Δημοσιεύτηκε στο Έθνος

Ανοικτή συζήτηση πραγματοποιεί το Διοικητικό Συμβούλιο του SolidarityNow με θέμα: “Η Ευρώπη στον καθρέφτη: οι Γαλλικές Εκλογές και η “Διεθνής της Ακροδεξιάς”.

Πριν από την εκδήλωση, η οποία θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα, 27 Μαρτίου, στις 18.00 στο Ξενοδοχείο Τιτάνια (Πανεπιστημίου 52, Αθήνα), θα απονεμηθεί Βραβείο της Κοινωνίας των Πολιτών στον Amed Khan, ανθρωπιστή, ιδρυτή του Elpida Home.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο πλευρό των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται μακριά από τη χώρα τους, μόνες με τα παιδιά τους ή έχοντας στα σπλάχνα τους ένα μωρό, βρίσκεται το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων/ Blue Refugee Center που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη το SolidarityNow, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες των ευάλωτων πληθυσμών, που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας, μετά το κλείσιμο των συνόρων.
Σε έναν χώρο, στο κέντρο της πόλης, εκτός από μια πληθώρα υπηρεσιών που προσφέρονται στους πρόσφυγες, οι μητέρες έχουν τις δικές τους “γωνιές θηλασμού” και δημιουργικής απασχόλησης γι΄αυτές και τα παιδιά τους.
“Πρόκειται για ένα πρόγραμμα της UNICEF, που προάγει τη σχέση μητέρας και παιδιού, ενθαρρύνει τον μητρικό θηλασμό και δίνει κατευθύνσεις για υγιεινή διατροφή”, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη για τον χώρο μητέρας και παιδιού, Ζωή Τριανταφυλλίδου.
“Εξηγούμε στις νέες μητέρες”, συνεχίζει, “ότι κυρίως επειδή μετακινούνται, είναι προτιμότερο και πιο ασφαλές για τα μωρά τους, να θηλάζουν, κάτι που βέβαια πρέπει να κάνουν γενικότερα και όλες οι μητέρες”.

Δημοσιεύτηκε στο Νοτιοανατολικά

Περισσότερες από 25 οικογένειες προσφύγων από τη Συρία και το Ιράκ αναμένεται να εγκατασταθούν στο γνωστό και ως “κτίριο Σερμπενιάδη” που βρίσκεται στο 20ο χιλιόμετρο της λεωφόρου Λαυρίου, στην Παιανία.

Σύμφωνα με απολύτως ασφαλείς πληροφορίες του notioanatolika.gr, η εγκατάσταση των 4μελών – 6μελών οικογενειών θα ξεκινήσει την ερχόμενη εβδομάδα σε 27 συνολικά διαμερίσματα εμβαδού 40 – 60 τ.μ. το καθένα.

Στη συγκεκριμένη πολυκατοικία διαμένουν ήδη αρκετές οικογένειες Ελλήνων και αλλοδαπών οι οποίες συμφώνησαν ομόφωνα στην προοπτική αυτή, γεγονός που διευρύνει τους ορίζοντες της αλληλεγγύης στη χώρα μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας Παναγιώτης Σερμπενιάδης, ο οποίος τυγχάνει παράλληλα και πρόεδρος της Ένωσης Επαγγελματιών Εμπόρων και Βιοτεχνών Παιανίας και Γλυκών Νερών, θεωρεί ιδιαίτερα θετική εξέλιξη την εγκατάσταση των οικογενειών αυτών στο κτίριο εκφράζοντας την πεποίθηση, μεταξύ άλλων, ότι η παρουσία τους εκεί θα τονώσει και την εμπορική κίνηση της περιοχής.

Οι οικογένειες αυτές οι οποίες ενισχύονται οικονομικά από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ σε συνδυασμό με χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στοχεύουν στην ένταξή τους στην τοπική κοινωνία με ό,τι θετικό συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη.

Οι 27 περίπου οικογένειες εντάσσονται στο πρόγραμμα “Home for Hope” που υλοποιείται από την ΜΚΟ “SolidarityNow” από τον Απρίλιο 2016 προσφέροντας στέγη σε αιτούντες άσυλο και άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις μετεγκατάστασης σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα από ελληνικές οικογένειες.

Μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου 2016 το “SolidarityNow” είχε δημιουργήσει 720 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας για πρόσφυγες, 425 στην Αττική και 295 στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή.

Ο στόχος του προγράμματος, πέρα από την υπεράσπιση του βασικού ανθρώπινου δικαιώματος για στέγαση, είναι να δημιουργήσει δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ των κοινοτήτων υποδοχής και των προσφύγων, φέρνοντας κοντά τους ανθρώπους και αλλάζοντας τις αντιλήψεις τους σχετικά με την ανεκτικότητα και την αποδοχή του διαφορετικού.

