«Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά. Θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα». Σαΐντ, 27 ετών, μέλος της κοινότητας των Ροχίνγκια, βρέθηκε στην Ελλάδα και είναι ωφελούμενος μαζί με την οικογένειά του του προγράμματος στέγασης του Solidarity Now.

«Αυτό το δίπλωμα είναι το δώρο γενεθλίων μου!» Σάνα, 22 ετών από το Πακιστάν, ωφελούμενη του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, παρακολούθησε και αποφοίτησε από σεμινάριο ονυχοπλαστικής.

«Ηθελα να μάθω κάτι καινούργιο! Είμαι καθηγήτρια Ιταλικών, όμως επειδή δεν βγαίνουν τα έξοδα, αναγκάζομαι να κάνω και άλλες δουλειές». Θεοδώρα, από την Ελλάδα ωφελούμενη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αποφοίτησε από το σεμινάριο «IT Essentials» με τη συνεργασία της CISCO Networking Academy.

Οι παραπάνω μαρτυρίες είναι ενδεικτικές της πολύπλευρης δράσης της οργάνωσης Solidarity Now, η οποία μέσα σε πέντε χρόνια ζωής (ιδρύθηκε το 2013) πέτυχε να στηρίξει έμπρακτα μέσα από τα διαφορετικά προγράμματά της περισσότερους από 300.000 ανθρώπους. «Είτε αυτοί ήταν πρόσφυγες στους οποίους προσφέραμε στέγη και αξιοπρεπή διαβίωση είτε μητέρες και παιδιά που χρειάζονταν προστασία, είτε άνεργοι Ελληνες τους οποίους βοηθήσαμε να ξαναβρούν δουλειά», σημείωσε ο πρόεδρος του Solidarity Now Στέλιος Ζαββός. «Για εμάς οι 300.000 άνθρωποι που ωφελήθηκαν απευθείας από τις δράσεις μας δεν είναι ένας αριθμός», επισήμανε η γενική διευθύντρια του οργανισμού Αντιγόνη Λυμπεράκη. «Καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια, με αυτούς τους 300.000 ανθρώπους έχουμε χαρεί, συγκινηθεί, φοβηθεί, αγωνιστεί, πετύχει – αυτό που μας ενώνει πάντα είναι ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Γιατί για εμάς, μια ανοικτή κοινωνία ανοχής και ισότητας, προϋποθέτει την ενδυνάμωση όλων των μελών της».

Βασικό κορμό της οργάνωσης αποτελεί η λειτουργία των δύο Κέντρων Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Από το 2016 μέχρι σήμερα, η οργάνωση προσέφερε στέγη και υποστήριξη σε περισσότερους από 7.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, με μακροπρόθεσμο στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, την ενδυνάμωση και την αυτονομία τους.

Iyad Lada, the Blue Refugee Center’s Project Coordinator, spoke to the radio station Athens 9,84, regarding the services provided in the Center to its beneficiaries. Iyad Lada presented also the qualitative results of the Center following the Press Release that celebrates its two-year of operation.

Article

The journalist, Fani Sovitsli, writes an article dedicated to the SolidarityNow educational program part of which takes place in the Thessaloniki Solidarity Center. Young children originated from different countries attend the courses of Greek and English language, mathematics and physics.

Children refugees love ancient Greek and learn algebra and English

On the occasion of the World Children’s Day, November 20^th, SolidarityNow, published a press release regarding the organization’s work focusing on the absolute right of all Children in Education; more than 4,000 children-beneficiaries, in Attica, Epirus and Northern Greece attend the courses and the non-formal educational activities organized for them while all are supported in the school enrollment procedure.

