Κατηγορία: ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Εμπρακτη στήριξη σε 300.000 ανθρώπους

Δημοσιεύτηκε στις 27/12/18

«Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά. Θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα». Σαΐντ, 27 ετών, μέλος της κοινότητας των Ροχίνγκια, βρέθηκε στην Ελλάδα και είναι ωφελούμενος μαζί με την οικογένειά του του προγράμματος στέγασης του Solidarity Now.

«Αυτό το δίπλωμα είναι το δώρο γενεθλίων μου!» Σάνα, 22 ετών από το Πακιστάν, ωφελούμενη του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, παρακολούθησε και αποφοίτησε από σεμινάριο ονυχοπλαστικής.

«Ηθελα να μάθω κάτι καινούργιο! Είμαι καθηγήτρια Ιταλικών, όμως επειδή δεν βγαίνουν τα έξοδα, αναγκάζομαι να κάνω και άλλες δουλειές». Θεοδώρα, από την Ελλάδα ωφελούμενη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αποφοίτησε από το σεμινάριο «IT Essentials» με τη συνεργασία της CISCO Networking Academy.

Οι παραπάνω μαρτυρίες είναι ενδεικτικές της πολύπλευρης δράσης της οργάνωσης Solidarity Now, η οποία μέσα σε πέντε χρόνια ζωής (ιδρύθηκε το 2013) πέτυχε να στηρίξει έμπρακτα μέσα από τα διαφορετικά προγράμματά της περισσότερους από 300.000 ανθρώπους. «Είτε αυτοί ήταν πρόσφυγες στους οποίους προσφέραμε στέγη και αξιοπρεπή διαβίωση είτε μητέρες και παιδιά που χρειάζονταν προστασία, είτε άνεργοι Ελληνες τους οποίους βοηθήσαμε να ξαναβρούν δουλειά», σημείωσε ο πρόεδρος του Solidarity Now Στέλιος Ζαββός. «Για εμάς οι 300.000 άνθρωποι που ωφελήθηκαν απευθείας από τις δράσεις μας δεν είναι ένας αριθμός», επισήμανε η γενική διευθύντρια του οργανισμού Αντιγόνη Λυμπεράκη. «Καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια, με αυτούς τους 300.000 ανθρώπους έχουμε χαρεί, συγκινηθεί, φοβηθεί, αγωνιστεί, πετύχει – αυτό που μας ενώνει πάντα είναι ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Γιατί για εμάς, μια ανοικτή κοινωνία ανοχής και ισότητας, προϋποθέτει την ενδυνάμωση όλων των μελών της».

Βασικό κορμό της οργάνωσης αποτελεί η λειτουργία των δύο Κέντρων Αλληλεγγύης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και του Κέντρου Υποστήριξης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Από το 2016 μέχρι σήμερα, η οργάνωση προσέφερε στέγη και υποστήριξη σε περισσότερους από 7.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, με μακροπρόθεσμο στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, την ενδυνάμωση και την αυτονομία τους.

Εδώ θα δείτε το άρθρο

ΑΘΗΝΑ 984: «Κληρώνει» Για Τις Μεταφορές Μεταναστών

Δημοσιεύτηκε στις 06/12/18

Η μεταφορά μεταναστών και προσφύγων, που φτάνουν από τα νησιά του Αιγαίου στα λιμάνια του Πειραιά και της Καβάλας και στη συνέχεια προς τις δομές φιλοξενίας κρίνεται σήμερα Πέμπτη σε συνοπτικό διαγωνισμό για τις χερσαίες μετακινήσεις από Πειραιά, Καβάλα και το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στον Έβρο, τον οποίο προκηρύσσει το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Ο προϋπολογισμός του διαγωνισμού είναι μέχρι το ποσό των 74.400 ευρώ με ΦΠΑ και κρατήσεις, με κριτήριο την πλέον συμφέρουσα βάσει τιμής προσφορά.

Το ποσό συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από εθνικούς πόρους μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων από το Εθνικό Πρόγραμμα Ταμείου Ασύλου Μετανάστευσης.

Οι μετανάστες θα μεταφέρονται σε κάποια από 31 δομές φιλοξενίας ως εξής:

Από Πειραιά προς: Ανδραβίδα, Ανδραβίδα, Βόλος (στο κτίριο Μόζα), Γρεβενά, Δολιανά, Ελαιώνας, Ελευσίνα, Θερμοπύλες, Θήβα, Λαύριο, Μαλακάσα, Οινόφυτα, Ριτσώνα, Σκαραμαγκάς, Σχιστό, Φιλιππιάδα.

Από Καβάλα προς: Αλεξάνδδρεια, Βαγιοχώρι, Βέροια, Γρεβενά, Διαβατά, Δράμα, Καβάλα, Κατσικά, Κόνιτσα, Κουτσόχερο, Κάτω Μηλιά (στο κτήμα Ηρακλή), Λαγκαδίκια, Λίμνη Βόλβη, Νέα Καβάλα στο Πολύκαστρο, Πεντάλοφος, Σέρρες.

Ιάντ Λάντ: «Έχουμε ανθρώπους που  ξαναβρήκαν τη ζωή τους»

«Έχουμε ανθρώπους που κατάφεραν να ενταχθούν στην κοινωνία, να βρουν δουλειές, να μάθουν την ελληνική γλώσσα. Ξαναβρήκαν τη ζωή τους, βρήκαν μία κανονικότητα με μία δουλειά, ένα εισόδημα», τόνισε ο συντονιστής του κέντρου υποστήριξης προσφύγων Solidarity Now Θεσσαλονίκης, Ιάντ Λάντ.

Μιλώντας στην εκπομπή «Ντάμες Σπαθί» και στην Ελευθερία Κουμάντου ο κ. Λάντ συμπλήρωσε: « Να μπορέσουν να ζήσουν κανονικά, μακριά από πόλεμο και δυσκολίες. Τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο τα εκπαιδευτικά προγράμματα όπου εκεί υπάρχει και βοήθεια για τα μαθήματα που κάνουν στο σχολείο. Υπάρχει επίσης και ο χώρος του παιδιού με δραστηριότητες».

«Έρχονται ξανά γιατί τους αρέσουν οι υπηρεσίες που παρέχουμε»

Το κέντρο υποστήριξης προσφύγων Blue Refugee Center – Solidarity Now, στη Θεσσαλονίκη προσφέρει ψυχολογική βοήθεια και κοινωνική στήριξη, εκπαιδευτικά προγράμματα καθώς και συμβουλές εργασίας ώστε οι άνθρωποι να γίνονται κομμάτι της κοινωνίας», τόνισε ο συντονιστής του κέντρου. «Λειτουργεί εδώ και 2 χρόνια, έχουν γραφτεί σ αυτό 7000 άτομα στο κέντρο, ενώ οι επιστάτες είναι πάνω από 30000 το χρόνο. Έρχονται ξανά και ξανά γιατί τους αρέσουν οι υπηρεσίες που παρέχουμε», σημείωσε ο Ιάντ Λάντ.

