ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

ΤΑ ΝΕΑ_ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ«Νέος κανονισμός στην ευρωπαϊκή πολυκατοικία: κοινωνική ένταξη;»

Δημοσιεύτηκε στις 28/09/20

Της Αντιγόνης Λυμπεράκη, Γενικής Διεθύντριας του SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ 26-9-2020

Η πλειονότητα των παρεπιδημούντων στην Πλατεία Βικτωρίας είναι νόμιμοι πρόσφυγες. Είναι δηλαδή άνθρωποι που έχουν το νομικό δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται στην Ευρώπη. Όμως το νομικό δικαίωμα αυτό παραμένει στα χαρτιά, τη στιγμή που δεν έχουν τις δεξιότητες και την ικανότητα να το εξασκήσουν. Όπως και πριν, λιάζονται εκεί (όποτε δεν βρέχει) και κάποια στιγμή ίσως εξαφανιστούν – μεταλλασσόμενοι σε πρόβλημα άλλων και όχι δικό μας.

Οι προτάσεις της Κομισιόν για την αναθεώρηση της πολιτικής ασύλου δικαιώνουν την πάγια ελληνική θέση: το πρόβλημα των προσφύγων είναι κοινή ευθύνη αλλά και χρέος της Ευρώπης. Είναι πρόβλημα όλων – όχι των άλλων, όπως ήλπιζαν πολλοί. Και έτσι φτάνει, επιτέλους, η ώρα των πολιτικών ένταξης των προσφύγων (και) στην Ελλάδα.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική εξαρχής κινείτο σε δύο άξονες: Έλεγχος των εισροών από τη μια πλευρά και κοινωνική ένταξη όσων διαμένουν από την άλλη. Οι ανισορροπίες που δημιούργησε το Δουβλίνο II μετέφεραν όλο το βάρος στις χώρες πρώτης υποδοχής – Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα. Αποτέλεσμα η εσωτερική δημόσια συζήτηση μονοπωλήθηκε από το αίτημα της εξισορρόπησης αυτής της εξόφθαλμης αδικίας. Ο θόρυβος που δημιούργησαν τα απόνερα της διαχείρισης των εισόδων εκτόπισε το πιο ουσιαστικό ζήτημα της κοινωνικής ένταξης.

Οι νέες προτάσεις της Κομισιόν, δικαιώνοντας το αίτημα αλληλεγγύης των χωρών πρώτης υποδοχής, αποκαθιστούν την ισορροπία. Τα φώτα της δημοσιότητας θα περάσουν και στο άλλο σκέλος: τι κάνει η Ευρώπη για όσους είναι ήδη εδώ; Τους δίνει προοπτικές; Τους επιτρέπει να προγραμματίζουν τη ζωή τους – δουλειά, οικογένεια, σχολείο για τα παιδιά, περίθαλψη όταν χρειάζεται; Θέλει μια μόνιμη δηλητηριώδη διαίρεση σε όσους ζουν δίπλα – δίπλα;

Όσο οι προτάσεις της Κομισιόν αποκαθιστούν την αναγκαία αλληλεγγύη μεταξύ κρατών, τότε θα πρέπει να ανοίγει και η συζήτηση στο εσωτερικό. Το πώς η κάθε χώρα φαντάζεται ότι θα εντάξει τους δικούς της πρόσφυγες, σύμφωνα με τις δικές της αξίες και τις δικές της προτεραιότητες. Ο τρόπος υποδοχής των μετοίκων θα είναι καθρέφτης για το πώς οι κοινωνίες θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους.

Στην Ελλάδα δεν θα μπορεί κανείς πια να προσποιείται ότι οι πρόσφυγες είναι πρόβλημα δανεικό – πρόβλημα άλλου και όχι δικό μας. Πρόβλημα της Λέσβου και όχι της Πλατείας Βικτωρίας. Το να προσποιούμαστε ότι οι πρόσφυγες είναι περαστικοί θα αποδειχθεί τελείως ατελέσφορο.

Όταν γίνεται δεκτό το βασικό αίτημα της Ελλάδας ότι η κοινωνική ένταξη των προσφύγων δεν μπορεί να είναι (μόνο) δικό της θέμα αλλά και των άλλων, συνεπάγεται ότι κάποιο τμήμα ένταξης είναι (και) δικό μας. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ο θυρωρός της Ευρώπης, συμμετέχει και εκείνη στην οριζόντια ιδιοκτησία ολόκληρης της ευρωπαϊκής πολυκατοικίας – συμμετέχοντας μαζί με τους λοιπούς ιδιοκτήτες στα κοινόχρηστα αλλά και στις στατικές προσαρμογές.

