EURO2DAY.GR: Δυσθεώρητα εμπόδια εργασίας όσων ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους


Σε αγροτικές εργασίες, εργοστάσια και χώρους εστίασης αναζητούν κυρίως απασχόληση πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα και διαμένουν σε δομές φιλοξενίας.

«Πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι δεν εμπίπτουν στο καθεστώς για οικογενειακή επανένωση ή μετεγκατάσταση, έχουν καταθέσει αίτηση για χορήγηση ασύλου στην Ελλάδα και έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία καταγραφής τους», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η εργασιακή σύμβουλος της οργάνωσης «Solidarity Now», Μαίρη Ασβεστά, με αφορμή τη συμμετοχή της σε εκδήλωση με θέμα «Μεταναστευτική Πολιτική και Κοινωνική Ένταξη των Νέων και των Προσφύγων», που διοργανώνεται το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό BUSINESS MENTALITY και το Ίδρυμα Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης (Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ.).

Σύμφωνα με την ίδια, στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων (Blue Refugee Center), που λειτουργεί εδώ και έναν χρόνο στη Θεσσαλονίκη, έχουν προσέλθει αναζητώντας πληροφορίες και συμβουλευτική για εξεύρεση εργασίας περίπου 300 πρόσφυγες, από 20-22 εθνικότητες, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου και ηλικιών, άνδρες στην πλειονότητά τους.

«Οι περισσότεροι μένουν σε camps και αναζητούν εργασία είτε στο αντικείμενο σπουδών τους -όσοι έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση- είτε ως χειρώνακτες. Εμείς κάνουμε ατομικές συναντήσεις και διάγνωση των αναγκών τους, συντάσσουμε το βιογραφικό τους και στη συνέχεια τους καθοδηγούμε στην εύρεση εργασίας με πληροφορίες για διάφορες θέσεις» αναφέρει η η εργασιακή σύμβουλος.

Ωστόσο, τα προβλήματα που συναντούν οι πρόσφυγες στην αναζήτηση εργασίας είναι πολλά, όπως η γλώσσα (δεν γνωρίζουν ελληνικά) και η μη αναγνώριση των σπουδών τους.

«Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι δεν μπορούν να βγάλουν κάρτα ανεργίας, γιατί τους ζητείται να έχουν στο όνομά τους έναν λογαριασμό κοινής ωφέλειας από τον χώρο, όπου διαμένουν. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό, αφού ακόμα κι αν μένουν σε διαμερίσματα που ενοικιάζονται από οργανώσεις, οι λογαριασμοί εκδίδονται στο όνομα της εκάστοτε οργάνωσης» διευκρινίζει η κ. Ασβεστά.

LIFO.GR: Σχεδόν ένας στους δύο Σύρους πρόσφυγες στην Ελλάδα διέκοψε τις σπουδές του λόγω του πολέμου στη χώρα του


Το 46% των νέων Σύρων προσφύγων που βρίσκονται στην Ελλάδα αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας του πολέμου και το 70% δεν έχει μαζί του καμία πιστοποίηση που να αποδεικνύει το επίπεδο σπουδών τους, όπως δείχνει έρευνα της οργάνωσης SolidarityNow σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης.   Την ίδια ώρα, το 67% των ερωτηθέντων θωρεί ότι η γλώσσα αποτελεί το βασικό εμπόδιο πρόσβασής τους στην αγορά εργασίας και το 61% εξαρτάται από την οικονομική βοήθεια που παρέχουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις.   Το 55% πληρώνει το ενοίκιο του σπιτιού με ιδίους πόρους, ενώ μόλις το 1% έχει εισόδημα από εργασία. Επιπλέον, το 53% δηλώνει άνεργοι, ενώ αντίστοιχα μόλις το 6% δήλωνε άνεργο στη χώρα καταγωγής τους. Οι δημοφιλέστεροι τομείς απασχόλησης είναι ο τουρισμός, η εστίαση, ο κατασκευαστικός και ο αγροτικός τομέας.   Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο του προγράμματος με τίτλο «Χτίζοντας το μέλλον: προσδοκίες των νέων Σύρων προσφύγων και ανταπόκριση του πληθυσμού τριών χωρών υποδοχής- Ελλάδα, Λίβανος, Ηνωμένο Βασίλειο», που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης. Στην Ελλάδα την έρευνα διεξήγαγε το SolidarityNow από τον Μάιο έως τον Ιούλιο 2017 σε 500 πρόσφυγες, ηλικίας 18-32 ετών. Το 34% των ερωτηθέντων ήταν γυναίκες και το 66% άνδρες. Οι πρόσφυγες διέμεναν στις δομές στέγασης της οργάνωσης, σε δομές άλλων οργανώσεων, σε επίσημους και ανεπίσημους καταυλισμούς και καταλήψεις στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Κεντρική Μακεδονία, τα Ιωάννινα, την Εύβοια και την Τήλο. Το 22% των ερωτηθέντων είναι απόφοιτοι Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το 32% απόφοιτοι γυμνασίου, το 19% απόφοιτοι λυκείου και το 15% πτυχιούχοι πανεπιστημίου.   Η οργάνωση υπογραμμίζει ότι τα συμπεράσματα καθιστούν επιτακτική την ανάγκη επιτάχυνσης της διαδικασίας ένταξης των προσφύγων στην κοινωνία τόσο για την οικονομική ανεξαρτησία και την ενσωμάτωσή τους, όσο και για την αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου για τη γενικότερη κοινωνική ανάπτυξη.

