Δημοσιεύτηκε στο Αθήνα 9.84

Ένα νέο Κέντρο Προστασίας για τη Γυναίκα και το Παιδί λειτουργεί από το δήμο Αθηναίων και τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση SolidarityNow,στον τρίτο όροφο του κτηρίου της οδού Μαιζώνος 45.  Την πρωτοβουλία αυτή, που απευθύνεται σε γυναίκες και παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες, στηρίζει η UNICEF, με χρηματοδότηση από το μηχανισμό έκτακτης υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Παρέχονται πληροφορίες για θέματα που αφορούν τους ωφελούμενους» λέει στον Αθήνα 9.84 ο αντιδήμαρχος μεταναστών και προσφύγων Λευτέρης Παπαγιαννάκης «όπως νοσοκομειακή περίθαλψη, στεγαστική και υλική συνδρομή.Υποστήριξη στη διαδικασία εισαγωγής των παιδιών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.Ψυχοκοινωνικές, ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες αλλά και απασχόληση για τα παιδιά ώστε οι μαμάδες να μπορούν να διεκπεραιώσουν κάποιες εργασίες τους».

«Το προσωπικό του Κέντρου» συνεχίζει ο κ. Παπαγιαννάκης «αποτελείται από εργαζόμενους τουSolidarityNow και του Τμήματος Υποστήριξης και Κοινωνικής Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων με τις ειδικότητες των κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων, παιδαγωγών και διερμηνέων. Είμαστε ακόμα στην αρχή και στη φάση της γνωστοποίησης του κέντρου στους ωφελούμενους καθώς λειτουργεί μόνο 15 μέρες. Συνεργαζόμαστε με άλλες οργανώσεις και δομές που ασχολούνται με πρόσφυγες και μετανάστες έτσι ώστε να γίνονται παραπομπές» καταλήγει ο αντιδήμαρχος.

Το Κέντρο επίσης παρέχει:

Εντοπισμό και παραπομπή των ευάλωτων ατόμων σε εξειδικευμένες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των ευάλωτων οικογενειών, των παιδιών σε κίνδυνο με ιδιαίτερη έμφαση στα ασυνόδευτα παιδιά, των ατόμων με αναπηρίες ή ασθένειες κ.ά.
Ψυχοκοινωνική στήριξη και ενδυνάμωση για γυναίκες, με έμφαση στις μητέρες, συμβουλευτική σε θέματα φροντίδας καθώς και δικτύωσή τους με υπηρεσίες.
Υποστήριξη γυναικών που έχουν επιβιώσει έμφυλης βίας με την παροχή συμβουλευτικής αλλά και τη διασύνδεση με τις απαραίτητες υπηρεσίες.
Παραπομπή σε άλλες υπηρεσίες, όταν κρίνεται απαραίτητο.

Καλλιόπη Ασλανίδου

Δημοσισεύτηκε στο Star.gr

Απόγευμα Δευτέρας και το βανάκι φτάνει στην νέα δομή φιλοξενίας του Solidarity Now στην Παιανία, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που από το 2013 έχει βοηθήσει μέσα από τις ανοιχτές δομές της, περισσότερους από 100.000 ανθρώπους και έχει προσφέρει στέγη σε πάνω από 3.700 πρόσφυγες.

Το κλίμα είναι εορταστικό μιας και γιορτάζεται η έναρξη της λειτουργίας της νέας δομής με αφορμή κιόλας το τέλος του Ραμαζανίου και την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που ήταν στις 20 Ιουνίου.

Παντού βλέπεις προσφυγόπουλα -κυρίως από τη Συρία-, να παίζουν σχοινάκι και μπάλα, να χορεύουν με τους εθελοντές παραδοσιακούς χορούς, να ζωγραφίζουν… Τα μάτια τους λάμπουν από χαρά. Οι μυρωδιές από τα λαχταριστά ανατολίτικα εδέσματα που έφτιαξαν γυναίκες φορώντας μπούργκα, σου «σπάνε» τη μύτη.

Την προσοχή μου τραβά ένα τοίχος καλυμμένος από ζωγραφιές προσφυγόπουλων.

Πλησιάζω και με τη βοήθεια της παιδαγωγού της δομής, Ευτυχίας Κατελανάκη, προσπαθώ να μπω στον ψυχισμό των μικρών ταλαιπωρημένων καλλιτεχνών.