Τα Προγράμματα Στέγασης και Φιλοξενίας υλοποιούνται με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ γα τους Πρόσφυγες (UNHCR) και τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τί είναι το “SolidarityNow”

Το “SolidarityNow” είναι μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 2013, με την υποστήριξη του “Open Society Foundations (OSF/OSIFE)”.

Αποτελείται από ένα δίκτυο ανθρώπων και οργανώσεων με κύριο στόχο της δράσης τους την παροχή βοήθειας και υποστήριξης σε όσους πλήττονται περισσότερο από την οικονομική ύφεση και την ανθρωπιστική κρίση.

Μέσα από τις πρωτοβουλίες τους και τις δωρεάν υπηρεσίες που προσφέρουν τόσο στους Έλληνες όσο και στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, επιδιώκουν να αποκαταστήσουν το όραμα μιας ισχυρής Ευρώπης που βασίζεται στην αξία της αλληλεγγύης.

Από το 2013 μέχρι σήμερα, το “SolidarityNow” έχει διαθέσει 14,4 εκατομμύρια ευρώ για να υποστηρίξει συνολικά 73 προγράμματα, από τα οποία τα 45 αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα, ενώ 10 εκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για να υλοποιηθούν 25 προγράμματα για την αντιμετώπιση της κρίσης που συνδέεται με τη μετανάστευση και το προσφυγικό.

To “SolidarityNow” έχει υποστηρίξει το έργο πάνω από 70 οργανώσεων και φορέων της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα, ενώ τα προγράμματα που υλοποιεί έχουν λάβει χρηματοδότηση από οργανισμούς όπως η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες (UNHCR), η Ευρωπαϊκή Ένωση, η UNICEF, η CARE International, τo ίδρυμα Radcliffe, το EEA Grants, η Νορβηγική Πρεσβεία στην Ελλάδα κτλ.

Δημοσιεύτηκε στον Έθνος

Σε μείωση των θέσεων του προγράμματος προσωρινής στέγασης προσφύγων μέσω συγκατοίκησης με πολίτες της Ελλάδας, προχωρά η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτές οι θέσεις φιλοξενίας θα ανέλθουν το 2017 στις 200. Σήμερα φιλοξενούνται 421 άτομα σε οικογένειες, ενώ το 2016 ο αριθμός των ανθρώπων που φιλοξενήθηκαν σε σπίτια στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μέσω συγκατοίκησης έφτασαν τους 594.

Το ποσοστό όσων διαμένουν σε διαμερίσματα μέσω αυτού του σχήματος (αφορά τους υποψήφιους για μετεγκατάσταση) είναι πάντως πολύ μικρό και κυμαίνεται μόλις στο 2,6% των 23.000 θέσεων που αφορούν στο συνολικό πρόγραμμα φιλοξενίας προσφύγων σε ξενοδοχεία και διαμερίσματα στη χώρα.

Πηγές της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ αναφέρουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι υπήρξαν πρακτικές δυσκολίες στην υλοποίηση του προγράμματος, κυρίως στο να ταιριάξει το προφίλ των φιλοξενούντων με τους φιλοξενούμενους. Για το ταίριασμα αυτό (matching) ακολουθείται μια μακρά διαδικασία, ώστε να διασφαλιστεί η μέγιστη συμβατότητα των δύο οικογενειών.

«Υπήρχαν άλλα σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκεια των συγκατοικήσεων;», τη ρωτάμε. «Τα προβλήματα που δημιουργούνταν δεν ήταν κάτι περισσότερο από τα προβλήματα μιας οποιασδήποτε συγκατοίκησης. Για παράδειγμα μπορεί να υπήρχαν θέματα καθαριότητας, αλλά αυτά λύνονταν με ένα συγκεκριμένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Δεν υπήρξαν δηλαδή προβλήματα δομικά ή κουλτούρας, γιατί οι ιδιοκτήτες ήταν συνειδητοποιημένοι», απαντά η κ. Χαμηλού.

Το πρόγραμμα της ΜΚΟ «Αλληλεγγύη- SolidarityNow» για τη φιλοξενία σε των υποψήφιων για μετεγκατάσταση σε οικογένειες και νοικοκυριά φέρει την ονομασία «Home for Hope». Ξεκίνησε να υλοποιείται τον Απρίλιο του 2016 και, σύμφωνα με τα στοιχεία της οργάνωσης, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2016 φιλοξένησε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη 720 ωφελούμενους. Συγκεκριμένα, διέμειναν 425 άτομα σε 35 διαμερίσματα στην Αθήνα και 295 σε 20 διαμερίσματα στη Θεσσαλονίκη. Οι πρόσφυγες φιλοξενήθηκαν σε σπίτια μαζί με τις οικογένειες των ντόπιων ή σε κενά διαμερίσματα που παραχώρησαν για το σκοπό αυτό οι ντόπιοι.

