«Μέχρι να βρουν την Ιθάκη τους, ας ανοίξουμε τα χέρια μας κι ας τους αγκαλιάσουμε», Γεωργία, συνταξιούχος από τη Θεσσαλονίκη, φιλοξενεί στο πατρικό της τη 12μελή οικογένεια από τη Συρία. 

Μια ιδιαίτερα όμορφη ιστορία αλληλεγγύης και αρμονικής συνύπαρξης, ανάμεσα σε 13 ανθρώπους, εκτυλίσσεται εδώ και λίγο καιρό στη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία αυτή ξεκίνησε όταν η Γεωργία αποφάσισε και άνοιξε το πατρικό της σπίτι για τη 12μελή οικογένεια του Σουλιμάν από την Νταρά της Συρίας.

Οι γονείς και τα 10 τους παιδιά ξεκίνησαν όλοι μαζί το μακρύ ταξίδι από τη Συρία, για να φύγουν μακριά από τον πόλεμο που, αφού ματαίωσε τα όνειρά τους για το μέλλον, απειλούσε πια την ίδια τη ζωή τους. Πρώτος σταθμός του ταξιδιού η Τουρκία. Στη συνέχεια, κατάφεραν με μία μικρή βάρκα και με άλλους συμπατριώτες τους να περάσουν απέναντι και να βρεθούν στη Μυτιλήνη. Αφού παρέμειναν για μικρό χρονικό διάστημα εκεί, επόμενος σταθμός για την οικογένεια ήταν η Ειδομένη και τελευταία η δομή φιλοξενίας στο Ωραιόκαστρο.

Η 43χρονη μητέρα, Νάιμα, μας διηγείται τις δύσκολες συνθήκες που έζησε μαζί με τα δέκα της παιδιά και το σύζυγό της στην Ειδομένη και καταλήγει: «Κλαίγαμε γιατί λυπόμασταν τους εαυτούς μας». Σήμερα, ζει τελείως διαφορετικές στιγμές, γεμάτες ασφάλεια και ευγνωμοσύνη και δηλώνει πολύ ευτυχισμένη «που κάποιος που δε με γνωρίζει με φιλοξενεί στο σπίτι του».  

Η Νάιμα, η μητέρα δέκα ανήλικων και ενήλικων παιδιών, καταφέρνει και είναι πάντα χαμογελαστή, ενώ φροντίζει στο σπίτι για όλους! Στο σπίτι την υποστηρίζει και η Γεωργία, που βοηθήσε στη δημιουργία ενός μικρού περιβολιού, ώστε και οι δώδεκα να έχουν τα δικά τους φρούτα, λαχανικά και αυγά. Οι δυο γυναίκες μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, ως μητέρες και βρίσκουν κι εκεί τις ομοιότητες που ξεπερνούν κάθε άλλη διαφορά – θρησκείας, εθνικότητας, γλώσσας. Όνειρο της Νάιμα είναι να προσφέρει στα παιδιά της μια όμορφη και ασφαλή ζωή και τη δυνατότητα να σπουδάσουν.

Η Γεωργία δεν μετανιώνει στιγμή για την απόφασή της να ανοίξει το σπίτι της και να φιλοξενήσει τη 12μελή οικογένεια, ενώ εκφράζει αυτό που ένιωθε ως θεατής της προσφυγικής κρίσης στη χώρα μας – «οι συνθήκες κάτω από που ζούσαν στους καταυλισμούς αυτοί οι άνθρωποι εξαθλιώνουνε τη ζωή τους και την ψυχή τους ακόμη».

Αυτή η πράξη αλληλεγγύης της Γεωργίας είναι ένα παράδειγμα γενναιοδωρίας και αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ πολλών και διαφορετικών ανθρώπων με τρόπο άμεσο και απλό: «ανοίγοντας τα χέρια και αγκαλιάζοντας αυτούς που έχουν ανάγκη».

Γνωρίστε τους μέσα από το video 

*Η συγκατοίκηση αυτή υποστηρίζεται από το Home for Hope, το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Προσφύγων που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Εκκολαπτόμενος οικονομολόγος και ερασιτέχνης ποιητής, ο Adel πήρε την απόφαση στα 18 του να αλλάξει χώρα και ζωή, αρνούμενος να δεχτεί ως καθημερινότητά του τον πόλεμο.