Δειτε κι εδώ

ΕΡΤ3: KΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΙ ΑΠΛΑ


Την ΕΡΤ3 επισκέφθηκε στις 20 Οκτώβρη το SolidarityNow και συγκεκριμένα την πρωινή εκπομπή «Καθημερινά και Απλά» με παρουσιαστές τους Έλσα Ποιμενίδου και Χάρης Αρβανιτίδης. Αφορμή στάθηκαν οι εκπαιδευτικές περιηγήσεις στην πόλη που οργανώνει κάθε Παρασκευή το Blue Refugee Center του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, με στόχο να εξοικειώνονται οι ωφελούμενοι των προγραμμάτων της οργάνωσης με την πόλη στην οποία ζουν.
Δείτε το απόσπασμα από τη 1:44′

Δείτε εδώ

ΤΟ ΒΗΜΑ: Πρόσφυγες παίρνουν μέρος στον Ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης


Μέλη του SolidarityNow Refugee Team συμμετέχουνσε έναν αγώνα αλληλεγγύης
«Μπαμπά μου, θα τρέξω για να έρθω κοντά σου». Αυτό θα σκέφτεται η 13χρονη Slava, τρέχοντας αύριο, Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017, στον 6ο Διεθνή Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης. Η προσφυγοπούλα από τη Συρία, που πηγαίνει 6η Δημοτικού και μιλάει ήδη τρεις γλώσσες, ελληνικά, αγγλικά και αραβικά, συμμετέχει στη SolidarityNow Refugee Team που θα στείλει, με τη συμμετοχή της στον αγώνα, το μήνυμα της συνύπαρξης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της συμμετοχής και της ισότητας.
«Μου αρέσει πολύ να τρέχω. Στον αγώνα όμως αυτόν συμμετέχω επειδή θα είμαι μαζί με τους φίλους μου. Πέρα από αυτό, θέλω να έχω αναμνήσεις από τη ζωή μου στην Ελλάδα. Οταν θα τρέχω θα σκέφτομαι τον μπαμπά μου» λέει η Slava. Ο πατριάρχης της οικογένειας βρίσκεται στην Αυστρία και εκείνη με τη μητέρα της, Bediya Seyid, περιμένουν την επανένωσή τους.
Η 35χρονη Bediya θα λάβει επίσης μέρος στη διοργάνωση, μετά από προτροπή των τεσσάρων παιδιών της. «Δεν θα τρέξω, απλά θα περπατήσω. Η κόρη μου η Slava θα τρέξει. Συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα επειδή τα παιδιά μου το ήθελαν, αλλά κι εγώ ήθελα να κάνω κάτι όμορφο μαζί τους. Ενας ακόμα λόγος είναι ότι, επειδή πέρασα καλά στην Ελλάδα, θέλω να έχω αναμνήσεις από τη χώρα και τους ανθρώπους εδώ. Οταν θα είμαι στην Αυστρία, θα κουβαλάω μέσα μου αυτές τις αναμνήσεις» σημειώνει η Bediya.
Μετά την περσινή 1η Ομάδα Προσφύγων στον Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών, περισσότεροι από 20 πρόσφυγες και μετανάστες, ωφελούμενοι των προγραμμάτων Στέγασης και Φιλοξενίας του SolidarityNow και του Blue Refugee Center (BRC), θα λάβουν μέρος στη διοργάνωση της Θεσσαλονίκης. Μαζί με τους εργαζομένους της Οργάνωσης, θα τρέξουν με καρδιά και αλληλεγγύη για έναν φίλο, για έναν γονιό, για έναν συγγενή, αλλά και για τους Ελληνες και την Ελλάδα που τους υποδέχθηκαν και τους καλωσόρισαν.
«Οταν θα τρέχω, θα σκέφτομαι τον άνδρα μου»