Ώθηση και κίνητρα σε άνεργους πολίτες, Έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες, ώστε να συνδεθούν ξανά με την αγορά εργασίας και να βρουν δουλειά. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος του προγράμματος απασχολησιμότητας, που υλοποιεί το SolidarityNow στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αλλά και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Αυτό στην πράξη μπορεί να γίνει με την ανάπτυξη δεξιοτήτων, την ενίσχυση ικανοτήτων, με εκπαιδευτικά σεμινάρια και επαγγελματική συμβουλευτική, που αποτελούν ορισμένες μόνο από τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν από την οργάνωση. Ήδη το διάστημα 2016-2018, στο κέντρο αλληλεγγύης και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη έχουν αναζητήσει συμβουλές και υποστήριξη πάνω σε θέματα εργασίας περισσότεροι από 1.100 συνάνθρωποί μας, ενώ μέσα από την υπηρεσία, περισσότεροι από 200 άνθρωποι βρήκαν εργασία. Επίσης ο αριθμός των συνεδριών εργασιακής συμβουλευτικής ξεπέρασε τις 3.700.

«Πιστεύω πάλι στον εαυτό μου και στις ικανότητές μου», «νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση», «χρωστάω πολλά στην εργασιακή σύμβουλο» είναι μερικά από τα θετικά σχόλια των ανθρώπων που επωφελήθηκαν από τη συγκεκριμένη υπηρεσία. Το πρόγραμμα απασχολησιμότητας του SolidarityNow έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο και έχει στελεχωθεί από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να μπορεί να παρέχει την κατάλληλη υποστήριξη, καθοδήγηση και ενθάρρυνση σε ανθρώπους που αναζητούν εργασία ή που επιθυμούν να αλλάξουν αντικείμενο και να ανακαλύψουν ένα ταλέντο ή την επαγγελματική τους κλίση.

«Άνθρωποι που έχουν μείνει καιρό άνεργοι, άνθρωποι νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας που έχασαν τις δουλειές τους και μαζί τις ελπίδες τους, και τώρα αναζητούν μία δεύτερη ευκαιρία. Ταυτόχρονα, συνάνθρωποί μας που ήρθαν στη χώρα μας και αναζητούν κι εκείνοι με τη σειρά τους μία ευκαιρία να ξεκινήσουν τη ζωή τους εδώ. Σε όλους αυτούς απευθυνόμαστε με το πρόγραμμα απασχολησιμότητας, που λειτουργεί μέσα στα κέντρα αλληλεγγύης μας», σημειώνει η Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow. Και συνεχίζει: «Προτεραιότητά μας είναι να τους ενδυναμώσουμε, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και με την εξειδικευμένη υποστήριξή μας να συνδεθούν με την αγορά εργασίας, ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να έχουν επιλογές ζωής». Ανέφερε ακόμη πως βασική αρχή του SolidarityNow, η οποία γίνεται πράξη μέσω της υλοποίησης του συγκεκριμένου προγράμματος στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης, είναι ότι η εργασία είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα όλων.

*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 4 Νοεμβρίου 2018

Δείτε το άρθρο εδώ

Η εμπορία ανθρώπων παραμένει ένα σκληρό κοινωνικό φαινόμενο και μια πραγματικότητα που εμφανίζεται ολοένα και πιο συχνά στην Ευρωπαϊκή γειτονιά – περισσότερο απ’ όσο πιστεύαμε και μπορούσαμε να φανταστούμε. Στην πραγματικότητα, από τις 40 εκατομμύρια περιπτώσεις ετησίως, εκτιμάται ότι περίπου 64.000 από αυτές, λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη. Οι πέντε (5) χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας από όπου προέρχονται τα θύματα εμπορίας είναι η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ολλανδία, η Ουγγαρία και Πολωνία.

Το έγκλημα αυτό χαρακτηρίζεται από τρία βασικά στοιχεία: το σκοπό – ο οποίος είναι η εκμετάλλευση, τα μέσα – η απειλή ή η χρήση της βίας ή του εξαναγκασμού, ο εντοπισμός των θυμάτων, η μεταφορά ή η υπόκρυψη ανθρώπων.