Σε κάθε του πρόταση αναφέρει «φοβόμουν τις συνθήκες, αλλά δεν φοβήθηκα καμμιά στιγμή ότι δεν θα τα καταφέρω» και με σύμμαχο το θάρρος που του προσδίδει η ηλικία αλλά και ο χαρακτήρας του, ξεκίνησε την περιπέτειά του από τη Συρία, με πρώτο προορισμό την Τουρκία.

Χρειάστηκαν αρκετές ημέρες για να φτάσει στην Τουρκία, πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη απόσταση της διαδρομής με τα πόδια και τη μικρότερη με το λεωφορείο, όπως οι περισσότεροι ομοεθνείς του. Τα κατάφερε, διατηρώντας την πίστη για την καλύτερη ζωή που ήδη φαινόταν να υπάρχει μπροστά του. Ο Adel είχε αφήσει πια πίσω τους γονείς και τα πέντε αδέρφια του.

Πέρασε λίγο καιρό στην Τουρκία δουλεύοντας, με σκοπό να συγκεντρώσει τα χρήματα που θα του εξασφάλιζαν μια θέση στη βάρκα που θα τον περνούσε απέναντι στη Μυτιλήνη. Ο Adel περιγράφει γλαφυρά την παραμονή του στην Τουρκία, έχοντας μόνο δυσάρεστες αναμνήσεις τόσο από την αντιμετώπισή του ως πρόσφυγα όσο και από τις πολύ δύσκολες συνθήκες εργασίας.

Ο επόμενός του σταθμός ήταν τελικά η Μυτιλήνη, μετά από ένα μακρύ νυχτερινό ταξίδι στο Αιγαίο. Ένα ταξίδι που περιελάβανε μια αναγκαστική διακοπή λόγω βλάβης, δυσάρεστες στιγμές ανθρώπων που κλαίνε, που φοβούνται, που αποχωρίζονται ό,τι αγαπούν και κατάφεραν να σώσουν από τα σπίτια τους, καθώς και την υπερπροσπάθεια των ανδρών επιβατών όπως του Adel, για τη σωτηρία όλων.

Η προσπάθεια να συνεχίσει προς την Ευρώπη τον οδήγησε στην Ειδομένη, τα κλειστά όμως σύνορα άνοιξαν τον δρόμο για την Αθήνα. Στην Αθήνα εντάχθηκε στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ως αιτών άσυλο. Λίγο καιρό μετά όμως, αρνήθηκε τη μετεγκατάστασή του στη Ρουμανία. Ο Adel προτίμησε να μείνει στην Ελλάδα.

Σήμερα ο Adel είναι ένας νέος άνθρωπος που κάνει ολοένα περισσότερα βήματα μπροστά. Δουλεύει στο SolidarityNow ως διαπολιτισμικός μεσολαβητής βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο τους ομοεθνείς του, ενώ προσδοκά σύντομα να αρχίσει ξανά τις σπουδές του. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη τί να διαλέξει – βιοτεχνολογία, φιλοσοφία ή οικονομικά. Μέχρι να αποφασίσει πάντως, γράφει ποιήματα στα αραβικά και στα αγγλικά, μαθαίνει ελληνικά ενώ συμμετέχει σε πολλές δραστηριότητες της οργάνωσης.

Τελευταία του δράση ήταν η ξενάγηση που έκανε τον περασμένο Οκτώβριο στους προσκεκλημένους του SolidarityNow στην έκθεση του Ai Wei Wei, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, και στο πλαίσιο εκδήλωσης της οργάνωσης με τίτλο «Μεταναστευτικές ροές και δράσεις του SolidarityNow». Ο Adel εξιστορώντας και το δικό του ταξίδι, ξενάγησε τους καλεσμένους στο φωτογραφικό τμήμα της έκθεσης του διάσημου Κινέζου καλλιτέχνη με θέμα το προσφυγικό ζήτημα.

Δείτε το βίντεο του Adel:

«Ένα πιάτο φαΐ φθάνει για δύο, αλλά φθάνει και για πέντε…», Χαμάντ, Σύρος μετανάστης, φιλοξενεί τη Ναρίν και τα τρία της παιδιά

Η Ναρίν και ο Χαμάντ είναι ομοεθνείς.