Η κουρδικής καταγωγής από τη Συρία Shreen Hakan, 40 ετών, μητέρα δύο παιδιών, διαμένει στην Ελλάδα περιμένοντας την επανένωση με την οικογένειά της. Είναι μια δυναμική και ζωντανή γυναίκα με μεγάλη δίψα για γνώση. «Οταν θα τρέχω, θα σκέφτομαι τον άνδρα μου, ο οποίος βρίσκεται στη Γερμανία. Εχω να τον δω εδώ και τρία χρόνια. Αυτό το Σάββατο θα τρέξω επειδή θέλω να του στείλω ένα ιδιαίτερο μήνυμα. Το μήνυμά μου είναι ότι “είμαι εδώ και θα έρθω σύντομα να σε συναντήσω”» λέει η Shreen, η οποία παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών στο Blue Refugee Center του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη.
Το SolidarityNow Refugee Team αποτελείται από 13 Σύρους, 8 Αφγανούς, 1 Λιβανέζο και 6 εργαζομένους του SolidarityNow (3 Ελληνες, 1 Σύρο και 1 Αφγανό). Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της πολυπολιτισμικής ομάδας είναι ότι οι περισσότεροι δρομείς είναι έφηβοι και γυναίκες, 22 γυναίκες και 6 άνδρες. Τρεις γυναίκες είναι μητέρες από τη Συρία, οι οποίες θα τρέξουν μαζί με τα παιδιά τους.
Κάποιοι από τους συμμετέχοντες φιλοξενούνται προσωρινά στις δομές στέγασης του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη.
Είναι αιτούντες άσυλο και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετεγκατασταθούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή ή θα επανενωθούν με τις οικογένειές τους.
Το αλληλεγγύη-SolidarityNow ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 2013 με πρωτοβουλία του Open Society Foundations, με κύριο σκοπό να βοηθήσει τους πληθυσμούς που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση. Συνεργάζεται με πάνω από 70 οργανώσεις και υποστηρίζει οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και δημόσιους φορείς που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα για να υλοποιήσουν προγράμματα. Λειτουργεί δύο Κέντρα Αλληλεγγύης, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου μπορούν να απευθύνονται ευπαθείς ομάδες πληθυσμού για να λάβουν δωρεάν υπηρεσίες ιατρικές, νομικές κ.ά.
Στους στρατηγικούς συνεργάτες του οργανισμού περιλαμβάνονται οι UNHCR, UNICEF, EEA Grants, Πρεσβεία της Νορβηγίας στην Ελλάδα κ.ά. Μέχρι σήμερα έχει διαθέσει το ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ σε έργα που αφορούν την αντιμετώπιση της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα.

parallaxi.gr: Πέντε χιλιόμετρα αλληλεγγύης θα διανύσει ομάδα προσφύγων στη Θεσσαλονίκη


Πέντε χιλιόμετρα …αλληλεγγύης θα διανύσει μια ομάδα προσφύγων, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει στον Δρόμο Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος, που θα πραγματοποιηθεί το προσεχές Σάββατο 14 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη.