Το βολικό εύρημα ότι «εμείς απλώς τους καταγράφουμε και τους προωθούμε αλλού» – θα αποδειχθεί φρούδο. Οι Έλληνες και Ελληνίδες πρέπει να παραδεχτούμε ότι θα υπάρχουν κάποιοι πρόσφυγες που θα μείνουν εδώ. Αλλιώς πώς θα ζητάμε από την Κοπεγχάγη, λ.χ αυτά που αρνούνται τα Καμένα Βούρλα; Και μάλιστα όταν χωρίς μετανάστες ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται κάθε χρόνο;

ΤΑ ΝΕΑ: Λευτέρης Παπαγιαννάκης_«Ασκήσεις ισορροπίας χωρίς απαντήσεις»

Δημοσιεύτηκε στις 24/09/20

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας SolidarityNow

TA NEA, 24/9/2020

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε χθες την πρότασή της για ένα νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, με την οποία προσπαθεί να μετουσιώσει σε κοινή ευρωπαϊκή πολιτική τα μαθήματα και τις δυσλειτουργίες της προσφυγικής “κρίσης” του 2015.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία αναφέρονται στο Σύμφωνο: 20,9 εκατομμύρια άνθρωποι από χώρες μη μέλη της ΕΕ διαβιούν νόμιμα στην Ένωση (4,7% του πληθυσμού της) το 2015 υποβλήθηκαν 1,28 εκ. αιτήματα ασύλου και περίπου 700 χιλ. το 2019, κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 370 χιλ. αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται και γύρω στο 30% των ατόμων επιστρέφονται στις χώρες προέλευσης, η ΕΕ φιλοξενούσε στα τέλη του 2019 2,6 εκ πρόσφυγες (0,6% του πληθυσμού της ΕΕ).
Το νέο Σύμφωνο δημιουργεί ένα νέο κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο για τη μετανάστευση και το άσυλο και επειδή είναι πρόταση της Επιτροπής θα πρέπει να περιμένουμε την τελική του μορφή μετά από την ολοκλήρωσης της διαδικασίας διαπραγμάτευσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

Πάντως με μια πρώτη ματιά μπορούμε να αναφερθούμε σε κάποια σημαντικά σημεία:

1. οι επιστροφές θα έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στο νέο κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αυτό έγινε προφανές και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης από τους δύο αρμόδιους επιτρόπους Μαργαρίτη Σχοινά και Ίλβα Γιόχανσον, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε αυτές πολλές φορές. Επίσης το Σύμφωνο προβλέπει τον ορισμό ενός Συντονιστή Επιστροφών, ο οποίος θα υποστηρίζεται από ένα Δίκτυο Υψηλού Επιπέδου για τις Επιστροφές. Ωστόσο έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι οι επιστροφές δεν είναι αποτελεσματικές ούτε σε απόλυτους αριθμούς ούτε ως μέτρο αποτροπής.

2. το νέο Σύμφωνο σημαίνει το τέλος του κανονισμού Δουβλίνου, παρόλο που από την πρώτη ανάλυση των νομοθετικών αλλαγών προκύπτει ότι τα προτεινόμενα μέτρα είναι απολύτως ευθυγραμμισμένα με τη λογική του Δουβλίνου και μάλιστα προς το αυστηρότερο. Είναι πολλές οι αλλαγές που προτείνονται και θα πρέπει να δούμε το τελικό κείμενο για να υπάρξει συμπέρασμα. Πάντως καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι ο κανονισμός Δουβλίνου ήταν αναποτελεσματικός όταν οι ροές ήταν μεγάλες και η de facto κατάργησή του δεν σημαίνει ότι θα λειτουργήσει καλύτερα το νέο σύστημα.

3. Δημιουργείται, πράγμα θετικό, ένας μηχανισμός αλληλεγγύης με σκοπό όλα τα κράτη μέλη να συμβάλουν στη διαχείριση του ζητήματος. Όμως αυτή η αλληλεγγύη δίνει στα κράτη μέλη την επιλογή να συμμετάσχουν σε προγράμματα μετεγκατάστασης (φιλοξενίας) είτε, εάν το αρνηθούν, να αναλάβουν να υποστηρίζουν (οικονομικά και διοικητικά) επιστροφές. Η πρόταση είναι φανερή απόπειρα να αποφευχθεί ο σκόπελος της άρνησης ορισμένων κρατών μελών, που επίμονα αντιστέκονται στη φιλοξενία προσφύγων και ήδη έχουν τιμωρηθεί από το δικαστήριο της ΕΕ. Το πρόβλημα έτσι με αυτή την πρόταση είναι ότι δε λύνει το πρωτεύον ζήτημα της απουσίας ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αλλά και κάτι εξίσου σοβαρό: αναγνωρίζει de facto ότι ορισμένα κράτη μέλη δικαιούνται, όχι μόνο να μη σέβονται το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” αλλά, επί της ουσίας, να το συρρικνώνουν.