Νεκτάριος Ανδριόπουλος

Άρθρο

MAKΕΔΟΝΙΑ: Προσφυγόπουλα αγαπούν τα αρχαία ελληνικά και μαθαίνουν άλγεβρα και αγγλικά

Δημοσιεύτηκε στις 27/11/18

Το Κέντρο Αλληλεγγύης και Υποστήριξης Προσφύγων της SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη έγινε καταφύγιο εκπαίδευσης για πρόσφυγες και μετανάστες

Ήρθαν στην Ελλάδα πριν από δυο τρία χρόνια, αφήνοντας πίσω τους την πατρίδα και τον πόλεμο που του ξερίζωσε με τον πιο βίαιο τρόπο. Σήμερα ο 15χρονος Αλί από το Πακιστάν, ο 17χρονος συντοπίτης του Χαϊντέρ και η επίσης 17χρονη Μαριάμ από το Αφγανιστάν είναι μερικά από τα παιδιά που ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, καθώς η Ελλάδα έγινε η δεύτερη πατρίδα τους και το σχολείο δεύτερο σπίτι τους.

H 17χρονη Μαριάμ από το Αφγανιστάν.
Ο Αλί ζει στη Θεσσαλονίκη μαζί με την οικογένειά του τα τελευταία τρία χρόνια. Πηγαίνει στην τρίτη γυμνασίου και τα αγαπημένα του μαθήματα είναι τα αρχαία ελληνικά και η φυσική. Καταφύγιο στη γνώση και την εκπαίδευσή του έδωσε το Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων της οργάνωσης «SolidarityNow» στη Θεσσαλονίκη, όπου δεκάδες εκατοντάδες προσφυγόπουλα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν μαθήματα ελληνικών, αγγλικών, φυσικής, χημείας και μαθηματικών.

Ο 17χρονος Πακιστανός βρέθηκε στο δρόμο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, αλλά έμαθε, όπως λέει, πολλά από αυτό το ταξίδι. «Ήταν δύσκολο ταξίδι. Δεν τα έχω ξεχάσει, τα θυμάμαι όλα», εξομολογείται ο Αλί και συνεχίζει «έμαθα από τον πατέρα μου να μην τα παρατάω ποτέ. Πρέπει όλα τα παιδιά να κάνουν προσπάθεια να μάθουν ελληνικά. Μερικά δεν μιλάνε γιατί νιώθουν ντροπή ή φοβούνται ότι θα τους παρεξηγήσουν. Εγώ όμως δεν φοβάμαι. Μου αρέσει να μιλάω ελληνικά με Έλληνες, γιατί μαθαίνω πολλά πράγματα» δηλώνει ο ίδιος.

Ο Αλί, η Μαριάμ και ο Χαϊντέρ είναι τρία από τα συνολικά 169 παιδιά που διαμένουν σε δομές στέγασης της οργάνωσης «SolidarityNow» σε Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα και Τήλο, και πηγαίνουν σχολείο, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών μαθημάτων που προσφέρει η οργάνωση μέσα από τα κέντρα του στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, σε πρόσφυγες και μετανάστες.

«Είχα να πάω σχολείο έναν χρόνο»

Η Μαριάμ μαζί με τη μητέρα της και τα τέσσερα αγόρια αδέρφια της ήρθαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 2017. Αναγκάστηκαν να φύγουν, έπειτα από απόφαση της μητέρας της. «Δεν ήμασταν ασφαλής. Είχα να πάω σχολείο έναν χρόνο», σημειώνει η 17χρονη από το Αφγανιστάν. Η Μαριάμ πηγαίνει β’ λυκείου και τα απογεύματα κάνει μαθήματα ελληνικών, αγγλικών και μαθηματικών στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. Όνειρό της είναι να σπουδάσει Ιατρική. «Ως γιατρός θα μπορέσω να βοηθήσω τους άλλους ανθρώπους», λέει χαρακτηριστικά. Μάλιστα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού που γιορτάστηκε στις 20 Νοεμβρίου έστειλε το δικό της μήνυμα προς όλα τα παιδιά: «Θέλω να τους πω ότι πρέπει να διαβάζουν, να είναι καλοί, να βοηθούν ο ένας τον άλλον και να μην κάνουν διακρίσεις».

Το Κέντρο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη

Τα εκπαιδευτικά μαθήματα που γίνονται στο Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης της SolidarityNow, με την υποστήριξη της UNICEF, απευθύνονται σε πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο και μετανάστες, και είναι δωρεάν. Ο Χαϊντέρ έφτασε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του, πριν από έναν χρόνο, πέρυσι γράφτηκε στην α’ λυκείου και φέτος πηγαίνει στη β’ λυκείου. «Στην αρχή είχα μεγάλο πρόβλημα με τη γλώσσα. Δεν καταλάβαινα τίποτα μέσα στην τάξη», θυμάται και συνεχίζει λέγοντας πως σήμερα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Στο τετράδιό του σημειώνει καθημερινά τα ρήματα και όλες τις νέες λέξεις που μαθαίνει. «Αυτή είναι η τεχνική μου, μαθαίνω ρήματα και λέξεις, και προσπαθώ να μιλάω ελληνικά», προσθέτει χαμογελώντας. Ωστόσο τα αγαπημένα του μαθήματα είναι η άλγεβρα, η βιολογία, η χημεία και η πληροφορική. Εκτός όμως από επιμελής μαθητής, ο Χαϊντέρ γράφει στίχους, τραγουδάει στα αγγλικά, ενώ θέλει να γίνει γιατρός. «Θέλω να πω στα παιδιά που έχουν φύγει από τις χώρες τους για να έρθουν στην Ελλάδα ότι πρέπει να μη χάνουν χρόνο και να μάθουν ελληνικά, να πάνε σχολείο και να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες» επισημαίνει ο 17χρονος από το Πακιστάν.

Το SolidarityNow έχει υποστηρίξει 4.000 παιδιά

Μέχρι σήμερα, το SolidarityNow έχει υποστηρίξει σε όλη την Ελλάδα περίπου 4.000 παιδιά, που εντάσσονται στα προγράμματά του να γραφτούν στο σχολείο, ενώ έχει προσφέρει περισσότερες από 10.000 δραστηριότητες μη τυπικής εκπαίδευσης. Στο Κέντρο Αλληλεγγύης και Υποστήριξης Προσφύγων της Θεσσαλονίκης 709 παιδιά έχουν παρακολουθήσει τις 3.700 εκπαιδευτικές δραστηριότητες που έχουν διοργανωθεί από την αρχή του 2017 έως και σήμερα.

«Σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται συνεχώς, τα παιδιά αποτελούν εκείνη την ευάλωτη πληθυσμιακή ομάδα που χρήζει ιδιαίτερης προστασίας κι αυτό για εμάς στο SolidarityNow είναι βασική προτεραιότητα σε όλα μας τα προγράμματα. Όπως προτεραιότητά μας είναι διασφαλίσουμε ότι τα χιλιάδες παιδιά που βλέπουν καθημερινά οι ομάδες μας στο πεδίο θα γραφτούν στο σχολείο, θα παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους, που ίσως διακόπηκαν βίαια στις χώρες τους, θα ενταχθούν στις δωρεάν εκπαιδευτικές και δημιουργικές δραστηριότητες που αναπτύσσουμε. Με λίγα λόγια, προσπαθούμε να διασφαλίσουμε για τα παιδιά αυτά μια κανονικότητα στη ζωή αλλά και πρόσβαση στο αναφαίρετο και καθολικό δικαίωμα της εκπαίδευσης» επισημαίνει η γενική διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη.

ΤΟ ΒΗΜΑ: 4.000 παιδιά πηγαίνουν σχολείο με τη στήριξη του SolidarityNow

Δημοσιεύτηκε στις 

Η οργάνωση με τα κατάλληλα προγράμματα προσπαθεί να διασφαλίσει για τα παιδιά αυτά μια κανονικότητα στη ζωή αλλά και πρόσβαση στο αναφαίρετο και καθολικό δικαίωμα της εκπαίδευσης

Ανοίγοντας την πόρτα του σχολείου σε περίπου 4.000 παιδιά και προσφέροντας περισσότερες από 10.000 δραστηριότητες μη τυπικής εκπαίδευσης, το SolidarityNow υποστηρίζει μέσω των προγραμμάτων του παιδιά σε όλη την Ελλάδα.
Σήμερα, 20 Νοεμβρίου 2018, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, εστιάζει στο αναφαίρετο δικαίωμα όλων των Παιδιών στην Εκπαίδευση και γιορτάζει μαζί με τα χιλιάδες παιδιά που ωφελήθηκαν από την οργάνωση στην Αττική, στην Ηπειρο, στη Β. Ελλάδα.
«Μου αρέσει πάρα πολύ εδώ, γιατί όλοι οι δάσκαλοι είναι πολύ καλοί μαζί μου. Τα αγαπημένα μου μαθήματα είναι η Φυσική και τα Αρχαία Ελληνικά, αλλά όταν μεγαλώσω θα ασχοληθώ με τους υπολογιστές που αγαπώ!» λέει ο 15χρονος Αλί από το Αφγανιστάν. Ο Αλί παρακολουθεί μαθήματα Ελληνικών, Αγγλικών, Φυσικής, Χημείας και Μαθηματικών στο Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων.
Οσον αφορά την πρόσβαση στην εκπαίδευση παιδιών ηλικίας 5 έως 15 ετών ποσοστό 100% των παιδιών που διαμένουν σε δομές στέγασης της οργάνωσης σε Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα και Τήλο έχουν γραφτεί και πηγαίνουν σχολείο. Συνολικά δηλαδή 169 παιδιά.
Επίσης, το 73% των παιδιών που διαμένουν σε δομές στέγασης στην Αθήνα, 192 από τα συνολικά 264 παιδιά, πηγαίνουν στο σχολείο. Στις δομές φιλοξενίας τα δύο τελευταία χρόνια έχουν υλοποιηθεί 6.638 εκπαιδευτικές δραστηριότητες.
Στα Κέντρα Υποστήριξης Παιδιού και Οικογένειας/Blue Dots 3.600 παιδιά έχουν λάβει υποστήριξη για την εγγραφή τους στο σχολείο το διάστημα Νοέμβριος 2017 – Οκτώβριος 2018.
Ακόμη, στο Κέντρο Αλληλεγγύης και Κέντρο Υποστήριξης Προσφύγων Θεσσαλονίκης 709 παιδιά έχουν παρακολουθήσει τις 3.700 εκπαιδευτικές δραστηριότητες που έχουν διοργανωθεί από την αρχή του 2017 έως και σήμερα.
Και εξειδικευμένες ομάδες
Δεδομένου ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν σταματά ποτέ, πέρα από την εξασφάλιση πρόσβασης των παιδιών στην τυπική εκπαίδευση, οι δραστηριότητες άτυπης εκπαίδευσης εμπλουτίζονται από τις εξειδικευμένες ομάδες της οργάνωσης, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες των παιδιών, ξεπερνώντας γλωσσικά και άλλα εμπόδια.
«Η Παγκόσμια αυτή Ημέρα είναι για όλους μας μια υπενθύμιση για την ανάγκη προστασίας των παιδιών και των δικαιωμάτων τους που απειλούνται και συχνά καταπατούνται» σημειώνει η κυρία Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow.
«Σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται συνεχώς, τα παιδιά αποτελούν εκείνη την ευάλωτη πληθυσμιακή ομάδα που χρήζει ιδιαίτερης προστασίας, και αυτό για εμάς στο SolidarityNow είναι βασική προτεραιότητα σε όλα μας τα προγράμματα. Οπως προτεραιότητά μας είναι να διασφαλίσουμε ότι τα χιλιάδες παιδιά που βλέπουν καθημερινά οι ομάδες μας στο πεδίο θα γραφτούν στο σχολείο, θα παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους που ίσως διακόπηκαν βίαια στις χώρες τους, θα ενταχθούν στις δωρεάν εκπαιδευτικές και δημιουργικές δραστηριότητες που αναπτύσσουμε. Με λίγα λόγια, προσπαθούμε να διασφαλίσουμε για τα παιδιά αυτά μια κανονικότητα στη ζωή αλλά και πρόσβαση στο αναφαίρετο και καθολικό δικαίωμα της εκπαίδευσης» πρόσθεσε.
Το SolidarityNow ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 2013 με αποστολή να βοηθήσει τους πληθυσμούς που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση.
Λειτουργεί δύο Κέντρα Αλληλεγγύης, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου μπορούν να απευθύνονται ευπαθείς ομάδες πληθυσμού για να λάβουν δωρεάν υπηρεσίες ιατρικές, νομικές κ.ά.
Στρατηγικοί συνεργάτες του οργανισμού περιλαμβάνουν τους: UNHCR, UNICEF, EEA Grants, πρεσβεία της Νορβηγίας στην Ελλάδα κ.ά.
Μέχρι σήμερα έχει διαθέσει το ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ σε έργα που αφορούν την αντιμετώπιση της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα.
Διαβάστε εδώ το άρθρο