Από αριστερά: Η  Μαρία Καρρά, ιδρυτικό μέλος της Emfasis, η Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου και Εκδηλώσεων / Press & Event Officer του Solidarity Now και  (δεξιά) η δημοσιογράφος του star.gr Μαρία Κυπραίου.

«Μια μέρα είπα στα παιδιά να ζωγραφίσουν βασιζόμενα σε δύο θέματα: 1. Μια μέρα στην Ελλάδα και 2. Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια. Τους είπα να μου δώσουν μια χαρούμενη και μια λυπημένη εκδοχή», λέει η παιδαγωγός.

Αυτό που αναγράφεται σημαίνει Συρία μητέρα όλων και η σημαία αυτή είναι των αντικαθεστωτικών, κατά του Άσαντ. Το παιδάκι που έκανε τη ζωγραφιά είναι ο 13χρονος Μάνο και θέλει να γίνει γιατρός, μιας και πέρασε πολλές στιγμές μέσα σε νοσοκομεία.

Στη ζωγραφία αυτή ο 13χρονος Τζεμίλ, ζωγράφισε μια κουρδική σημαία γιατί σκεφτόταν το Κουρδιστάν που του λείπει αλλά δεν θα ξαναγύριζε.

Η 13χρονη Μαγιαμίν, ζωγράφισε ξαπλώστρες σε κάποια παραλία της Ελλάδας, ενώ ο 15χρονς Σαμπρ, ζωγράφισε μια σκηνή από πάρτι, αφού για εκείνον μια ημέρα στην Ελλάδα είναι σαν γιορτή!

Αυτό που προκαλεί πάντως μεγάλη εντύπωση, είναι όπως λέει η παιδαγωγός, ότι τα παιδιά είναι τόσο εξοικειωμένα με τα νοσοκομεία, λόγω όλων όσων έχουν περάσει, που το αγαπημένο τους παιχνίδι είναι να παίζουν τον γιατρό και τον ασθενή.

«Μια μέρα θυμάμαι που παίζαμε και ένα παιδάκι έκανε τον τραυματιοφορέα. Ένα άλλο παιδάκι που έκανε τον γιατρό θυμόταν όλες τις κινήσεις που κάνουν οι γιατροί όταν παρέχουν τις πρώτες βοήθειες σε κάποιον τραυματία», λέει χαρακτηριστικά η Ευτυχία Κατελανάκη.

Στη δομή της Παιανίας φιλοξενούνται αυτή τη στιγμή περίπου 40- 50 ανήλικα παιδιά και περίπου 80 ενήλικες.

Τα παιδιά κάθε πρωί ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα. Μαθαίνουν Αγγλικά, Ελληνικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αραβικά. Παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών και αραβικών παραδοσιακών χορών, ενώ κάνουν και σεμινάρια φωτογραφίας ή ζωγραφίζουν.

Όπως μας εξηγεί ο υπεύθυνος της δομής, ο 29χρονος Γιάννης Κοντογιαννάκης, «έχουν γίνει όλες οι κινήσεις για να εγγραφούν τα παιδιά σε δημόσια σχολεία  από τον Σεμπτέμβρη, καθώς στόχος είναι η ένταξη και η κοινωνικοποίησή τους, ειδικά για αυτά που θα μείνουν στην Ελλάδα. Εκτός από τη στέγαση και την τροφή, τους παρέχουμε και νομική και ψυχολογική υποστήριξη. Επιπλέον ο κάθε ένας από τους πρόσφυγες έχει μια χρεωστική κάρτα όπου πιστώνεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ ένα ποσό για την κάλυψη των αναγκών τους. Στη δομή μας κάθε οικογένεια μένει σε διαφορετικό δωμάτιο, ενώ υπάρχουν κοινόχρηστα πλυντήρια-στεγνωτήρια και κοινόχρηστη κουζίνα. Κουζίνα και ψυγείο βέβαια έχει και κάθε μικρό διαμέρισμα. Στόχος μας είναι να τους προσφέρουμε μια κανονική καθημερινότητα. Να τους κάνουμε να νιώσουν και πάλι ασφαλείς».

Στη μέση ο 29χρονος Γιάννης Κοντογιαννάκης

«Με τη συνεργασία της Unicef, έχουμε κινητές μονάδες σε περισσότερα από 11 σημεία σε όλη την Ελλάδα υποστηρίζοντας κυρίως τις μητέρες και τα παιδιά. Πιο πρόσφατη είναι η λειτουργία του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη που λειτουργεί ως ανοιχτός χώρος υποδοχής ανθρώπων με στόχο την παροχή δωρεάν υπηρεσιών», τονίζει στην συνέχεια η Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου και Εκδηλώσεων / Press & Event Officer του Solidarity Now.