“Αποφάσισα να συμμετάσχω στη διοργάνωση, μαζί με τα τρία παιδιά μου, για να δείξω ότι υποστηρίζω τους Ελληνες, θέλω να προσαρμοστώ στην ελληνική πραγματικότητα και φυσικά, να γίνω αποδεκτή” λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η 39χρονη Μανάρ Αΐντ, μέλος της 28μελούς ομάδας της οργάνωσης “Solidarity Now”, που θα τρέξει στη διοργάνωση. Μάλιστα, η 39χρονη Σύρια, η οποία έχει πάρει προσωρινή παραμονή για 3 χρόνια στην Ελλάδα, εκφράζει την επιθυμία της να μείνει μόνιμα στην Ελλάδα, τη χώρα που την έχει ήδη “αγκαλιάσει”. Μάλιστα, τα παιδιά της (9, 13 και 15 χρόνων) πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία και τον περίπου ενάμιση χρόνο που έχουν έρθει στην χώρα μας από τη Συρία, έχουν μάθει αρκετά καλά και τη γλώσσα! “Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω και να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μου” τονίζει η Μανάρ Αΐντ, η οποία εργάζεται ως διερμηνέας στη μη κυβερνητική οργάνωση. Το “Solidarity Now”, μέσω του “Blue Refugee Center”, που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη και με πρωτοβουλία των μελών του, Λάζαρου Πούλιου και Φλώρας Σαρακατσιάνου, δημιούργησε την “ομάδα τρεξίματος” από ωφελούμενους αλλά και εργαζόμενους του Κέντρου. “Είναι η πρώτη φορά που αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε σε τέτοια διοργάνωση. Η ομάδα μας, λοιπόν, απαρτίζεται από 22 γυναίκες και 6 άντρες, εκ των οποίων οι 17 είναι ανήλικοι και προέρχονται από Συρία και Αφγανιστάν” εξηγεί ο κ. Πούλιος. “Ηθελαν πολύ να συμμετάσχουν στο Δρόμο Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης. Αλλωστε, είναι κυρίως έφηβοι, οι οποίοι κινούνται πολύ μέσα στην πόλη και θέλουν να αισθανθούν ‘κομμάτι’ της τρέχοντας μαζί με Ελληνες” λέει, από την πλευρά της, η κ. Σαρακατσιάνου, προσθέτοντας μάλιστα ότι στον αγώνα συμμετέχει με αξιώσεις και μια 16χρονη αθλήτρια από το Αφγανιστάν, η οποία μπορεί να κάνει και καλό χρόνο. Η εκκίνηση θα γίνει στις 21:15, με αφετηρία το Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης και η διαδρομή των 5.000 μέτρων θα ακολουθήσει τις οδούς: Λεωφ. Βασ. Γεωργίου, Ανδρονίκου, Τσιμισκή, Πολυτεχνείου, Καρατάσου, Λεωφ. Κουντουριώτου, Λεωφ. Νίκης, όπου οι συμμετέχοντες θα τερματίσουν μπροστά στον Λευκό Πύργο.

Πρωταθλητής του Μουάι Τάι (Muay Thai) τρέχει στο Δρόμο Υγείας

Ο Μο Μαγκάμι (Mo Maghami) είναι αθλητής του Μουάι Τάι με σημαντικές διακρίσεις. Ηρθε πριν από 13 χρόνια στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάζεται ως διερμηνέας στο “Solidarity Now” και έχει ανοίξει και το δικό του γυμναστήριο. “Ο αθλητισμός δεν έχει σύνορα γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να τρέξω μαζί με τους Ελληνες στον αγώνα και να δείξω πόσο σημαντική είναι η άθληση” λέει ο 34χρονος αθλητής, ο οποίος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που έγινε το 2004 στην Κέρκυρα, με τη συμμετοχή 72 χωρών, κατέκτησε την τρίτη θέση. “Η Ελλάδα βέβαια”, συμπληρώνει, “τώρα γνωρίζει το άθλημα και είναι ενδεικτικό ότι εγώ αναγκάστηκα επί 3 χρόνια να κάνω δωρεάν μαθήματα για να βοηθήσω στη διάδοσή του” λέει. Σημειώνεται ότι το Μουάι Τάι είναι πολύ διαδεδομένο στις ασιατικές χώρες και ο Μο Μαγκάμι ξεκίνησε τις προπονήσεις από την ηλικία των 8 ετών. Μιλώντας άπταιστα ελληνικά και δουλεύοντας ως διερμηνέας στην οργάνωση, ο 34χρονος αθλητής ήρθε πολλές φορές σε επαφή με ομοεθνείς του, οι οποίοι τον ρωτούσαν εναγωνίως πώς κατάφερε να φτιάξει τη ζωή του σε μια άλλη χώρα. “Αυτό που τους λέω είναι ότι πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι όταν φεύγουν από το σπίτι τους, πρέπει να χτίσουν ένα άλλο σπίτι αλλού. Παντού είναι δύσκολα, και στην Ελλάδα, όμως, όλοι πρέπει να παλεύουμε” καταλήγει.