Το Νέο Σύμφωνο φέρνει πολλά καινούργια στοιχεία και πολλά από αυτά ενδιαφέρουν την Ελλάδα, αλλά εάν το δούμε από την οπτική της Ένωσης, πολύ φοβάμαι ότι η άσκηση ισορροπίας που επιχειρεί η Επιτροπή δεν θα μπορέσει να απαντήσει στις μεγάλες προκλήσεις που βάζει η μετανάστευση και σίγουρα δεν απαντά στα ζητήματα δημοκρατίας και αλληλεγγύης που βάζουν τα ίδια τα κράτη μέλη.

Δείτε το άρθρο και εδώ

ΤΑ ΝΕΑ: Λευτέρης Παπαγιαννάκης_«Άσκηση πολιτικής δια της αποφυγής»

Δημοσιεύτηκε στις 17/09/20

«Άσκηση πολιτικής δια της αποφυγής»

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ, 16/9/2020

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωσε σε συνέντευξη του ότι μέχρι το Πάσχα οι πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Λέσβο θα μεταφερθούν στην ενδοχώρα, περίπου 12.000 άνθρωποι.

Αυτή η δήλωση εγείρει ερωτήματα και από την απάντηση των οποίων θα γίνει αντιληπτό το σχέδιο της κυβέρνησης για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε: πού θα πάνε, πού θα μείνουν, με ποιον τρόπο θα ενταχθούν όσοι πάρουν άσυλο, πώς θα εξασφαλιστεί η πρόσβαση στην παιδεία, στην υγεία και άλλες βασικές υπηρεσίες κ.λπ.

Μερικά εμπειρικά γεγονότα μπορούν να δώσουν κάποια στοιχεία για την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών σε σχέση με την υποδοχή προσφύγων έχουν αυξηθεί, άρα υπάρχουν περιορισμένες επιλογές. Τα κέντρα φιλοξενίας δεν είναι κατάλληλες δομές, ειδικά για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες, και επιπλέον δεν υπάρχει χώρος στα ήδη υπάρχοντα, με κίνδυνο να δημιουργηθούν πολλές μικρότερες Μόριες. Πολιτική ένταξης δεν υπάρχει και έχει επισημανθεί πολλές φορές. Η πρόσβαση σε σχολεία νοσοκομεία δεν είναι δεδομένη και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Στην ίδια συνέντευξη ο υπουργός είπε ότι όσοι πάρουν άσυλο και επομένως ταξιδιωτικά έγγραφα θα μπορέσουν να ταξιδέψουν για τρεις μήνες. Αυτό είναι το έμμεσο σύνθημα στους πρόσφυγες να φύγουν στην Ευρώπη.

Αυτή ακριβώς η δήλωση-υπενθύμιση είναι η βασική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε τα ανοιχτά σύνορα του 2015 για να φύγουν οι πρόσφυγες, η ΝΔ χρησιμοποιεί τα ταξιδιωτικά έγγραφα το 2020 για να δώσει τη δυνατότητα στους πρόσφυγες να φύγουν. Η επιλογή είναι η ίδια, αλλάζουν τα μέσα και το αφήγημα.

Σε μια χώρα που θέλει να είναι σύγχρονη, δημοκρατική και προοδευτική το να ασκείς πολιτική διά της αποφυγής είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό. Η έλλειψη σχεδίου στο ζήτημα της μετανάστευσης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες.

ΤΑ ΝΕΑ: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ_«Οι θεσμοί θέτουν τα όρια»

Δημοσιεύτηκε στις 14/09/20

«Οι θεσμοί θέτουν τα όρια»

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας του SolidarityNow

ΤΑ ΝΕΑ, 12/9/2020

Μετά από πεντέμισι χρόνια διαδικασίας, η δίκη της Χρυσής Αυγής φτάνει στο τέλος της καθώς η Πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε ότι στις 7 Οκτωβρίου 2020 θα εκδοθεί η απόφαση.

Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν το τέλος αυτής της διαδικασίας σημαίνει και το τέλος της Χρυσής Αυγής. Υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να δοθεί απάντηση, με πρώτο το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δε βρίσκεται στην ελληνική βουλή μετά από 7 χρόνια, αφού στις εκλογές του 2019 δεν πέρασε το 3%. Πρέπει να προσθέσουμε σε αυτό τις αποχωρήσεις στελεχών της (Κασιδιάρης, Λαγός, Μίχος κ.ά.), οι οποίοι είτε δημιούργησαν νέους σχηματισμούς είτε προσχώρησαν σε άλλα κόμματα. Το κόμμα της Χρυσής Αυγής και ο μηχανισμός της είναι υπό διάλυση, σχεδόν το σύνολο των γραφείων έχουν κλείσει και κατά τη διάρκεια της δίκης πολλά στελέχη την αποκήρυξαν, με σκοπό να αποφύγουν την τιμωρία. Το κόμμα που εμφανίστηκε στην Βουλή το 2012 δεν υφίσταται πλέον το 2020 και ο εγκληματικός της χαρακτήρας έχει, κατά την γνώμη μου, γίνει αντιληπτός και μέσα από την διαδικασία της δίκης.

Παρόλα αυτά η Χρυσή Αυγή δεν είναι το μόνο μόρφωμα το οποίο εκφράζει ακροδεξιές, φασιστικές και ναζιστικές ιδέες, αφού τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί και άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως το Combat18 και η Κρυπτεία, μέλη των οποίων συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Η ολοκλήρωση της δίκης δεν σημαίνει ότι τελειώσαμε με την ακροδεξιά στην Ελλάδα, παρόλο που έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα της, καθώς η ρητορική που σχετικοποιεί τον ρατσιστικό λόγο και αντίστοιχες συμπεριφορές είναι ορατή, ενώ το πολιτικό σύστημα, όπως και πριν, σε μια λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» ανέχεται και υιοθετεί ακραίες εκφράσεις και πρακτικές με στόχο ένα πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος. Η διαχείριση του προσφυγικού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου ο ρατσιστικός θεσμικός λόγος είναι καθημερινός και δυστυχώς χωρίς αντίστοιχη θεσμική αντίδραση.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα παθήματα του παρελθόντος συνεχίζουν να μην αποτελούν οδηγό για το μέλλον, αφού αυτή ακριβώς η ανοχή έφερε και διατήρησε τη Χρυσή Αυγή στην Βουλή. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το πολιτικό σύστημα και οι θεσμικοί παράγοντες έκαναν «παιχνίδι» με την εγκληματική οργάνωση. Ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Σαμαρά συνομιλούσε με υπόδικο βουλευτή της Χρυσής Αυγής, η Πρόεδρος της Βουλής αμφισβήτησε τη νομιμότητα αποφάσεων του κοινοβουλίου επειδή δεν συμμετείχαν στις ψηφοφορίες φυλακισμένοι χρυσαυγίτες τους οποίους ο εισαγγελέας δεν άφησε να πάνε στην βουλή, κυβερνητικοί βουλευτές πήγαν ταξίδι στο Καστελόριζο μαζί με χρυσαυγίτες, η ανοχή και η αδράνεια της αστυνομίας απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα κ.ά.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τέρας που χαϊδεύεις κάποια στιγμή θα σου επιτεθεί. Ιστορικά αυτό έχει επαναληφθεί και οι συνέπειες είναι πάντα καταστροφικές για την κοινωνία.

Εντέλει η ολοκλήρωση της δίκης δεν σημαίνει το τέλος της ακροδεξιάς, αφού είναι η συμπεριφορά του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που την συντηρεί και τη χρησιμοποιεί κοντόφθαλμα και οπορτουνιστικά.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η δημοκρατία είχε και έχει όρια τα οποία «βάζουν» οι θεσμοί της, συνταγματικά, νομοθετικά και δικαστικά.

ΤΑ ΝΕΑ: ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ_Η Μόρια και η κλεψύδρα της απελπισίας

Δημοσιεύτηκε στις 10/09/20

Η σημερινή καταστροφή στη Μόρια υφαίνεται χρόνια. Όπως και σε εκτροχιασμό τρένου, διακρίνουμε πλήθος ενεργειών, στάσεων και παραλείψεων που οδηγούσαν σε μια κατάληξη που τώρα μοιάζει αναπόφευκτη. Διαχρονικά, πλήθος εμπλεκόμενοι, αρμόδιοι και μη, εντός Ελλάδος και εκτός, σε εθνικό, τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, εξετάζουν τμήμα μόνο του συνόλου, το προσαρμόζουν στη δική τους ατζέντα, μετατοπίζουν ευθύνες, κατασκευάζουν εχθρούς. Μιλούν, αλλά σχεδόν ποτέ δεν ακούν.

