Ο Απόστολος Στάικος από το Euronews.com γράφει για την πρωτοβουλία του SolidarityNow, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και του pod.gr, για τη δημιουργία ενημερωτικών podcasts σε 5 διαφορετικές γλώσσες, σχετικά με τον νέο κορονοϊό και τις επιπτώσεις τους στη ζωή όλων. Στόχος της κοινής αυτής πρωτοβουλίας είναι να ξεπεραστεί το γλωσσικό εμπόδιο και όλοι, να μπορούν να έχουν πρόσβαση στην απαραίτητη πληροφορία για την προστασία της προσωπικής και δημόσιας υγείας.

Δείτε το άρθρο εδώ.

Η HuffingtonPost φιλοξενεί ένα άρθρο αφιερωμένο στη νέα σειρά podcast του SolidarityNow, με τίτλο #ΔικοίΜαςΉρωες | #OurHeroes, μέσα από την οποία ακούγεται η φωνή και η  προσφορά των εργαζόμενων της οργάνωσης στο πεδίο.  Το SolidarityNow παρουσιάζει και συστήνει τους δικούς του «ήρωες» και «ηρωίδες» μέσα από τις δικές τους ιστορίες, έτσι όπως τις καταγράφουν και τις διηγούνται οι ίδιοι.

Από την αρχή της πανδημίας και στη συνέχεια της καραντίνας, τα προγράμματα και οι δράσεις του SolidarityNow δεν σταμάτησαν, αντίθετα συνεχίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση και δημιουργικότητα ώστε να προσαρμοστούν στις συνθήκες και τις ανάγκες των ωφελούμενών μας. Η ετοιμότητα της οργάνωσης οφείλεται στα γρήγορα αντανακλαστικά, στην εφευρετικότητα και την καλή διάθεση των εργαζομένων της, οι οποίοι ξεπερνώντας το προσωπικό προς όφελος του συλλογικού καλού, στάθηκαν και στέκονται στο ύψος των ειδικών αυτών περιστάσεων.

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, Πολιτικής και Έρευνας του SolidarityNow, με αφορμή την έρευνα της aboutpeople για το 20/20 σχετικά με τον ρατσισμό, γράφει στο NEWS 24/7.

“Οι εικόνες των τελευταίων ημερών από την Πλατεία Βικτωρίας θυμίζουν 2015 – 2016 με πρόσφυγες σε αναζήτηση δομών φιλοξενίας. Τότε οι περισσότεροι έκαναν μια στάση στην Ελλάδα πριν συνεχίσουν προς την βόρεια Ευρώπη. Η Ελλάδα ως χώρα-πέρασμα (transit) δεν διέθετε δομές φιλοξενίας έστω και προσωρινές. Το σταδιακό κλείσιμο των συνόρων και η κοινή δήλωση ΕΕ Τουρκίας μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα προορισμού, με σημαντικό αριθμό εγκλωβισμένων ανθρώπων.

Από εκείνη την στιγμή θα έπρεπε να ξεκινήσει ο σχεδιασμός για την εφαρμογή μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης πολιτικής κοινωνικής ένταξης, για αυτούς οι οποίοι θα παραμείνουν ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες.

Δυστυχώς αυτή η πολιτική δεν έχει παρουσιαστεί ακόμα και οι πρόσφατες εικόνες της Πλατείας Βικτωρίας είναι μια από τις συνέπειες απουσίας πολιτικής. Αναγνωρισμένοι πρόσφυγες φεύγουν από δομές φιλοξενίας αιτούντων άσυλο χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η δυνατότητα στέγασης τους.

Η απουσία σχεδίου και πολιτικής κοινωνικής ένταξης των προσφύγων σε συνδυασμό με την ελλιπή πληροφόρηση από την μια και την εργαλειοποίηση του προσφυγικού από την άλλη, προκαλούν σύγχυση στην κοινωνία η οποία είναι πλέον λιγότερο δεκτική σε σχέση την πραγματικότητα του.