Η Δήμητρα Χαμηλού παρατηρεί ότι το πρόγραμμα «αν και είχε αρκετά ρίσκα, απέδωσε αρκετά καλά γιατί οι Έλληνες ανταποκρίθηκαν». Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει η συντονίστρια προγραμμάτων στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης, Φαίη Κουτζούκου, το ενδιαφέρον ήταν μεγαλύτερο στη Θεσσαλονίκη. «Θα λέγαμε ότι ήταν πιο ανεκτική η κοινωνία της Θεσσαλονίκης και στη συγκατοίκηση και στην παραχώρηση διαμερισμάτων, ενώ αντίθετα οι πολίτες της Αθήνας ήταν πιο διστακτικοί», εξηγεί.

Η Μαρία Πατσικού και ο σύζυγός της, συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί και οι δύο και γονείς τριών παιδιών ήταν μία από τις οικογένειες που φιλοξένησαν πρόσφυγες. Από τον Ιούνιο του 2016 και για τέσσερις μήνες άνοιξαν το σπίτι τους για τον Καρίμ και τα άλλα τέσσερα μέλη της οικογένειάς του, από τη Συρία. «Είμαστε μια οικογένεια, νιώθουμε πλέον ένα», εξομολογείται η κ. Πατσικού, ενώ ο Καρίμ εκφράζει την ευχή «όλο και περισσότεροι να ανοίξουν το σπίτι τους και να φιλοξενήσουν άλλους ανθρώπους».

Ωστόσο, σήμερα στο πρόγραμμα του «SolidarityNow» υπάρχει μόλις μία συγκατοίκηση στην Αθήνα και έξι συγκατοικήσεις στη Θεσσαλονίκη. Όπως εξηγεί η Φαίη Κουτζούκου, υπάρχει η ενημέρωση από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ότι θα συνεχιστεί το κομμάτι της παραχώρησης των άδειων διαμερισμάτων, αλλά όχι το κομμάτι της συγκατοίκησης. «Ωστόσο, εμείς θα θέλαμε να συνεχίσουμε και το κομμάτι των συγκατοικήσεων γιατί θεωρούμε ότι είναι πολύ σημαντικό και θα βοηθήσει στην ένταξη των ανθρώπων στην ελληνική κοινωνία», υπογραμμίζει.

Αντίθετα, αποφασισμένος να συνεχίσει το πρόγραμμα των συγκατοικήσεων είναι ο δήμος Θεσσαλονίκης. Σημειώνεται ότι ο δήμος Θεσσαλονίκης και η ΜΚΟ «Αλληλεγγύη-SolidarityNow» είναι κυρίως οι δύο φορείς που συνεργάζονται με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην υλοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος.

Όπως επισημαίνει η συντονίστρια του προγράμματος, Ελένη Δεληγιάννη, «η επιλογή της φιλοξενίας από οικογένειες συνδέεται με την πολιτική για τους πρόσφυγες που εκπονεί ο δήμος Θεσσαλονίκης. Είναι λοιπόν πολιτική απόφαση του δήμου, στο πλαίσιο της στρατηγικής του για το προσφυγικό ζήτημα, να κρατήσει αυτό το είδος φιλοξενίας, γιατί δημιουργεί πολύ καλή επαφή των προσφύγων με την τοπική κοινωνία και βοηθάει στην ενσωμάτωση των ανθρώπων, ώστε να έρθουν σε επαφή με τους ντόπιους και να υπάρξει ανταλλαγή της κουλτούρας, κάτι σαν μπόλιασμα».

Ωστόσο, και ο δήμος Θεσσαλονίκης θα προχωρήσει σε μείωση των θέσεων φιλοξενίας μέσω της συγκατοίκησης και ο λόγος είναι ότι στους συνεργαζόμενους δήμους Καλαμαριάς και Νεάπολης- Συκεών δεν υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την προσφορά διαμερισμάτων. Συγκεκριμένα, ο στόχος του δήμου για το 2016 ήταν η προσφορά 60 θέσεων φιλοξενίας. Καθώς οι θέσεις αυτές δεν καλύφθηκαν (δημιουργήθηκαν μόλις 17 θέσεις από τον Σεπτέμβριο 2016, οπότε ξεκίνησε, έως το τέλος του χρόνου), ο στόχος για το 2017 τροποποιείται και αφορά στην προσφορά 40 θέσεων στη Θεσσαλονίκη και τους όμορους δήμους.

Σύμφωνα με την επικεφαλής κοινωνικών επιστημόνων του προγράμματος, Φαίη Δουλγκέρη, οι θέσεις που θα χαθούν από το πρόγραμμα αυτό, θα μεταφερθούν στην εύρεση κενών διαμερισμάτων «γιατί οι πρόσφυγες από εδώ και πέρα μπορεί να χρειαστεί να μείνουν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και άρα θα θελήσουν το δικό τους χώρο».

