της Μαρίνας Κάντα, Υπεύθυνη της Νομικής Υπηρεσίας

Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας*, SolidarityNow

Με αφορμή την ημέρα του πρόσφυγα θα ήθελα να μιλήσω στους ίδιους τους πρόσφυγες και όχι για αυτούς. Τη γλώσσα των προγραμμάτων δεν τη γνωρίζω…«μέθοδοι επαλήθευσης, αποτελέσματα, στόχοι, αριθμοί, δείκτες»… Γνωρίζω όμως τη γλώσσα που έχουμε μιλήσει μαζί με τους ωφελούμενους στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας (ΚΑΑ) από το 2016 που ξεκινά και το δικό μου ταξίδι εκεί. Γνωρίζω ότι οι ωφελούμενοι του ΚΑΑ, πρόσφυγες, μετανάστες, Έλληνες, μας εμπιστεύτηκαν γιατί είχαμε πάντα την πόρτα ανοιχτή για όλους ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, πολιτικών, θρησκευτικών πεποιθήσεων ή εισοδηματικών κριτηρίων και θα ήθελα να τους ευχαριστήσω για αυτό.

Θα ήθελα να τους πω ότι προσπαθήσαμε όχι μόνο να τους ακούσουμε, αλλά και να αφουγκραστούμε το αίτημά τους. Προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε το ρητώς εκπεφρασμένο αλλά και το κρυμμένο αίτημα. Πίσω από ένα: «θέλω σπίτι, θέλω χαρτιά, θέλω δουλειά» εμείς ακούσαμε: «θέλω φροντίδα, θέλω αποδοχή, θέλω κατανόηση». Προσπαθήσαμε να πλαισιώσουμε και να προσφέρουμε ολιστικές υπηρεσίες στους ωφελούμενους, ένα καταφύγιο όπου άνθρωποι κοινωνικά αποκλεισμένοι, ευάλωτοι, βασανισμένοι θα έβρισκαν λύση για τις περισσότερες από τις ανάγκες τους. Οποιοσδήποτε έμπαινε στο Κέντρο μπορούσε να λάβει τις  υπηρεσίες του κοινωνικού λειτουργού, να συμβουλευτεί ψυχολόγο, να λάβει νομική συμβουλευτική και εκπροσώπηση, να επισκεφτεί εργασιακό σύμβουλο ή να λάβει λογιστικές υπηρεσίες. Και μας εμπιστεύτηκαν…και  ήρθαν ξανά και ξανά, στο σημείο αναφοράς.

Δεν ήταν πάντα εύκολο το ταξίδι μας με τους ωφελούμενους, είχαμε επιτυχίες, γελάσαμε, χαρήκαμε, αγκαλιαστήκαμε αλλά βιώσαμε και ματαιώσεις. Βιώσαμε εντάσεις, άγχη, και γίναμε αυτόπτες και αυτήκοες μάρτυρες του ανθρώπινου πόνου. Ανοίξαμε κύκλους και κλείσαμε κύκλους, αλλά πάνω από όλα θα ήθελα να πω στους ωφελούμενούς μας πόσα μάθαμε από αυτούς. Τους θαυμάσαμε για τη δύναμή τους, μάθαμε πώς αναστυλώνεσαι παρόλο που γύρω σου υπάρχουν μόνο συντρίμμια, πώς επιβιώνεις όταν καταρρέουν όλα σου τα όνειρα, μάθαμε να νοηματοδοτούμε πράγματα ανεξήγητα, γνωρίσαμε την ανθεκτικότητα που κρύβουμε μέσα μας, ωριμάσαμε.

Ανταπόκριση στην έκτακτη συνθήκη

Καταφέραμε να διατηρήσουμε τις «πόρτες ανοιχτές» μέσα από ερμητικά κλειστά σπίτια, πίσω από γυάλινες οθόνες, ανάμεσα σε άδειους δρόμους. Προσαρμοστήκαμε στην ψηφιακή εποχή, ανταποκριθήκαμε με κάθε μέσο στη νέα συνθήκη της πανδημίας αλλά και οι ωφελούμενοι προσαρμόστηκαν και όλοι μαζί συμπορευτήκαμε. Παλέψαμε με ιούς, πρόστιμα, sms, περιορισμούς στη μετακίνηση, αλλά η σχέση δε χάθηκε.

Γνώρισα την S. λίγο πριν την πρώτη καραντίνα, γυναίκα χειραφετημένη από το Αφγανιστάν, που μιλάει πέντε γλώσσες. Δεν θα πω τί είχε υποστεί στη χώρα της ως θύμα έμφυλης βίας, ούτε για τα σοβαρά ιατρικά της προβλήματα. Έχω μόνο να πω για τη δύναμη της ψυχής της, μια γυναίκα έμπνευση για εμένα. Περάσαμε ένα χρόνο καραντίνας, να επικοινωνούμε εντός και εκτός νοσοκομείου, να κάνουμε προετοιμασία συνέντευξης με zoom, skype, teams και ό,τι χρειαζόταν. Πήγαμε μαζί στην πρώτη συνέντευξη σχετικά με το αίτημα ασύλου της και λίγο πριν το τέλος η S. λιποθύμησε. Το σώμα της έκανε παύση, ήθελε να σταματήσει να θυμάται. Μας βρήκε η δεύτερη καραντίνα του Νοεμβρίου και ξαναβρεθήκαμε τον Μάρτιο. Πήγαμε μαζί στη συνέντευξη, πήγαμε για να κερδίσουμε αυτή τη φορά, μια μικρή μάχη ενάντια στην έμφυλη βία.