Η οργάνωση, από το 2013 μέχρι σήμερα, έχει διαθέσει 14,4 εκατομμύρια ευρώ για να υποστηρίξει συνολικά 73 προγράμματα, από τα οποία τα 45 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ 10 εκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για να υλοποιηθούν 25 προγράμματα για την αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό.

Τέλος, όπως αποκάλυψε στο star.gr η υπεύθυνη του προγράμματος στέγασης του Solidarity Now, κυρία Φαίη Κουτζούκου, είναι στα σκαριά και ένα πιλοτικό πρόγραμμα στέγασης με ιδιωτική χρηματοδότηση, το οποίο θα έχει σκοπό να προσφέρει βοήθεια και σε Έλληνες που το έχουν ανάγκη…

Να σημειωθεί ότι τα σεμινάρια θεραπευτικής φωτογραφίας είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του Solidarity Now με την οργάνωση Emfasis.

Σίγουρα μετά από ένα τέτοιο ρεπορτάζ νιώθεις γεμάτος από συναισθήματα… και θυμάσαι εκείνη τη ζωγραφιά με τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή:

Ρεπορτάζ: Μαρία Κυπραίου

Email: mkipreou@star.gr

*Οι φώτο χωρίς το logo του star.gr είναι του φωτογράφου από την Emfasis: @Solonas Malkas.

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή

Οι πρόσφυγες μιλούν για τη ζωή τους – Εκδήλωση με τη σύμπραξη Δήμο Αθηναίων και οργανώσεων στο Νομισματικό Μουσείο

Δημοσιεύτηκε στο Εναλλακτικός.gr

Οι ρατσιστικές επιθέσεις το τελευταίο 8μηνο στη Γκορυτσά Ασπροπύργου είναι συντεταγμένες και επαναλαμβανόμενες. Πρόκειται για πράξεις ακραίας, δολοφονικής βίας από ομάδα δραστών με σταθερό modus operandi. Θύματα είναι κυρίως Πακιστανοί εργάτες γης, όμως στο δρόμο της βίας έχουν βρεθεί και Έλληνες εργοδότες τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τοπικό αστυνομικό τμήμα έχει επιδείξει όλο αυτό το διάστημα ανεπίτρεπτη ανοχή στα φαινόμενα οργανωμένης ρατσιστικής βίας, δεδομένου ότι τα θύματα έχουν ήδη αναγνωρίσει τους δράστες των επιθέσεων, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Η μηνυτήρια αναφορά περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για τις επιθέσεις, ενώ κατατέθηκε φωτογραφικό υλικό και βίντεο από τη δράση της συγκεκριμένης ομάδας, προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες των αρχών και να διαλευκανθούν οι επιθέσεις ώστε να αποδοθούν ευθύνες. Αίτημα των οργανώσεων είναι να υπάρξει συσχετισμός όλων των σχετικών μηνύσεων σε μία ενιαία υπόθεση και να αποδοθεί η πρέπουσα σημασία και προτεραιότητα σε ένα εγκληματικό φαινόμενο που ευθέως απειλεί την κοινωνική συνοχή και τις δημοκρατικές μας ελευθερίες.

 Δημοσιεύτηκε στο Huffington Post

Η ιστορία της Μπάσμα και του Νατζίμ όπως την καταγράφει το SolidarityNow

H Μπάσμα αποφεύγει να κυκλοφορεί στον καταυλισμό. Μόνο την ώρα του φαγητού αφήνει το μικρό ISO box στο οποίο διαμένει μαζί με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Σύρων και την 23χρονη Αμινέ από το Ιράκ. Ακόμα και στο μπάνιο ποτέ δεν πηγαίνει μόνη. Από τότε που δύο άντρες τής επιτέθηκαν και αποπειράθηκαν να τη βιάσουν, όπως ισχυρίζεται, μέσα στη σκηνή όπου έμενε όταν πρωτοέφθασε στη Σάμο, φοβάται πολύ και ανησυχεί ότι κάτι πολύ χειρότερο μπορεί να της συμβεί. Κάτι που θα κοστίσει την ίδια της τη ζωή.

