώρι

Δημοσιεύτηκε στις 15/04/21

«Στολίζουν και ράβουν τα φορέματά τους με πολύχρωμες δαντέλες, πέρλες και χρυσά σιρίτια, φτιάχνουν ταιριαστές μάσκες προστασίας για τον κορονοϊό και «παντρεύουν» τη Δύση με την Ανατολή στη μόδα, δημιουργώντας ανάλογα νυφικά με στοιχεία διαφορετικών πολιτισμών!»

Στον Ειδικό Χώρο για τις Γυναίκες του «Κέντρου Υποστήριξης Παιδιού & Οικογένειας» του SolidarityNow στο Βαγιοχώρι γίνονται μικρά θαύματα!

Η δημοσιογράφος Νατάσα Καραθάνου από το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων επισκέφθηκε το «Κέντρο Υποστήριξης Παιδιού & Οικογένειας» της οργάνωσης εκεί και γράφει:

Γυναίκες στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων στο Βαγιοχώρι Βόλβης έπιασαν βελόνες και κλωστές και πέρασαν από τα αναγκαία μπαλώματα και επιδιορθώσεις που έκαναν σε ρούχα, στην …υψηλή ραπτική, φτιάχνοντας υπέροχα φορέματα με έμπνευση από τις πατρίδες τους αλλά και …τολμηρά νυφικά για γυναίκες διαφορετικών πολιτισμών. Πρόσφατα, μάλιστα, έχοντας ολοκληρώσει μερικές δημιουργίες, οργάνωσαν μια αυτοσχέδια πασαρέλα μέσα στο camp επιδεικνύοντας με καμάρι τα φορέματά τους, τα κοσμήματα, τα δαντελένια νυφικά αλλά και τα ρούχα για κοριτσάκια!

Η επίδειξη μόδας διοργανώθηκε, με όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την COVID-19, στον ασφαλή χώρο για τις γυναίκες (Female Friendly Space – FFS) που λειτουργεί στη δομή το SolidarityNow. Η γυναικεία φιλαρέσκεια εκφράστηκε με κόκκινο κραγιόν, ακόμη και κάτω από τις μάσκες, καλοχτενισμένα μαλλιά κι ας κρύβονταν στις μαντίλες και εκφραστικά βαμμένα μάτια. Άλλωστε, ήταν μια ευκαιρία για γιορτή για τις γυναίκες αυτές, οι οποίες υποδέχθηκαν τον κόσμο με εδέσματα που μαγείρεψαν και χόρεψαν υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής. Ανάμεσά τους πόζαρε ως μοντέλο, φορώντας ένα μίνι και εξώπλατο νυφικό που έραψαν, η Ηλιάνα Καρβέλα, υπεύθυνη του χώρου γυναικών, η οποία, μέσω του SolidarityNow, στήριξε όλη τη προσπάθεια των γυναικών του camp να δημιουργήσουν διαπολιτισμικά ρούχα.

Το βλέμμα στη μόδα

Πολλές από τις γυναίκες του camp, όπου φιλοξενούνται 760 άτομα, εκ των οποίων τα 400 παιδιά, έχουν εξοικείωση με το ράψιμο. Είτε, όπως λένε μέλη του SolidarityNow, επιδιορθώνοντας ρούχα, είτε μεταποιώντάς τα για τα παιδιά τους.

«Όλες οι γυναίκες ράβουν, είναι ένα κομμάτι εμπειρικό που έχουν από τις χώρες τους. Ξεκινήσαμε λοιπόν εδώ και ενάμιση χρόνο με ραπτομηχανές, με τις οποίες ράβαμε ρουχαλάκια για τα παιδιά, κάναμε μπαλώματα, επιδιορθώσεις. Όταν άρχισε η καραντίνα, ράβαμε ακόμη πιο πολύ, φτιάξαμε μάσκες για όλο τον πληθυσμό και μετά αποφασίσαμε να κάνουμε το project αυτό που δουλεύεται εδώ και 7 μήνες», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η συντονίστρια του προγράμματος της παιδικής προστασίας Μυρτώ Προδρομίδου.

«Ουσιαστικά ξεκίνησε από πέντε γυναίκες με βάση κάποιες συζητήσεις που είχαμε κάνει αναφορικά με τη μόδα στο Αφγανιστάν, το Ιράν και τη Συρία και το πώς βλέπουν οι γυναίκες τη μόδα εδώ. Προ κορονοϊού είχαμε κάνει πολλές επισκέψεις στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και σε διάφορους χώρους έβλεπαν οι κυρίες τις περαστικές, αλληλεπιδρούσαν με ρούχα, με καλλυντικά και έβρισκαν κοινά σημεία. Έτσι κι έγινε ένα πάντρεμα αυτών των σημείων και δημιουργήσαμε τα νυφικά και διάφορες φορεσιές παραδοσιακές με ίσως πιο δυτικά κομμάτια πάνω στην επιλογή των υλικών και της δαντέλας», λέει η κ. Προδρομίδου, τονίζοντας ότι είναι μια προσπάθεια «να κάνουμε μια διαπολιτισμική ανταλλαγή και ένα “πάντρεμα” ανάμεσα σε κομμάτια που δημιουργούν μια διαφορετικού τύπου μόδα».

Σύμφωνα με την ίδια, τα νυφικά, για παράδειγμα, είναι δυτικότροπα αλλά έχουν τη δαντέλα που η χρήση της είναι πολύ έντονη στο Αφγανιστάν και το Ιράν, όπως και οι πέρλες ενώ οι μοδίστρες, έχουν «παίξει» με το μήκος, με τα ανοίγματα στα φορέματα προς τα κάτω και το μήκος που είναι πιο …δυτικό.