Δείτε εδώ το άρθρο

RED PEPPER: Waiting for the future to begin: refugees’ everyday lives in Greece


Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της εθελόντριας του SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη, Karolina Partyga, σχετικά με την εμπειρία που έζησε προσφέροντας τις υπηρεσίες της στα προγράμματα που αφορούν στους ωφελούμενους της οργάνωσης.


Waiting for the future to begin: refugees’ everyday lives in Greece

Solidarity volunteer Karolina Partyga on what she has learned from refugees in Thessaloniki

September 26, 2017

Food and drink can help communication across language barriers. Photo: Solidarity Now

Two years after the world made a photo of a dead toddler into the image of mass forced migration, refugees are no longer front page news in Europe. If we want the next image to be a different one, we need to fill the insides of the newspapers with stories of our shared everyday life that bring us closer to one another. Great injustice and suffering is being inflicted every day – but the complexity of the refugee experience requires everyday stories be told as well.

As a volunteer at Solidarity Now in Thessaloniki, Greece, I am not confronted with stereotypical images of suffering. There are profound moments, when people share their extraordinary stories with me – a 14-year-old who says she always wanted to be a jet pilot, but now doesn’t really have a home to defend; a man who mentions it took him two years and eight months to get to Europe (during a Greek class on basic means of transport); a teenage girl who has just found out she will see her father after three years apart; a woman who lived in a prison with her husband and their baby boy.

Pretty much everyone can tell you something that will break your heart, and I am reminded that I’m surrounded by people whose lives have been turned upside-down. But, far more often, we talk about our everyday lives – housework, books and music, the impossible heat, and, of course, food.

Space for solidarity

Usually, I work in the Blue Refugee Centre, a space run by Solidarity Now in central Thessaloniki. There, we offer a variety of services – psychosocial support, language lessons, employment help – and create opportunities for refugees to socialise, to exchange experiences and tips on life in Greece, and to find out about the diverse programmes available to them.

There isn’t a single profile of a typical person who comes to the centre. We support people of very different ethnicities, socioeconomic backgrounds, levels of education and sexual orientations. Here you can meet a lawyer fleeing political repression, a man who worked in a family import-export business until the road they used for transport was blown up, a housewife who was famous in her village for her baba-ganoush, and a pre-school teacher who topped up her income working as a tailor. Those identities are again complicated by their experiences since leaving their homes, and the situation they encounter in Greece.

Some people commute to the centre from nearby camps (eg. from Davata – you can see a map with camps in Greece ), some stay in housing units managed by one of the many NGOs, some have already found homes in the city. But even some camps feel worlds apart. The infamous Softex camp, run by the Greek army, was meant to gather those considered ‘troublesome’ (which did not prevent many children from living there), leaving many people traumatised by the experience. The small Drama camp, meanwhile, inhabits a converted warehouse, so each family has a private space and life is relatively well-organised.

The situation in the camps has also been changing in the last few years. Many camps came under increased pressure after hotspots such as the Idomeni border crossing were evacuated, and the overpopulation and tensions have threatened the sense of security among many families.

Housing is allocated by UNHCR (the UN refugee agency), but the agency hires other NGOs to manage various accommodation schemes, and to communicate with refugees about their housing situation. This often depends on a variety of factors – from the individual’s intention to claim asylum in a specific country, to the relationships they develop with the community around them. Understandably, many refugees find the system too complicated, and feel that there is not enough transparency around housing.

Non-verbal communication

I’ve heard a lot of those stories in the Greek lessons I take at the Blue Refugee Centre, as my colleagues and I learned how to talk about our experiences in the new language. But, as a volunteer, I am hardly at the forefront of such problems, and I mostly admire the patience of everyone involved and the dignity with which they handle those difficulties.

It turns out the best conversation starter, when it seems like you can’t communicate at all, is coffeeI work primarily in the Women’s Safe Spaces. One of my main responsibilities is teaching English in the Mother-Baby Corner at the refugee centre, where I work with women who have never learned the language. Many don’t read and write in their native tongues.