Ήδη κατά το 2017 ο δήμος Θεσσαλονίκης δέχθηκε 26 αιτήσεις για φιλοξενούσες οικογένειες, από τις οποίες κάποιες ήταν από απομακρυσμένες περιοχές εκτός Θεσσαλονίκης και γι’ αυτό τον λόγο δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στο πρόγραμμα. Σήμερα τρεις οικογένειες φιλοξενούν δέκα άτομα και μέχρι το τέλος της εβδομάδας αναμένεται η δημιουργία τεσσάρων επιπλέον θέσεων σε άλλες δύο φιλοξενούσες οικογένειες. Οι οικογένειες αυτές βρίσκονται στους δήμους Θεσσαλονίκης, Θέρμης και Αμπελοκήπων. Ο μέσος όρος παραμονής των προσφύγων στις φιλοξενούσες οικογένειες είναι, όπως επισημαίνει η κ. Δουλγκέρη, στους τρεις με τέσσερις μήνες.

Σημειώνεται ότι οι οικογένειες που συγκατοικούν με πρόσφυγες λαμβάνουν συμβολική οικονομική ενίσχυση ανά μήνα, ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων που φιλοξενούν. Για παράδειγμα οι πολίτες που φιλοξενούν μια τετραμελή οικογένεια λαμβάνουν ποσό ενίσχυσης ύψους 300 ευρώ το μήνα για να καλύψουν βασικές καθημερινές δαπάνες. Αντίστοιχα, οι επισιτιστικές ανάγκες των προσφύγων καλύπτονται σε μηνιαία βάση με προπληρωμένες κάρτες. Στο πρόγραμμα δίνεται προτεραιότητα σε ευάλωτες ομάδες, όπως μονογονεϊκές οικογένειες.

Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr

Κρίσιμη χαρακτηρίζουν ανθρωπιστικές οργανώσεις, την αυριανή συνεδρίαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίνεται το αν η Τουρκία είναι “ασφαλής τρίτη χώρα” για τους πρόσφυγες.

Το ΣτΕ θα εκδικάσει αύριο τις υποθέσεις δύο προσφύγων, των οποίων οι αιτήσεις ασύλου κρίθηκαν απαράδεκτες, με το επιχείρημα ότι η Τουρκία είναι ασφαλής τρίτη χώρα. Επιπλέον, θα συζητηθούν οι αιτήσεις ακύρωσης της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών και του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, που αμφισβητούν τη συνταγματικότητα της σύνθεσης των νέων επιτροπών Προσφυγών, που συστάθηκαν τον Ιούνιο του 2016.

Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει “κρίσιμη” την αυριανή συνεδρίαση και αναφέρει για τον ένα από τους δύο πρόσφυγες, τον Σύρο Νούρι (το όνομα έχει αλλαχθεί) ότι παραμένει υπό αστυνομική κράτηση από τον Σεπτέμβριο του 2016 στο αστυνομικό τμήμα της Μυτιλήνης, “σε άθλιες συνθήκες”. Όπως σημειώνεται, “ανεξάρτητος κοινωνικός λειτουργός έχει διαγνώσει ότι ο Νούρι πάσχει από διαταραχή μετατραυματικού στρες εξαιτίας των αεροπορικών βομβαρδισμών στη Συρία και η ψυχική υγεία του επιδεινώνεται λόγω των συνθηκών κράτησης και της αβεβαιότητας για το μέλλον του”.

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σημειώνει ότι, αν και κανένας δεν έχει επιστρέψει μέχρι σήμερα αναγκαστικά στην Τουρκία, η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας “θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για ένα μεγάλο αριθμό επιστροφών αιτούντων άσυλο στην Τουρκία, χωρίς πρώτα να εξεταστούν τα αιτήματά τους επί της ουσίας”. Η απόφαση, συνεχίζει η οργάνωση, “θα είναι ένα κρίσιμο τεστ της βάσης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και των αμφίβολων ισχυρισμών της ΕΕ ότι η Τουρκία είναι σε θέση να προσφέρει αποτελεσματική προστασία στους πρόσφυγες”.

Ερευνητές της Διεθνούς Αμνηστίας και του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα παρακολουθήσουν την αυριανή ακροαματική διαδικασία.

“Διακυβεύεται όχι μόνο η διεθνής προστασία στην Ελλάδα, αλλά το κράτος δικαίου και η ίδια η δημοκρατία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη”, σχολιάζουν οι δέκα οργανώσεις που έχουν συστήσει την “Καμπάνια για την Πρόσβαση στο ‘Ασυλο” (Αίτημα, ‘Αρσις, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων, Κόσμος χωρίς Πολέμους και Βία, Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου “ΛΑΘΡΑ;”, PRAKSIS και Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων).