«Κι εμείς έχουμε όμορφα ρούχα…»

Η 32χρονη Σαρά από το Αφγανιστάν, μητέρα τεσσάρων παιδιών, έραψε και φόρεσε μαύρα ρούχα και μαντίλα με χρυσά σιρίτια γιατί, λέει, ότι «έτσι τα προτιμά».

Δεν είναι μοδίστρα αλλά ήθελε να κάνει ένα επίσημο ρούχο που φοράνε σε εκδηλώσεις στη χώρα της. «Θέλαμε να ξέρετε κι εσείς ότι έχουμε κι εμείς όμορφα ρούχα», σημειώνει και δηλώνει ότι θα της άρεσε να τα φορέσει και σε μια βόλτα της στη Θεσσαλονίκη αλλά «ίσως φαινόταν περίεργο και μπορεί να μου έλεγαν κάτι…».

Ρούχα που φοράνε συνήθως σε γάμους στο Αφγανιστάν έραψε η 32χρονη Χατμέ, που δεν ξέχασε και τα παρανυφάκια, φτιάχνοντας φορέματα για κοριτσάκια που συνοδεύουν τη νύφη, ενώ η 26χρονη Καριμέ χρησιμοποίησε για τα ρούχα της «που μπορεί να τα φορέσουν οι αδερφές αλλά και η μαμά της νύφης», χρυσό, κόκκινο και άσπρο χρώμα.

Ασφαλής χώρος γυναικών

Ο χώρος γυναικών στο Βαγιοχώρι δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» που υλοποιείται από το SolidarityNow σε συνεργασία με τη UNICEF και τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίστοιχες παρεμβάσεις λειτουργούν και σε 13 άλλες ανοιχτές δομές φιλοξενίας σε όλη την Ελλάδα, με βασικούς πυλώνες την παιδική προστασία και τη μη τυπική εκπαίδευση.

Σημαντικό κομμάτι της παρέμβασης είναι ο ασφαλής χώρος για τις γυναίκες (Female Friendly Space- FFS), μέσω του οποίου υλοποιήθηκε και η δράση με το fashion show.

«Είναι ένας χώρος όπου γυναίκες και κορίτσια μπορούν να έρθουν ελεύθερα και να περάσουν τον χρόνο τους μακριά από τα άγχη και τις πιέσεις που μπορεί να βιώνουν σε μία δομή φιλοξενίας. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μέρος που θα είναι το ασφαλές σημείο της γυναίκας, θα κάνει δραστηριότητες, θα περάσει τον χρόνο της δημιουργικά και ελεύθερα, θα πιει ένα τσάι και θα εκμυστηρευθεί κάτι που την απασχολεί», ξεκαθαρίζει η συντονίστρια του προγράμματος Μυρτώ Προδρομίδου».

Διαβάστε όλο το άρθρο https://www.amna.gr/…/Gunaikes-prosfuges-dimiourgoun-moda-s…

*Το πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Ράδιο Κ: Το SolidarityNow και η τοξική θύελλα

Δημοσιεύτηκε στις 26/02/21

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, δίνει συνέντευξη στον δημοσιογράφο της Καθημερινής, Μιχάλη Τσιντσίνη, σχετικά με το έργο της οργάνωσης από το 2013 μέχρι και σήμερα και απαντά στο θέμα των ημερών που είναι η κακοήθης και συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε το SolidarityNow τις προηγούμενες μέρες:

«(…) Θίχτηκε η ουσία της δουλειάς που κάνουμε – και η ουσία της δουλειάς που κάνουμε βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Χρειαζόμαστε να κολυμπάμε σε έναν μικρόκοσμο εμπιστοσύνης για να έχουμε την αξιοπιστία να πλησιάσουμε, να ακούσουμε και να βοηθήσουμε ανθρώπους. Οι ευάλωτοι άνθρωποι χρειάζεται να έχουν εμπιστοσύνη για να μπορέσουν να μας αφήσουν να τους υποστηρίξουμε. (…) Όλα αυτά τα καταρρακώνει αυτού του είδους η επίθεση και γι’ αυτό μας έθιξε στον πυρήνα της ύπαρξής μας. (…)

«(…) Γιατί στο τέλος εάν κάποιος που πιστεύει ότι έχει δίκιο, απολύτως δίκιο, δεν προσφύγει στη δικαιοσύνη δεν είναι μόνο ότι δείχνει δειλία, δεν είναι μόνο ότι αφήνει εκτεθειμένους τους εργαζόμενους και τους ανθρώπους που έχει στην ευθύνη του, είναι ότι δείχνει και μια τρομερή έλλειψη εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη. Και δεν νομίζω ότι είναι σωστό να δώσω αυτή την εντύπωση γιατί στη ζωή μου, πορεύομαι βέβαια σαν άνθρωπος και σαν πολίτης, αλλά είμαι πάντα μια δασκάλα και σκέφτομαι και το συμπέρασμα, το πρότυπο που προκύπτει. Δεν θέλω καθόλου να σκεφτεί κανείς ή ότι φοβάμαι ή ότι περιφρονώ ή ότι δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη ή ότι αφήνω τους εργαζόμενους μου να τους λένε «α ώστε κυκλώματα παιδεραστίας;», όταν έχουν τόσο δύσκολη και σημαντική δουλειά να κάνουν.»

Ακούστε το podcast, στο ακόλουθο link: https://www.kathimerini.gr/visual/podcasts/561277321/h-solidarity-now-kai-i-toxiki-thyella/.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Tι προσδοκούμε από το δικό μας #MeToo

Δημοσιεύτηκε στις 16/02/21

Της Γιούλης Επτακοίλη

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow, τοποθετείται σχετικά με το ελληνικό #metoo, σε ένα συνολικό άρθρο που φιλοξενεί τις απόψεις και των Φωτεινή Τσαλίκογλου και Λυδία Κονιόρδου.