Μολονότι η ίδια κατήγγειλε το περιστατικό της επίθεσής της στην αστυνομία, στους φερόμενους δράστες δεν ασκήθηκε ποτέ καμία δίωξη. Ήταν ο λόγος της εναντίον του δικού τους. Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία αποφάνθηκε η αστυνομία. Στο μεταξύ εκείνοι επαναπροωθήθηκαν στην Τουρκία. Και έκτοτε δεν έπαψαν να τη θεωρούν υπεύθυνη γι’ αυτό και να την απειλούν με συνεχή μηνύματα στο κινητό της. «Θα σε βρούμε όπου κι αν πας. Και θα σε σκοτώσουμε».

Η Μπάσμα είναι 28 χρονών με καταγωγή από την Αλγερία και μια δύσκολη ζωή ήδη από τα 14 της, όταν οι γονείς της την ανάγκασαν σε ένα γάμο παρά τη θέλησή της ενώ η ίδια ένιωθε διαφορετική. «Δεν ήθελα να παντρευτώ αλλά δεν μπορούσα να τους πω τον πραγματικό λόγο. Εγκατέλειψα το σύζυγό μου μία εβδομάδα μετά το γάμο και το έσκασα. Πήγα σε μία φίλη μου και κρύφτηκα για να μη με βρουν και με σκοτώσουν για να ξεπλύνουν την οικογενειακή ντροπή», εξομολογείται. Λίγα χρόνια αργότερα πεθαίνει η μητέρα της. Από «τη στεναχώρια της», όπως λέει η ίδια. Τη βρίσκει ο αδελφός της και τη βοηθάει να στηριχθεί οικονομικά. Της ανοίγει κομμωτήριο αλλά ταυτόχρονα την παρακολουθεί άγρυπνα. Γιατί οι γυναίκες στην Αλγερία δεν επιτρέπεται να είναι μόνες. Έχουν πάντα κηδεμόνα. Το σύζυγο, τον αδελφό, τον πατέρα.

Όταν ο αδελφός της θα ανακαλύψει την κρυφή της σχέση με μια άλλη γυναίκα, θα υποστεί έντονη σωματική και ψυχολογική βία. Ξυλοδαρμοί, βρισιές και κατάρες. Την κλειδώνει σε ένα δωμάτιο του σπιτιού. Μόνο νερό και τροφή της επιτρέπονται. Το γεγονός αυτό και η απόδρασή της σηματοδοτούν για εκείνη την αρχή μιας άλλης περιπέτειας, της ελευθερίας αλλά και της προσφυγιάς. Αυτής που την έφερε τον Ιανουάριο του 2017 στη Σάμο.

Από τότε ζει στον καταυλισμό της Σάμου, μαζί με χιλιάδες ακόμα πρόσφυγες που ζουν εγκλωβισμένοι. Εκεί ένιωσε η ίδια την ανάγκη να εξομολογηθεί τη ζωή της σε μία άλλη νεαρή γυναίκα και από τότε στιγματίστηκε για τη διαφορετικότητά της. «Όπου περνώ ακούω να μου λένε στα μούτρα “η λεσβία, η λεσβία” και όλες οι κοπέλες στον καταυλισμό με αποφεύγουν. Καμία δε μου μιλάει γιατί φοβούνται πως αν τις δουν μαζί μου θα βγάλουν κι αυτές κακό όνομα. Νιώθω μόνη και αβοήθητη. Κάθε βράδυ όταν πέφτω να κοιμηθώ κλαίω από απελπισία». Άνθρωποι σαν την Μπάσμα που κυνηγήθηκαν εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού υπάρχουν και άλλοι που ζουν στους καταυλισμούς. Και χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας καθώς έρχονται αντιμέτωποι με το διπλό στιγματισμό: του πρόσφυγα και του μέλους της ΛΟΑΤΙ κοινότητας. Μετά την άμεση παρέμβαση του SolidarityNow, η Μπάσμα μεταφέρθηκε από τον καταυλισμό της Σάμου και στεγάζεται σήμερα με ασφάλεια σε κατάλυμα στο πλαίσιο του προγράμματος Safe Refugee* που υλοποιεί η οργάνωση για τους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες.

Οι «εκπτώσεις» μίας Συμφωνίας

Από το Μάρτιο του 2016, όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία και τέθηκε σε ισχύ, ο στόχος ήταν να μειώσει τις προσφυγικές ροές μέσω της Ελλάδας. Για μία περίοδο αυτό λειτούργησε ή φάνηκε πως λειτουργεί και οι 850.000 πρόσφυγες που έφθασαν στη χώρα το 2015, αντικαταστάθηκαν από μία σταθερή, αλλά σαφώς μικρότερη ροή. Η συμφωνία ωστόσο όπως αποδείχθηκε όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά οδήγησε το καθεστώς υποδοχής και ασύλου στα σύνορα της Ε.Ε. σε πρωτοφανείς εκπτώσεις: σε επίπεδο νομικό, σε επίπεδο διαφάνειας και λογοδοσίας και πρωτίστως, σε επίπεδο ανθρωπιστικό.