Παρόλα αυτά σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες “Παγκόσμιες Τάσεις” ο αριθμός εκτοπισμένων ανθρώπων είναι 79,5 εκατομμύρια (70,8 το 2018) με τα 45,7 εκατομμύρια διέφυγαν σε άλλες περιοχές της ίδιας τους της χώρας. Οι υπόλοιποι εκτοπίστηκαν αλλού: 4,2 εκατομμύρια ήταν άνθρωποι που περίμεναν την έκβαση των αιτημάτων ασύλου τους, ενώ 29,6 εκατομμύρια ήταν πρόσφυγες και άλλοι βίαια εκτοπισμένοι εκτός της πατρίδας τους.

Η μεγάλη αύξηση οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες

– ο πρώτος είναι ο ανησυχητικός νέος εκτοπισμός που έλαβε χώρα το 2019, ιδίως στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Sahel, την Υεμένη και τη Συρία, η οποία βρίσκεται στο δέκατο έτος συρράξεων που έχουν οδηγήσει 13,2 εκατ. ανθρώπους στην προσφυγιά.

– δεύτερος παράγοντας είναι η καλύτερη αποτύπωση της κατάστασης των κατοίκων της Βενεζουέλας που εγκατέλειψαν τη χώρα τους, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν νόμιμα καταγραφεί ως πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο

Για πολλούς συμπατριώτες μας σε πολλές από αυτές τις περιοχές δεν υπάρχουν συγκρούσεις και άρα δεν υπάρχουν πρόσφυγες, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα των αριθμών. Εάν στους περίπου 80 εκατ. εκτοπισμένους (δλδ το 1% της ανθρωπότητας) προσθέσουμε τους πάνω από 270 εκατ. Μετανάστες (δλδ πάνω από το 3% της ανθρωπότητας) μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι αυτό που καλείται να διαχειριστεί η Ελλάδα και κατ’ επέκταση η ΕΕ δεν πρέπει να αποτελεί πηγή τέτοιας πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής.

Είναι λογικό επομένως ότι αφού τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει ολοκληρωμένη και ρεαλιστική αποτύπωση της μεταναστευτικής/προσφυγικής πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την άνοδο της αντιμεταναστευτικής ρητορικής ως μέσο αύξησης της πολιτικής επιρροής, να έχει δημιουργηθεί ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο είναι επικίνδυνο για την κοινωνική συνοχή”.

Δείτε το άρθρο εδώ.

(…) «Δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή πολιτική στα ζητήματα ένταξης – κάθε φορά υπάρχει προσέγγιση εθνική και κάποιες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, άρα αυτή τη στιγμή η ένταξη βασίζεται σε κατ’ αποκοπή ενέργειες (project based).
Το πρόβλημα είναι η βιωσιμότητα της πολιτικής σχετικά με το ζήτημα – αυτή τη στιγμή η πολιτική που ισχύει στην Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά αποσπασματικές δράσεις. (…) Υπάρχουν ζητήματα τα οποία ναι μεν μπορεί να παρουσιάζονται ως επιτυχία, αλλά η παρουσίαση του συνολικού θέματος δεν μπορεί να γίνεται μονομερώς», υπογράμμισε ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Υπεύθυνος Συνηγορίας του #SolidarityNow, αναφερόμενος σε δημοσιεύματα και μαρτυρίες για αυξημένες, παράνομες, και σε ορισμένες περιπτώσεις βίαιες επιχειρήσεις επαναπροώθησης μεταναστών στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της χώρας.
Και κατέληξε: «Θα πρέπει να κάνουμε μια ευρύτερη συζήτηση για το πώς διαχειριζόμαστε αυτό το θέμα, όχι το πρόβλημα, διότι η μετανάστευση δεν είναι πρόβλημα είναι η ανθρώπινη ιστορία μας, όλων μας».