«Kαταγγελία της κατάχρησης εξουσίας»

Δηλαδή πώς θα έπρεπε να είναι ένα #MeToo των ονείρων μας; Θα ήταν άξιον λόγου κίνημα μόνον εφόσον κακοί, ατάλαντοι, αμόρφωτοι, αντιπαθητικοί και εν γένει αφόρητοι τύποι θα ήταν κατηγορούμενοι; Θα βοηθούσε άραγε αν μόνο καλές, ταλαντούχες, μορφωμένες, συμπαθητικές και εν γένει ελκυστικές γυναίκες (και άνδρες) θα ήταν τα θύματα που καταγγέλλουν;

Αυτό όμως δεν θα ήταν κίνημα #MeToo, θα ήταν πασαρέλα προκαταλήψεων που εμπεδώνουν το status quo. Από τέτοιο δυστοπικό όνειρο #MeToo θα προέκυπτε το ανακριβές και δηλητηριώδες συμπέρασμα ότι μόνον οι κακοί (και λοιπές αντιπαθητικές δυνάμεις) κάνουν κακές πράξεις. Το θέμα που επιχειρεί να αναδείξει τούτο το παγκόσμιο κίνημα του 21ου αιώνα είναι διαφορετικό: στον πραγματικό κόσμο η σεξουαλική παρενόχληση, ο βιασμός και η βία συμβαίνουν παντού, σε όλους τους χώρους δουλειάς και σε όλες τις ηπείρους, από «κανονικούς» ανθρώπους που έχουν αρκετή εξουσία ώστε να μπορούν να το κάνουν – εις βάρος «κανονικών» ανθρώπων (κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, γυναικών) που το υφίστανται επειδή στερούνται δύναμης.

Το κίνημα ξεκίνησε όταν «ξεχωριστές» γυναίκες (και άνδρες), που έφτασαν με κόπο και βάσανα σε κάποιο ζηλευτό σημείο στην επαγγελματική τους ζωή, άρχισαν να μιλούν και να καταγγέλλουν πράξεις που υπέμειναν σιωπηρά και φοβισμένα στο παρελθόν. Φέρνοντας στο φως βουβά επεισόδια σεξουαλικής κακοποίησης από άνδρες που χρησιμοποίησαν καταχρηστικά τη θέση εξουσίας που απολάμβαναν, τράβηξαν την κουρτίνα και αποκάλυψαν ένα τεράστιο κολάζ προσωπικών ιστοριών με παρόμοιο καταθλιπτικό σενάριο: κατάχρηση εξουσίας από ιεραρχικά ανώτερους άνδρες επειδή μπορούσαν… Και από κακούς, και από καλούς και γενικώς.

Η ιδιαιτερότητα αυτής της κατάχρησης εξουσίας βρίσκεται στο ατομικό βίωμα και στον φόβο, αλλά και στην υπονόμευση της προσωπικότητας του θύματος, που οδηγεί στη σιωπή και στην ατομική αγωνία. Και η αξία του κινήματος #MeToo συνοψίζεται στο ότι δίνει, επιτέλους, φωνή στα ίδια τα θύματα και στήριξη μέσα από την αλληλοκατανόηση. Δίνει δύναμη μετατρέποντας το ατομικό δράμα σε εμφανές τμήμα μιας ευρύτερης πρακτικής: το προσωπικό γίνεται πολιτικό και, έτσι, δυνάμει απελευθερωτικό.

Oταν τραβιέται μια κουρτίνα και πέφτει φως στα καλά κρυμμένα μυστικά, ανοίγει μια ευκαιρία για να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο και να τον αλλάξουμε. Αντί λοιπόν να χάνουμε χρόνο περιγράφοντας εκείνο το #MeToo που θα μας βόλευε, ας σκεφτούμε ότι το καλύτερο #MeToo είναι αυτό που ξεβολεύει. Ας βιαστούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα διευκολύνουν να σπάσει η σιωπή, ώστε οι ατομικές εμπειρίες να γίνουν κομμάτι της συλλογικής μας συνείδησης.

Βρείτε το άρθρο εδώ.

ΤΑ ΝΕΑ: «Εμβόλιο» κατά της ανισότητας του Λευτέρη Παπαγιαννάκη

Δημοσιεύτηκε στις 05/02/21

«Εμβόλιο» κατά της ανισότητας

Των Λευτέρη Παπαγιαννάκη, Επικεφαλής Συνηγορίας του SolidarityNow

& Στέφανου Παραστατίδη

Η νόσος Covid-19 έρχεται να μας υπενθυμίσει τις ανισότητες μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών.

Ανισότητες τις οποίες ο δυτικός κόσμος είχε αποκρύψει από τη συλλογική του μνήμη, καθώς τα τελευταία 70 χρόνια, δεν βρέθηκε υπό την απειλή μιας επιδημίας. Ο τοίχος ανοσίας που σηκώσαμε δεν μας επέτρεψε να δούμε ή ακριβέστερα να νιώσουμε πως, μόλις το 2019, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είχαμε 5.000 θανάτους από ιλαρά, εκ των οποίων το 90% αφορούσε σε παιδιά κάτω των 5 ετών. Ή αντίστοιχα την επιδημία χολέρας στην Υεμένη τα έτη 2016 και 2017, όταν ο αριθμός των κρουσμάτων ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο, με περισσότερα από 100.000 κρούσματα σε παιδιά και εκατοντάδες θανάτους.