Πέντε χρόνια μετά την έκρηξη του 2015, οι ζωές των ανθρώπων που βρίσκονται στη Μόρια είναι ακόμη στον πάγο. Αναμένουν μάταια την κατάληξη πολιτικών και γεωστρατηγικών διαδικασιών που φαίνεται να σταθμίζουν όλα εκτός από την ευημερία αυτών των ιδίων. Καθώς δεν διαφαίνεται καμιά προοπτική -το τούνελ των προσφύγων δεν έχει φως- εμπεδώθηκε βαθιά δυσπιστία. Αυτή επιβεβαιώνεται από κάθε κίνηση που στοχεύει στο εσωτερικό ακροατήριο˙ καταφέρνει, ακόμη και η καλοπροαίρετη πρωτοβουλία να μοιάζει σαν επιβουλή.

Η πανδημία θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει ως μοχλός ανάκτησης εμπιστοσύνης. Όταν η μοίρα όλων των κατοίκων είναι κοινή, όταν οι επιδημιολόγοι γνωρίζουν ότι «κανείς δεν είναι ασφαλής αν δεν είναι όλοι ασφαλείς», οφείλαμε να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε συνεπιβάτες του ίδιου καραβιού.

Δυστυχώς, όμως, τους τελευταίους μήνες, η πανδημία, αντί να λειτουργήσει σαν εγερτήριο σάλπισμα, εργαλειοποιήθηκε με σκοπό να περιφρουρηθεί η βλαπτική αυταπάτη του «δεν υπάρχουν εάν δεν τους βλέπω». Επενδύθηκε από πολλούς πολιτικό κεφάλαιο στην άρνηση μόνιμης εγκατάστασης και στον εξορκισμό κάθε κίνησης προς τα εκεί. Για παράδειγμα, αποδίδεται το καθεστώς του πρόσφυγα, χωρίς να έχει γίνει καμιά προεργασία ώστε το άτομο αυτό να βρει δουλειά, σπίτι, να οικοδομήσει το μέλλον του. Ένα μέλλον, που φαίνεται με τον τεμαχισμό αρμοδιοτήτων να μην είναι αρμοδιότητα και ευθύνη κανενός.

Ήταν ο τεμαχισμός αρμοδιότητας που έβαλε τον κορωνοϊό στη Μόρια: ένας αναγνωρισμένος πρόσφυγας διαπίστωσε ότι το μόνο που του προσέφερε η Ελλάδα ήταν ένα παγκάκι στην Πλατεία Βικτωρίας. Όταν γύρισε πίσω στους μόνους ανθρώπους που γνώριζε -πίσω στη Μόρια- ήταν πιθανότατα φορέας…

Αν και ήταν σαφές ότι η Μόρια και τα άλλα ΚΥΤ ήταν ενεργές υγειονομικές βόμβες που μπορούσαν να εκραγούν ανά πάσα στιγμή, το πρόβλημα έπεσε θύμα αναρμοδιοτήτων και απροθυμίας να αναληφθεί συνολική ευθύνη. Έτσι αφέθηκε απασφαλισμένη μια υγειονομική βόμβα: δεκατρείς χιλιάδες άνθρωποι χωρίς πρόσβαση στα απαραίτητα για την προστασία όχι απλά της υγιεινής, αλλά της υγείας και της ζωής τους. Μια κατάσταση όπου οι συστάσεις -να πλένεις τα χέρια και να κρατάς αποστάσεις- είναι κακόγουστο ανέκδοτο. Ο δε υγειονομικός αποκλεισμός ερμηνεύεται από κάποιους ως τιμωρία.

Εδώ και χρόνια, ο γυάλινος περιέκτης της κλεψύδρας αδειάζει σιγά-σιγά με σταθερή ροή. Την αδειάζει η έλλειψη πρωτοβουλιών για βιώσιμες λύσεις για αύριο αλλά και αξιοπρεπείς συνθήκες για σήμερα.

Η κλεψύδρα άδειασε. Δεν μπορούμε πλέον ως κοινωνία να κατοικούμε στη χώρα της άρνησης.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι γενική διευθύντρια του Solidarity Now.