Δείτε το απόσπασμα εδώ.

από τον Γιάννη Παπαδόπουλο

Τον Οκτώβριο του 2017, αφού έφτασε με ένα μικρό φουσκωτό στα παράλια της Χίου, η πολύτεκνη οικογένεια του Σύρου Χουσάμ Αλθάλτζα πέρασε τις πρώτες πέντε νύχτες στο νησί κάτω από ένα δένδρο. Δεν βρέθηκε άμεσα κοντέινερ ή αντίσκηνο που θα μπορούσε να τους χωρέσει. Μετά τη μεταφορά τους στην Αθήνα, φιλοξενούνται σε διαμέρισμα 65 τετραγωνικών στο Χαλάνδρι. Ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες θα έπρεπε από την 1η Ιουνίου να το εγκαταλείψουν για να πορευθούν πλέον στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Δυόμισι χρόνια μετά την άφιξή τους στην Ελλάδα, όμως, αυτό μοιάζει ακόμη αδύνατο.

«Ανησυχούσα ότι θα έρθουν να μας πετάξουν έξω, φοβόμουν ότι θα καταλήγαμε στον δρόμο», λέει στην «Κ» ο Αλθάλτζα. «Ηταν άθλος που φύγαμε από τον πόλεμο και φτάσαμε μέχρι εδώ για να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή. Συναντήσαμε όμως πολλές δυσκολίες στην πορεία, δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες».

Το διαμέρισμα της οκταμελούς οικογένειας, ένα λιτό δυάρι με μωσαϊκό στο πάτωμα και γυμνούς τοίχους, παρέχεται από το κοινοτικής χρηματοδότησης πρόγραμμα «ESTIA», το οποίο καλύπτει τη στέγαση αιτούντων άσυλο. Από τις αρχές του μήνα, βάσει σχετικής απόφασης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που εξακολουθούν να διαμένουν σε αυτά τα καταλύματα θα πρέπει να αποχωρήσουν για να μπουν άλλοι στις θέσεις τους. Η έξοδος 11.237 ατόμων από τα συγκεκριμένα διαμερίσματα καθώς και από κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης και άλλες δομές φιλοξενίας της ηπειρωτικής Ελλάδας επρόκειτο να γίνει νωρίτερα, έλαβε όμως παράταση λόγω της πανδημίας του νέου κορωνοϊού.

Η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εξέφρασε την ανησυχία της για αυτή την εξέλιξη. Ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι «χωρίς το απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας, ή μέτρα για να εξασφαλιστεί η αυτάρκειά τους, πολλοί πρόσφυγες μπορεί να καταλήξουν στην αστεγία». Η ιστορία τής οκταμελούς οικογένειας στο Χαλάνδρι αναδεικνύει αυτούς τους κινδύνους και δείχνει πόσο μακρά και σύνθετη μπορεί να είναι η διαδικασία ένταξης των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία.

Η νέα αρχή

Ο Αλθάλτζα εργαζόταν ως υπάλληλος φαρμακαποθήκης κοντά στην πόλη Ιντλίμπ της Συρίας και η σύζυγός του, Ιμάν, ήταν νηπιαγωγός. Εγκατέλειψαν τη χώρα όταν ο πόλεμος έφτασε στην πόρτα τους. «Ενας αδελφός μου σκοτώθηκε σε βομβαρδισμό. Είδα το σπίτι μου να γίνεται συντρίμμια. Εβγαλα με τα χέρια μου μια κόρη μου από τα χαλάσματα. Για πολύ καιρό είχε ψυχολογικό πρόβλημα», λέει ο 34χρονος πατέρας της οικογένειας.