Και οι δυο έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στη Συρία. Για τον καθένα, η ζωή στη χώρα τους εξελίχθηκε διαφορετικά –ο Χαμάντ ενηλικιώθηκε και δούλεψε για πολλά χρόνια στη χώρα του, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα, σε κάποιο άλλο γεωγραφικό σημείο της Συρίας, η Κουρδικής καταγωγής Ναρίν παντρεύτηκε και απέκτησε με το σύζυγό της τρία παιδιά.

Και οι δυο διηγούνται μια ζωή που κύλησε αρμονικά για αρκετά χρόνια, με αγάπη, εργασία, φίλους, μια ζωή πλούσια αλλά και με τα καθημερινά της προβλήματα. Τέτοια προβλήματα έφεραν το 2003 τον Χαμάντ στην Ελλάδα, για την αναζήτηση καλύτερης εργασιακής τύχης. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια για να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και η Ναρίν. Όχι όμως επειδή το επέλεξε, αλλά επειδή αναγκάστηκε. Ο πόλεμος άλλαξε την καθημερινότητα για εκείνη και την οικογένειά της. Και έφτασε να απειλεί την ίδια τους τη ζωή.

Η Ναρίν με τον σύζυγό της και τα τρία παιδιά έφυγαν από την εμπόλεμη Συρία για το μεγάλο ταξίδι προς την Ευρώπη. Περπάτησαν πολλές ώρες, άλλες τόσες ταξίδεψαν με λεωφορείο και κατέληξαν στην Αττάλεια της Τουρκίας. Από εκεί δεν μπόρεσαν να φύγουν όλοι μαζί για την Ελλάδα. Τα χρήματα της οικογένειας έφταναν για να φύγουν η Ναρίν και τα παιδιά, όπως και έγινε. Ο πατέρας έμεινε στην Τουρκία να δουλέψει, ώστε να αποκτήσει τα χρήματα που θα του επιτρέψουν να ακολουθήσει τη Ναρίν και τα παιδιά του στην Ευρώπη.

Με μια βάρκα προορισμένη κανονικά για 20 επιβάτες, η Ναρίν, τα παιδιά και άλλοι 60 πρόσφυγες έφτασαν μια νύχτα στη Λέσβο. Επόμενοι σταθμοί, Θεσσαλονίκη και Ειδομένη, όπου εκεί η Ναρίν βρήκε τα σύνορα κλειστά.

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν αναπόφευκτη. Όπως και η παραμονή στην πλατεία Βικτωρίας στο κέντρο της πόλης «χωρίς όμως πια καμιά ελπίδα», όπως διηγείται η Ναρίν, για το άμεσο μέλλον. Η Ναρίν, περιγράφει τις άθλιες συνθήκες που αντιμετώπισαν. Συνθήκες που δεν περιλαμβάνουν τίποτα από όλα αυτά που θεωρούνται δεδομένα για κάθε άνθρωπο: στέγη, τροφή, νερό. Αξιοπρέπεια.

Ο Χαμάντ δεν ξέχασε ποτέ ότι κι εκείνος είχε βρεθεί στη θέση της Ναρίν και όλων όσων φεύγουν για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό και επισκεπτόταν τους πρόσφυγες στην πλατεία Βικτωρίας, προσπαθώντας να τους βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε.

Εκεί γνωρίστηκαν. Ο Χαμάντ, χωρίς δεύτερη σκέψη “έσωσε” τη Ναρίν και τα παιδιά της, όπως περιγράφει η ίδια και άνοιξε το σπίτι του για να τους φιλοξενήσει.

Κι όπως λέει ο Χαμάντ «ένα πιάτο φαΐ φθάνει για δύο, αλλά φθάνει και για πέντε…» κάνοντας πράξη την αλληλεγγύη, ανοίγοντας το σπίτι του και την καρδιά του για τη Ναρίν και τα παιδιά της.