Δείτε εδώ το άρθρο

“Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ”_ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ

Δημοσιεύτηκε στις 30/07/20

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας – SolidarityNow

“Τόλμησε” ο Γιάννης Αντετονκουμπο να εκφέρει άποψη για τη χώρα του, στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε και οι αντιδράσεις δεν άργησαν. Όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο γράφτηκαν και ακούστηκαν απόψεις όπως “Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι”, και φυσικά (διότι δεν είμαστε και τίποτα ρατσιστές) το πολύ γνωστό “ναι μεν αλλά”.

Στο “αλλά” χώρεσαν πολλές παρατηρήσεις, ερωτήσεις αλλά κυρίως ανακρίβειες, προκειμένου να απαντηθούν κάποιες από τις τοποθετήσεις του Γιάννη Αντετονκουμπο.

Δεν έχει νόημα να κάνουμε λίστα, έχει όμως σημασία να αναρωτηθούμε γιατί η ελληνική κοινωνία έχει δυσανεξία στην κριτική ειδικά από κάποιον που δεν είναι “δικός” της , δηλαδή έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και ζήσει όπως οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες.

Άμα δεν είσαι δηλαδή “δικός μας”, είσαι “άλλος”. Όμως τι είναι αυτό που κάνει τον Γιάννη Αντετονκούμπο “άλλο”; Μήπως επειδή “δεν έχει ελληνικό αίμα”, αφού οι γονείς του πράγματι ήρθαν από αλλού; Μήπως επειδή έχει άλλο χρώμα αφού η καταγωγή του είναι από την Αφρική; Μήπως επειδή πλέον δεν ζει στην Ελλάδα και έχει μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα στις ΗΠΑ;

Αυτοί που έσπευσαν να αντιδράσουν, μιλούν στο όνομα μιας “κυριαρχίας” η οποία βασίζεται στην ψευδαίσθηση της απευθείας σύνδεσής τους (μέσω αίματος κιόλας) με το αρχαιοελληνικό ένδοξο παρελθόν και επομένως δεν αναγνωρίζουν στον Γιάννη Αντετονκούμπο το δικαίωμα να εκφράσει άποψη, ακόμα και αν έχει αποθεωθεί στις συνειδήσεις των Ελλήνων για το ταλέντο του και τη σκληρή εργασία που έχει κάνει για να φτάσει εκεί που έχει φτάσει. Για όλους αυτούς που αντιδρούν, ο Γιάννης Αντετονκούμπο πάντα θα χρωστάει στην χώρα που τον “δέχθηκε” ή μήπως τον “ανέχθηκε”;

Λόγω των αντιδράσεων αυτών ξεκίνησε άλλη μία συζήτηση για το εάν οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές και προφανώς δεν μπορεί να δοθεί μία και μόνη απάντηση για όλους. Ο ρατσισμός έχει πολλές μορφές. Άλλες φορές είναι ορατός, άμεσος και επιθετικός και άλλες φορές είναι υφέρπων που κρύβεται στο “αλλά” και εκφράζεται με φθόνο, απογοήτευση και συγκατάβαση, επομένως υποτίμηση για τον “άλλο”. Άρα ο Γιάννης δεν “αναγνώρισε πόσο τυχερός είναι που γεννήθηκε στην Ελλάδα”, την κακολογεί και δεν μιλάει για τη “μεγαλοψυχία” της που τον “αποδέχτηκε”, πού θα ήταν άραγε εάν δεν τον είχε βοηθήσει η Ελλάδα. Θα χρωστάει πάντα.

Εκτός από τον Γιάννη Αντετονκούμπο, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ενώ δεν έχει το εξαιρετικό ταλέντο του, αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει παγκόσμια, προσδοκά πάντως και περιμένει την ευκαιρία του να ζήσει, να “επενδύσει” και να πετύχει στην Ελλάδα, άνθρωποι που μας προσφέρουν πολλά και σημαντικά.

Και για να τελειώνουμε, μήπως ο Γιάννης Αντετονκούμπο δεν είπε την αλήθεια; Μήπως η Ελλάδα δεν καταδικάστηκε για εμπορία ανθρώπων και καταναγκαστική εργασία για την Μανωλάδα;

Σε μια χώρα που η πλειοψηφία θεωρεί ότι Έλληνας είσαι μόνο λόγω αίματος και θρησκείας και όπου αποκλείονται από την ελληνικότητα ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας (Έλληνες ρομά, Έλληνες μουσουλμάνοι), ο Αντετονκούμπο, είπε το προφανές.