Ενα χρόνο μετά την άφιξή τους στη Χίο, τον Δεκέμβριο του 2018, έλαβαν άσυλο στην Ελλάδα. Ο Αλθάλτζα γνώριζε ότι η διαμονή τους στο διαμέρισμα του Χαλανδρίου, καθώς και το μηνιαίο επίδομα των 500 ευρώ μέσω του προγράμματος «ESTIA», θα είχαν ημερομηνία λήξης. Υποστηρίζει ότι δεν επαναπαύθηκε σε αυτές τις παροχές. Προσπάθησε μόνος του να μάθει ελληνικά και σήμερα καταλαβαίνει αρκετές λέξεις, αλλά δυσκολεύεται ακόμη στην ομιλία. Με τη βοήθεια φίλων και γειτόνων βρήκε σκόρπια μεροκάματα σε κηπουρικές εργασίες, σε μετακομίσεις σπιτιών και ως ελαιοχρωματιστής. Τίποτε σταθερό, όμως, και πάντοτε χωρίς ένσημα.

«Από την πρώτη στιγμή έψαχνε να δει τι μπορεί να κάνει. Ελεγε ότι ήρθε στην Ελλάδα για να μείνει», λέει στην «Κ» η ψυχολόγος Ιωάννα Μαστρογεωργάκη από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Solidarity Now», η οποία υποστηρίζει την οικογένεια στο πλαίσιο του προγράμματος «ESTIA». Οπως εξηγεί η Ιωάννα Λαγουμιντζή, συντονίστρια της Κοινωνικής Υπηρεσίας στην ίδια οργάνωση, το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν προβλέπει ενταξιακές δραστηριότητες, όπως την εκμάθηση ελληνικών καθώς παρέχεται σε αιτούντες άσυλο. Δεν είναι σίγουρο εάν αυτοί οι άνθρωποι θα αναγνωριστούν ως πρόσφυγες και εάν θα παραμείνουν στη χώρα. Μέχρι την τελική κρίση του αιτήματός τους, όμως, μπορεί να μεσολαβήσουν μήνες ή χρόνια.

Μάταιη αναζήτηση

Στο διαμέρισμα του Χαλανδρίου πριν από τους Αλθάλτζα είχαν φιλοξενηθεί άλλες δύο οικογένειες. Η πρώτη πρόλαβε να ενταχθεί στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης (όσο αυτό ήταν σε ισχύ) και μεταφέρθηκε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Η δεύτερη αποχώρησε μόνη της από το διαμέρισμα και κατάφερε να συνεχίσει το ταξίδι της με τελικό σταθμό τη Γερμανία. Σύμφωνα με το προηγούμενο νομοθετικό πλαίσιο, όποιος ωφελούμενος αναγνωριζόταν ως πρόσφυγας στην Ελλάδα μπορούσε να λαμβάνει τις παροχές του «ESTIA» για ένα επιπλέον εξάμηνο. Σε αυτό το διάστημα θα μπορούσε να προετοιμαστεί για τα επόμενα, πιο αυτόνομα βήματά του στην κοινωνία. Με τις νέες ρυθμίσεις, όμως, αυτό το μεταβατικό στάδιο μειώθηκε στις 30 ημέρες.

Η προτεινόμενη διέξοδος για όσους βρίσκονται στη θέση της οκταμελούς οικογένειας των Σύρων είναι η εγγραφή στο πρόγραμμα «HELIOS», το οποίο εκπονείται από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες μπορούν να ενταχθούν σε αυτό, να λάβουν επιδότηση ενοικίου για έξι έως 12 μήνες και να παρακολουθήσουν μαθήματα ελληνικών. Πρέπει όμως να έχουν ήδη βρει το διαμέρισμα που θα μισθώσουν και να έχουν συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη. Ισως χρειαστεί να καταβάλουν και προκαταβολή μέχρι να πιστωθούν τα χρήματα.