Συχνά η εμπορία ανθρώπων συγχέεται με το λαθρεμπόριο μεταναστών, όντας κι αυτό ένα έγκλημα, το οποίο ωστόσο έχει τέσσερις διακριτές παραμέτρους: τη συναίνεση, τηνεκμετάλλευση, τη διακρατικότατα και την πηγή κερδών. Στις περιπτώσεις λαθρεμπορίας μεταναστών, η συγκατάθεση και η ανταλλαγή χρημάτων αφορούν κυρίως στην επιτυχή μεταφορά και την άφιξη στον τελικό προορισμό, παρά άλλου είδους εκμετάλλευση. Από την άλλη πλευρά κι ενώ το λαθρεμπόριο μεταναστών συνεπάγεται τη διέλευση συνόρων, η εμπορία ανθρώπων ενδέχεται να παραμείνει ένα καθαρά εγχώριο φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, μια μελέτη του UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), αποκάλυψε ότι το 43% των θυμάτων παγκοσμίως διακινούνται εντός εθνικών συνόρων.

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, η εμπορία ανθρώπων είναι μια από τις πιο ταχύτερες αναπτυσσόμενες εγκληματικές βιομηχανίες στον κόσμο, έχοντας κέρδη πάνω από €135 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Η ιστορία της Κριστίνα, η οποία υποστηρίζεται σήμερα από το εξειδικευμένο προσωπικό του SolidarityNow, έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των θυμάτων. Υπάρχουν διάφορα είδη εμπορίας ανθρώπων: εξαναγκαστική εργασία, σεξουαλική εκμετάλλευση, εργασία για αποπληρωμή χρέους, καταναγκαστική εργασία, παιδιά στρατιώτες. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Α21, υπάρχουν εκατομμύρια σκλάβοι σε ολόκληρο τον κόσμο, περισσότεροι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας.Μόνο το 1% των θυμάτων σώζονται. Και η Κριστίνα ήταν μια από τις τυχερές.

Η ιστορία της Κριστίνα: μια ιστορία δύναμης και θάρρους

Η Κριστίνα, 36 χρονών, κατάγεται από μια χώρα της Υποσαχάριας Αφρικής. Μεγάλωσε στο σπίτι μιας μεγάλης οικογένειας. Πολλά αδέλφια, πολλή φτώχεια, αλλά πολλή αγάπη από τον πατέρα της. «Ο πατέρας μου, μού έμαθε να είμαι ειλικρινής και πώς να αντιμετωπίζω τη ζωή», μας λέει. Η μητέρα της δούλευε σκληρά για να μπορέσει να συντηρήσει οικονομικά τα παιδιά της. Σε ηλικία 17 χρονών αποφάσισε να αφήσει το σπίτι της και να πάει σε μια άλλη αφρικανική χώρα. «Ήθελα να πάω στην Ευρώπη. Ο πατέρας μου προσφέρθηκε να με βοηθήσει για να μείνω στη χώρα μου και να συνεχίσω τις σπουδές μου, αλλά εγώ ήθελα να φύγω για να βοηθήσω οικονομικά την οικογένειά μου, αλλά και για να ανακαλύψω τον εαυτό μου», μας αναφέρει.

Πού αγοράζει άραγε κανείς στην Αφρική ένα εισιτήριο για την Ευρώπη; Στο δρόμο. Στο δρόμο μπορεί να βρει κανείς τους λεγόμενους σπόνσορες, τους «προστάτες», που αναλαμβάνουν να φτιάξουν τα χαρτιά όσων Αφρικανών επιθυμούν να πάνε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Μερικές φορές βέβαια επιλέγουν οι ίδιοι τα θύματά τους. Υπάρχουν όμως και οικογένειες που τους ικετεύουν για να πάρουν τα παιδιά τους. Όλα ξεκινούν με μεγάλες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή και για δουλειές σε εταιρείες με καλά λεφτά. Αυτή είναι η «βιτρίνα» της επιχείρησής τους. «Με διαφορετικούς σπόνσορες, πήγα σε διαφορετικές χώρες. Σου μιλάνε για δουλειά, αλλά επί της ουσίας αυτό που κάνουν, είναι εμπορία ανθρώπων», σημειώνει η Κριστίνα. «Όταν έβλεπα κάτι που δε μου άρεσε, πάντα έφευγα», μας εξομολογείται. Ξυλοδαρμοί, απειλές, εκφοβισμοί, και όμως δε λύγισε ποτέ. Ζωή είναι να πέφτεις έξι φορές και να σηκώνεσαι επτά, λένε.