Γνωρίστε τους μέσα από το video project #WeAreFamily εδώ

*Η συγκατοίκηση αυτή υποστηρίζεται από το Home for Hope, το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Προσφύγων που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, που από σήμερα θα φιλοξενεί την 4μελή οικογένεια από τη Συρία, η ματιά όλων μας έπεσε σε δυο μεγάλα λούτρινα ζωάκια πάνω στον καναπέ. Ήταν τα δώρα του κ.Δ. στα δύο παιδιά της οικογένειας: τον Μ. 8 ετών και την Κ. 5 ετών. Χρειάστηκε να περάσει λίγη ώρα, ώσπου τα παιδιά -που μέχρι εκείνη τη μέρα ζούσαν σε ένα εγκαταλειμμένο ερείπιο στην πλατεία Βικτωρίας- να νιώσουν άνετα και ασφαλή για να πλησιάσουν μόνα τους και να πάρουν αγκαλιά τα καινούρια τους παιχνίδια. Ο κ.Δ. συνταξιούχος με μεγάλα παιδιά, πρόσφερε το σπίτι του για να φιλοξενήσει πρόσφυγες. Δεν τον εμπόδισε η προχωρημένη ηλικία του, ούτε τα προβλήματα υγείας, τον οδήγησε η ζεστή του καρδιά και οι εικόνες ανθρώπων άστεγων και εξαντλημένων.
Η μητέρα κάθισε ανακουφισμένη στον καναπέ και συζητήσαμε ότι θα μπορέσει επιτέλους να έχει ένα σπίτι για να φέρει στον κόσμο το μωρό που περιμένουν, το τρίτο τους παιδάκι, έτσι όπως αξίζει σε κάθε μητέρα και σε κάθε νεογέννητο. Ο πατέρας, μας έδειχνε φωτογραφίες του γκρεμισμένου σπιτιού τους στη Συρία, και μας μίλαγε για την ευθύνη και την αγωνία του να κρατήσει την οικογένειά του ζωντανή και ασφαλή.
«Την ίδια θάλασσα που περάσατε εσείς, πέρασαν κάποτε και οι γονείς μου και ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα», είπε ο κ.Δ και, με τη βοήθεια του διερμηνέα, μοιράστηκαν τις ιστορίες τους. Αργότερα, η συγκίνηση υποχώρησε και πιάσαμε τις συζητήσεις για το σπίτι, είδαμε τους χώρους και τα πράγματα, βγήκαμε στη βεράντα, άρχισε η οικογένεια να κάνει σχέδια: πώς θα κοιμούνται, τί θα μαγειρέψουν, πού θα βάλουν τα πράγματά τους…
Μέχρι να φύγουν για τη χώρα μετεγκατάστασης, θα ζήσουν προστατευμένοι και αξιοπρεπώς σε αυτό το σπίτι. Θα θυμούνται πάντα ότι εδώ απέκτησαν το καινούριο τους μέλος.
Εάν κι ΕΣΥ θέλεις να φιλοξενήσεις έναν πρόσφυγα στο σπίτι σου, κάλεσέ μας 210 3233 816 ή στείλε email στο filoxenia@solidaritynow.org

To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση από την ΕΕ.

Ο Ζ.Σ. έφθασε στη Σάμο τον περασμένο Μάρτιο, μαζί με την σύζυγο και την 3χρονη κορούλα τους. Δεν ήταν όμως οι τρεις τους. Η σύζυγός του Η. ταξίδεψε έγκυος στο δεύτερο μωρό τους, που ήρθε στον κόσμο στις 2 Μαΐου σε μαιευτήριο της Αθήνας.
Ήταν το πρώτο μωρό που γεννήθηκε στο πρόγραμμα φιλοξενίας του SolidarityNow! Και το μωρό αυτό είχε στέγη, κρεβατάκι και όλα τα απαραίτητα για την καινούρια του ζωή. Οι γονείς χαρούμενοι και ανακουφισμένοι, κι όσοι ήμασταν κοντά τους δεν χορταίναμε να το κρατάμε αγκαλιά συγκινημένοι. Από τότε, το βλέπουμε να μεγαλώνει. Βλέπουμε την αδερφή του να ζηλεύει και να θέλει την προσοχή πάνω της, τη μαμά να θηλάζει και να φροντίζει τα παιδιά της, τον μπαμπά να είναι με ένα μόνιμο χαμόγελο και να βοηθάει.
Καθημερινά πράγματα δηλαδή, μιας οικογένειας που αν και ξεριζώθηκε βίαια από τον τόπο της, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της με το ένστικτο της ζωής και τη θέληση της συνέχειας. Και σήμερα περιμένουν απάντηση για το αίτημα μετεγκατάστασής τους σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, για να κάνουν το επόμενο βήμα.