«Είχα ψάξει για σπίτια. Εχω ενημερώσει τους γείτονες, τις δασκάλες στο σχολείο των παιδιών μου, αναζήτησα και μεσιτικά γραφεία. Μίλησα και με δύο ιδιοκτήτριες αλλά δεν θέλησαν να νοικιάσουν τα διαμερίσματά τους σε πρόσφυγες», λέει ο Αλθάλτζα. Η μεγάλη του κόρη, Ριμάς, πάσχει από χρόνια μεταβολική νόσο και χρειάζεται τακτικές επισκέψεις για εξετάσεις ή νοσηλεία σε παιδιατρικό νοσοκομείο. Στο δημοτικό σχολείο όπου φοιτά δέχεται παράλληλη στήριξη. Ο πατέρας της πρότεινε να νοικιάσει και το διαμέρισμα όπου ήδη μένουν, για να μην αλλάξει ριζικά η ζωή της οικογένειας, αλλά όπως λέει το γεγονός ότι δεν έχει σταθερή δουλειά λειτούργησε αποτρεπτικά.

«Σίγουρα υπάρχει κόσμος μεταξύ των προσφύγων που είναι αρνητικός, δεν θέλει να μάθει τη γλώσσα, δεν θέλει να προχωρήσει», λέει ο Αλθάλτζα. «Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που προσπαθούν. Δεν γίνεται να έχουν όλοι την ίδια κατάληξη». Περισσότερα από 200 άτομα στην Αθήνα τα οποία υποστηρίζει η οργάνωση «Solidarity Now» μέσω του «ESTIA», θα πρέπει να αποχωρήσουν από τα διαμερίσματά τους. Οπως αναφέρουν, πάντως, από την οργάνωση, εφόσον δεν έχει προετοιμαστεί κάποιο επόμενο βήμα αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να οδηγηθούν στον δρόμο.

Ο Αλθάλτζα λέει ότι χρειάζεται λίγο καιρό ακόμη για να συνεχίσει την αναζήτηση νέας στέγης. «Το διάστημα της καραντίνας, επί δύο μήνες, δεν μπορούσα να κάνω το παραμικρό», λέει. «Μπορεί να έδωσαν παράταση στις εξώσεις, αλλά ήμασταν όλοι κλειδωμένοι μέσα. Ηταν σα να μείναμε στάσιμοι στο ίδιο σημείο».

Δείτε το άρθρο, εδώ

Η Γεν. Διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπέρακη, συμμετείχε στo τέταρτο diaNEOsis LIVE που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25 Μαΐου στις 19:00, που φιλοξένησε μια συζήτηση για την ελληνική οικονομία και για το πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που προκύπτουν μετά την κρίση των τελευταίων μηνών.

Πώς πρέπει να μοιάζει η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας; Πώς πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, για να είμαστε λιγότερο ευάλωτοι σε κρίσεις; Πώς πρέπει να προσαρμοστούν οι επιχειρήσεις, και τι πρέπει να περιμένει ο κόσμος της εργασίας από τις ριζικές αλλαγές που παρατηρούνται ήδη; Ποιες επιπτώσεις αναμένονται στις ανισότητες και τη φτώχεια, και τι μπορούμε να κάνουμε για να τις αμβλύνουμε;

Με τη βοήθεια απλών υλικών και δύο ραπτομηχανών και με κίνητρό τους τη διάθεση να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους, γυναίκες που διαμένουν στη δομή φιλοξενίας προσφύγων της Ανδραβίδας κατασκευάζουν υφασμάτινες μάσκες προστασίας από τον κορωνοϊό.

Τις μάσκες θα τις μοιράσουν στους συμπολίτες τους. Πρόκειται για πρωτοβουλία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και της ΜΚΟ SolidarityNow, που δραστηριοποιούνται στη συγκεκριμένη δομή, ενώ από τον ΔΟΜ σχεδιάζεται να επεκταθεί και σε άλλες δομές.