I do not speak Arabic, Farsi, Kurdish, or any non-European language. This means I do not share a single verbal means of communication with my students, but, often, the groups I teach are composed of so many different nationalities that it wouldn’t really make that much of a difference if I spoke one of those languages.

It turns out the best conversation starter, when it seems like you can’t communicate at all, is coffee. We might despise sugar for being a menace of modern society, but I am thankful the word is almost identical in a variety of languages. The most beautiful thing about the ‘do you like coffee? With sugar?’ chat is that it ends the ‘me no English’ one. And then it turns out communication is 80 per cent non-verbal, so you can start having a great time.

For certain practical arrangements, we sometimes turn to a form of ‘Chinese whispers’, as some women speak both Arabic and Kurdish, or Turkish, or Farsi. It can produce an unexpected result. Once, I asked my students to try to translate their favourite recipe, but my request must have got lost in translation, and some brought the prepared dishes instead. The food was fantastic.

Sharing stories

My work is never dull. Students always ask to see pictures of my family, and to satisfy their curiosity about my life, I had to develop some acting skills. There are numerous surprises: when I met a new group of women, they expressed far greater enthusiasm in a deal that would involve me teaching them English for an hour and them teaching me Arabic for another. Another surprise was when I made Polish pierogi (it took me over four hours, and I was so happy with myself) and the overwhelming response of my students was something like: nice, but we make the same dish (surprise!), just better (well, no surprise!)

Then there are the touching moments: after a session, a student used Google Translate to tell me she ‘greatly enjoyed this activity’ – I guess she did not feel that the English phrases she knew were properly expressing her satisfaction. Or when a new student – the first Farsi speaker in the group – joined, even the shyest of my students employed their new English vocabulary to find out about her children.

I don’t usually ask personal questions, and so was surprised and moved to find out that this was precisely what my students wanted to shareThere is seemingly nothing extraordinary about those moments, but, as time passed, they allowed us to grow close. One day we were learning how to express our feelings, and someone said: ‘Today I am angry, because my husband in Germany doesn’t telephone.’ While I only wanted to teach the basics of expressing causality in English, that turned out to start our most incredible conversation.

Given the traumatic experiences of many refugees, I don’t usually ask personal questions, and so was surprised and moved to find out that this was precisely what my students wanted to share. It turned out that some of my students stayed quiet before because they didn’t know how to say the things that actually mattered to them – I miss my husband, I am lonely, I feel confused. There were tears, hugs, and words of comfort, all shared by women who just two months earlier weren’t sure how to say where they’re from in English.

That session was perhaps one of the most humbling experiences of my life. The stories we hear of refugees are usually a lot more eventful than those of the women I have the pleasure to work with. But I am amazed at their strength and resilience in a context they have found themselves in – the protracted uncertainty, the seemingly endless wait for the bureaucratic procedures to finally be completed so they can see their loved ones.

Living in limbo

Currently, the waiting time for an asylum, relocation or family reunification application interview is at least half a year. For Syrian nationals (and stateless people who can prove residency in Syria), the so-called ‘Fast Track’ option is advertised as requiring a six-month waiting period. If you’re not Syrian, your asylum claim will take much longer, but at least you can work in the meantime – though this isn’t much of a consolation in crisis-ridden Greece, where the unemployment rate doesn’t fall below 20 per cent. This means that many people are forced to live in limbo, uncertain of their future, unable to begin rebuilding their lives.

At the same time, those who are waiting to leave Greece face an often-changing and increasingly complex situation. Germany has imposed a (unofficial and unlawful) limit on the number of people who can be flown into the country under the family reunification law. Families who believed they will soon see each other have been waiting since October 2016 for their flights. Perhaps some of the most depressing cases involve individuals who were mistakenly informed their reunification papers are ready, only to find out that the call from the ministry was meant for someone else.

In this bureaucratic nightmare, spending another Eid video-chatting with their families, people begin to see their life in the given Western European country as a new beginning. This is why many believe that everything will change, and that life will become easier once they leave Greece.

Someone here once told me that in Syria the system was corrupt, but at least you knew how to use it. In Greece, all you can do is wait for your future to begin. Renew your temporary permit card and try to focus on everyday life – the housework, the books and music, the weather, and, of course, the food.