Αν μπορούσα όμως να απευθυνθώ στους ωφελούμενους του Κέντρου, θα ήθελα να μιλήσω και σε όλους αυτούς για τους οποίους προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα, για λόγους που μας ξεπερνούν. Δεν τα κατάφερα να αναγνωριστούν πρόσφυγες, δεν τα κατάφερα να πετύχει το αίτημα οικογενειακής επανένωσης. Θα ήθελα να τους πω ότι λυπάμαι και μακάρι εφεξής να πνέει ούριος άνεμος σε κάθε επόμενο ταξίδι.

Μια ιδιαίτερη αφιέρωση

Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, θα ήθελα να αφιερώσω τη μέρα του πρόσφυγα σε μία γυναίκα, μια γυναίκα που την έχω μέσα μου από τότε που τη γνώρισα και που δεν πρόλαβε να φτάσει στον άντρα της με την οικογενειακή επανένωση. Μια γυναίκα που μου αφηγήθηκε πώς φόρτωσε κυριολεκτικά τα τρία μωρά παιδιά της στην πλάτη και περπατούσε μερόνυχτα σε χιονισμένες βουνοκορφές και απότομες πλαγιές για να τα φέρει ασφαλή στην Ελλάδα. Μου μίλησε για τη φυλακή στη χώρα καταγωγής της και τα βασανιστήρια που είχε υποστεί γιατί τόλμησε να πει τη γνώμη της. Με παρακάλεσε να φτάσει γρήγορα στη Γερμανία γιατί είχε κουραστεί, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε. Δεν προλάβαμε.

Για την E. θα είναι οι επόμενες μάχες. Για να προλάβουμε…

*Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από τα EEA  Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους ΣΟΛ CROWE και HumanRights360. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Αφιέρωμα στη Διεθνή Ημέρα Οικογένειας | 15 Μαίου 2021

Η Hadia και η οικογένειά της κατάγονται από ένα μικρό χωριό, το Χάνγκες της πόλης Ντοχόκ στο Ιράκ. Το 2019, η ίδια μαζί με τα 8 παιδιά της, έφτασε στην Ελλάδα μέσω Έβρου, έχοντας περπατήσει για αρκετές μέρες κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Η Hadia όμως ποτέ δεν έχασε την πίστη της, γιατί πάντα είχε στο μυαλό της τα παιδιά της και την ευθύνη ότι πρέπει να καταφέρει να τα προφυλάξει. Μάλιστα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε στην Ελλάδα, ένιωσε την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά στο καινούργιο μέλλον που τους περιμένει.

Σήμερα, ζουν στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας στις Σέρρες. Αισθάνονται ικανοποιημένοι με τις συνθήκες της ζωής τους, γιατί τώρα ζουν χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Επιπλέον, σήμερα τα παιδιά της πηγαίνουν στο σχολείο και μπορούν να σκεφτούν το μέλλον τους και να κάνουν όνειρα. Παράλληλα, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα φιλικό και υποστηρικτικό δίκτυο εντός της δομής με τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας. Τα παιδιά έχουν αναπτύξει φιλίες, η Hadia έχει φιλικές σχέσεις με πολλές γυναίκες που μένουν στην ίδια δομή και έτσι νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα που τους προσφέρει ελπίδα και ζεστασιά.

Στην ερώτηση μας για το τί σημαίνει για εκείνη η «οικογένεια», μας απαντά: «Οικογένεια σημαίνει ευτυχία, αδέρφια, μητέρα και πατέρας, οικογένεια σημαίνει ζωή, είναι η ίδια η Ζωή», και συνεχίζει: «η οικογένεια μπορεί να αποτελείται είτε από πολλά είτε από λίγα μέλη, αρκεί όλοι να είναι ενωμένοι σαν ένα». Και προσθέτει συγκινημένη: «νιώθω πολύ υπερήφανη για την οικογένεια που έχω δημιουργήσει και εύχομαι να είμαι πάντα εκεί να την καμαρώνω και να αισθάνομαι ζεστασιά».

Η Hadia είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα με έντονη προσωπικότητα και είναι το στήριγμα για την οικογένειά της. Η ίδια ήταν πάντα εκεί να τους γεμίζει ελπίδα και όνειρα, δίνοντας την υπόσχεση στα παιδιά της ότι όλα θα πάνε καλά. Κοινό όνειρο των μελών της οικογένειας είναι να συνεχίζουν να είναι ασφαλείς, να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους και να είναι χαρούμενοι.

Για το μέλλον, η Hadia ονειρεύεται την επανένωση της οικογένειάς της σε μια ευρωπαϊκή χώρα, θα ήθελε στη Γερμανία, όπου θα διαμένουν όλοι μαζί και θα αλληλοϋποστηρίζονται. Επιδίωξή της Hadia είναι τα παιδιά της οικογένειας να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους και να τους δοθεί η δυνατότητα να σπουδάσουν και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Τότε άλλωστε και εκείνη θα είναι ολοκληρωμένη, όπως αναφέρει.

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Αφιέρωμα στη Διεθνή Ημέρα Οικογένειας | 15 Μαίου 2021

Η Rihan και η οικογένειά της κατάγονται από το Κουρδιστάν. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, καθώς η ζωή τους βρίσκονταν σε κίνδυνο και ζούσαν υπό το καθεστώς έντονου φόβου. Τον Αύγουστο του 2018 η ίδια μαζί με τα παιδιά της, έπειτα από αρκετές μέρες ταλαιπωρίας και δυσχερειών έφτασαν στην Ελλάδα διασχίζοντας τον Έβρο.