Σε αυτή, οι γυναίκες ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό. Ενημερώθηκαν για τη δράση και αφού είδαν σχετικά βίντεο με οδηγίες για το πώς φτιάχνεται μια μάσκα, έπιασαν δουλειά. «Ενεργοποιήθηκαν άμεσα γιατί είδαν τη δράση ως μια προσφορά αγάπης και αλληλεγγύης προς την κοινότητά τους. Πρόκειται για μια πράξη που συμβάλλει στην προστασία του κοινωνικού συνόλου και στη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη του χώρου από την πλευρά του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, Νίκη Βεσκούκη. Η ίδια εκφράζει την ευχή «μέσω αυτής της πράξης να βρούμε και άλλους μιμητές αλληλεγγύης και προσφοράς».

Γυναίκες είδαν σχετικά βίντεο με οδηγίες για το πώς φτιάχνεται μια μάσκα και έπιασαν δουλειά

Για τις μάσκες χρησιμοποιούνται 100% βαμβακερά υφάσματα, τα οποία είχε στη διάθεσή της η οργάνωση SolidarityNow από παλαιότερες δωρεές, και λάστιχα, τα οποία προμηθεύτηκαν από τις αποθήκες καταστήματος της περιοχής. Η αρχή έγινε με μονόχρωμα πράσινα υφάσματα, ώστε να δοθεί το ιατρικό στίγμα στις μάσκες, ωστόσο γρήγορα άρχισαν να χρησιμοποιούνται και πολύχρωμα υφάσματα με μοτίβα, τα οποία φαίνεται ότι οι γυναίκες προτιμούν. Όπως εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Κλαίρη Παυλάκη, υπεύθυνη παιδικής προστασίας του SolidarityNow για τη Νότια Ελλάδα, ο στόχος είναι να ετοιμαστεί και ένα ακόμα πολύχρωμο πατρόν, που θα χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή των παιδικών μασκών.

Τα υφάσματα πλένονται και σιδερώνονται για να αποστειρωθούν. Ορισμένες από τις γυναίκες έχουν αναλάβει το κόψιμο των υφασμάτων και οι έμπειρες στη χρήση ραπτομηχανής ασχολούνται με το ράψιμο.

Για τις μάσκες χρησιμοποιούνται 100% βαμβακερά υφάσματα, τα οποία είχε στη διάθεσή της η οργάνωση SolidarityNow. Τα υφάσματα πλένονται και σιδερώνονται για να αποστειρωθούν.

Η όλη διαδικασία γίνεται στις ραπτομηχανές που υπάρχουν ήδη στο χώρο και οι οποίες είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στις γυναίκες της δομής, προκειμένου να μεταποιούν τα ρούχα των οικογενειών τους και κυρίως των παιδιών. Στη δομή της Ανδραβίδας υπάρχουν πέντε ραπτομηχανές, ωστόσο για την κατασκευή των προστατευτικών μασκών χρησιμοποιούνται μόνο οι δύο, προκειμένου να τηρούνται οι απαραίτητες αποστάσεις ασφαλείας.

Δράση του SolidarityNow για τον κορωνοϊό

Ήδη οι γυναίκες της δομής έχουν κατασκευάσει περίπου 30 μάσκες ενώ ο πρώτος στόχος είναι να φτάσουν τις 100 και στη συνέχεια ο αριθμός τους να καλύψει πλήρως και τους 320 διαμένοντες στη δομή. Στην πρώτη διανομή προστατευτικών μασκών θα δοθεί προτεραιότητα στους ευάλωτους φιλοξενούμενους, δηλαδή εγκύους και άτομα με χρόνια νοσήματα. Κατά τη διανομή, το «SolidarityNow» θα ενημερώσει τους πρόσφυγες για τη σωστή χρήση της μάσκας και την ανάγκη να πλένεται και να αποστειρώνεται, αλλά και σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να χρησιμοποιείται.