Ως προς τις Επιτροπές Προσφυγών, οι οργανώσεις αναφέρουν ότι η ακύρωση των προσβαλλόμενων πράξεων “είναι ζητούμενο κομβικής σημασίας, καθώς αφορούν καταστρατηγήσεις αρχών και κανόνων δικαίου αυξημένης τυπικής ισχύος, που άπτονται του πυρήνα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως είναι η αρχή της μη επαναπροώθησης, το δικαίωμα ακρόασης, το δικαίωμα σε αποτελεσματική προσφυγή και βέβαια το δικαίωμα στο άσυλο”.

Ένας χρόνος εφαρμογής της Συμφωνίας

Με αφορμή εξάλλου, την συμπλήρωση ενός χρόνου από την υπογραφή της Συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, μιας συμφωνίας που “υπονομεύει τα θεμέλια μιας Ευρώπης που εδράζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία του Ανθρώπου” η Διεθνής Ομοσπονδία Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και έξι ανθρωπιστικές οργανώσεις (Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Γιατροί του Κόσμου, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Αλληλεγγύη- SolidarityNow και Διεθνής Αμνηστία) θα δώσουν την επόμενη εβδομάδα συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα με στόχο να αναδείξουν τις συνέπειες της Συμφωνίας. Η συνέντευξη τύπου έχει οριστεί για τις 16 Μαρτίου, την ημέρα που με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επανενεργοποιείται ο Κανονισμός του Δουβλίνου, με αποτέλεσμα την επιστροφή αιτούντων άσυλο στην πρώτη χώρα εισόδου στην Ε.Ε.

Έκκληση προς τους Έλληνες βουλευτές από 13 οργανώσεις

Επίσης, 13 ανθρωπιστικές οργανώσεις απέστειλαν σήμερα κοινή επιστολή προς Έλληνες βουλευτές, με την οποία τους καλούν να μην ψηφίσουν τυχόν τροπολογίες που θα αφαιρούν δικλείδες ασφαλείας για τις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες και τους δικαιούχους οικογενειακής επανένωσης και “να απορρίψουν τυχόν νομοθετικές αλλαγές που θα επιδεινώσουν περαιτέρω την κατάσταση των ανθρώπων που αναζητούν ασφάλεια και μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη”.

“Οι Έλληνες βουλευτές καλούνται να υπερασπιστούν την προστασία που παρέχεται μέσω της ισχύουσας ελληνικής νομοθεσίας περί ασύλου, και να διασφαλίσουν πως οι ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες και οι εν δυνάμει δικαιούχοι οικογενειακής επανένωσης, βάσει του Κανονισμού του Δουβλίνου, εξαιρούνται από τις διαδικασίες εξέτασης του παραδεκτού, που αφορούν στην επιστροφή των ανθρώπων στην Τουρκία”, σημειώνουν.

Την επιστολή υπογράφουν οι οργανώσεις: ActionAid, Care, Δανέζικο Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων, International Rescue Committee, Jesuit Refugee Services, Νορβηγικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγε, Oxfam και Save the Children.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Υπάρχει ένα Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων όπου οι γυναίκες μπορούν να ξαναβρούν τη θηλυκότητά τους, να αισθανθούν και να εκφραστούν ελεύθερες… Και αν θέλουν, να μην ακολουθήσουν πιστά τους κώδικες της θρησκείας: το Blue Refugee Center της Θεσσαλονίκης

Βρισκόμαστε στο Blue Refugee Center, το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων που ίδρυσε πρόσφατα το SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη. Είναι 7 Μαρτίου, και οι εργαζόμενοι του κέντρου περιμένουν αρκετές πρόσφυγες γένους θηλυκού που θα περάσουν από εκεί προκειμένου να περιποιηθούν τον εαυτό τους, να βάψουν τα νύχια τους, να βγάλουν τη χιτζάμπ, να χτενίσουν τα μαλλιά τους και να κοιταχτούν κοκέτικα στον καθρέφτη. «Εδώ είναι το Women Safe Space. Επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε γυναίκες, ώστε αυτές να έχουν κάποιο χώρο στον οποίο να νιώθουν ελεύθερες, να μπορούν να εκφραστούν. Εδώ διασφαλίζεται η ιδιωτικότητά τους», λέει στο protagon η Σεσίλ Αμπί από το Λίβανο, συντονίστρια του Blue Refugee.

Ιδιωτικότητα! Το αυτονόητο για όλες εμάς, το να μπορείς να κλειστείς στο δωμάτιό σου και να μη σε ενοχλείς κανείς, είναι όνειρο για τις πρόσφυγες που ζουν στα καμπ. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο για να απομονωθούν, να γυρίσουν το κλειδί, να βγάλουν τη μαντίλα, να μείνουν με τις ώρες να κοιτάζονται στον καθρέφτη, να δοκιμάζουν ρούχα, να βάφονται. Το Women Safe Space έχει γίνει γι αυτές τις γυναίκες. Εκεί φτιάχνουν κοσμήματα, κάνουν beauté, χτενίζουν τα μαλλιά τους, μιλούν με τις φίλες τους ελεύθερα, δέχονται ψυχολογική και νομική υποστήριξη.