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: SolidarityNow: Περισσότεροι από 200 άνθρωποι βρήκαν δουλειά. Πρόγραμμα απασχολησιμότητας για όλους στη Θεσσαλονίκη

Δημοσιεύτηκε στις 05/11/18

Ώθηση και κίνητρα σε άνεργους πολίτες, Έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες, ώστε να συνδεθούν ξανά με την αγορά εργασίας και να βρουν δουλειά. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος του προγράμματος απασχολησιμότητας, που υλοποιεί το SolidarityNow στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αλλά και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Αυτό στην πράξη μπορεί να γίνει με την ανάπτυξη δεξιοτήτων, την ενίσχυση ικανοτήτων, με εκπαιδευτικά σεμινάρια και επαγγελματική συμβουλευτική, που αποτελούν ορισμένες μόνο από τις υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν από την οργάνωση. Ήδη το διάστημα 2016-2018, στο κέντρο αλληλεγγύης και στο κέντρο υποστήριξης προσφύγων στη Θεσσαλονίκη έχουν αναζητήσει συμβουλές και υποστήριξη πάνω σε θέματα εργασίας περισσότεροι από 1.100 συνάνθρωποί μας, ενώ μέσα από την υπηρεσία, περισσότεροι από 200 άνθρωποι βρήκαν εργασία. Επίσης ο αριθμός των συνεδριών εργασιακής συμβουλευτικής ξεπέρασε τις 3.700.

«Πιστεύω πάλι στον εαυτό μου και στις ικανότητές μου», «νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση», «χρωστάω πολλά στην εργασιακή σύμβουλο» είναι μερικά από τα θετικά σχόλια των ανθρώπων που επωφελήθηκαν από τη συγκεκριμένη υπηρεσία. Το πρόγραμμα απασχολησιμότητας του SolidarityNow έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο και έχει στελεχωθεί από εξειδικευμένο προσωπικό, ώστε να μπορεί να παρέχει την κατάλληλη υποστήριξη, καθοδήγηση και ενθάρρυνση σε ανθρώπους που αναζητούν εργασία ή που επιθυμούν να αλλάξουν αντικείμενο και να ανακαλύψουν ένα ταλέντο ή την επαγγελματική τους κλίση.

«Άνθρωποι που έχουν μείνει καιρό άνεργοι, άνθρωποι νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας που έχασαν τις δουλειές τους και μαζί τις ελπίδες τους, και τώρα αναζητούν μία δεύτερη ευκαιρία. Ταυτόχρονα, συνάνθρωποί μας που ήρθαν στη χώρα μας και αναζητούν κι εκείνοι με τη σειρά τους μία ευκαιρία να ξεκινήσουν τη ζωή τους εδώ. Σε όλους αυτούς απευθυνόμαστε με το πρόγραμμα απασχολησιμότητας, που λειτουργεί μέσα στα κέντρα αλληλεγγύης μας», σημειώνει η Αντιγόνη Λυμπεράκη, γενική διευθύντρια του SolidarityNow. Και συνεχίζει: «Προτεραιότητά μας είναι να τους ενδυναμώσουμε, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και με την εξειδικευμένη υποστήριξή μας να συνδεθούν με την αγορά εργασίας, ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να έχουν επιλογές ζωής». Ανέφερε ακόμη πως βασική αρχή του SolidarityNow, η οποία γίνεται πράξη μέσω της υλοποίησης του συγκεκριμένου προγράμματος στα κέντρα αλληλεγγύης της οργάνωσης, είναι ότι η εργασία είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα όλων.

*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 4 Νοεμβρίου 2018

HUFFINGTON POST: «Καλή όρεξη»!

Δημοσιεύτηκε στις 31/10/18

Η ευχή-κοινό αστείο ανθρώπων από διάφορες γωνιές του κόσμου, για την απόκτηση του πτυχίου τους με ειδικότητα στους υπολογιστές

από τον Δημήτρη Σκλαβενίτη, Δρ. Ιστορίας-ερευνητής και δημοσιογράφος. Συνεργάζεται εθελοντικά με το SolidarityNow

«Καλή όρεξη!» ακούγεται από τους συγκεντρωμένους κάθε στιγμή που ένας απόφοιτος σηκώνεται από τη θέση του για να παραλάβει το δίπλωμά του.

Μια ευχή φαινομενικά αταίριαστη με την περίσταση, καθώς όλα αυτά διαδραματίζονται στην εκδήλωση απονομής των πιστοποιητικών γνώσης «Τεχνικού Υπολογιστών», του πρώτου σεμιναριακού κύκλου «ITEssentials» που διοργάνωσε τοSolidarityNow, σε συνεργασία με τη CISCO Networking Academy. Ωστόσο, η περιπαικτική αυτή φράση, απόρροια των στενών σχέσεων που αναπτύχθηκαν μεταξύ των Ελλήνων και ξένων μαθητών κατά την τρίμηνη διάρκεια των μαθημάτων, θα μπορούσε να υποδηλώνει ανάμεσα σε άλλα και την όρεξή τους για μόρφωση και κατάρτιση ώστε να διεκδικήσουν, παρά τις αντίξοες συνθήκες, εργασία ή κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη έχουν στο επαγγελματικό τους περιβάλλον.

Η «ψυχή της παρέας»

Εμπνευστής της ο Nabil από την Αίγυπτο, από τους μεγαλύτερους ηλικιακά μαθητές και σίγουρα η «ψυχή της παρέας» αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης δε σταματάει να πειράζει τους υπόλοιπους. «Ήμουν ναυτικός πριν από αρκετά χρόνια…», λέει με μια αίσθηση μυστηρίου. «Κάποια στιγμή ήρθα στην Ελλάδα, μου άρεσε και αποφάσισα να μείνω. Από τότε δουλεύω ως διερμηνέας». Ο Ναμπίλ είχε βασική γνώση Η/Υ πριν υποβάλλει αίτηση για την παρακολούθηση του σεμιναρίου, για το οποίο έμαθε από την γυναίκα του που εργάζεται στο SolidarityNow. «Δεν ξέρω αν θα ασχοληθώ επαγγελματικά με τους υπολογιστές, αν και βρήκα αυτά που έμαθα πολύ ενδιαφέροντα», τονίζει, την ίδια στιγμή που επιχειρεί στον πίνακα της τάξης να εξηγήσει το δυαδικό σύστημα αρίθμησης (binary) ή αλλιώς τον κώδικα λειτουργίας των υπολογιστών.