H Σάμος, το νησί αυτό του νοτιοανατολικού Αιγαίου, το κοντινότερο στην Τουρκία, από την οποία τη χωρίζει το Στενό της Μυκάλης -μία στενή λωρίδα θάλασσας μόλις 750 μέτρων- έχει υποδεχθεί μερικές δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το Σεπτέμβρη του 2015 μέχρι τον Απρίλη του 2017.

Βρίσκονται τόσο κοντά οι δύο τόποι που ο 39χρονος Νατζίμ από το Ιράκ, που ζει μαζί με την οικογένειά του στον καταυλισμό της Σάμου, ακούει τις προσευχές του ιμάμη απέναντι. Κι έχει κι εκείνος τη δική του προσευχή να πει. «Θέλω να ζήσω ως ελεύθερος άνθρωπος. Να πάρω την οικογένειά μου μακριά από εδώ, να τη φροντίσω σωστά και να προσφέρω στα παιδιά μου μία κανονική ζωή. Να τα ξαναδώ να πηγαίνουν σχολείο».

Ο Νατζίμ έφυγε από το Ιράκ μαζί με τη γυναίκα του και τα πέντε τους παιδιά εξαιτίας της βίας, ρισκάροντας τη ζωή τους για την ασφάλεια και την ειρήνη. Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά και αίτησή του για άσυλο δεν έχει ακόμα εξετασθεί.

Σε απόσταση μόλις 10 λεπτών από το Βαθύ της Σάμου, οι περισσότεροι από 1.500 πρόσφυγες – σχεδόν 70% από τη Συρία- ζουν στοιβαγμένοι και κάτω από δυσχερείς συνθήκες στον καταυλισμό του νησιού. Αριθμός που ξεπερνά κατά πολύ τη χωρητικότητα του κέντρου υποδοχής που είχε αρχικά προβλεφθεί να προσφέρει προσωρινή στέγη σε 700 ανθρώπους. Πολλοί από τους οποίους ζουν εδώ περισσότερους από 9 μήνες με περιορισμένη και ελλιπή πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Και η κατάσταση μόνο να χειροτερέψει προβλέπεται. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια σταδιακά σταματούν, οι καθυστερήσεις στη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου μεγαλώνουν, οι διεθνείς οργανώσεις στην πλειοψηφία τους αποσύρονται και το ανθρωπιστικό έργο περνά στην ελληνική κυβέρνηση.

Ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων αναγκασμένοι να ζουν σε καταυλισμούς –62.000 συνολικά ο αριθμός των εγκλωβισμένων προσφύγων στην Ελλάδα-, σε ένα αβέβαιο παρόν και με τις ελπίδες τους για άσυλο ή για να φθάσουν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, να εξανεμίζονται. Εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που δεν επέλεξαν.

Μοιάζει λες και η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα επιθυμούν να αφήσουν πίσω τους την ξεχασμένη προσφυγική κρίση. Να τη σκουπίσουν κάτω από το χαλάκι της εξώθυρας. Ήδη στην Αγγλία, οι συντηρητικοί στις προεκλογικές εξαγγελίες τους έθεσαν την πιθανότητα να επανεξετάσουν τους «διεθνείς νομικούς ορισμούς του ασύλου και του καθεστώτος του πρόσφυγα». Οι φωνές αντιπάθειας προς τους πρόσφυγες σταθερά αυξάνονται -εντός και εκτός συνόρων-, με τις εγχώριες φωνές να κάνουν λόγο για «πλήγμα στον τουρισμό της χώρας». Οι πορείες οργισμένων κατοίκων, πρόσφατα στη Χίο αλλά και αλλού, δεν είναι μόνο ξενοφοβικές και εμφανώς ρατσιστικές αλλά συχνά οργανώνονται από μέλη της ακροδεξιάς.