Τούτη τη φορά ο SARS-CoV-2 χτύπησε και τη δική μας πόρτα. Η αντιμετώπισή του δεν μπορεί να γίνει αποσπασματικά, όχι μονάχα επειδή χτύπησε ένα καμπανάκι ηθικής μέσα μας βιώνοντας όσα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι γεωγραφικά καταδικασμένοι, αλλά επειδή, αν δεν δράσουμε από κοινού, θα συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε την πανδημία. Ο ιός πεθαίνει έξω από τα ανθρώπινα σώματα. Αν, για παράδειγμα, έμενε όλη η ανθρωπότητα ακίνητη για 14 ημέρες, η πανδημία θα είχε εξαλειφθεί. Όμως ο άνθρωπος κινείται, όπως και η γη˙ και η κινητικότητα αυτή είναι που κρατά τον ιό σε έξαρση και τον άνθρωπο σε κίνδυνο.

Ζούμε σε έναν κόσμο, ο οποίος μας δείχνει το σκληρό του πρόσωπο. Σε συνθήκες σκληρού καπιταλισμού, θεμελιώνεται μία νοοτροπία ότι το δικαίωμα στη ζωή συνδέεται με τα χρήματα που έχουμε στην τσέπη μας. Το εμβόλιο είναι η ευκαιρία μας να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Από τη διαχείρισή του θα κριθεί και ο κόσμος που θα κληρονομήσουμε.

Πίσω από τον καβγά για την προμήθεια των εμβολίων, κρύβεται μια πολύ μεγάλη πρόκληση για ολόκληρο τον κόσμο. Πώς θα διασφαλίσουμε την εμβολιαστική κάλυψη ικανού ποσοστού ώστε να επιτύχουμε ανοσία στην κοινότητα το συντομότερο δυνατόν. Η επιστήμη απάντησε με επάρκεια, φέρνοντας το εμβόλιο σε χρόνο-ρεκόρ στα χέρια μας.

Όμως, ταυτόχρονα, και με κατανοητή την αγωνία εμβολιασμού του καθενός, εμφανίστηκε αυτό που ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνια Γκουτέρες ονόμασε εμβολιαστικός εθνικισμός. Ενώ, οι πλούσιες χώρες αγοράζουν αριθμό εμβολίων που υπερβαίνει την κάλυψη του πληθυσμού τους, περίπου 70 φτωχότερες χώρες θα καταφέρουν να εμβολιάσουν μόλις έναν στους δέκα πολίτες το 2021. Αυτό που συμβαίνει στην ΕΕ με την αγορά των εμβολίων είναι πολύ ενδεικτικό, καθώς και παρά την κοινή συμφωνία αγοράς και ισότιμης κατανομής, κάποιες χώρες επιδίωξαν διμερείς συμφωνίες με τις φαρμακευτικές εταιρείες, σπάζοντας το κοινό μέτωπο.

Οι ανισότητες δεν περιορίζονται μονάχα εκτός των τειχών. Από πολύ νωρίς οι μελέτες έδειξαν ότι οι ευάλωτες κοινωνικές και οικονομικές ομάδες εντός της ίδιας χώρας χτυπήθηκαν δυσανάλογα από τον ιό. Μειονότητες, άνθρωποι που δεν είχαν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, φτωχές γειτονιές. Το είδαμε στις ΗΠΑ, στην Αγγλία αλλά και αλλού. Ορίζοντας το εμβόλιο ως δημόσιο αγαθό, οφείλουμε να διασφαλίσουμε τη δωρεάν χορήγησή του, την ισότιμη πρόσβαση και την ιεράρχηση με βάση τις ανάγκες. Τούτο σημαίνει πως στην κατηγορία των ευπαθών ομάδων θα πρέπει να ενταχθεί και η ακραία φτώχεια στον σχεδιασμό κάθε χώρας. Διότι κάθε ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία. Μην το λησμονούμε στιγμή αυτό.

DEVEX.COM: Στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ στρέφονται στα παιχνίδια για τη θεραπεία του τραύματος των παιδιών προσφύγων

Δημοσιεύτηκε στις 01/02/21

Η Χριστιάνα Κύρκου, Υπεύθυνη του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του #SolidarityNow, μίλησε στη δημοσιογράφο Emma Smith, για το έργο που πραγματοποιούν οι ομάδες πεδίου της οργάνωσης, για τα παιδιά που ζουν σε 14 ανοιχτές δομές φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων.

«Ο υπερπληθυσμός και οι πρόσθετοι περιορισμοί το 2020 λόγω του COVID-19 έχουν οδηγήσει σε εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων που μένουν στις δομές, προκαλώντας μετατραυματική διαταραχή άγχους ακόμη και σε μεγαλύτερα παιδιά (…)».

Δείτε περισσότερα στο άρθρο “In Greece, NGOs turn to games and play to treat refugee children’s trauma“.

Εφημερίδα των Συντακτών: “Η πρόκληση της ένταξης μεταναστών”

Δημοσιεύτηκε στις 11/01/21

Του Λευτέρη Παπαγιαννάκη, Επικεφαλής Συνηγορίας SolidarityNow

Η τοποθέτηση στο κυβερνητικό σχήμα υφυπουργού με αρμοδιότητα την ένταξη στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να διαμορφώσει και να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη πολιτική ένταξης για μετανάστες και πρόσφυγες. Φυσικά αυτό απαιτεί χρόνο αφού μια τέτοια πολιτική είναι οριζόντια και καλύπτει αρκετούς τομείς αφορά δηλαδή περισσότερα του ενός υπουργεία (παιδεία, υγεία, εργασία, στέγαση, ασφαλιστικά, ιθαγένεια κ.ά.).

Ελπίζω ότι αυτό είναι και το σκεπτικό του πρωθυπουργού, να ορίσει δηλαδή κάποιον πολιτικά υπεύθυνο για τον συντονισμό και την παρουσίαση αυτής της πολιτικής παρέμβασης, η οποία στην Ελλάδα έχει καθυστερήσει πολύ.