Πλέξιμο. Υπάρχει χρόνος…

Το Women Safe Space μαζί με το Baby Corner είναι ένα μόνο από τα πεδία υποστήριξης στο Blue Refugee. Το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων είναι ένας κόμβος πληροφόρησης και παροχής βοήθειας, η ύπαρξη του οποίου διαδίδεται στόμα με στόμα κι εξυπηρετεί 150-180 άτομα καθημερινά. Πρόσφυγες, μετανάστες και αιτούντες άσυλο μπορούν να λάβουν υποστήριξη σε μια σειρά αναγκών τους: νομική συμβουλευτική, υπηρεσίες υγείας και ψυχική υποστήριξη, εκπαιδευτικές δραστηριότητες, φροντίδα μητέρας και παιδιού, ψυχαγωγία, γενική πληροφόρηση και μεταφραστικές υπηρεσίες. Πολύ σημαντικό είναι το κομμάτι της προετοιμασίας για την νέα ζωή τους. «Τους βοηθάμε να ετοιμάσουν το βιογραφικό τους, τους δίνουμε συμβουλές για τις συνεντεύξεις για ανεύρεση εργασίας. Επίσης, εργαζόμαστε σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα εκμάθησης υπολογιστών με πιστοποίηση. Τους δίνουμε θάρρος, τους κάνουμε να σταματούν να σκέφτονται σαν θύματα», μας λέει η Σεσίλ.

Μια από τις γυναίκες που εμψυχώνουν και ενθαρρύνουν άλλες γυναίκες στο Blue Refugee είναι η Νάντονα από τη Συρία. Βρίσκεται στην Ελλάδα εδώ κι ένα χρόνο. Έφτασε έχοντας περπατήσει από τη Συρία μέχρι την Κωνσταντινούπολη όπου έμεινε 8 μήνες. Μετά πέρασε στη Λέσβο και κατέληξε στο Χέρσο Κιλκίς. Με το σύζυγό της είχαν ζήσει μαζί μόλις 6 μήνες, όταν χωρίστηκαν κι εκείνος πήγε στο Βέλγιο. Στην Ελλάδα, η Νάντονα αποφάσισε να μην πάει στο Βέλγιο και να χωρίσει. Η διαδικασία διαζυγίου απαιτεί τη μετάβασή της στην πρεσβεία της Συρίας στη Σόφια, καθώς η πρεσβεία στην Αθήνα έχει κλείσει κι η εξυπηρέτηση των πολιτών γίνεται από τη Σόφια. Προς το παρόν η Νάντονα δεν μπορεί να ταξιδέψει, διότι δεν έχει διαβατήριο, οπότε δεν μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση του διαζυγίου της. Νέα, μοντέρνα ντυμένη, πολύ όμορφη και περιποιημένη, συγκατοικεί με μια φίλη της στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και δε θυμίζει σε τίποτα τη φοβισμένη και ντροπαλή γυναίκα με τη μαντίλα που έφτασε στην Ελλάδα. «Τώρα είμαι ελεύθερη και δυνατή», λέει χαμογελώντας.

Το Κέντρο απευθύνεται σε ανθρώπους που ζουν στους καταυλισμούς, στο δρόμο, σε επισφαλείς συνθήκες και σε ανθρώπους που ανήκουν σε ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες, όπως οι LBGT ή τα ασυνόδευτα ανήλικα. «Στόχος είναι η προώθηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής, η ενίσχυση της αυτοδυναμίας και η ανάπτυξη του αισθήματος ασφάλειας για τους ωφελούμενους του Κέντρου. Καλύπτουμε την ανάγκη των ανθρώπων διαφορετικών πολιτισμικών καταβολών για έναν κοινό χώρο συνύπαρξης και κοινωνικής συνεύρεσης», τονίζει η Ιωάννα Φουρκιώτου, επικεφαλής προγραμμάτων SolidarityNow στη βόρεια Ελλάδα. «Επίσης, μια από τις ανάγκες που δεν είναι άμεσα ορατή: αυτή για έγκαιρη και έγκυρη πληροφόρηση των προσφύγων και μεταναστών. Διαθέτουμε help line και front desk για κάθε πληροφορία που χρειάζονται».

Μια οικογένεια προσφύγων από την Τουρκία μας χαμογελά, ενώ κάνει μάθημα αγγλικών. Βρίσκονται στην Ελλάδα εδώ και 4 μήνες. Στο Κέντρο παρέχονται, επίσης, μαθήματα ελληνικών και γερμανικών, ενώ οι απορίες είναι διαφόρων ειδών: «πώς είναι η Νορβηγία; Κάνει κρύο στη Γαλλία; Τι μπορώ να κάνω στη Φινλανδία;» Πολλοί πρόσφυγες αποφάσισαν να μείνουν στη Θεσσαλονίκη και ήδη αρχίζουν να αναζητούν δουλειά. «Σεβασμός. Αυτή είναι η επιδίωξή μας, ο πρόσφυγας να απολαμβάνει το σεβασμό που του αξίζει», καταλήγει η Ιωάννα Φουρκιώτου.