Ο Νατζίμ, που πίσω στη χώρα του ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας με τη δική του δουλειά, ένας «σωστός οικογενειάρχης» όπως λέει η ίδιος, ένας αφοσιωμένος πατέρας, βλέπει τα πράγματα απλά. «Εμείς δε θέλουμε να αναστατώσουμε τους πολίτες της Σάμου. Καταλαβαίνουμε ότι κι εκείνοι μπορεί να φοβούνται. Όπως φοβόμαστε κι εμείς. Έχω ζήσει στην Ελλάδα πριν χρόνια. Και τώρα έφερα εδώ την οικογένειά μου. Διακινδυνέψαμε πολύ όταν πήραμε την απόφαση να μπούμε σε μια βάρκα. Το μόνο που θέλω είναι μια ευκαιρία για τα παιδιά μου. Και μετά εγώ θα βρω την άκρη. Να ανοίξω τη δική μου δουλειά εδώ. Αγαπώ αυτόν τον τόπο και νομίζω πως μπορούμε να δώσουμε πολλά».

—————————————————-
To SolidarityNow συνεχίζοντας να αποτυπώνει την κατάσταση και τις συνθήκες που επικρατούν στους προσφυγικούς καταυλισμούς, βρέθηκε στη Σάμο και παρουσιάζει το δεύτερο κατά σειρά ντοκιμαντέρ 360ο με τίτλο «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο» που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το βραβευμένο φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη.

Η ιστορία του Νατζίμ γίνεται το έναυσμα για το SolidarityNow ώστε να μιλήσει ανοιχτά μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, υπογραμμίζοντας την επιτακτική ανάγκη για το κλείσιμο των καταυλισμών και την άμεση μεταφορά των ευάλωτων πληθυσμών σε ανεξάρτητες δομές στέγασης και φιλοξενίας στην ενδοχώρα, σε συνθήκες ασφάλειας.

Δείτε το 360ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Σάμο»

Δείτε το 360ο ντοκιμαντέρ «Εγκλωβισμένοι στη Χίο»

*Tο Safe Refugee για ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες εντάσσεται στο ευρύτερο Home For Hope πρόγραμμα στέγασης και φιλοξενίας που υλοποιεί το SolidarityNow με την υποστήριξη της UNHCR και τη χρηματοδότηση της ECHO.

Δημοσιεύτηκε στο The Best

Ο Ασέφ Φαρζάμ ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν πριν από δέκα χρόνια. Οι πρώτες του εμπειρίες από τη χώρα υποδοχής του δεν ήταν οι καλύτερες, όμως δεν το έβαλε κάτω: Κατάφερε να σπουδάσει κοινωνιολογία, εργάζεται ως διερμηνέας στους «Γιατρούς του Κόσμου» και είναι παράλληλα μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα Βιώσιμης Ανάπτυξης του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.

Απόψε, ήταν ανάμεσα στους δέκα πρόσφυγες που μίλησαν στην εκδήλωση «Μαζί», που συνδιοργάνωσαν στην Αθήνα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες με την UNICEF και 15 μη κυβερνητικές οργανώσεις.

«Λόγω των προκλήσεων και των προβλημάτων που αντιμετώπισα όταν ήρθα, σήμερα νιώθω τυχερός που έχω καταφέρει να κάνω κάποια βήματα προς τα όνειρά μου», εξομολογείται. Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ήταν αυτό της ένταξης στην ελληνική κοινωνία. «Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Ήμουν άστεγος και άνεργος. Όμως τα προβλήματα είναι για να τα αντιμετωπίζουμε, όχι απλά για να τα κοιτάμε».

Το ζήτημα της ένταξης είναι για τον Ασέφ «ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες»: «Χρειάζονται μακροπρόθεσμα προγράμματα και πολιτικές, αλλά και συνεργασία ανάμεσα στους φορείς, τις οργανώσεις και τους ίδιους τους πρόσφυγες» σημειώνει. Σπεύδει όμως να τονίσει ότι «οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα. Μπορούν να γίνουν δημιουργικοί, να κάνουν πράγματα».

Ο ίδιος κατάφερε να κάνει πραγματικότητα το μεγάλο του όνειρο να σπουδάσει, βάζοντάς το στόχο από τις πρώτες μέρες που έφτασε εδώ, και ενώ «δεν ήξερα γρι ελληνικά». Ποια είναι όμως η συμβουλή του προς τους άλλους πρόσφυγες; «Να μην παρατάνε τα όνειρά τους. Χρειάζεται πίστη και προσπάθεια».

Στην εκδήλωση «Μαζί», οι πρόσφυγες μίλησαν για την εμπειρία του ταξιδιού τους ως την Ελλάδα, για τη ζωή τους εδώ και για τα όνειρά τους για το μέλλον, αυτά που ο Ασέφ κατάφερε να πραγματοποιήσει.