Επίκεντρο της δράσης είναι ο χώρος γυναικών που λειτουργεί το SolidarityNow στη δομή με τίτλο «Female Friendly Space». Στόχος του χώρου αυτού είναι η ενημέρωση, η ενδυνάμωση και η κοινωνικοποίηση των γυναικών μέσα από ποικίλες δραστηριότητες. Εκεί οι γυναίκες της δομής κάνουν δραστηριότητες δημιουργικής απασχόλησης, όπως ζωγραφική, χορό και ραπτική, καθώς και δραστηριότητες ομορφιάς, ενώ επίσης οργανώνονται ενημερώσεις από δικηγόρο και προγεννητικά μαθήματα με μαίες.

«Ο χώρος αποτελεί μια διαφυγή για τις γυναίκες, γιατί πολλές φορές μέσα στην καθημερινότητά τους στο καμπ δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πράγματα», παρατηρεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Κλαίρη Παυλάκη, από το «SolidarityNow». Η ίδια υπογραμμίζει ότι ο στόχος λειτουργίας του χώρου είναι διττός: από τη μια να απασχοληθούν οι γυναίκες, «αλλά το πιο βασικό για εμάς είναι να χτιστεί μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί τους, ώστε να μπορούμε να μπούμε και σε πιο βαθιά ζητήματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία, και να παραπεμφθούν στη συνέχεια στην υπόλοιπη ψυχοκοινωνική ομάδα, ώστε τα ζητήματα αυτά να αντιμετωπιστούν».

Λόγω του κορωνοϊού οι δραστηριότητες έχουν διακοπεί, οπότε οι γυναίκες που διαμένουν στη δομή άκουσαν με ενθουσιασμό την αναγγελία της δράσης για τις μάσκες, που θα τους επέτρεπε να επιστρέψουν ξανά στο χώρο αυτό που νιώθουν δικό τους.

Πώς όμως αντιμετωπίζουν την πανδημία του κορωνοϊού οι διαμένοντες στη δομή; Η κ. Παυλάκη απαντά ότι «είναι λογικό να υπάρχει αγωνία, όπως σε όλους. Όμως, έχει γίνει πολύ μεγάλη προσπάθεια ενημέρωσης και γενικά παρατηρούμε ότι ο κόσμος έχει αντιληφθεί την κατάσταση και έχουν περιορίσει τις μετακινήσεις τους στις απαραίτητες». Το ίδιο απαντά και η κ. Βεσκούκη από τον ΔΟΜ, η οποία προσθέτει ότι «τους έχουμε μοιράσει σαπούνια και χλωρίνες και τους ενημερώνουμε για οτιδήποτε συμβαίνει, για όλα τα μέτρα που έχουν παρθεί, για να αισθάνονται και εκείνοι ασφαλείς».

Σημειώνεται ότι η λειτουργία των χώρων «Female Friendly Spaces» σε δομές φιλοξενίας αποτελεί τμήμα του προγράμματος «Comprehensive service provision for the integration and well-being of refugee children and families», το οποίο επιχειρεί να προσφέρει μια ολιστική προσέγγιση στην προστασία παιδιών συνοδευόμενων από τις οικογένειες τους και ασυνόδευτων ανηλίκων μέσω της ψυχοκοινωνικής διεπιστημονικής ομάδας αλλά και των μαθημάτων μη τυπικής εκπαίδευσης για παιδιά όλων των ηλικιών. Το πρόγραμμα λειτουργεί με τη χρηματοδότηση της UNICEF, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τις φωτογραφίες από την κατασκευή προστατευτικών μασκών στην Ανδραβίδα παραχώρησε η ΜΚΟ «SolidarityNow» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/koronoio-maskes-gia-domi-filoxenias-andrabida

Ο επικεφαλής του τμήματος Συνηγορίας του SolidarityNow, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, μίλησε στον Θ. Καλέση, δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό στο σταθμό Flash 99,4, για τα μέτρα προστασίας από τον κορονοϊό που ελήφθησαν (ή όχι) στους καταυλισμούς προσφύγων σε όλη την Ελλάδα.