Η νέα προσφυγική πραγματικότητα επανέφερε με ένταση στον δημόσιο διάλογο την κοινωνική ένταξη και υπάρχουν αρκετά πράγματα που έχουν γίνει σε επίπεδο δράσεων και τα οποία θα πρέπει να συμπεριληφθούν στη διαβούλευση. Οι εμπειρίες του ΕΣΤΙΑ, του ΗΛΙΟΣ, τα κέντρα Ένταξης Μεταναστών, τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων, το δίκτυο Πόλεων για την Ένταξη, η Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη που εγκρίθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ληφθούν υπόψη, αφού ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων και δράσεων δεν αρκεί για να μιλήσουμε για πολιτική ένταξης.

Αλλά και στο ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν πολλά και σημαντικά δεδομένα: η πρόταση για το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η νέα Στρατηγική για την Ένταξη (2021-2027), η έγκριση του νέου προϋπολογισμού της Ε.Ε. (21-27) αλλά και η έγκριση του Ταμείου Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Είναι σημαντικό για τη χώρα στο ζήτημα της ένταξης να υιοθετήσει μια πιο ενεργή προσέγγιση και να διεκδικήσει πόρους ώστε να στηριχθεί η εθνική πολιτική για να καλύψουμε την καθυστέρηση των προηγούμενων ετών.

Σε σχέση με τη συζήτηση περί καθυστέρησης στην εφαρμογή μιας πολιτικής ένταξης το σημείο αναφοράς δεν είναι το 2015 με το προσφυγικό, ούτε καν το 1991 με την άφιξη πολλών ανθρώπων από την Αλβανία, πάει πολύ πιο πίσω, αφού η Ελλάδα δεν είχε υιοθετήσει ποτέ καμία τέτοια πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά να εφαρμοστεί μια πολιτική ένταξης, ειδικά εάν λάβουμε υπόψη μας τις σύγχρονες προκλήσεις και τα ζητήματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, ανάμεσα τους την κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό κ.ά.. Οι αριθμοί των ανθρώπων που μετακινούνται υποχρεωτικά αυξάνονται κάθε χρόνο, όπως και οι πρόσφυγες, και η Ελλάδα με τη γεωγραφική της θέση δεν μπορεί να μην παρακολουθεί τις εξελίξεις και να μην προσαρμόζεται.

Το ζήτημα που προκύπτει – και είναι αρκετά ανησυχητικό- είναι ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις η κυβέρνηση αυτή έχει εκλογικό ορίζοντα, πέριξ του καλοκαιριού. Εάν αυτό αποδειχθεί αληθές δεν έχει νόημα να συζητάμε για πολιτική ένταξης αφού ο χρόνος δεν επαρκεί. Θυμίζω ότι ήδη έχουμε χάσει μια ολόκληρη χρονιά λόγω των δύο εκλογικών διαδικασιών του 2019, ενώ και οι προσεχείς εκλογές θα είναι πιθανά διπλές.

Στις αρχές του 2018, στον Δήμο της Αθήνας, είχαν ξεκινήσει πολύ σοβαρές προσπάθειες για τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη πολιτικών για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Είχε ανακοινωθεί η δημιουργία του δικτύου πόλεων για την ένταξη με πρωτοβουλία Καμίνη και Μπουτάρη και τα πράγματα είχαν πάρει έναν δρόμο έπειτα από 2,5 χρόνια έντασης στο μεταναστευτικό προσφυγικό.

Ταυτόχρονα όμως υπήρχε αυτή η γνωστή «βοή» στη χώρα που δημιουργείται από την προσμονή των εκλογών. Τον Μάιο του 2019 θα είχαμε δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές και περιμέναμε να δούμε τί θα γίνει με τις εθνικές. Θα είχαμε τετραπλές εκλογές ή θα υπήρχε χωριστή εκλογική διαδικασία.

Ανάλογα με την επιλογή θα διαμορφωνόταν και η «νεκρή» περίοδος στη χώρα. Ήδη από τον Φεβρουάριο η μηχανή του Δημοσίου άρχιζε να κάνει κράτει και θα συνέχιζε έτσι έως και δύο μήνες μετά τις εκλογές (με την επιλογή να γίνουν βουλευτικές τον Ιούλιο, ο κρατικός μηχανισμός μπήκε σε αναστολή μέχρι και τον Οκτώβριο χοντρικά).

Η λύση θα ήταν να διαμορφωθούν συνθήκες για μια εθνική και διακομματική συζήτηση για την ένταξη με ορίζοντα πέρα από τις όποιες εκλογές και αλλαγές που ενδεχομένως θα προκύψουν. Μια πολύ σημαντική παράμετρος είναι ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο υπουργός Μετανάστευσης έχουν αναφερθεί ελάχιστα στην ένταξη, ενώ και στο ενοποιημένο σχέδιο κυβερνητικής πολιτικής για το 2021 η ένταξη επικεντρώνεται στην εργασιακή ένταξη και τη γλώσσα, χωρίς αναφορά στη στέγη, την υγεία (σημαντικό ζήτημα σε εποχή πανδημίας), την παιδεία και την εκπαίδευση ενηλίκων.

Στο ζήτημα αυτό καλούμαστε να λειτουργήσουμε με μια λογική συνέχειας του κράτους, βιώσιμη και αποτελεσματική με γνώμονα την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής.

Link για το άρθρο: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/276293_i-proklisi-tis-entaxis-metanaston

HuffingtonPost: Χωρίς υπολογιστές ή βοήθεια, μέσα σε κοντέινερ. Η τηλεκπαίδευση για τους μαθητές διαπολιτισμικών σχολείων.

Δημοσιεύτηκε στις 14/12/20

Μπορεί η εξ αποστάσεως εκπαίδευση να έχει σημαντικές προκλήσεις για μια μεγάλη μερίδα μαθητών όλων των βαθμίδων, ωστόσο για τα παιδιά που φοιτούν στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, οι δυσκολίες συχνά αποτελούν εμπόδια στη συμμετοχή τους στην τηλεκπαίδευση.