Κοινή συνισταμένη στις ομιλίες τους, αποτέλεσε η ευγνωμοσύνη τους για την υποδοχή που τους επιφύλαξαν οι Έλληνες εδώ: Ο Κουρούς Σαλεχί από το Ιράν, είπε ότι «η Ελλάδα μας έχει προσφέρει τόσα πολλά, παρόλο που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Δεν μας έχει εγκαταλείψει».

Ο 17χρονος Ζαϊμ από το Πακιστάν που ταξίδεψε μόνος του ως εδώ, μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τον ξενώνα ασυνόδευτων παιδιών στην Αθήνα όπου φιλοξενείται. «Νιώθω ότι οι άνθρωποι εκεί είναι η οικογένειά μου, ότι είναι δίπλα μου σε κάθε δύσκολη στιγμή».

Ο Σύρος Αμπντουλκερίμ Αλχάτζι, ταξίδεψε με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του για να γλυτώσουν από τη δίνη του πολέμου, και στην Κω όπου έφτασαν, βίωσαν «την αγκαλιά και την ανθρωπιά»: «Αισθανθήκαμε σαν να είναι το σπίτι μας εδώ στην Ελλάδα. Τα παιδιά μας γράφτηκαν σε σχολείο, έχουν ιατρική περίθαλψη και εντάχθηκαν εύκολα στην ελληνική κοινωνία» ανέφερε.

Η Αφγανή Μαχντιέ Χοσεϊνί εξομολογήθηκε: «Ο κόσμος ενός πρόσφυγα είναι πάντα βροχερός. Όμως στην πορεία της ζωής μας υπάρχουν πάντα άνθρωποι που μπορούν να επιστρέψουν το χαμόγελο στα χείλη μας. Αυτό συνέβη και σε μένα εδώ».

Το επόμενο στοίχημα για όσους πρόσφυγες μείνουν τελικά στην Ελλάδα, είναι η ένταξή τους στην κοινωνία και την αγορά εργασίας. «Έχουν γίνει πολλά τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά θα έπρεπε να γίνουν περισσότερα από όλους μας», παρατήρησε ο αντιδήμαρχος Μεταναστών και Προσφύγων, Λευτέρης Παπαγιαννάκης. «Η ένταξη είναι σημαντική για τους ίδιους τους πρόσφυγες, γιατί τους εξασφαλίζει ισότιμες συνθήκες στη χώρα που τους παρέχει διεθνή προστασία. Είναι όμως σημαντική και για την ίδια την κοινωνία, γιατί χτίζεται ο κοινωνικός ιστός και αποφεύγονται τα φαινόμενα περιθωροποίησης, αποκλεισμού και γκετοποίησης», παρατήρησε ο δημοσιογράφος και συντονιστής της εκδήλωσης, Δημήτρης Αγγελίδης.

Την εκδήλωση «Μαζί» συνδιοργάνωσαν η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η UNICEF, μαζί με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις «Γιατροί του Κόσμου», «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», «Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού», «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου», «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες», «Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων», ActionAid, Arsis, CARE, IRC, “Mercy Corps”, Nostos, Praksis, “Save the Children”, “Solidarity Now”, με την υποστήριξη του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του δήμου Αθηναίων και της Επιτροπής Προσφύγων και Μεταναστών των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας.

Δημοσιεύτηκε στο Κόκκινο

«Τη Δευτέρα, 19/6/2017, η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Δημητρίου συναντήθηκε στο γραφείο της με εκπροσώπους φορέων και οργανώσεων (Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, SolidarityNow, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α. και Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών) για την υπόθεση των ρατσιστικών επιθέσεων στον Ασπρόπυργο» επισημαίνεται σε σχετική κοινή ανακοίνωση των προαναφερόμενων φορέων.