Η Κριστίνα πέθανε και αναστήθηκε αμέτρητες φορές. Αυτό που την έσωζε ήταν ο εαυτός της και η θέλησή της για ζωή. «Ήμουν δυνατή και θαρραλέα», επισημαίνει. Οι δυσκολίες σε σκληραίνουν, σε κάνουν να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. Μέσα από αυτό το ταξίδι, η Κριστίνα γνώρισε ανθρώπους που την πρόδωσαν, που της έκαναν κακό, αλλά και που την αγάπησαν, και κάπως έτσι ήρθε στη ζωή της η κόρη της και ο γιός της.

«Θυμάμαι ότι σε όλο αυτό το ταξίδι, έγραφα, δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, ίσως γιατί αγαπάω το γράψιμο», μας λέει. Έγραφε για τις μέρες, για τους μήνες και για τα χρόνια που περνούσαν. Ακόμα και πάνω σε ένα πλοιάριο στη μέση της Μεσογείου, θυμάται τον εαυτό της να γράφει. Η επαφή της με το γράψιμο ξεκίνησε όταν ακόμα ήταν παιδί. Πάντα της άρεσε να διαβάζει λογοτεχνία και ποίηση. Το γράψιμο ήταν το όχημά της προς την ελευθερία. Τα μικρά κείμενά της έγιναν σιγά σιγά κεφάλαια του δικού της βιβλίου. «Το βιβλίο μου είναι μια προσωπική μαρτυρία της ζωής μου, είναι μια αληθινή ιστορία, την οποία θέλω να μάθουν οι άνθρωποι. Παραλίγο να πεθάνω με διαφορετικούς τρόπους. Με συνέλαβαν, με βίασαν, με απέρριψαν. Είδα τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν. Και ύστερα από όλα αυτά, είμαι ακόμα εδώ. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι, που έχουν περάσει όλα αυτά, θα αυτοκτονούσαν. Δεν αξίζει όμως. Οι ζωές μας δεν είναι φανταστικές, είμαστε αληθινοί και έχουμε ευκαιρίες. Έχουμε τη δύναμη να γίνουμε αυτό που θέλουμε, να πούμε όχι. Δε θα ξεχάσω ποτέ μου τους ανθρώπους που με βοήθησαν. Αν τα είχα παρατήσει, δε θα είχα μια ιστορία να διηγηθώ στα παιδιά μου».

Τα στοιχεία

Δεδομένης της δυσκολίας να συγκεντρωθούν διεξοδικά και αξιόπιστα στοιχεία για το θέμα της εμπορίας ανθρώπων, είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση μεταξύ του εκτιμώμενου και του επίσημα καταγεγραμμένου αριθμού των θυμάτων και των εμπόρων. Για παράδειγμα, στο διάστημα 2013-2014, μόνο 16.000 θύματα εμπορίας ανθρώπων καταγράφηκαν επίσημα – 65% εκ των οποίων ήταν Ευρωπαίοι πολίτες. Από τα στοιχεία αυτά συμπεραίνει κανείς ότι ο αριθμός των περιπτώσεων μειώθηκε κατά το διάστημα αυτό καθώς για την περίοδο 2010-2012, ο διπλάσιος αριθμός (30.000) υποθέσεων καταγράφηκαν στην Ευρώπη.

Δυστυχώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι σε αυτό το έγκλημα υπάρχει μία ισχυρή συνιστώσα που σχετίζεται με το φύλο.Σε παγκόσμιο επίπεδο, 51% των θυμάτων είναι γυναίκες, ενώ το 63% των εμπόρων είναι άνδρες. Επιπλέον, 72% των θυμάτων της βιομηχανίας του σεξ είναι γυναίκες. Για το διάστημα 2010-2012, 80% των καταγεγραμμένων θυμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν γυναίκες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το 67% των υποθέσεων ήταν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και το 95% των θυμάτων ήταν γυναίκες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών μπορούν να πέσουν θύματα της εμπορίας ανθρώπων. Υπολογίζεται ότι 5,5 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ζωή της Κριστίνα σήμερα