Πλέον διαμένουν στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας Σερρών όπου αισθάνονται ασφαλείς και «κοιμούνται ήσυχοι», όπως τονίζει η Rihan. Τώρα μπορούν να ζουν και να εκφράζονται ελεύθερα, νιώθουν ασφαλείς και αισιόδοξοι για το μέλλον, έχοντας αποκτήσει μια σταθερή καθημερινότητα. Επίσης, έχουν την ευκαιρία και τη χαρά να μένουν με ομοεθνείς τους, γεγονός που τους παρέχει την αίσθηση ασφάλειας όπως συμβαίνει με τα οικεία και φιλικά περιβάλλοντα. Έτσι, μοιράζονται τις καθημερινές εμπειρίες τους, αλληλοϋποστηρίζονται, διατηρούν τα έθιμα του τόπου τους, κρατώντας με τον τρόπο αυτό ζωντανές και αναλλοίωτες τις παραδόσεις τους, αλλά και τη χώρα τους ζεστά μέσα στην καρδιά τους.

Στην ερώτησή μας για το τί σημαίνει για την ίδια η λέξη «οικογένεια», η Rihan μας απαντά: «Οικογένεια είναι ασφάλεια, είναι αγάπη, είναι να κάνεις όνειρα μαζί με τα παιδιά σου και τον σύζυγό σου». Προσθέτει όμως ότι η δική της οικογένεια έχει χωριστεί. Δυο από τα οκτώ παιδιά της βρίσκονται στη Γερμανία, ενώ ο σύζυγος της βρίσκεται ακόμα στο Ιράκ. Για αυτό, το κύριο όνειρό της για το μέλλον είναι η επανένωση όλων των μελών της οικογένειάς της. Άλλωστε όπως αναφέρει «οικογένεια σημαίνει ενότητα».  Μάλιστα είναι αισιόδοξη ότι το όνειρό της σύντομα θα πραγματοποιηθεί και θα μπορέσουν να βρεθούν και πάλι όλοι μαζί. «Η ευτυχία της οικογένειας είναι η ίδια η Ευτυχία», μας λέει. Σύμφωνα με τη Rihan, η ίδια θα έδινε τα πάντα για την οικογένεια που έχει δημιουργήσει, ώστε να καταφέρει να τη δει ξανά ενωμένη. Η σκέψη μονάχα ότι κάποια στιγμή το όνειρό της θα πραγματοποιηθεί, της δίνει δύναμη και ενέργεια να συνεχίζει και να σκέφτεται αισιόδοξα και να πιστεύει ότι όλα στο τέλος θα πάνε καλά. Είναι η ίδια που μεταδίδει αυτές τις σκέψεις και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και που τα στηρίζει ως μια αστείρευτη πηγή δύναμης. Το σπίτι της είναι πάντα ανοιχτό και ζεστό για όλους.

Η Rihan, εύχεται να έχει κοντά της σύντομα, τα παιδιά της που βρίσκονται στη Γερμανία και θέλει να καταφέρουν να σπουδάσουν και να ορθοποδήσουν στη ζωή τους. Εύχεται η οικογένειά της να παραμείνει υγιής και πιστεύει ότι όλοι μαζί ενωμένοι, σίγουρα θα τα καταφέρουν.

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Από τη Νομική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας*

Γνωρίσαμε την Άννα πριν από μερικούς μήνες, όταν απευθύνθηκε στη νομική υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα, προκειμένου να αναζητήσει βοήθεια αναφορικά με την εργασία της και τη σχέση της με την εργοδότρια εταιρεία.

Η ιστορία της ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2020 μαζί με το ξέσπασμα της πανδημίας και το πρώτο lockdown. Η γυναίκα εργαζόταν για πολλά χρόνια σε μια εταιρεία καθαρισμού κτηρίων. Όταν επιβλήθηκε το πρώτο lockdown, λόγω του περιορισμού κυκλοφορίας και της αναστολής λειτουργίας όλων των υπηρεσιών, η ίδια κάλεσε τον εργοδότη της προκειμένου να μάθει εάν και με ποιον τρόπο θα μπορούσε πλέον να παράσχει την εργασία της. Η απάντηση της εταιρείας ήταν ότι θα έπρεπε να περιμένει και ότι οι ίδιοι θα την ειδοποιούσαν για το πότε θα μπορούσε να επανέλθει στα εργασιακά της καθήκοντα.

Έναν μήνα αργότερα και χωρίς να έχουν έρθει πριν σε καμία πρότερη επικοινωνία τής κοινοποίησαν έγγραφο οικειοθελούς αποχώρησης με την υπογραφή της. Η παραίτηση ή οικειοθελής αποχώρησή της αυτομάτως σήμαινε ότι η Άννα δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει το επίδομα ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, το οποίο θα λάμβανε στην περίπτωση που η εταιρεία την απέλυε. Έχοντας μεγάλη ανάγκη την εργασία και το μισθό της, η Άννα αποφάσισε να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και για το σκοπό αυτό απευθύνθηκε στη νομική μας υπηρεσία.

Αμέσως, η νομική μας ομάδα ανέλαβε τη διαμεσολάβηση μεταξύ της Άννας και της εργοδότριας εταιρείας, με απευθείας επικοινωνία με τους υπεύθυνους σε αυτή. Μετά από επίμονη προσπάθεια, συνεχείς πιέσεις και συναντήσεις μαζί τους, καταφέραμε να βρούμε μια κοινά αποδεκτή εξωδικαστική λύση. Η εταιρεία δέχθηκε τον δίκαιο συμβιβασμό που προτείναμε, που εξασφάλιζε στην ωφελούμενή μας τα βασικά εργασιακά της δικαιώματα.