«Οι ρατσιστικές επιθέσεις το τελευταίο 8μηνο στη Γκορυτσά Ασπροπύργου είναι συντεταγμένες και επαναλαμβανόμενες. Πρόκειται για πράξεις ακραίας, δολοφονικής βίας από ομάδα δραστών με σταθερό modus operandi. Θύματα είναι κυρίως Πακιστανοί εργάτες γης, όμως στο δρόμο της βίας έχουν βρεθεί και Έλληνες εργοδότες τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τοπικό αστυνομικό τμήμα έχει επιδείξει όλο αυτό το διάστημα ανεπίτρεπτη ανοχή στα φαινόμενα οργανωμένης ρατσιστικής βίας, δεδομένου ότι τα θύματα έχουν ήδη αναγνωρίσει τους δράστες των επιθέσεων, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Η μηνυτήρια αναφορά περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για τις επιθέσεις, ενώ κατατέθηκε φωτογραφικό υλικό και βίντεο από τη δράση της συγκεκριμένης ομάδας, προκειμένου να διευκολυνθούν οι έρευνες των αρχών και να διαλευκανθούν οι επιθέσεις ώστε να αποδοθούν ευθύνες. Αίτημα των οργανώσεων είναι να υπάρξει συσχετισμός όλων των σχετικών μηνύσεων σε μία ενιαία υπόθεση και να αποδοθεί η πρέπουσα σημασία και προτεραιότητα σε ένα εγκληματικό φαινόμενο που ευθέως απειλεί την κοινωνική συνοχή και τις δημοκρατικές μας ελευθερίες» η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, το SolidarityNow, το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, η Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α. και το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών.

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Γευματίσαμε, στο πλαίσιο του Refugee Food Festival, στο εστιατόριο Σεϋχέλλες με πιάτα από την πατρίδα του Σύρου πρόσφυγα Μπαρσάνκ Χατζ Γιουνές που φιλοξενείται σε δομή της οργάνωσης Solidarity Now.

To βράδυ της Δευτέρας 19 Ιουνίου, η Αθήνα προσπαθούσε να «στεγνώσει» από ένα απρόσμενα βροχερό τριήμερο. Ετσι, δεν ήταν λίγοι αυτοί που θέλησαν να πάρουν μια εκδίκηση καλοκαιριού απλώνοντας χέρια πάνω και πόδια κάτω από τραπεζάκια που είχαν στηθεί σε αυλές και δρομάκια. Σε μια γειτονιά του κέντρου μάλιστα, στο Μεταξουργείο, αρκετοί επισκέπτες και περίεργοι κοντοστέκονταν έξω από ένα μαγαζί από το οποίο ξεχείλιζαν αρώματα από τη Μέση Ανατολή.

Το εστιατόριο Σεϋχέλλες άνοιξε την κουζίνα του σε έναν πρόσφυγα που για μία ημέρα θα μπορούσε να μαγειρέψει φαγητά της πατρίδας του στους πελάτες. Συγκεκριμένα, ο Μπαρσάνκ Χατζ Γιουνές από τη Συρία, ωφελούμενος της οργάνωσης Solidarity Now, θα μαγείρευε στο εστιατόριο στο πλαίσιο του Refugees Food Festival.

O χαμογελαστός Μπαρσάνκ (Γιώργος Μουτάφης)

Ο κατάλογος του μαγαζιού έφτασε στα χέρια μας λίγο μετά τις οκτώ το βράδυ. Στο κανονικό μενού του εστιατορίου είχαν προστεθεί και τα φαγητά του Μπαρσάνκ: Ταμπουλέ, Μουτάμπαλ, Χούμους, κοτόπουλο στη σχάρα με μπαχαρικά και πλιγούρι, αρνί πικάντικο. Το τραπέζι γέμισε γρήγορα με πιάτα και πιατάκια ενώ τα παγωμένα ποτήρια μπύρα έσβηναν τις φωτιές που άναβαν τα μπαχαρικά από την Ανατολή. Μέσα στο εστιατόριο δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο σύρος μάγειρας φαινόταν από το παράθυρο, σκυμμένος πάνω από τηγάνια και κουτάλες, με ένα μόνιμο χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπο του. Ήταν άλλωστε η δική του ημέρα.

Η αφίσα του φεστιβάλ (Γιώργος Μουτάφης)

Λίγη ώρα αφού τα πιάτα στο τραπέζι μας είχαν αδειάσει, ο Μπαρσάνκ άφησε το βασίλειό του και ήρθε στο τραπέζι μας. Ρώτησε για τα φαγητά και μας ευχαρίστησε που βρεθήκαμε εκεί για να φάμε από τα χέρια του. Ο νεαρός, που έφτασε μόνος του στην χώρα μας και έχει βρει σπίτι σε δομή του Solidarity Now, θα μείνει εδώ κυνηγώντας το όνειρό του να γίνει μάγειρας. Και αν μη τι άλλο, τα άδεια πιάτα στα τραπέζια του εστιατορίου και τα χαμόγελα στα πρόσωπα των πελατών αποτελούσαν ένα πρώτο καλό εισιτήριο στις αποσκευές του.

Δύο από τα πιάτα του πρόσφυγα από την Συρία στις Σεϊχέλες (Reuters/Costas Baltas)