«Ήθελα να μάθω κάτι παραπάνω»

Η Θεοδώρα ανακάλυψε το σεμινάριο από το Facebook και δεδομένου ότι γνώριζε «μόνο λίγο Word και Excel» ήθελε να μάθει «κάτι παραπάνω», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. «Είμαι καθηγήτρια Ιταλικών, όμως επειδή δε βγαίνουν τα έξοδα αναγκάζομαι να κάνω και άλλες δουλειές. Η τελευταία μου απασχόληση ήταν σε μια εταιρεία τηλεφωνικής εξυπηρέτησης πελατών», λέει. Πρόθεση της είναι να συνεχίσει και με τον δεύτερο κύκλο σεμιναρίων, το «LinuxEssentials», και στόχος της να συνδυάσει την 15ετή εμπειρία της στον κλάδο της εξυπηρέτησης πελατών (“consumerservice”) με τις νέες της γνώσεις και να βρει δουλειά στο ίδιο αντικείμενο με εξειδίκευση τα τεχνικά θέματα υπολογιστών. Όσο για τις εντυπώσεις της για τα μαθήματα απαντάει με ένα χαμόγελο ικανοποίησης και συνάμα ανακούφισης: «Είμαι πολύ ευχαριστημένη και όλα τα παιδιά είναι φανταστικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα αρκετά καθώς όλα μου ήταν καινούργια».

«Σκέφτομαι να το παρακολουθήσω ξανά για να τα μάθω καλύτερα!»

Η συνονόματη της Θεοδώρας, Ντορέτα, γνώριζε ελάχιστα για υπολογιστές, προτού παρακολουθήσει τα μαθήματα, όμως πλέον δεν ισχύει το ίδιο. «Τώρα που μιλάμε αισθάνομαι ότι έμαθα πολλά, αν και θεωρώ ότι ο χρόνος δεν ήταν αρκετός για να εμπεδώσουμε απόλυτα το σύνολο των πληροφοριών, γι’ αυτό σκέφτομαι να το επαναλάβω», αναφέρει κάπως διστακτικά και αμέσως συμπληρώνει: «Ίσως να είμαι κάπως υπερβολική, αν δεν τα είχα μάθει δεν θα με αφήνανε να αποφοιτήσω»!

«Θα ήθελα να μείνω στην Ελλάδα και να εργαστώ»

Ο Vahid είναι Ιρανός και έχει τη διπλή ατυχία η πατρίδα του να βρίσκεται σε μια από τις εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη, ενώ επιπλέον ως χριστιανός αποτελεί στόχο του θρησκευτικού μίσους των φανατικών μουσουλμάνων (οι χριστιανοί στο Ιράν υπολογίζονται κάτω από το 1% του γενικού πληθυσμού). Γι’ αυτό το λόγο, η φυγή του έμοιαζε αναπόφευκτη. «Έχω φύγει από το Ιράν εδώ και πέντε χρόνια. Τα πρώτα τρία χρόνια έμεινα στην Τουρκία, όπου εργαζόμουν ως «culturalmediator» (πολιτισμικός διαμεσολαβητής) και διερμηνέας. Έπειτα ήρθα στην Ελλάδα και σπούδασα αγγλική φιλολογία στο Deree έχοντας πάρει υποτροφία από την Αμερικάνικη Πρεσβεία», λέει για τη ζωή του μακριά από το Ιράν. «Στην παρούσα φάση σπουδάζω Θεολογία και θα ήθελα να βρω μια «part–time» δουλειά που να έχει να κάνει με υπολογιστές μέχρι τουλάχιστον να τελειώσω τις σπουδές μου». Ο Vahid ήταν από τους πιο έμπειρους μαθητές των σεμιναρίων, καθώς οι γνώσεις του πάνω στους υπολογιστές ήταν παραπάνω από στοιχειώδεις, με αποτέλεσμα να μη δυσκολευτεί πολύ στο να αφομοιώσει τις νέες πληροφορίες. Όσο για το μέλλον του, δείχνει κατασταλαγμένος ρίχνοντας κλεφτές στο κορίτσι του που στέκεται λίγο πιο δίπλα: «Θα ήθελα να μείνω στην Ελλάδα και να εργαστώ ως διερμηνέας, πολιτισμικός διαμεσολαβητής ή ακόμα και ως τεχνικός υπολογιστών».

«Είμαι μουσικός, αλλά τώρα ξέρω ότι θέλω να γίνω τεχνικός υπολογιστών»

Συμπατριώτης του Vahid, ο Mustafa, δείχνει ο πιο συνεσταλμένος της τάξης, ίσως λόγω της μικρής του ηλικίας (22 ετών), αλλά και της καλλιτεχνικής του φύσης: «Είμαι μουσικός, παίζω κιθάρα από τα 14 και γράφω τραγούδια. Δυστυχώς τα τραγούδια μου λογοκρίθηκαν στο Ιράν για πολιτικούς λόγους και γι’ αυτό αναγκάστηκα να φύγω», αναφέρει. Στην Ελλάδα έφθασε πριν δύο χρόνια, ταξιδεύοντας μόνος του, αφήνοντας πίσω του τους γονείς και την αδελφή του. Ο πρώτος καιρός της διαμονής του στη χώρα μας μόνο ευοίωνος δεν ήταν: «Για περίπου ένα μήνα έμεινα άστεγος και κάποια στιγμή έπεσα και θύμα ρατσιστικής βίας», εξηγεί. Παρ’ όλα αυτά, η συνέχεια αποδείχθηκε καλύτερη, καθώς άρχισε να μαθαίνει Αγγλικά, ενώ παρακολούθησε και το πρόγραμμα «BusinessforYouth», που επίσης διοργανώνει το SolidarityNow με την Κοινωνική Επιχείρηση Knowl. «Στην αρχή δεν ήξερα τίποτα από υπολογιστές, αλλά είπα στον εαυτό μου ότι θα κάνω υπομονή και θα τα μάθω. Τα έμαθα λοιπόν και τώρα θα γίνω τεχνικός υπολογιστών!», λέει με αποφασιστικότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση, θα συνεχίσει και με την ενότητα «LinuxEssentials», με σκοπό να καταφέρει να βρει πιο εύκολα δουλειά, ενώ ξεφεύγοντας λίγο από το βιοποριστικό κομμάτι εξομολογείται ότι ονειρεύεται να συνδυάσει τη μουσική με τις νέες τεχνολογίες.