Απουσία τεχνολογικού εξοπλισμού, μαθήματα στα λίγα τετραγωνικά των κοντέινερ, αλλά και αύξηση των περιστατικών βίας στα σπίτια και τις κοινότητές τους, στα οποία συχνά τα παιδιά γίνονται μάρτυρες, είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μαθητές που φοιτούν σε διαπολιτισμικά σχολεία και δομές υποδοχής και εκπαίδευσης προσφύγων.

Όπως επισήμανε η κα Βάσω Κατσομαλιάρη, Συντονίστρια Εκπαίδευσης του SolidarityNow στη Νότια Ελλάδα, κατά τη διάρκεια διαδικτυακής συζήτησης που διοργάνωσε η μη κυβερνητική οργάνωση «ΚΜΟΠ-Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας», «η πανδημία έχει αναδείξει θέματα που υπήρχαν ήδη, όπως οι εμβολιασμοί, η απόδοση ΠΑΑΥΠΑ ή οι μετακινήσεις, θέματα που ταλανίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τα οποία συντελούν στον κοινωνικό αποκλεισμό». Σε αυτά ήρθαν να προστεθούν και νέα ζητήματα, κυρίως η δυσκολία πρόσβασης των παιδιών στην τηλεκπαίδευση. «Μπορεί σε ένα κοντέινερ στα καμπς να ζει επταμελής οικογένεια με πέντε παιδιά, που διαθέτει ένα κινητό τηλέφωνο για να έχουν πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση», πρόσθεσε και ανέδειξε ως καλή πρακτική την επίλυση της απουσίας ίντερνετ με την πρόσβαση χωρίς χρέωση δεδομένων σε ψηφιακές πλατφόρμες που χρησιμοποιεί το υπουργείο Παιδείας (zerorating).

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

ΤΑ ΝΕΑ_Από τις δομές σε εποπτευόμενα διαμερίσματα έφηβοι πρόσφυγες

Δημοσιεύτηκε στις 13/11/20

Της Εύης Σαλτού

Έφυγαν από τη χώρα καταγωγής τους, τα περισσότερα κυνηγημένα από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις. Έφτασαν στην Ελλάδα και πολλά από αυτά αναγκάστηκαν να μείνουν για μέρες στον δρόμο, να κρυφτούν, να εργαστούν για να επιβιώσουν….Άλλα πάλι, έμειναν για μήνες σε πολυπληθείς καταυλισμούς.

Αυτά είναι τα ασυνόδευτα παιδιά του 2020, παιδιά που πλέον έφτασε η ώρα να κάνουν το επόμενο βήμα και να σταθούν στα πόδια τους. Στήριγμά τους σε αυτή την προσπάθεια είναι το SolidarityNow, που τα βοηθά να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη ζωή, μέσω του προγράμματος «Βήμα-Βήμα», που υλοποιείται στο πλαίσιο του Εθνικού Προγράμματος του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης, από την 1^η Οκτωβρίου 2020 και για διάστημα 12 μηνών, με τη συγχρηματοδότηση Ελλάδας και ΕΕ. Μάλιστα, το «Βήμα-Βήμα» υποστηρίζουν η ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και οι εισαγγελείς Ανηλίκων.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 16 ετών και άνω, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, φύλου και θρησκείας. Συγκεκριμένα, τα 12 εποπτευόμενα διαμερίσματα (οκτώ στην Αθήνα και τέσσερα στη Θεσσαλονίκη) μπορούν να φιλοξενήσουν 48 παιδιά. Στην Αθήνα, διαμένουν ήδη οκτώ, τα οποία προέρχονται από το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Αίγυπτο και χώρες της Αφρικής.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ. Ένα από αυτά τα παιδιά είναι και ο Αλί, που έφτασε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη για να μείνει για πρώτη φορά σε διαμέρισμα και να ζήσει αυτόνομα. Είναι το πρώτο παιδί που φιλοξενήθηκε σε διαμέρισμα και όταν είδε για πρώτη φορά το δωμάτιό του ένιωσε σαν να είναι στο σπίτι του. Έχοντας αφήσει πίσω του τις αντίξοες συνθήκες, στις οποίες αναγκάστηκε να ζήσει τους τελευταίους μήνες, πλέον κάνει όνειρα για το μέλλον: θέλει να σπουδάσει Μαθηματικά. Στο διαμέρισμα, βέβαια, ξεδιπλώνει και το ταλέντο του στη μαγειρική με γεύσεις από τον κόσμο της Ανατολής.

«Για μας είναι πρόκληση να δημιουργήσουμε ένα ανθρώπινο περιβάλλον όπου τα παιδιά θα νιώσουν προστατευμένα. Να δημιουργήσουμε, μέσα από την καθημερινή ανθρώπινη επαφή των ομάδων μας μαζί τους, ένα ανθρώπινο δίχτυ για να νιώσουν ασφαλή, αυτό είναι το πρώτο μας βήμα. Θέλουμε να νιώσουν οικεία, να τους δώσουμε πίσω τη δυνατότητα να αισθανθούν και πάλι παιδιά, και πάλι έφηβοι. Να τους δώσουμε ξανά τη βεβαιότητα ότι μπορούν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόμα καλύτερο μέλλον», επισημαίνει η γενική διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ_Ανθρώπινο δίχτυ για 175 ασυνόδευτα παιδιά