Ένα βήμα πριν την έξωση – “Αν φύγουμε από το σπίτι, θα βρεθούμε στο δρόμο” λένε οι πρόσφυγες_EURONEWS.COM

Δημοσιεύτηκε στις 29/07/20

Ο δημοσιογράφος Απόστολος Στάικος γράφει για τη ζωή μιας οικογένειας προσφύγων από τη Συρία – ωφελούμενων του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που αντιμετωπίζουν σήμερα την απόφαση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής για την αποχώρηση των αναγνωρισμένων προσφύγων από το πρόγραμμα στήριξης έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση – ESTIA, που υλοποιείται από μη κυβερνητικές οργανώσεις και φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης με τη στήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη συγχρηματοδότηση του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάστε το άρθρο στα ελληνικά εδώ.

In Spanish: La “condena” de obtener la condición de asilado en Atenas

In French : Des ONG dénoncent “le trou noir” des politiques d’integration des réfugiés en Grèce

In German: Migranten in Griechenland – an der Integration hapert’s

In Portuguese: Refugiados sem apoios em Atenas

Λευτ. Παπαγιαννάκης: “Όταν δεν αντιδράς στο τέρας, γίνεσαι το τέρας”_Στο Κόκκινο 105,5

Δημοσιεύτηκε στις

“Η πλατεία Βικτωρίας είναι το κατ` εξοχήν σημείο όπου συναντώνται όλες οι λάθος αποφάσεις της ελληνικής Πολιτείας τα τελευταία 40 χρόνια, ουσιαστικά της «μη πολιτικής», γιατί ποτέ δεν κάναμε σοβαρή πολιτική για την ένταξη προσφύγων και μεταναστών. Κάναμε έναν πλήρη κύκλο, από τότε που υποδεχόμασταν ανθρώπους που θέλαμε να… πάνε παρακάτω, να φύγουν, στο τώρα που πρόκειται για ανθρώπους που πήραν άσυλο και περιμένουν την επόμενη ημέρα τους στην Ελλάδα. Δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να κάνουμε, υπάρχει έλλειμμα και βούλησης και άποψης. Κάνουμε πράγματα… περίπου, χωρίς να είναι συνδεδεμένα και δεν έχουν αρχή, μέση, τέλος. Συμβολικά, η Βικτώρια είναι το σημείο όπου καταλήγει αυτή η έλλειψη”.

Καταλήγοντας ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας του SolidarityNow, σημείωσε ότι “θα έπρεπε να είναι διαφορετικές οι συνθήκες και οι καιροί, γιατί είναι διαφορετικές οι συνθήκες αυτών που είναι τώρα στη Βικτώρια. Επειδή όμως η γνώση για το νομικό καθεστώς, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις θέλουν μία πολύ σοβαρή συζήτηση και πολιτική, νομίζω είμαστε ξανά στα ίδια. Όπως γυρίσαμε στο 2015 από το 2020 στη Βικτώρια, με την ίδια λογική ξαναβγαίνουν και οι «αγανακτισμένοι». Δυστυχώς, με τα ίδια επιχειρήματα. Αυτοί που λένε «προστατεύουμε την γειτονιά μας, δεν είμαστε φασίστες», συνεχίζουν να αγνοούν πόσο επικίνδυνο είναι να κοιτάς το τέρας στα μάτια και να μην αντιδράς. Γιατί κάποια στιγμή, θα γίνεις το τέρας. Το «αλλά», διαλύει δυστυχώς το αρχικό επιχείρημα…”

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ.

Πολιτική 360 μοιρών_ΤΑ ΝΕΑ

Δημοσιεύτηκε στις 20/07/20

Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ φιλοξενεί άρθρο του Επικεφαλής Συνηγορίας του SolidarityNow, Λευτέρη Παπαγιαννάκη, για την επόμενη μέρα της πλατείας Βικτωρίας και την απουσία ενός ολοκληρωμένου και συνεκτικού σχεδίου διαχείρισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού.

Πολιτική 360 μοιρών

“Η πλατεία Βικτωρίας έγινε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο το 2015, όταν βρέθηκε στο επίκεντρο αυτού που ονομάστηκε “προσφυγική κρίση” μαζί με την Ειδομένη και τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου. Η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων που διέσχισαν την Ελλάδα, πέρασαν κάποια στιγμή από την ιστορική πλατεία της Αθήνας.

Πέντε χρόνια μετά, o χρόνος μοιάζει να έχει γυρίσει πίσω και οι εικόνες από την Βικτώρια -άνθρωποι που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι συνωστισμένοι με τα λιγοστά υπάρχοντά τους στοιβαγμένα άχαρα γύρω τους- μοιάζουν με φωτογραφίες αρχείου, αλλά δεν είναι.