Η Κριστίνα ζει στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά της από το 2007. Όλα αυτά τα χρόνια έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ενισχύσει τις ικανότητές της, είτε παρακολουθώντας μαθήματα ελληνικών, είτε παίρνοντας μέρος σε διάφορα άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια. Έχει κάνει πολλές δουλειές και έχει αναζητήσει βοήθεια από το SolidarityNow και το εξειδικευμένο προσωπικό του *Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. «Στη ζωή όταν έχεις το προνόμιο να είσαι στην κορυφή κι έχεις εξουσία πρέπει να έχεις κατά νου ότι διοικείς ανθρώπους και όχι ζώα. Πρέπει να ξέρουμε ότι πριν από εμάς ήταν κάποιος άλλος στη θέση μας. Πολλοί άνθρωποι είναι ταλαντούχοι και χαρισματικοί, αλλά το πνεύμα τους είναι νεκρό, γιατί δεν τους συμπεριφέρονται καλά, τους βλέπουν ως εγκληματίες, ως σκουπίδια, δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. Ό,τι θέση κι αν έχεις πρέπει να μάθεις να τους ακούς όλους. Αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς. Πάντα είναι κάποιος εκεί έξω που είναι πιο γρήγορος και πιο έξυπνος από εσένα. Δεν υπάρχει γνώση που πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Άκουσε τους ανθρώπους και ενθάρρυνέ τους. Όλοι προορίζονται να γίνουν κάποιοι»,καταλήγει λέγοντας.

Το όνειρο τής Κριστίνα είναι να καταφέρει να εκδώσει το βιβλίο της. «Θέλω να πω την ιστορία μου και να δείξω στους ανθρώπους, ότι δεν πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους. Όλοι περνάμε από διάφορες δοκιμασίες, χωρίς αυτές δε θα μπορούσαμε να εξελιχθούμε», σημειώνει. Όση ώρα μιλάμε, κρατάει στα χέρια της ένα φάκελο όπου μέσα φυλάει κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο. Μας τα δείχνει και εμείς διαβάζουμε το κεφάλαιο που αφορά στην απέλασή της. Τη ρωτάμε αν έχει ολοκληρώσει το βιβλίο της. «Θα σταματήσω να γράφω όταν έχω στα χέρια μου όλα τα χαρτιά μου και τότε θα αρχίσω να γράφω ιστορίες άλλων».

Ως εγκληματική παραβίαση της κυριαρχίας και της ασφάλειας του ανθρώπινου σώματος, η εμπορία ανθρώπων είναι μία σύγχρονη μορφή δουλείας που πλήττει δυσανάλογα τις ευάλωτες κοινότητες. Υπάρχουν νομικά μέτρα για τη δίωξη και καταδίκη των δραστών, αλλά αποτελεί χρέος μας ως μέλος της κοινωνίας των πολιτών, να συνεχίσουμε να ευαισθητοποιούμε τους πολίτες για το θέμα αυτό καθώς πολλοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τις διαστάσεις του προβλήματος.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

by Valia Savvidou, Press & Event Officer

and

George Kanaris, Welfare Service Project Coordinator

On the occasion of the World Mental Health Day on October 10^th, SolidarityNow underlines the importance of providing support to people with mental health problems and present how this becomes feasible through the Psychological Counseling & Psychotherapy Service, which operates in the organization’s Solidarity Centers in Athens and Thessaloniki.

SolidarityNow proudly has succeeded to offer psychological support through its Solidarity Centers to everyone who asks for it; mental health service is accessible to all without discrimination and is provided pro bono. Since November 2016 and until August 2018, our team supported 2,752 people with 5,600 sessions and 628 referrals.

by Eleni Stamatoukou, Press & Event Officer (Northern Greece)

Glossy and matte polish nail, shine, oval or square shaped nails, French or simple manicure and many other techniques. Who does not like to take care of his/her nails? Manicure-pedicure has not only to do with beauty and grooming; above all, it involves our health, and besides, it is an art that is taught and can also become a means of livelihood, as it is one of the most modern and lucrative professions.