Δημοσιεύτηκε στις

Τάνια Γεωργιοπούλου

Σε τρεις ξενώνες στα Ιωάννινα και στην Κοζάνη αναμένεται να μεταφερθούν 175 ασυνόδευτοι ανήλικοι, σε δομές που δημιούργησε η οργάνωση Solidarity Now υπό τον συντονισμό της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και τη συνεργασία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ). Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι διέμεναν προηγουμένως σε κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης (ΚΥΤ) στα νησιά και μεταφέρθηκαν προκειμένου να βρίσκονται σε περιβάλλον κατάλληλο για την ηλικία και τις ανάγκες τους. Οπως επισημαίνει η γενική διευθύντρια της Solidarity Now, Αντιγόνη Λυμπεράκη, «θέλουμε να δημιουργήσουμε, μέσα από την καθημερινή ανθρώπινη επαφή των ομάδων μας μαζί τους, ένα ανθρώπινο δίχτυ για να νιώσουν ασφαλή και προστατευμένα – αυτό είναι το πρώτο μας βήμα». Στους ξενώνες που θα φιλοξενηθούν, στα παιδιά θα παρέχονται, εκτός της στέγασης, της διατροφής και της εκπαίδευσης, επιπλέον ψυχοκοινωνική υποστήριξη και εξατομικευμένη διαχείριση της υπόθεσης καθενός από αυτά, νομική συμβουλευτική και διευκόλυνση της πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες καθώς και δραστηριότητες μη τυπικής εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας, διερμηνεία και διαπολιτισμική μεσολάβηση.

Στο μεταξύ, νωρίς χθες το πρωί αναχώρησαν 73 αιτούντες άσυλο, παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας με τα μέλη της πυρηνικής οικογένειάς τους και 44 ασυνόδευτοι ανήλικοι για το Αννόβερο. Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης υλοποιείται από την Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η προσπάθεια μετεγκατάστασης αιτούντων άσυλο σε χώρες της Ε.Ε. σε εθελοντική βάση συνεχίζεται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Γερμανίας ειδικότερα.

Χθες ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Γιώργος Κουμουτσάκος πραγματοποίησε τηλεδιασκέψεις με τον υπουργό Εσωτερικών της Γερμανίας Χορστ Ζεεχόφερ, τον υφυπουργό Παιδείας και Ερευνας Τόμας Ράχελ και τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελληνογερμανικής Φιλίας Γκρέγκορ Γκίζι.

Ειδικότερα, ο κ. Ράχελ, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της πρωτοβουλίας να υποδεχθεί η Γερμανία 1.553 πρόσφυγες έπειτα από τον εμπρησμό του ΚΥΤ Μόριας, επισήμανε ότι η μετεγκατάστασή τους ήταν έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης από τη Γερμανία και εξέφρασε την ελπίδα να την ακολουθήσουν και άλλα κράτη της Ε.Ε.

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ_«Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό»

Δημοσιεύτηκε στις 20/10/20

«Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό», Ιφιγένεια Βιρβιδάκη

70 ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο της κωμόπολης στο πλαίσιο προγράμματος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης.

Τόνωση για την οικονομία

Αρκετά από τα 39 άτομα προσωπικό (φροντιστές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς, διερμηνείς κ.λπ.) είναι άνθρωποι από το Βελβεντό και τη γύρω περιοχή που προσελήφθησαν για 2 μήνες. Όσοι δεν είναι νοίκιασαν καταλύματα στο χωριό, τα εφόδια για τη λειτουργία της δομής τα προμηθεύονται από την τοπική αγορά, ενώ γίνονται συζητήσεις ανάμεσα στον δήμαρχο, τον εμπορικό σύλλογο και τον ξενοδόχο ώστε τα γεύματα να προέρχονται από την κωμόπολη.

Τα παιδιά θα θυμούνται το Βελβεντό

Την πρώτη μέρα που βγήκαν ομάδες παιδιών στο Βελβεντό, κάποιοι τους προσέφεραν ροδάκινα. «Σας βλέπω σαν τα εγγονάκια μου», τους είπε μια ηλικιωμένη. Άλλοι τους χάρισαν μπισκότα και δωράκια. Τα παιδιά είναι 70 ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα 15 έως 18 ετών που στο πλαίσιο του προγράμματος 2 μηνών του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) σε συνεργασία με ΜΚΟ, στη συγκεκριμένη περίπτωση με το SolidarityNow, φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο της κωμόπολης.

Τόπος Βελβεντό, με περίπου 3.500 κατοίκους, μεγάλη ιστορία στην Αυτοδιοίκηση, λαϊκές συνελεύσεις, διάσημο για τον συνεταιρισμό, τα περίφημα ροδάκινα και το φυσικό περιβάλλον. Μετά από συμφωνία του ξενοδόχου με τον ΔΟΜ, εγκαταστάθηκαν στο ξενοδοχείο 70 αγόρια και 1 κορίτσι (που τελικά μεταφέρθηκε αλλού) από Αφγανιστάν, Πακιστάν, Συρία, Μπαγκλαντές, Αίγυπτο και Ιράκ τα οποία έρχονται από το φυλάκιο του Έβρου και τη Σάμο όπου έχουν διαμείνει για περισσότερο από 1 χρόνο. Το πρόγραμμα προβλέπει σε 2 μήνες άλλα από τα παιδιά να φύγουν μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ και άλλα για οικογενειακές επανενώσεις μέσω του κανονισμού Δουβλίνου. «Είναι ανταπόκριση σε μια έκτακτη ανάγκη» λέει στο «Βήμα» η κυρία Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow. «Ξέρουμε ότι δεν τηρούνται όλοι οι χρυσοί κανόνες της παιδικής προστασίας, όπως η ασφάλεια της διάρκειας. Όμως πιστεύουμε ότι χρειάζεται αυτό το μεταβατικό στάδιο, το οποίο προσφέρουμε όσο μπορούμε καλύτερα, γιατί οι συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν αυτά τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολες, τόσο δύσκολες που θα δυσκόλευαν και την προσαρμογή τους σε οποιαδήποτε νέα κανονικότητα. Πολλοί αναρωτιούνται αν αρκούν οι 2 μήνες. Ξέρετε, οι σημαντικοί σταθμοί στη ζωή μας είναι στιγμές, είναι μέρες, είναι εβδομάδες. Και το να καταφέρουμε να προσφέρουμε τέτοιου είδους σταθμός γι’ αυτά τα παιδιά, προλαβαίνουμε να το κάνουμε και σε μικρότερο διάστημα».