Ο συμβιβασμός στον οποίο καταλήξαμε προέβλεπε σύνταξη, υποβολή εγγράφου απόλυσης και κοινοποίηση αυτού από την εργοδότρια εταιρεία προς την ωφελουμένη μας. Έτσι, η Άννα σήμερα λαμβάνει επίδομα τακτικής ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, περιμένοντας υπομονετικά την ημέρα που η πανδημία θα της επιτρέψει να εργαστεί ξανά.  

* Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Η 12χρονη A. από το Αφγανιστάν ζει με την οικογένειά της στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων της Ριτσώνας. Η μητέρα της ανησυχούσε το τελευταίο διάστημα, γιατί η ανήλικη κόρη της έχει βαριά βαρηκοΐα και αυτό καθιστά δύσκολη έως και αδύνατη την επικοινωνία της με τους άλλους. Η νεαρή έφηβη είχε απομονωθεί από τον περίγυρό της, αδυνατούσε να παρακολουθήσει τα μαθήματα της στο σχολείο, δεν μπορούσε να δημιουργήσει φιλίες και προτιμούσε να μένει μόνη στο δωμάτιο της, παίζοντας μόνο με τη μικρή της αδελφή. Για όλους τους παραπάνω λόγους, κρίθηκε απαραίτητη η ψυχοκοινωνική υποστήριξη της Α. από την ομάδα των ειδικών του SolidarityNow που βρίσκεται στη δομή.

Μετά από επίσκεψή της σε κλινικό ακουολόγο, αποφασίστηκε ότι πρέπει να φορέσει ακουστικά βαρηκοΐας με σκοπό να ανακτήσει την ακοή της. Όμως τα εμπόδια ήταν αρκετά και η αρχική αισιοδοξία της Α. ότι βρέθηκε λύση, δεν κράτησε πολύ.

Η καλή είδηση δεν άργησε να φτάσει όμως! Βρέθηκε ένα κατάστημα ακουστικών βαρηκοΐας ο ιδιοκτήτης του οποίου προσφέρθηκε να κάνει δωρεάν το δοκιμαστικό του ακουστικού στην Α., για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει κάποιο κατάλληλο ακουστικό για εκείνη.

Η ημέρα της δοκιμής του ακουστικού για την A. ήταν η μέρα που άρχισε ξανά να φωτίζεται το πρόσωπό της! Αφού βρέθηκε το ακουστικό που ταιριάζει με τον βαθμό βαρηκοΐας και τις αναλογίες του αυτιού της, ο υπεύθυνος του καταστήματος αποφάσισε τη δωρεά αυτού προς την Α.! Η ομάδα μας επισκέφθηκε με την ανήλικη το κατάστημα για να παραλάβει το ακουστικό της. Η A. συστήθηκε με ενθουσιασμό και ευγνωμοσύνη, «είμαι η A. και είμαι 12 ετών»… Πέρα από την ακοή της η μικρή Α. βρήκε ξανά και το χαμόγελό της!

Εμείς ευχαριστούμε πάρα πολύ την εταιρεία GP Medicals – Χ. ΓΑΖΗ – Ν. ΠΑΠΠΑΣ Κ ΣΙΑ Ο.Ε. για το δώρο που έκαναν στη μικρή μας ωφελούμενη και για την αρωγή στο έργο μας.

*Το πρόγραμμα “Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας” υλοποιείται από το SolidarityNow σε συνεργασία με τη UNICEF Greece και τον IOM Greece και τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Από την Κοινωνική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας*

Όταν ο κ. S. κάθισε μαζί μας στην Κοινωνική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας, μας μίλησε για το πώς «αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη χώρα μου, όχι για μια καλύτερη ζωή, αλλά για την ίδια μου τη ζωή». Εννοούσε ότι στη χώρα καταγωγής του στοχοποιήθηκε και καταδιώχθηκε υπό συνθήκες καταπάτησης δικαιωμάτων και ελευθεριών, επειδή είχε διαφορετικά πιστεύω από το καθεστώς και λόγω της δουλειάς του τα δημοσιοποιούσε.

Μετά την είσοδό του στην Ελλάδα και την κατάθεση αιτήματος ασύλου, περίπου 1,5 χρόνο πριν, διαγνώστηκε με καρκίνο σε ηλικία μόλις 39 ετών. Ένας καινούριος εχθρός απειλεί πλέον τη ζωή του και ο κ. S. άρχισε ένα νέο αγώνα. Παρακολουθείται σε δημόσιο νοσοκομείο και κάνει τις απαιτούμενες χημειοθεραπείες και νοσηλείες, όμως η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται από τις δυσκολίες της καθημερινής διαβίωσης, με κυριότερη την έλλειψη στέγης.

Για αυτά τα ζητήματα απευθύνθηκε για υποστήριξη στην υπηρεσία μας. Κάθε φορά που ο κ. S. βγαίνει από μια βραχύχρονη νοσηλεία, αναζητά με αγωνία ένα μέρος να μείνει, κάποιον που θα δεχτεί να τον φιλοξενήσει για λίγο, μια εφήμερη και πρόχειρη διέξοδο για να διανυκτερεύσει, που είναι πάντα ακατάλληλη και επισφαλής για την κατάσταση της υγείας του.