Τηλεφωνική Γραμμή Υποστήριξης: 2310 555 266

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην πατρίδα τους, την Τυνησία, ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός θεωρείται έγκλημα που τιμωρείται με φυλάκιση, εξευτελισμό ή ακόμα και βασανιστήρια. Δύο νέα παιδιά, η Μάγια και ο Μπαντίς, αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τη χώρα τους και να πάρουν τον μακρύ δρόμο της προσφυγιάς μέχρι την Ευρώπη, αναζητώντας το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.

Η Μάγια είναι ένα φωτεινό 17χρονο κορίτσι με αγάπη για τη μουσική, το θέατρο και τις μιμήσεις. Ανεβαίνει στη σκηνή και ενσαρκώνει προσωπικότητες, όπως η Μπιγιονσέ, η Γουίτνεϊ Χιούστον και η Κριστίνα Αγκιλέρα. Τίποτα πάνω της δεν μαρτυρά τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα. Ως τρανσέξουαλ στην Τυνησία – «δεν υπήρχαν άλλοι τρανσέξουαλ που να κυκλοφορούν στους δρόμους, όμως εγώ δεν είχα πρόβλημα να δείξω την ταυτότητά μου» λέει- συνελήφθη και φυλακίστηκε για δυόμιση μήνες.

«Μου έβαλαν χειροπέδες και μου είπαν ότι είμαι γκέι και πρέπει να πάω φυλακή. Αυτό ήταν το έγκλημά μου» περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ήρθε αντιμέτωπη ακόμα και με τον ίδιο τον πατέρα της, ο οποίος μόλις ενημερώθηκε από την αστυνομία για τον λόγο της σύλληψής της, ζήτησε να την κρατήσουν στη φυλακή.

Μετά την αποφυλάκισή της, η Μάγια αποφασίζει να φύγει για την Τουρκία ελπίζοντας ότι εκεί θα συναντήσει μια πιο ανεκτική κοινωνία. «Τους πρώτους μήνες δούλεψα σε μπαρ και είχα μια καλή ζωή. Όμως, συνειδητοποίησα ότι και εκεί ήταν ομοφοβικοί. Πριν από τέσσερις μήνες στην Τουρκία κάποιοι σκότωσαν μια τρανσέξουαλ μέσα στο σπίτι της. Ήταν φίλη μου».

Πριν από ενάμιση μήνα η Μάγια αφήνει την Τουρκία και περνάει τα θαλάσσια σύνορα για να φτάσει στην Ελλάδα, ελπίζοντας ότι τελικά θα καταφέρει να ζήσει στη Γαλλία ή τη Γερμανία, όπως ονειρεύεται. Πηγαίνει στη Λέσβο και μία εβδομάδα αργότερα στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι σήμερα περιμένοντας απάντηση στο αίτημά της για μετεγκατάσταση.

Συνοδοιπόρος στο ταξίδι της είναι ο φίλος και συμπατριώτης της, Μπαντίς. «Στην Τυνησία ήμουν πάντα αόρατος, έκρυβα το ότι είμαι ομοφυλόφιλος» μας λέει και εξηγεί: «Εκεί, μας θεωρούν εγκληματίες και αν μας πιάσουν, πηγαίνουμε φυλακή από έξι μήνες έως δύο χρόνια. Στη φυλακή υπάρχει ξεχωριστό δωμάτιο για γκέι αλλά κάποιες φορές σε βάζουν στη φυλακή μαζί με άλλους με αποτέλεσμα να υπάρχουν φαινόμενα βιασμών. Ακόμα και αν αρνηθείς ότι είσαι γκέι, σε εξετάζει γιατρός για να το διαπιστώσει».

«Αισθάνομαι σαν να κάνω κάτι λάθος» εξομολογείται ο Μπαντίς. «Όταν ο πατέρας μου έμαθε για μένα, είπε στα ξαδέλφια μου πως αν γυρίσω στο χωριό μου θα με σκοτώσει. Από τότε δεν ξαναεπικοινώνησα μαζί του. Έχω να μιλήσω με τον πατέρα μου τρία με τέσσερα χρόνια».

Ελπίζοντας ότι στην Τουρκία θα βρει μια καλύτερη ζωή, μαζεύει τα πράγματά του και φεύγει από την Τυνησία μαζί με τη Μάγια. Εκεί όμως λόγω της ομοφυλοφιλίας του δέχεται επίθεση με μαχαίρι, γεγονός που τον κάνει να φύγει για την Ελλάδα. Ακόμα όμως και τις ημέρες παραμονής του στη Λέσβο, το αίσθημα του φόβου ήταν παρόν. «Υπήρχαν πολλοί Άραβες που μας χλεύαζαν. Άκουσα απειλές ότι πρέπει να πεθάνω. Πήρα ηρεμιστικά για να αντέξω» θυμάται. Πολύ σύντομα και ο Μπαντίς μεταφέρθηκε στην Αθήνα.