«Ήταν η καλύτερη τάξη που έχω βρεθεί!»

Ο Νoori είναι 2,5 χρόνια στην Ελλάδα, όπου έφτασε μόνος του από το Αφγανιστάν μόλις στα 18 του χρόνια. Ήταν τυχερός αφού βρήκε γρήγορα δουλειά ως διερμηνέας, γεγονός που του επιτρέπει να νοικιάζει και να συντηρεί ένα μικρό διαμέρισμα. Για το σεμινάριο έμαθε και αυτός από το Facebook, ψάχνοντας μια «ευκαιρία για να μορφωθεί» πάνω στους υπολογιστές που «πάντα του άρεσαν», όπως σημειώνει. Οι εντυπώσεις του για το σεμινάριο και το κλίμα στην τάξη απόλυτα θετικές: «Είμαι πολύ χαρούμενος! Ήταν η καλύτερη τάξη που έχω βρεθεί και θα ήθελα να ευχαριστήσω ξεχωριστά την δασκάλα μας, την Ειρήνη Σπανοπούλου, και το SolidarityNow, που έκαναν τόσα πολλά για εμάς. Όταν τους συνάντησα, όλα άλλαξαν προς το καλύτερο»!

«Είμαι πολύ ενθουσιασμένη και θα συνεχίσω σίγουρα με το “Linux”»

Η Μελινέ είναι από την Αρμενία και μετά από 11 χρόνια στην Ελλάδα μιλάει άπταιστα την γλώσσα, αν και ακόμα δεν έχει πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα Πληροφορικής (ΕΠΑΛ) είχε ήδη μια εξοικείωση με το αντικείμενο, όταν έμαθε για το πρόγραμμα των σεμιναρίων από μια φίλη της που εργαζόταν σε αυτό. «Είμαι πολύ ευχαριστημένη και θα συνεχίσω σίγουρα με το «Linux»», δηλώνει με ενθουσιασμό. «Αν και ήταν αρκετά κουραστικό, καθώς είχαμε μαθήματα δύο φορές την εβδομάδα από τρεις ώρες, περάσαμε πολύ καλά».

«Μου άρεσε πολύ το πρακτικό κομμάτι»

Η Στεφανία ή «Τούφα» ―«έτσι με φωνάζουν οι φίλοι μου» σπεύδει να διευκρινίσει― έμαθε από το περιβάλλον της για το «ITEssentials» και χωρίς να έχει την παραμικρή εμπειρία αποφάσισε να στείλει αίτηση για τα σεμινάρια. «Το χαρτί της πιστοποίησης της CISCO είναι πολύ αξιόλογο και τα μαθήματα είναι δωρεάν, διαφορετικά δεν θα είχα τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσω», σχολιάζει σε σχέση με τις παροχές του προγράμματος. «Μου άρεσε πολύ το πρακτικό κομμάτι. Φαντάσου ότι κάποια στιγμή έφερα το lap–top μου που είχε χαλάσει και το φτιάξαμε όλοι μαζί». Η «Τούφα» έχει ήδη στείλει αίτηση για το «LinuxEssentials» και στόχος της είναι κάποια στιγμή να δουλέψει ως τεχνικός δικτύων CCNA (Cisco Certified Network Associate).

―――――――――――――――-

* To SolidarityNow, είναι μια πιστοποιημένη CISCO Networking Academy και έχει τη δυνατότητα να προσφέρει δωρεάν στους μαθητές της μια ευρεία γκάμα μαθημάτων CISCO. Μέσω του εγκεκριμένου από τη CISCO εκπαιδευτικού υλικού, το SolidarityNow και η CISCO σας δίνουν την ευκαιρία να μελετήσετε και να προετοιμαστείτε για θέσεις Μηχανικών Υπολογιστών με τις δεξιότητες που απαιτούνται στην αγορά σήμερα! 
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το «ITEssentials», καθώς και για το «ITLinux» στην ιστοσελίδα του SolidarityNow: https://www.solidaritynow.org/cisco/.

Δείτε το άρθρο εδώ

HUFFINGTON POST: Πανευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων – «Έχουμε τη Δύναμη να Γίνουμε αυτό που Θέλουμε!»

Δημοσιεύτηκε στις 19/10/18

 

από τις Ελένη Σταματούκου, Μελίνα Ντάνχαμ

«Αν δεν κοιμηθείς μαζί του, θα κάνουμε βουντού στην οικογένειά σου, έτσι μου είπαν. Με εκβίαζαν για να εκδίδομαι, μέχρι που με συνέλαβε η αστυνομία και αυτή ήταν η πιο τυχερή μέρα στη ζωή μου», μας λέει η Κριστίνα.Ήταν μόλις 19 χρονών,όταν την έπιασαν με την κατηγορία της πορνείας σε χώρα της Μεσογείου. Μετά τη σύλληψή της ακολούθησε και η απέλασή της στην πατρίδα της. Τα βασανιστήρια όμως της Κριστίνα δεν είχαν ξεκινήσει, ούτε είχαν σταματήσει εκεί.

Η εμπορία ανθρώπων παραμένει ένα σκληρό κοινωνικό φαινόμενο και μια πραγματικότητα που εμφανίζεται ολοένα και πιο συχνά στην Ευρωπαϊκή γειτονιά – περισσότερο απ’ όσο πιστεύαμε και μπορούσαμε να φανταστούμε. Στην πραγματικότητα, από τις 40 εκατομμύρια περιπτώσεις ετησίως, εκτιμάται ότι περίπου 64.000 από αυτές, λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη. Οι πέντε (5) χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας από όπου προέρχονται τα θύματα εμπορίας είναι η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ολλανδία, η Ουγγαρία και Πολωνία.

Το έγκλημα αυτό χαρακτηρίζεται από τρία βασικά στοιχεία: το σκοπό – ο οποίος είναι η εκμετάλλευση, τα μέσα – η απειλή ή η χρήση της βίας ή του εξαναγκασμού, ο εντοπισμός των θυμάτων, η μεταφορά ή η υπόκρυψη ανθρώπων.

Συχνά η εμπορία ανθρώπων συγχέεται με το λαθρεμπόριο μεταναστών, όντας κι αυτό ένα έγκλημα, το οποίο ωστόσο έχει τέσσερις διακριτές παραμέτρους: τη συναίνεση, τηνεκμετάλλευση, τη διακρατικότατα και την πηγή κερδών. Στις περιπτώσεις λαθρεμπορίας μεταναστών, η συγκατάθεση και η ανταλλαγή χρημάτων αφορούν κυρίως στην επιτυχή μεταφορά και την άφιξη στον τελικό προορισμό, παρά άλλου είδους εκμετάλλευση. Από την άλλη πλευρά κι ενώ το λαθρεμπόριο μεταναστών συνεπάγεται τη διέλευση συνόρων, η εμπορία ανθρώπων ενδέχεται να παραμείνει ένα καθαρά εγχώριο φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, μια μελέτη του UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), αποκάλυψε ότι το 43% των θυμάτων παγκοσμίως διακινούνται εντός εθνικών συνόρων.