Αιτηθήκαμε στέγαση μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών του προγράμματος στέγασης για αιτούντες άσυλο και συναντήσαμε βέβαια τις ανεπάρκειες και τις βασανιστικές αναμονές του συγκεκριμένου συστήματος. Παρ’ όλα αυτά, με επίμονη προσπάθεια και συνεχή μέριμνα για την υπόθεσή του, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε θέση στέγασης σε κάπως συντομότερο από το σύνηθες διάστημα.

Την επόμενη φορά που θα βγει από το νοσοκομείο, ο κ. S ξέρει ότι δεν θα χρειαστεί να ψάχνει, ότι τον περιμένει ένα σπίτι, ένας ασφαλής χώρος που θα μπορεί πλέον να ξεκουράζεται, να σιτίζεται καλύτερα και να φροντίζει τον εαυτό του. Κι εμείς ξέρουμε ότι μπορεί να συμβάλλαμε να κρατηθεί ζωντανή η αξιοπρέπεια με την οποία αυτός ο άνθρωπος αντιμετωπίζει όσα του έχουν συμβεί και ότι του κρατήσαμε αλληλέγγυα το χέρι στην προσπάθειά του για «την ίδια του τη ζωή».

*Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Στο SolidarityNow τιμήσαμε και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ενημερώνοντας και ενδυναμώνοντας τις γυναίκες-ωφελούμενες των προγραμμάτων που υλοποιεί η οργάνωση. Πολλές και ποικίλες δράσεις πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο όλων των προγραμμάτων, με τις περισσότερες και πιο στοχευμένες να αφορούν τις γυναίκες-ωφελούμενες του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας»*, που υλοποιεί η οργάνωση σε 14 ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών σε συνεργασία με τη UNICEF Greece και τον IOM Greece. Σε όλες μας τις προσπάθειες για ενημέρωση και υποστήριξη των γυναικών αφουγκραζόμαστε το ευρύτερο περιβάλλον και τις τρέχουσες συνθήκες, διαμορφώνοντας ενέργειες, δραστηριότητες και συζητήσεις, που να αφορούν το σήμερα και τα θέματα που βρίσκονται στον δημόσιο διάλογο.

Γυναίκες και Covid-19

Για το 2021, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφιέρωσε την Ημέρα της Γυναίκας στον παγκόσμιο αγώνα των γυναικών κατά της κρίσης του Covid-19. Και αυτό γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία, οι γυναίκες είναι και πάλι στην πρώτη γραμμή, αφού αποτελούν το 76% των 49 εκατομμυρίων εργαζομένων στον τομέα της περίθαλψης που έχουν εκτεθεί περισσότερο στον ιό, ενώ υπερ-εκπροσωπούνται σε βασικές υπηρεσίες που εκτείνονται από τις πωλήσεις έως τις υπηρεσίες φροντίδας παιδιών, που παρέμειναν διαθέσιμες κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Την ίδια στιγμή οι διαρκείς απαγορεύσεις κυκλοφορίας, έχουν αυξήσει τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Διαβάστε εδώ για τις γυναίκες-ωφελούμενες του SolidarityNow στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στην Ανδραβίδα που φτιάχνουν μάσκες προστασίας από τον Covid-19, από τον Μάρτιο του 2020, συμβάλλοντας έτσι στην προστασία όλων όσων διαβιούν εκεί.

#metoo στην Ελλάδα

Παράλληλα, η Ελλάδα βιώνει το δικό της #metoo μετά τη βροχή καταγγελιών για κακοποίηση -λεκτική ή/και σωματική- από γυναίκες σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους. Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια του SolidarityNow δηλώνει: «Σε μια ακόμη πολύ δύσκολη χρονιά τιμούμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Δυστυχώς, και παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί, η ισότητα στην Ελλάδα παραμένει μεγάλο ζητούμενο. Η πανδημία και τα μέτρα για την αντιμετώπισή της ασκούν μεγαλύτερες πιέσεις και ορθώνουν δυσκολότερα εμπόδια στη ζωή των γυναικών. Την ίδια ώρα, όμως, φωτίζουν και φέρνουν στο προσκήνιο την αξία βασικών λειτουργιών που προσφέρουν οι γυναίκες. Σε αυτή τη δύσκολη συνθήκη ας μην επιτρέψουμε καμία οπισθοδρόμηση. Η αρχή του ελληνικού #metoo και η γενναιότητα πολλών γυναικών, μας γεμίζει αισιοδοξία και πεποίθηση στην ισότητα, ώστε η ελληνική κοινωνία να περάσει σε μια καινούργια φάση». Δείτε το σχετικό άρθρο με τίτλο «Τί προσδοκούμε από το δικό μας #metoo».

Δράσεις για τις Γυναίκες από το SolidarityNow | Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού & Οικογένειας

Το SolidarityNow σε συνεργασία με τον Δήμο Θηβαίων και  το Συμβουλευτικό  Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών, πραγματοποίησαν τη διαδικτυακή έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη «Γυναίκα». Η έκθεση περιλάμβανε τα έργα γυναικών, νεότερων και μεγαλύτερων, που διαμένουν στη δομή ανοιχτής φιλοξενίας προσφύγων στη Θήβα και συμμετέχουν στα εικαστικά εργαστήρια που υλοποιούνται από το SolidarityNow στον ειδικό χώρο για τις γυναίκες του «Κέντρου Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» της οργάνωσης. Μέσα από τις ζωγραφιές τους οι γυναίκες αποτυπώνουν σκέψεις και συναισθήματα για την ημέρα. Η έκθεση φιλοξενήθηκε στο blog του Συμβουλευτικού Κέντρου (http://sumvouleutikothivas.blogspot.com) και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  του SolidarityNow και του Δήμου Θηβαίων.

Στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Δράμα, ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες άνοιξε με κεράσματα, λουλούδια και κάρτες για την Ημέρα της Γυναίκας. Στις κάρτες ήταν γραμμένες λέξεις όπως: μητέρα, γυναίκα, εργαζόμενη, δύναμη, θέληση, ικανότητες. Μετά από μια αναλυτική συζήτηση για την ιστορία της συγκεκριμένης μέρας, η ομάδα του SolidarityNow και οι ωφελούμενες μίλησαν ειδικά για τη σημασία των λέξεων στις κάρτες. Κάθε γυναίκα διάβαζε τη λέξη στην κάρτα της και τη συνέδεε με τη γυναικεία φύση. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας προβάλλονταν βίντεο ενδυνάμωσης, ενώ στις γυναίκες που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στο χώρο των γυναικών η ομάδα της οργάνωσης μοίρασε λουλούδια και αγάπη.

Στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα, τα έφηβα κορίτσια συμμετείχαν σε μια εκτενή συζήτηση με την ψυχολόγο της ομάδας του SolidarityNow, για τα δικαιώματα των γυναικών και τη διαρκή ανάγκη υπεράσπισής τους. Τα κορίτσια έμαθαν να λένε όχι με τη γλώσσα του σώματος και το έκαναν πράξη σε βιωματικές ασκήσεις.

Στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στην Ελευσίνα, οι εκπαιδευτικοί του SolidarityNow ενέπλεξαν τους μικρούς μαθητές σε μια…αγωνιστική ιδέα! Αρχικά μίλησαν στα παιδιά για την έννοια αυτής της ημέρας και στη συνέχεια τους ζήτησαν να ζωγραφίσουν μια δυνατή γυναίκα! Ένας 10χρονος μαθητής ζωγράφισε μια γυναίκα και έναν άντρα με σηκωμένες τις γροθιές τους με το μήνυμα «στηρίζω τον αγώνα για τα ίσα δικαιώματα» και την έδωσε στους δασκάλους του γεμάτος περηφάνεια!

Στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στην Κάτω Μηλιά, γυναίκες και έφηβα κορίτσια, είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν σχετικά με την ιστορία της ημέρας, τη θέση της γυναίκας σε κάθε δεκαετία αλλά και μέρος του κόσμου, και να αποτυπώσουν σε μπλούζες ενδυναμωτικές φράσεις που εμπνέουν την καθεμία. Με αφορμή ένα τριαντάφυλλο οι γυναίκες εντόπισαν τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους και έδωσαν ένα σύμβολο (σχήμα, χρώμα, άρωμα και όνομα) στη θηλυκότητα όπως τη βιώνουν και νιώθουν η κάθε μία.

Στις ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων στη Βόλβη, τη Μαλακάσα και τις Σέρρες, η επόμενη μέρα από την 8^η Μαρτίου ήταν διαφορετική για τις γυναίκες. Είχαν προηγηθεί ομαδικές συζητήσεις για τη σημασία της παγκόσμιας αυτής μέρας, την ιστορία της και την σπουδαιότητά της και στις μέρες μας. Οι γυναίκες έγραψαν μικρές φράσεις ενδυνάμωσης και τις ανάρτησαν στους χώρους των δομών, ζωγράφισαν προσωπογραφίες γυναικών και πειραματίστηκαν στο ελεύθερο σχέδιο αποτυπώνοντας το πώς φαντάζονται την έννοια της ελευθερίας!

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας 2021

Μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί | Η Ασίφα από το Αφγανιστάν, ένα παράδειγμα δύναμης.

Το αφιέρωμα της UNICEF Europe & Central Asia, περιλαμβάνει, ανάμεσα στις ιστορίες άλλων γυναικών, αυτή της 27χρονης Ασίφα, πρώην ωφελούμενης του προγράμματος «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow, και νυν εργαζόμενης στην οργάνωση.

Η ιστορία της Ασίφα ξετυλίγεται ενώ συνομιλεί με τη Ζωή Τριανταφυλλίδου, Υπεύθυνη των χώρων φιλικών προς τις γυναίκες, όπως ονομάζονται και υπάρχουν σε όλα τα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας». Εμείς κρατάμε αυτό που είδε η Ζωή στην Ασίφα από την αρχή και η Ασίφα το επιβεβαίωσε: «Η Ασίφα είχε τη σπίθα να προσπαθήσει η ίδια για τη ζωή της και εμείς είμασταν εκεί να την ενθαρρύνουμε και να την υποστηρίξουμε».

Διαβάστε τις ιστορίες της Ασίφα και των άλλων γυναικών εδώ: https://www.unicef.org/eca/stories/unicef-celebrates-refugee-and-migrant-girls-leadership-towards-more-equal-world 

*Το Πρόγραμμα «Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας» του SolidarityNow υποστηρίζεται από τη UNICEF Greece και τον IOM Greece με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.