Η Μάγια και ο Μπαντίς είναι δύο από τους ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά, Τρανσεξουαλικά, Κουήρ, Ίντερσεξ άτομα) αιτούντες άσυλο που φιλοξενούνται σε διαμερίσματα στην Αθήνα, στο πλαίσιο προγράμματος που υλοποιεί η ΜΚΟ «Αλληλεγγύη- SolidarityNow» με τίτλο «Safe Refugee/ Ασφαλής Πρόσφυγας». Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Μεταξύ των ωφελούμενων του προγράμματος είναι και ο Μπαρσένκ από τη Συρία.
«Έφυγα από τη χώρα μου λόγω του πολέμου και γιατί οι γονείς μου δεν ήξεραν ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Αισθανόμουν σαν να είμαι φυλακισμένος στη χώρα μου. Ακόμα και αν σου πει κάποιος ότι είναι γκέι δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Κάποιοι ομοφυλόφιλοι σκότωσαν έναν φίλο μου για να μην μαθευτεί ότι είχαν επαφή μαζί του» περιγράφει.
Από τα τέλη του 2016 έως σήμερα, η οργάνωση «Αλληλεγγύη- SolidarityNow» έχει προσφέρει στέγη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη σε 20 ΛΟΑΤΚΙ πρόσφυγες, κυρίως από τη Συρία, το Ιράκ και τη βόρεια Αφρική. Στους πρόσφυγες παρέχεται επιπλέον ψυχοκοινωνική υποστήριξη για την αντιμετώπιση και την επίλυση ζητημάτων που τους απασχολούν, όπως το τραύμα, η βία, η κακοποίηση και ο αποκλεισμός. Επίσης, υπάρχει δίκτυο παραπομπών για ιατρική βοήθεια και νομική συμβουλευτική, ενώ οργανώνονται γι’ αυτούς ειδικά τμήματα εκμάθησης της ελληνικής, αγγλικής και γαλλικής γλώσσας, ώστε να μην αναγκάζονται να έρθουν σε επαφή με τους συμπατριώτες τους. Για όσους πρόσφυγες μείνουν τελικά στην Ελλάδα θα υπάρξει και εργασιακή συμβουλευτική υποστήριξη.
Όπως περιγράφει η συντονίστρια του προγράμματος, Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, «το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν διπλό στίγμα: είναι και πρόσφυγες και ΛΟΑΤΚΙ. Οπότε έχει μεγάλη σημασία η προστασία τους».
Ο μέσος όρος ηλικίας των προσφύγων που φιλοξενούνται στα διαμερίσματα είναι 19 με 25 ετών. Ανά διαμέρισμα μένουν από τρία έως επτά άτομα, τα οποία παραπέμπονται στην «Αλληλεγγύη- SolidarityNow» από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, από άλλες οργανώσεις ή έπειτα από πρόταση των ίδιων των ωφελούμενων.
Κάποιοι έχουν πάρει άσυλο στην Ελλάδα, ορισμένοι περιμένουν να εξεταστεί το αίτημά τους εδώ και άλλοι έχουν ζητήσει μετεγκατάσταση σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Το πρόβλημα της στέγασης είναι, σύμφωνα με τη Μαρίνα Γαλανού, πρόεδρο του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, ένα από τα κύρια ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι ΛΟΑΤΚΙ πρόσφυγες στην Ελλάδα. Επίσης, ένα μεγάλο πρόβλημα, εξηγεί η κ. Γαλανού, ιδιαίτερα για τους τρανσέξουαλ, «είναι όταν βρίσκονται σε κέντρα κράτησης, όπου δεν κρατούνται σύμφωνα με την ταυτότητα φύλου τους, αλλά σύμφωνα με το φύλο που καταγράφηκαν κατά τη γέννησή τους». Περιγράφει μάλιστα περιστατικό τρανσέξουαλ γυναίκας που κρατήθηκε στη Χίο και την έβαλαν να μείνει μαζί με άντρες «όπου υπέστη σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κινδύνευσε να τη βιάσουν άλλοι πρόσφυγες».
Κατά την εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους, οι ΛΟΑΤΚΙ έρχονται κάποιες φορές αντιμέτωποι με «ανεκπαίδευτο προσωπικό», επισημαίνει η κ. Γαλανού. «Σε αρκετές περιπτώσεις δεν γνωρίζουν την έννοια της ταυτότητας φύλου. Σε άλλες περιπτώσεις απευθύνονται για παράδειγμα σε ένα τρανς πρόσωπο στο λάθος γένος και με λάθος αντωνυμίες, ενώ σε άλλες οι ερωτήσεις που γίνονται κατά τη συνέντευξη είναι προβληματικές».