Μια χρυσή ισορροπία

Οι τοπικές αρχές μαθαίνοντας για την εγκατάσταση των παιδιών, αντέδρασαν με το επιχείρημα αφενός ότι ενημερώθηκαν την τελευταία στιγμή, αφετέρου ότι έτσι στερούνται το μοναδικό ξενοδοχείο του Βελβεντού. «Ήταν μια ειλημμένη απόφαση» μας είπε ο δήμαρχος Βελβεντού Μανώλης Στεργίου. «Οι τοπικές κοινωνίες που ξέρουν να παίρνουν αποφάσεις, καλό είναι να ρωτιούνται. Είπαμε, όμως, πως αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, τουλάχιστον να γίνει έτσι ώστε να μην εγερθούν άσχημα αντανακλαστικά στην κοινωνία, να μη δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα, και τα παιδιά να φύγουν με μια καλή ανάμνηση». Αμέσως πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου διευρυμένη με την παρουσία τοπικών φορέων και της κυρίας Λυμπεράκη, όπου συζητήθηκαν ενδελεχώς οι αντιρρήσεις, οι φόβοι και οι επιφυλάξεις και ζητήθηκαν διαβεβαιώσεις -μεταξύ άλλων- και για την υγεία των παιδιών (είχαν υποβληθεί σε τεστ για τον κορωνοϊό ενώ έμειναν και 10 μέρες σε προληπτική καραντίνα). «Η δική μας προσπάθεια», μας είπε η ψυχολόγος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Βάγια Μαλλού, «είναι να βάλουμε τα πράγματα στη βάση της πραγματικότητας και της λογικής. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη αφενός τα παιδιά που έχουν ένα δύσκολο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον αλλά και κάποιες επιφυλάξεις και φόβους που υπάρχουν στην τοπική μας κοινωνία. Πρέπει να φροντίζουμε δηλαδή και το τί θα αφήσει όλο αυτό στον δημόσιο διάλογο και στο κοινό βίωμα του Βελβεντού».

Αφορμή για συζήτηση

«Η παρουσία των παιδιών είναι ένα σοκ για την τοπική κοινωνία», μας λέει ο Γιώργος Τσιουκάνης, συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πρώην δήμαρχος Βελβεντού. Είναι ένα ευπρόσδεκτο σοκ, όπως το χαρακτηρίζει, γιατί αποτελεί μια αφορμή για να ξανασυζητήσει η τοπική κοινωνία. «Κουβέντιασα το θέμα με τα παιδιά που κάνω μάθημα στη Γ’ Λυκείου – εκείνα το προκάλεσαν», λέει η διευθύντρια στο Λύκειο Βελβεντού Άρτεμις Σερδάκη. «Δεν γίνονται σε όλες τις οικογένειες συζητήσεις – είναι σημείο των καιρών μας. Όμως τα παιδιά διψούν να μάθουν. Αν ανοίξουν τέτοιες συζητήσεις στο χωριό θα είναι πολύ χρήσιμες για όλους. Και για εμάς και για εκείνους».

Η προσπάθεια στο Βελβεντό θα ήταν ίσως λίγο υπερβολικό να χαρακτηριστεί «πείραμα». Είναι μια υπόθεση εργασίας, ας πούμε, που μέχρι στιγμής δείχνει πως με συνεργασία, συζήτηση και καλή πρόθεση μπορούν να γίνουν πολλά – πώς μια κατάσταση μπορεί να γίνει win win.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Δημιουργική απασχόληση και εκπαίδευση

Εκτός από τη διανομή και τη σίτιση, είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργική απασχόληση και εκπαίδευση των παιδιών. Ήδη έχουν αρχίσει μαθήματα ελληνικών και αγγλικών, αλλά και γερμανικών για κάποια που προορίζονται για Γερμανία και Αυστρία, ενώ με τη βοήθεια των φροντιστών προετοιμάζονται μαθήματα ζωγραφικής και μουσικής. Παράλληλα, η αθλητική επιτροπή του Δήμου, στην οποία ανήκει ο αθλητικός σύλλογος Βελβεντού και άλλοι φορείς, είναι πρόθυμη να παραχωρεί το γήπεδο όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα. «Ο αθλητισμός είναι μια μοναδική ευκαιρία και για ομαδικότητα και για καινούργιες φιλίες, ακόμα και για προσωπική ευεξία», μας λέει η Μελίνα Χαλκίδη από το SolidarityNow, συντονίστρια του προγράμματος των βραχυχρόνιων ξενοδοχείων με ασυνόδευτα. Το κέντρο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης της περιοχής, επίσης, αλλά και ο ορειβατικός σύλλογος έχουν εκφράσει θέληση να βοηθήσουν.

Ενώ μιλούσαμε στο τηλέφωνο με τον Αντώνη Γρηγοράκο, έμπειρο στέλεχος της οργάνωσης που βοηθά λόγω της μεγάλης του εμπειρίας σε αντίστοιχες δομές, ακούγαμε γέλια και μουσικές. Τα παιδιά ζήτησαν μουσική για να χορέψουν τους παραδοσιακούς τους χορούς μετά την πρώτη βόλτα στον Βελβεντό. «Όλο λένε πόσο καλοί άνθρωποι μένουν εδώ», μας είπε ο κ.Γρηγοράκος.