Εάν κι ΕΣΥ θέλεις να φιλοξενήσεις έναν πρόσφυγα στο σπίτι σου, κάλεσέ μας 210 3233 816 ή στείλε email στο filoxenia@solidaritynow.org

To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση από την ΕΕ.

“Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα γινόμουν ‪πρόσφυγας. Και να μου το έλεγαν, δε θα το πίστευα. Γι’ αυτό να ξέρετε, οι πρόσφυγες, είμαστε όπως ακριβώς εσείς. Να σκέφτεστε ότι κι εμείς μπορεί να αφήσαμε πίσω μας μια όμορφη ζωή, ένα ωραίο σπίτι με μοντέρνα έπιπλα και ό,τι αγαπούσαμε. Είμαι ακριβώς όπως εσείς”.
Με αυτά τα λόγια η 45χρονη Μπούσρα, πρόσφυγας από το Ιράκ και μητέρα τριών παιδιών, υποδέχθηκε το απόγευμα της 21ης Ιουλίου, τους επισκέπτες του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης για να τους ξεναγήσει στην έκθεση του Ai Wei Wei.
Στο πλαίσιο υποστήριξης της συγκεκριμένης έκθεσης και της ευρύτερης συνεργασίας του SolidarityNow με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο φωτογραφικό τμήμα της έκθεσης, το κοινό θα υποδέχεται και θα ξεναγεί η Bushra (28/07). Και θα καταθέτει τη δική της προσωπική μαρτυρία για τα όσα βίωσε και βιώνει σήμερα ως πρόσφυγας.
H Bushra, γιατρός στο επάγγελμα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της λόγω διώξεων. Σήμερα, μια οικογένεια Ελλήνων τής άνοιξε το σπίτι της προσφέροντας φιλοξενία μέχρι να εγκριθεί η αίτηση ασύλου της για τη Γαλλία -όπου ονειρεύεται να συνεχίσει τη ζωή της.
Μία έκπληξη για όλους να σε ξεναγεί σε μία έκθεση εμπνευσμένη από τους πρόσφυγες, μία πρόσφυγας. Ένα απτό παράδειγμα αποδοχής, ενσωμάτωσης, ανθρώπινης συμβίωσης.

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

Τα παιδιά όρμησαν στο Μουσείο -με τη γνώριμη λαχτάρα των παιδιών- και οι ενήλικες ένιωσαν περήφανοι που γνώρισαν από κοντά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Πού – πότε; Σήμερα, στο ‪‎Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης που άνοιξε τις πόρτες του και υποδέχθηκε πρόσφυγες. Μία συνάντηση πολιτισμών και ανθρώπων.
Στο ‪SolidarityNow πραγματοποιήσαμε την πρώτη από τις τρεις προγραμματισμένες επισκέψεις οικογενειών προσφύγων στο πλαίσιο του Προγράμματος ‪‎Home for Hope. Και δεδομένης της συνεργασίας μας με το Μουσείο, οργανώσαμε ξενάγηση για μια ομάδα ανθρώπων, όπου οι φιλοξενούμενοι, πρόσφυγες που περιμένουν να μετεγκατασταθούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, είχαν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα για την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό.
Οι σημερινοί επισκέπτες «βούτηξαν» στην αρχαία ελληνική κουλτούρα και σίγουρα έδειξαν να το απολαμβάνουν!

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

“Είμαστε ένα πλέον, δηλαδή τα παιδιά του Καρίμ είναι παιδιά δικά μας», Μαρία Πατσικού, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μητέρα τριών παιδιών. 

Μια 7μελής οικογένεια, με άλλη θρησκεία, με άλλη μητρική γλώσσα, γεμάτη όμως αγάπη, κατανόηση και αποδοχή.

Η Μαρία, ο Βασίλης, ο Karim, η Hanan, η 6χρονη Jana, ο 4χρονος Ahmad και η μικρή Lana, μόλις δύο χρονών, είναι εδώ και τέσσερις μήνες μια νεοσύστατη οικογένεια, διαφορετική, μα και ταυτόχρονα τόσο ίδια με τις άλλες. Άλλωστε, η οικογένεια δεν συνίσταται μόνο μεταξύ ατόμων που έχουν το ίδιο αίμα, αλλά μεταξύ ατόμων που έχουν ως κινητήριο δύναμη την αγάπη, την αποδοχή και το σεβασμό για το συνάνθρωπο.