Από την Υπηρεσία Απασχολησιμότητας του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας*

Η T. από το Μαρόκο είναι μια δραστήρια και δυναμική γυναίκα με πολλές ικανότητες και με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό της. Η Τ. υπήρξε ωφελούμενη της υπηρεσίας απασχολησιμότητας του Κέντρου Αλληλεγγύης του SolidarityNow στην Αθήνα αρκετό καιρό. Μαζί με την εργασιακή της σύμβουλο, η νεαρή γυναίκα συμμετείχε σε συνεδρίες συμβουλευτικής εργασίας, εξερευνώντας τον εαυτό της, την πολύπλευρη προσωπικότητά της και τα ποικίλα χαρίσματά της.

Ανάμεσα σε άλλα, η Τ. αγαπά πολύ και τη μαγειρική και έχει μάλιστα τη δική της σελίδα στο Facebook όπου παρουσιάζει νόστιμες, γευστικές δημιουργίες από το Μαρόκο. Ταυτόχρονα, μιλάει πολλές γλώσσες και όνειρό της ήταν να γίνει νοσηλεύτρια. Από την πρώτη στιγμή που μοιράστηκε μαζί μας το όνειρό της, η νοσηλευτική έμοιαζε να ταιριάζει στην Τ. και στην πολύ έντονη επιθυμία της να προσφέρει βοήθεια σε όποιον τη χρειάζεται και στη δυνατότητά της να συμπάσχει και να κατανοεί. Για αυτό τον λόγο, με την υποστήριξη της εργασιακής συμβούλου της υπηρεσίας απασχολησιμότητας η Τ. γράφτηκε σε νυχτερινό Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) για να ακολουθήσει την ειδικότητα της νοσηλευτικής.  Ήδη φοιτά εκεί έναν χρόνο και συνεχίζει με τον ίδιο ενθουσιασμό! Το σχολείο την έχει βοηθήσει πολύ και στα ελληνικά της που γίνονται ολοένα και καλύτερα, όπως διαπιστώσαμε όταν μας επισκέφθηκε τελευταία φορά στο Κέντρο.

Στην επίσκεψή της αυτή επίσης, η Τ. αποδέχθηκε την πρόταση της εργασιακής συμβούλου να κάνει αιτήσεις για εργασία σε θέσεις για διερμηνείς. Έτσι και έγινε. Έγιναν πολλές αιτήσεις για δουλειά σε πολλές οργανώσεις που πραγματοποιούν ανθρωπιστικό έργο, εκεί όπου η πολύγλωσση Τ. θα μπορούσε να συνδυάσει τις γνώσεις της με την ανάγκη της να προσφέρει. Στην αρχή της προσπάθειας δεν είχαμε νέα από τις συνεντεύξεις και η προσπάθειά μας επικεντρώθηκε στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησής της. Και πράγματι η επιμονή και η υπομονή της κέρδισαν.

Όταν μια οργάνωση ζήτησε τη συνδρομή της υπηρεσίας απασχολησιμότητας του Κέντρου στην εύρεση γυναικών – υποψήφιων να εργαστούν ως ψυχο-κοινωνικοί λειτουργοί σε διάφορες γλώσσες, η εικόνα της Τ. ήρθε αμέσως στο μυαλό της εργασιακής συμβούλου, μια και το προφίλ της ήταν κατάλληλο. Η Τ. προτάθηκε χωρίς καμία αμφιβολία. Την τελευταία ημέρα του 2020, ένα επιβεβαιωτικό e-mail της Τ. ότι τα πράγματα πήγαν καλά ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ολοκληρωθεί μια απαιτητική, αλλά δημιουργική χρονιά:

«Καλημέρα Εύα,

Ήθελα να σου πω ότι έγινε η συνέντευξη και με διάλεξαν, έτσι χθες έφτιαξα όλα τα χαρτιά που μου ζήτησαν και τους τα έδωσα και εύχομαι όλα να πάνε καλά. Σε ευχαριστώ πολύ και καλή χρονιά…»

*Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE.  Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.

Από την Κοινωνική & Νομική Υπηρεσία του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας*

Γνωρίσαμε τον R.M. στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθηνών τον Φεβρουάριο του 2020. Πρόκειται για ένα παιδί ηλικίας μόλις 9 ετών, κουρδικής καταγωγής, που έφτασε τότε στην Ελλάδα από την πολύπαθη περιοχή του Αφρίν, της βόρειας Συρίας. Τα παιδικά μάτια του R.M. είχαν δει τον πατέρα του να πεθαίνει λίγους μήνες πριν. Κατόπιν η μητέρα του προκειμένου να τον σώσει από τον πόλεμο και τον θάνατο αναγκάστηκε να πάρει τη δύσκολη απόφαση να τον στείλει μόνο του εκτός χώρας, με απώτερο προορισμό τη Γερμανία, όπου ζουν οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί του.

Έτσι, ο R.M. έφτασε ως ασυνόδευτος ανήλικος στη χώρα μας και τον παρέλαβε μία οικογένεια κούρδων συγχωριανών του, τους οποίους ειδοποίησε η μητέρα για την άφιξή του. Η οικογένεια αυτή τον έφερε στο Κέντρο μας και αμέσως η κοινωνική και η νομική υπηρεσία μας κινητοποιηθήκαμε για να του παρέχουμε υποστηρικτικές υπηρεσίες σχετικά με τις ανάγκες διαβίωσης και προσαρμογής του, τη στέγαση και την οικογενειακή επανένωσή του. Είχαμε μπροστά μας μία ιδιαίτερα ευάλωτη περίπτωση: ένα πολύ μικρό ηλικιακά παιδί, φοβισμένο, που είχε ανάγκη από ένα ασφαλές και σταθερό προστατευτικό περιβάλλον.