If you want to find out more, social media profiles of NGOs and volunteer groups can be the best source of information. Solidarity Now is the organisation I volunteer at. On our profile, you can find individuals’ stories, opinion pieces, and updates on programmes available for refugees, although some posts are only available in Greek. Refugee Info is an Arabic and English language resource which posts reliable updates for refugees, and for those who want to have a more detailed view of the circumstances in which a refugee finds themselves in Europe. The Mobile Info Team is a similar resource, but focused on Northern Greece. For Northern Greece, you can also check out the page of the independent Volunteers Network. I also follow the UNHCR country-specific profiles, and major organisations like Help Refugees.

FINANCIAL TIMES: Το μίσος προς τον Soros είναι μια παγκόσμια ασθένεια


Με τον τίτλο “Το μίσος προς τον Soros είναι μια παγκόσμια ασθένεια”, ο Βρετανός δημοσιογράφος Gideon Rachman γράφει στους Financial Times, για τις επιθέσεις και τις θεωρίες συνωμοσίας που περιβάλλουν το όνομα του δισεκατομμυριούχου επενδυτή και φιλάνθρωπου.

“Ο George Soros είχε ένα πολυάσχολο έτος. Από τις αρχές του 2017, έχει δημιουργήσει μια ψεύτικη χημική επίθεση στη Συρία, χρηματοδότησε πορείες κατά του Trump στην Ουάσιγκτον, σκαρφίστηκε το «σχέδιο Soros» για να πλημμυρίσει την Ουγγαρία με πρόσφυγες, δρομολόγησε την αλλαγή κυβέρνησης στην πΓΔΜ, υπονόμευσε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και οδήγησε σε απόλυση αρκετούς από τους βασικούς βοηθούς του Λευκού Οίκου. Όχι κι άσχημα για έναν άνδρα 87 ετών.

Όλα τα παραπάνω είναι, φυσικά, θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά το γεγονός ότι έχουν επικρατήσει φέτος – και όλες αναφέρονται στο όνομα του George Soros – δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο, δηλώνει όμως κάτι σημαντικό και ανησυχητικό για την παγκόσμια πολιτική.

(…)

Η δαιμονοποίηση του George Soros στην Ουγγαρία, όπου γεννήθηκε, δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Κατά το παρελθόν έτος, καταγγέλθηκε από πολιτικούς ηγέτες στη Μακεδονία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και την Τουρκία, ότι σχεδιάζει επιβλαβείς ενέργειες εναντίον τους.

(…)

Οι θεωρητικοί συνωμοσίας έχουν μια εξήγηση για τα πάντα. Έτσι, το γεγονός ότι οι Financial Times δημοσιεύουν μια στήλη που υπερασπίζεται τον George Soros, θα θεωρηθεί απλώς ως μια περαιτέρω απόδειξη της άνομης επιρροής του. Για την ιστορία, είχα ακριβώς δύο συνομιλίες με τον G.Soros. Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμασταν στο ίδιο δημόσιο πάνελ ομιλητών, σε σεμινάρια που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, το οποίο αποτελείται από έναν αριθμό εμπειρογνωμόνων που παρέχουν συμβουλές και ιδέες σχετικά με συγκεκριμένα ζητήματα και το οποίο ο ίδιος εν μέρει χρηματοδοτεί.

Ποτέ δεν είχαμε μια ιδιωτική συζήτηση και σίγουρα δε θα ισχυριζόμουν ότι είμαστε φίλοι, αλλά δεν έχω κανένα δισταγμό να επικροτήσω τη φιλανθρωπική του δράση. Το γεγονός ότι πρέπει αυτό να το υπερασπιστεί κανείς, μαρτυρά κάτι λυπηρό για τις εποχές στις οποίες ζούμε.”

Διαβάστε εδώ το πλήρες άρθρο 

The Christian Science Monitor: On one tiny Greek island, a warm welcome for Syrian refugees


Διαβάστε εδώ το άρθρο

H εφημερίδα The Christian Science Monitor ταξιδεύει μέσω του ανταποκριτή της στο μικρό νησί της Τήλου για να γνωρίσει από κοντά το πρωτοποριακό πρόγραμμα ενσωμάτωσης προσφύγων στην τοπική κοινωνία και το πρόγραμμα του SolidarityNow εκεί.