Με αυτές τις δυνάμεις ως εφαλτήριο, ο Βασίλης και η Μαρία Πατσικού, συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί, αποφάσισαν να ανοίξουν το σπίτι τους στην οικογένεια του Καρίμ από τη Συρία. Όπως διηγείται η Μαρία, «η απόφαση αυτή δεν ήταν της στιγμής…», αλλά απόρροια σκέψης και εμπειριών που είχε αποκτήσει ως ενεργό μέλος της Πανπειραϊκής Πρωτοβουλίας, που πάρθηκε από κατοίκους του Πειραιά για την υποστήριξη των προσφύγων όταν εκείνοι χρειάστηκε να μείνουν πολλές ημέρες στο λιμάνι. «Είδα το δράμα των ανθρώπων αυτών από πολύ κοντά και πήρα την απόφαση να φιλοξενήσω μια οικογένεια στο σπίτι μου».

Την απόφαση να δεχτεί τη φιλοξενία της Μαρίας πήρε και ο Karim, μετά από σκέψη. Γιατί δεν φοβάται μόνο ο ένας. Οι σκέψεις και οι φόβοι του αφορούσαν στο «πώς θα συνεννοηθούμε αφού μιλάμε άλλη γλώσσα, πώς θα είναι να φιλοξενηθούμε από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε…», αλλά όπως χαμογελαστά δηλώνει σήμερα «…τώρα είμαστε τόσο καλά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έκαναν η Μαρία και ο Βασίλης για εμάς».

«Με ξανάνιωσαν, με έκαναν να νιώσω πάλι μάνα. Γιατί τα παιδιά είναι μικρά και είναι συνέχεια στην αγκαλιά μου…», λέει η συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Η Μαρία αποκτώντας «καινούργια παιδιά», θεώρησε υποχρέωσή της να γράψει την 6χρονη Jana στο σχολείο. Σήμερα η Jana έχει ήδη μάθει να μιλάει ελληνικά και να συνεννοείται με τη Μαρία και τον Βασίλη! Σύμφωνα με τη Μαρία, η παιδεία δεν έχει γλώσσα και είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι μάλιστα δικαίωμα όλων των παιδιών του κόσμου – των παιδιών που «ανήκουν στον κόσμο, όχι σε μας».

Η Μαρία, ο Βασίλης, ο Karim, η Hanan και τα παιδιά, τρώνε μαζί, κάνουν βόλτες, κουβεντιάζουν, έχοντας αναπτύξει τη δική τους γλώσσα κατανόησης και χαίρονται τη ζωηράδα των παιδιών που κάθε μέρα εφευρίσκουν καινούργια παιχνίδια για να παίξουν με όλους -από τη Μαρία μέχρι την υπέροχη γιαγιά Αλεξάνδρα.

Σήμερα, σκέφτονται όλοι, την ημέρα που θα ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι, αυτό της μετεγκατάστασης της οικογένειας του Karim στη Ρουμανία. Εκεί θ’ αρχίσουν πάλι τη ζωή τους, με σκοπό ένα ασφαλέστερο παρόν και μέλλον μακριά από τον πόλεμο. Στη νέα τους χώρα, σκέφτονται ήδη τη στιγμή που θα ανοίξουν το δικό τους πλέον σπίτι για να υποδεχθούν τη Μαρία και το Βασίλη -που δηλώνουν βέβαιοι ότι θα τους επισκεφτούν! Μέχρι τότε όμως, υπάρχει αυτό το σπίτι στον Πειραιά, ένα σπίτι γεμάτο ζεστασιά, που μεταδίδεται σε όποιον επισκεφτεί αυτή τη διαφορετική οικογένεια.

Γνωρίστε τους μέσα από το video project #WeAreFamily εδώ.

*Η συγκατοίκηση αυτή υποστηρίζεται από το Home for Hope, το Πρόγραμμα Στέγασης & Φιλοξενίας Προσφύγων που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.