At SolidarityNow we support and help migrants, refugees and unemployed Greeks to find a job and get linked with the labour market. 

Η ιστορία του Σαΐντ

Η προσωπική ιστορία του Σαΐντ μοιάζει, όπως ο ίδιος δηλώνει χαμογελώντας πικρά, με αυτή της πλειοψηφίας των Ροχίνγκια. «Κουράστηκα να μας κλέβουν τα ζώα, να μας καίνε τους καταυλισμούς, να μας χτυπούν, και είπα μέσα μου δεν πάει άλλο. Όταν το είπα αυτό ήμουν 21, σήμερα είμαι 29. Έχω ταξιδέψει πολύ. Όμως μέσα σε αυτά τα οχτώ δύσκολα χρόνια, η ζωή μου απέκτησε νόημα που το λένε Νουρ, Κουλσούμ και Μαρία». Είναι τα τρία παιδιά που έχει αποκτήσει με τη Μομπίνα. Η Μομπίνα είναι και αυτή Ροχίγνκια. Συναντήθηκε με τον Σαΐντ στον τρίτο του σταθμό μετά τη φυγή του από τη Μιανμάρ – το Πακιστάν.

«Πρώτος μου σταθμός μετά τη Μιανμάρ ήταν το Μπαγκλαντές. Έμεινα μόνο δυο μήνες γιατί δεν ήμουν ασφαλής εκεί χωρίς ταυτότητα, φοβόμουν ότι θα με έστελναν πίσω». Επόμενος σταθμός η γειτονική Ινδία και το Χαϊντεραμπάντ, όπου ο Σαΐντ έζησε και εργάστηκε για δυο χρόνια σε ένα μεγάλο οπωροπωλείο. Έφυγε πάλι, αυτή τη φορά για το Πακιστάν. Τέσσερα χρόνια στο Καράτσι δούλεψε σε οικοδομές, γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Μομπίνα. «Γι’ αυτό πήγα στο Πακιστάν. Για να γνωρίσω τη γυναίκα μου», λέει και χαμογελά με την καρδιά του.

Ο Σαΐντ, η Μομπίνα και ο μικρός Νουρ έφυγαν μαζί από το Πακιστάν. Δεν του έδιναν ταυτότητα ούτε εκεί. «Δεν άντεχα πια χωρίς ταυτότητα. Δεν γίνεται να ζω έτσι». Φτάσανε στο Ιράν. Η οικογένεια έμεινε εκεί τέσσερις μήνες για να γεννηθεί το δεύτερό τους παιδί, την Κουλσούμ.

Από το Ιράν στην Τουρκία και από την Τουρκία στη Λέσβο. Στη Λέσβο μαζί με τον Σαΐντ και τη Μομπίνα, έφτασαν άλλοι δεκατρείς (13) Ροχίνγκια – ο Σαΐντ λέει ότι σήμερα ζουν και οι δεκατρείς στην Ελλάδα. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Σαΐντ έμαθε από τον αδερφό του ότι κι αυτός κατάφερε να φτάσει στη χώρα με την οικογένειά του.

Στο νησί που σήμαινε για αυτούς την είσοδο στην Ευρώπη, η Μομπίνα γέννησε το τρίτο τους παιδί: «Ευτυχώς δεν γέννησε στο δρόμο», λέει ο Σαΐντ και την αγκαλιάζει. Η Μομπίνα δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα λέει ο Σαΐντ σε εμάς, γιατί μαζί του μιλάμε αγγλικά, ενώ εκείνη δεn γνωρίζει άλλη γλώσσα εκτός από αυτή των Ροχίνγκια. Τον αγκαλιάζει κι αυτή.

Τα αγγλικά ο Σαΐντ τα έμαθε στη Λέσβο πηγαίνοντας στα μαθήματα που προσφέρονται εκεί από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Μόρια, Καρά Τεπέ, αλλά μετά «ευτυχώς ήρθε η στιγμή που θα μας δινόταν ένα σπίτι». Η οικογένειά του εντάχθηκε στο πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow το Δεκέμβριο του 2017, μετά από παραπομπή της οργάνωσης Ηλιαχτίδα.