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, η εμπορία ανθρώπων είναι μια από τις πιο ταχύτερες αναπτυσσόμενες εγκληματικές βιομηχανίες στον κόσμο, έχοντας κέρδη πάνω από €135 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Η ιστορία της Κριστίνα, η οποία υποστηρίζεται σήμερα από το εξειδικευμένο προσωπικό του SolidarityNow, έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των θυμάτων. Υπάρχουν διάφορα είδη εμπορίας ανθρώπων: εξαναγκαστική εργασία, σεξουαλική εκμετάλλευση, εργασία για αποπληρωμή χρέους, καταναγκαστική εργασία, παιδιά στρατιώτες. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Α21, υπάρχουν εκατομμύρια σκλάβοι σε ολόκληρο τον κόσμο, περισσότεροι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας.Μόνο το 1% των θυμάτων σώζονται. Και η Κριστίνα ήταν μια από τις τυχερές.

Η ιστορία της Κριστίνα: μια ιστορία δύναμης και θάρρους

Η Κριστίνα, 36 χρονών, κατάγεται από μια χώρα της Υποσαχάριας Αφρικής. Μεγάλωσε στο σπίτι μιας μεγάλης οικογένειας. Πολλά αδέλφια, πολλή φτώχεια, αλλά πολλή αγάπη από τον πατέρα της. «Ο πατέρας μου, μού έμαθε να είμαι ειλικρινής και πώς να αντιμετωπίζω τη ζωή», μας λέει. Η μητέρα της δούλευε σκληρά για να μπορέσει να συντηρήσει οικονομικά τα παιδιά της. Σε ηλικία 17 χρονών αποφάσισε να αφήσει το σπίτι της και να πάει σε μια άλλη αφρικανική χώρα. «Ήθελα να πάω στην Ευρώπη. Ο πατέρας μου προσφέρθηκε να με βοηθήσει για να μείνω στη χώρα μου και να συνεχίσω τις σπουδές μου, αλλά εγώ ήθελα να φύγω για να βοηθήσω οικονομικά την οικογένειά μου, αλλά και για να ανακαλύψω τον εαυτό μου», μας αναφέρει.

Πού αγοράζει άραγε κανείς στην Αφρική ένα εισιτήριο για την Ευρώπη; Στο δρόμο. Στο δρόμο μπορεί να βρει κανείς τους λεγόμενους σπόνσορες, τους «προστάτες», που αναλαμβάνουν να φτιάξουν τα χαρτιά όσων Αφρικανών επιθυμούν να πάνε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Μερικές φορές βέβαια επιλέγουν οι ίδιοι τα θύματά τους. Υπάρχουν όμως και οικογένειες που τους ικετεύουν για να πάρουν τα παιδιά τους. Όλα ξεκινούν με μεγάλες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή και για δουλειές σε εταιρείες με καλά λεφτά. Αυτή είναι η «βιτρίνα» της επιχείρησής τους. «Με διαφορετικούς σπόνσορες, πήγα σε διαφορετικές χώρες. Σου μιλάνε για δουλειά, αλλά επί της ουσίας αυτό που κάνουν, είναι εμπορία ανθρώπων», σημειώνει η Κριστίνα. «Όταν έβλεπα κάτι που δε μου άρεσε, πάντα έφευγα», μας εξομολογείται. Ξυλοδαρμοί, απειλές, εκφοβισμοί, και όμως δε λύγισε ποτέ. Ζωή είναι να πέφτεις έξι φορές και να σηκώνεσαι επτά, λένε.

Η Κριστίνα πέθανε και αναστήθηκε αμέτρητες φορές. Αυτό που την έσωζε ήταν ο εαυτός της και η θέλησή της για ζωή. «Ήμουν δυνατή και θαρραλέα», επισημαίνει. Οι δυσκολίες σε σκληραίνουν, σε κάνουν να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. Μέσα από αυτό το ταξίδι, η Κριστίνα γνώρισε ανθρώπους που την πρόδωσαν, που της έκαναν κακό, αλλά και που την αγάπησαν, και κάπως έτσι ήρθε στη ζωή της η κόρη της και ο γιός της.

«Θυμάμαι ότι σε όλο αυτό το ταξίδι, έγραφα, δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, ίσως γιατί αγαπάω το γράψιμο», μας λέει. Έγραφε για τις μέρες, για τους μήνες και για τα χρόνια που περνούσαν. Ακόμα και πάνω σε ένα πλοιάριο στη μέση της Μεσογείου, θυμάται τον εαυτό της να γράφει. Η επαφή της με το γράψιμο ξεκίνησε όταν ακόμα ήταν παιδί. Πάντα της άρεσε να διαβάζει λογοτεχνία και ποίηση. Το γράψιμο ήταν το όχημά της προς την ελευθερία. Τα μικρά κείμενά της έγιναν σιγά σιγά κεφάλαια του δικού της βιβλίου. «Το βιβλίο μου είναι μια προσωπική μαρτυρία της ζωής μου, είναι μια αληθινή ιστορία, την οποία θέλω να μάθουν οι άνθρωποι. Παραλίγο να πεθάνω με διαφορετικούς τρόπους. Με συνέλαβαν, με βίασαν, με απέρριψαν. Είδα τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν. Και ύστερα από όλα αυτά, είμαι ακόμα εδώ. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι, που έχουν περάσει όλα αυτά, θα αυτοκτονούσαν. Δεν αξίζει όμως. Οι ζωές μας δεν είναι φανταστικές, είμαστε αληθινοί και έχουμε ευκαιρίες. Έχουμε τη δύναμη να γίνουμε αυτό που θέλουμε, να πούμε όχι. Δε θα ξεχάσω ποτέ μου τους ανθρώπους που με βοήθησαν. Αν τα είχα παρατήσει, δε θα είχα μια ιστορία να διηγηθώ στα παιδιά μου».