Αμέσως, απευθύναμε αίτημα στην υπηρεσία ασύλου για την καταγραφή του παιδιού, ώστε να αποκτήσει νόμιμα έγγραφα αιτούντος διεθνούς προστασίας και να ξεκινήσει η διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης με τα αδέρφια του στη Γερμανία. Τον Μάρτιο του 2020, το αίτημα για διεθνή προστασία του ανηλίκου κατεγράφη από την υπηρεσία ασύλου και ταυτόχρονα υποβλήθηκε και αίτησή του για να επανενωθεί με τα αδέρφια του.

Παράλληλα, με δεδομένα τη μικρή του ηλικία και το ανεπαρκές και χρονοβόρο σύστημα στέγασης ασυνόδευτων ανήλικων σε ξενώνες, συνεργαστήκαμε με την συγκεκριμένη οικογένεια, που έδειχνε θετική να συνδράμει το παιδί, και διαπιστώσαμε ότι αυτή ήταν η πιο ωφέλιμη επιλογή για τη φιλοξενία του. Για να καταστεί η φιλοξενία νομότυπη, προβήκαμε στις απαραίτητες νομικές ενέργειες. Ειδικότερα, καταθέσαμε αίτηση, συνοδευόμενη από σχετική κοινωνική έκθεση, στην Εισαγγελία Ανηλίκων ζητώντας να ανατεθεί η προσωρινή φροντίδα του ανηλίκου στην οικογένεια. Παρότι ανάλογες αιτήσεις δύσκολα γίνονται δεκτές και το γεγονός ότι όλες οι ενέργειες έγιναν κατά την περίοδο της πρώτης καραντίνας, η Εισαγγελέας Ανηλίκων, αντιμετώπισε με ευαισθησία την υπόθεση και έκανε δεκτό το αίτημά μας.

Στη συνέχεια, συγκεντρώσαμε, μεταφράσαμε και υποβάλλαμε το σύνολο των απαραίτητων εγγράφων, που αποδείκνυαν τον συγγενικό δεσμό για την οικογενειακή επανένωση, ενώ συντάξαμε την απαραίτητη φόρμα για το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου (ΒΙΑ). Το αίτημα στάλθηκε και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα λάβαμε αποδοχή από την Γερμανία. Στο μεταξύ κρατούσαμε ενήμερη την Εισαγγελέα αλλά και τα αδέρφια του R.M. για την έκβαση της υπόθεσης, έχοντας τακτική επικοινωνία μαζί τους.

Την ημέρα που πληροφορηθήκαμε την αποδοχή της υπόθεσης από τη Γερμανία, εν μέσω κορωνοϊού και αβεβαιότητας, μας πλημμύρισαν συναισθήματα χαράς, αισιοδοξίας και δικαίωσης. Όταν του μεταφέραμε τα ευχάριστα νέα, νιώσαμε το πρόσωπό του κάτω από τη μάσκα να φωτίζεται και μείναμε για λίγη ώρα αμίλητοι για να τον αφήσουμε να συνειδητοποιήσει ότι θα γίνει πραγματικότητα το όνειρό του να ξαναβρεί την οικογένειά του, που στερήθηκε σε τόσο ευαίσθητη ηλικία. Έπειτα, καταβάλλαμε προσπάθειες να επισπευστεί η διαδικασία της μεταφοράς του ανηλίκου, σε επικοινωνία με την αρμόδια Υπηρεσία Μεταφορών. Κάτι τέτοιο όμως δεν ήταν εφικτό λόγω των έκτακτων μέτρων για την προστασία από την πανδημία, αναφορικά με την διενέργεια πτήσεων προς το εξωτερικό. Οι καθυστερήσεις είναι τέτοιες που είναι συχνό φαινόμενο το τελευταίο διάστημα να παρέρχεται η προθεσμία του 6μήνου που δίνεται με βάση το νόμο για τη μεταφορά. Εντούτοις, με αλλεπάλληλες προσπάθειες, κατορθώσαμε να προγραμματιστεί η πτήση του ανηλίκου πριν τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας και οργανώσαμε τα διαδικαστικά για το ταξίδι. Λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του παιδιού, ήταν απαραίτητο να τον συνοδέψει κάποιος ενήλικος. Έτσι, δρομολογήσαμε τη συνοδεία του από τον μεγαλύτερο αδερφό του, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα για αυτό το σκοπό.

Σε όλο το διάστημα μέχρι να αναχωρήσει, διατηρούσαμε συχνή επικοινωνία με το παιδί και την οικογένεια φιλοξενίας, παρακολουθούσαμε την ομαλή εξέλιξη της καθημερινότητάς του, προσπαθούσαμε να τους ενημερώνουμε και κυρίως να τους ενδυναμώνουμε κατά τις στιγμές της κούρασης από την αναμονή και να κρατάμε ζωντανή την ελπίδα του παιδιού.

Ο αποχαιρετισμός με τον R.M. έγινε τις παραμονές της αναχώρησής του, τον Δεκέμβριο του 2020, στο Κέντρο μας, με δώρα και κεράσματα, με ζεστά χαμόγελα και ευχές από καρδιάς. Μπορεί, λόγω των μέτρων για τον κορωνοϊό να μην μπορούσαμε να τον αγκαλιάσουμε όπως λαχταρούσαμε, αλλά ήμασταν όλοι μια μεγάλη αγκαλιά, που μετά από 11 μήνες  άνοιξε για να πετάξει από μέσα της ο R.M. και να συνεχίσει τη ζωή του ασφαλής μαζί με τα αδέρφια του.

*Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE.  Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο Αθηναίων.