Η εκπαίδευση, αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για τα παιδιά του

Και από τότε άρχισαν τα όνειρα να βρίσκουν χώρο για τους γονείς των τριών μικρών Ροχίνγκια οι οποίοι θα ζήσουν πια στην Ευρώπη, απόγονοι ενός πολύπαθου και συγχρόνως μοναδικού λαού,που είναι μια φυλετική σύμμειξη προσδίδονταςστους ανθρώπους τουινδικά και μογγολικά φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά και χαρακτηριστικά της ινδοευρωπαϊκής φυλής.

Η εξασφάλιση στέγης και η αργοπορημένη αλλά αίσια απόφαση άδειας διαμονής στην Ελλάδα έχουν επιτρέψει στον Σαΐντ και τη Μομπίνα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, κάτι που δεν μπορούσαν καν να φανταστούν μερικά χρόνια πριν. «Χρειάζομαι μόνο μια δουλειά και όλα τα άλλα θα έρθουν, είμαι χαρούμενος εδώ», μας λέει ο Σαΐντ με έναν πιο αισιόδοξο τόνο όταν πια έχουμε αφήσει πίσω μας τη συζήτηση για το παρελθόν. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά-θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα».

Είναι αξιοσημείωτη η ένταση με την οποία ο Σαΐντ μιλά για το σχολείο των παιδιών του  και γενικά γιατην εκπαίδευση. Ο ίδιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει σχολείο,αναγνωρίζει όμως τη σημασία τουκαι το θεωρείαδιαπραγμάτευτο δικαίωμα των παιδιών του. Και πράγματι ο μεγάλος τους γιος, ο Νουρ, τεσσάρων χρονών, είναι μαθητής στο προ-νήπιο και μαθαίνει τα πρώτα του ελληνικά! Όταν ο Νουρ δεν είναι στο σχολείο, όλη η οικογένεια μαζί γνωρίζει την πόλη μέσα από καθημερινές βόλτες. Η αγαπημένη τους είναι από το σπίτι τους στο Πολυτεχνείο και στο Πεδίο του Άρεως.

Ο Σαΐντ θέλει η ιστορία του να κλείσει με τα δικά του λόγια και δεν θα μπορούσε αλλιώς: «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου. Βλέπω ανθρώπους μόνους από το Μπαγκλαντές και δεν μπορώ να το διανοηθώ. Έχασα όλους τους δικούς μου, αλλά έχω τα παιδιά. Όσο για τους Ροχίνγκια, είμαι περήφανος που ανήκω σε αυτό τον λαό. Οι Ροχίνγκια δεν έχουν ποτέ πειράξει κανέναν, δεν αγαπούν τον πόλεμο. Στην Ελλάδα που δεν είναι μουσουλμανική χώρα και δεν είναι η χώρα μου, είμαι ασφαλής. Στη δική μου γιατί δεν είμαι; Φοβάμαι για τους Ροχίνγκια, ανησυχώ για το μέλλον, παρότι εγώ τώρα αισθάνομαι ασφαλής».

** Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες Ροχίνγκια διέφυγαν από τη βία στη Μιανμάρ σε διαδοχικά κύματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το τελευταίο ξέσπασμα βίας κατά των Ροχίνγκια που έχει χαρακτηριστεί ως εθνοκάθαρση και γενοκτονία από τον ΟΗΕ, την οργάνωση HumanRightsWatch, διεθνείς φορείς και που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, οδήγησε τον Αύγουστο του 2017 ένα ακόμη μεγάλο κύμα Ροχίνγκια προς το Μπαγκλαντές, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό που αναζητούν άσυλο εκεί στους 723,000.

Διαβάστε περισσότερα για τους Ροχίνγκια εδώ, εδώ κι εδώ.

*Τα μέλη της οικογένειας του Σαΐντ Χουσσεΐν ζουν σε ανεξάρτητο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, ως ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που υλοποιείται στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας & Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Δείτε το άρθρο εδώ