Τότε η χώρα δεν μπορούσε να προσφέρει τα βασικά, σε ανθρώπους που βρέθηκαν στην ευθύνη της αναζητώντας προστασία και ασφάλεια. Έτσι κατέληγαν να κοιμούνται πλατεία Βικτωρίας.

Τώρα συνεχίζει να μην μπορεί να προσφέρει τα βασικά, σε αυτούς που θα μείνουν εδώ για το επόμενο διάστημα. . Έτσι καταλήγουν να κοιμούνται στην πλατεία Βικτωρίας.

Οι δύο πραγματικότητες, του 2015 και του 2020, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μοιάζει να ολοκληρώθηκε ένας, πρώτος, κύκλος και να βιώνουμε την ίδια πραγματικότητα: αυτή της αδυναμίας της Πολιτείας να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο διαχείρισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού. Ο κύκλος έκλεισε και το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Τότε, δεν υπήρχαν πολιτικές υποδοχής. Τώρα, δεν υπάρχουν πολιτικές ένταξης. Στα 5 χρόνια που μεσολάβησαν, πράγματι, δεν εφαρμόστηκε κανένα σχέδιο ένταξης, ενώ υιοθετήθηκε πλήρως η πολιτική αποτροπής ως λύση και από τις δύο κυβερνήσεις που ενεπλάκησαν. Προφανώς έγιναν πολλά σε ό,τι αφορά στην πρώτη υποδοχή και στην διαδικασία ασύλου. Αυξήθηκε το προσωπικό, ενισχύθηκαν οι υπηρεσίες. Ωστόσο, η αδυναμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και η επιλογή της κυβέρνησης ΝΔ να μην ασχοληθούν με την επόμενη μέρα στην ζωή των προσφύγων, οδήγησε στην πλατεία Βικτωρίας το 2020.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και ειδικά το Υπουργείο Μετανάστευσης, έχει ανοίξει όλα τα θέματα μαζί (λήξη προγραμμάτων στέγασης, διακοπή της οικονομικής στήριξης, αλλαγή στους όρους πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες, κτλ) υιοθετώντας μια λογική πρόκλησης σοκ. Πιθανόν ο στόχος είναι να κινητοποιήσει ανθρώπους που βρίσκονται σε απραξία πάνω από 2 χρόνια.

Το πόσο αναποτελεσματική είναι αυτή η επιλογή, επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες, λίγο μετά την επίσημη αναγνώριση τους, μετακινούνται από τα νησιά στην ενδοχώρα και αφήνονται στην τύχη τους, χωρίς καμία πρόβλεψη για το πώς θα μετατραπούν ξαφνικά σε ανθρώπους έτοιμους να εργαστούν και να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους. Εκείνοι, ελλείψει άλλης επιλογής, καταλήγουν στην Βικτώρια, και από εκεί το κράτος, προκειμένου να περισώσει την εικόνα, τους μεταφέρει σε δομές στην ενδοχώρα- από όπου όμως τελικά πρέπει επίσης να αποχωρήσουν, αφού είναι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες και άρα δεν δικαιούνται φιλοξενία! Οπότε καταλήγουν ξανά στη Βικτώρια.

Αυτή η διαρκής μετάθεση και ανακύκλωση του ζητήματος είναι αναποτελεσματική και επικίνδυνη. Κάναμε έναν ολόκληρο κύκλο για να καταλήξουμε, πάλι, στο ίδιο σημείο”.

Ασφυξία στη δομή του Ελαιώνα_ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Δημοσιεύτηκε στις

«Υπάρχει σοβαρό θέμα με τη στέγαση των προσφύγων, καθώς δεν υπάρχει συντονισμός μεταξύ του προηγούμενου προγράμματος Estia και του Helios. Θα έπρεπε να μεσολαβεί ένα πρόγραμμα-γέφυρα μέχρι να ενταχθούν», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, επικεφαλής συνηγορίας του SolidarityNow.

«Το δεύτερο θέμα είναι ότι οι άνθρωποι από τα νησιά, όταν αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες, μεταφέρονται μόνοι τους στην ενδοχώρα χωρίς καμία μέριμνα. Θα έπρεπε να έχει ανοίξει ένα πρόγραμμα ένταξης με αρχή, μέση και τέλος. Τώρα το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έχει ανοίξει όλα τα θέματα μαζί, χωρίς προετοιμασία και χωρίς σχέδιο», καταλήγει ο ίδιος.

Δείτε το άρθρο εδώ.