Τα στοιχεία

Δεδομένης της δυσκολίας να συγκεντρωθούν διεξοδικά και αξιόπιστα στοιχεία για το θέμα της εμπορίας ανθρώπων, είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση μεταξύ του εκτιμώμενου και του επίσημα καταγεγραμμένου αριθμού των θυμάτων και των εμπόρων. Για παράδειγμα, στο διάστημα 2013-2014, μόνο 16.000 θύματα εμπορίας ανθρώπων καταγράφηκαν επίσημα – 65% εκ των οποίων ήταν Ευρωπαίοι πολίτες. Από τα στοιχεία αυτά συμπεραίνει κανείς ότι ο αριθμός των περιπτώσεων μειώθηκε κατά το διάστημα αυτό καθώς για την περίοδο 2010-2012, ο διπλάσιος αριθμός (30.000) υποθέσεων καταγράφηκαν στην Ευρώπη.

Δυστυχώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι σε αυτό το έγκλημα υπάρχει μία ισχυρή συνιστώσα που σχετίζεται με το φύλο.Σε παγκόσμιο επίπεδο, 51% των θυμάτων είναι γυναίκες, ενώ το 63% των εμπόρων είναι άνδρες. Επιπλέον, 72% των θυμάτων της βιομηχανίας του σεξ είναι γυναίκες. Για το διάστημα 2010-2012, 80% των καταγεγραμμένων θυμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν γυναίκες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το 67% των υποθέσεων ήταν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και το 95% των θυμάτων ήταν γυναίκες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών μπορούν να πέσουν θύματα της εμπορίας ανθρώπων. Υπολογίζεται ότι 5,5 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ζωή της Κριστίνα σήμερα

Η Κριστίνα ζει στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά της από το 2007. Όλα αυτά τα χρόνια έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ενισχύσει τις ικανότητές της, είτε παρακολουθώντας μαθήματα ελληνικών, είτε παίρνοντας μέρος σε διάφορα άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια. Έχει κάνει πολλές δουλειές και έχει αναζητήσει βοήθεια από το SolidarityNow και το εξειδικευμένο προσωπικό του *Κέντρου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. «Στη ζωή όταν έχεις το προνόμιο να είσαι στην κορυφή κι έχεις εξουσία πρέπει να έχεις κατά νου ότι διοικείς ανθρώπους και όχι ζώα. Πρέπει να ξέρουμε ότι πριν από εμάς ήταν κάποιος άλλος στη θέση μας. Πολλοί άνθρωποι είναι ταλαντούχοι και χαρισματικοί, αλλά το πνεύμα τους είναι νεκρό, γιατί δεν τους συμπεριφέρονται καλά, τους βλέπουν ως εγκληματίες, ως σκουπίδια, δεν τους αφήνουν να μιλήσουν. Ό,τι θέση κι αν έχεις πρέπει να μάθεις να τους ακούς όλους. Αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς. Πάντα είναι κάποιος εκεί έξω που είναι πιο γρήγορος και πιο έξυπνος από εσένα. Δεν υπάρχει γνώση που πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Άκουσε τους ανθρώπους και ενθάρρυνέ τους. Όλοι προορίζονται να γίνουν κάποιοι»,καταλήγει λέγοντας.

Το όνειρο τής Κριστίνα είναι να καταφέρει να εκδώσει το βιβλίο της. «Θέλω να πω την ιστορία μου και να δείξω στους ανθρώπους, ότι δεν πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους. Όλοι περνάμε από διάφορες δοκιμασίες, χωρίς αυτές δε θα μπορούσαμε να εξελιχθούμε», σημειώνει. Όση ώρα μιλάμε, κρατάει στα χέρια της ένα φάκελο όπου μέσα φυλάει κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο. Μας τα δείχνει και εμείς διαβάζουμε το κεφάλαιο που αφορά στην απέλασή της. Τη ρωτάμε αν έχει ολοκληρώσει το βιβλίο της. «Θα σταματήσω να γράφω όταν έχω στα χέρια μου όλα τα χαρτιά μου και τότε θα αρχίσω να γράφω ιστορίες άλλων».

Ως εγκληματική παραβίαση της κυριαρχίας και της ασφάλειας του ανθρώπινου σώματος, η εμπορία ανθρώπων είναι μία σύγχρονη μορφή δουλείας που πλήττει δυσανάλογα τις ευάλωτες κοινότητες. Υπάρχουν νομικά μέτρα για τη δίωξη και καταδίκη των δραστών, αλλά αποτελεί χρέος μας ως μέλος της κοινωνίας των πολιτών, να συνεχίσουμε να ευαισθητοποιούμε τους πολίτες για το θέμα αυτό καθώς πολλοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τις διαστάσεις του προβλήματος.

*Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης του SolidarityNow λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του Open Society Foundation (OSF/OSIFE).

 

HUFFINGTON POST: Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας | Ψυχολογική Υποστήριξη για Όλους από το SolidarityNow

Δημοσιεύτηκε στις 11/10/18

από τους Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου & Εκδηλώσεων

&

Γιώργο Κανάρη, Συντονιστή Διευρυμένης Κοινωνικής Υπηρεσίας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, 10 Οκτωβρίου, ένα αφιέρωμα στο έργο της υπηρεσίας Ψυχολογικής Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας που λειτουργεί στα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Μια μεγάλη κατάκτηση και επιτυχία ταυτόχρονα των Κέντρων Αλληλεγγύης είναι ότι όλοι οι άνθρωποι, εφόσον το ζητήσουν, έχουν άμεση πρόσβαση στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, χωρίς διακρίσεις και χωρίς την ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση. Από τον Νοέμβριο του 2016 έως και τον Αύγουστο του 2018, η υπηρεσία στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας υποστήριξε 2.752 άτομα πραγματοποιώντας 5.600 συνεδρίες και 628 παραπομπές.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

THE TOC: Η Αμπέρ & ο Ιμπραχίμ μπορούν να ανοίξουν ένα σαλόνι ομορφιάς!

Δημοσιεύτηκε στις 

από την Ελένη Σταματούκου, Υπεύθυνη Τύπου & Εκδηλώσεων (Βόρεια Ελλάδα)

Τρεις υπέροχες ιστορίες ανθρώπων που δεν το βάζουν κάτω. Μέσα από την εκπαίδευση από το SolidarityNow σε σύγχρονα επαγγέλματα ξαναπαίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Στο SolidarityNow στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε πρόσφυγες, μετανάστες και άνεργους Έλληνες να μπουν ή να συνδεθούν ξανά με την αγορά εργασίας και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

 

ATHENS VOICE: Σαΐντ: ένας Ροχίνγκια στην Αθήνα

Δημοσιεύτηκε στις 

To SolidarityNow μοιράζεται μια ανθρώπινη ιστορία ενός λαού χωρίς πατρίδα

από τη Βάλια Σαββίδου, Υπεύθυνη Τύπου & Εκδηλώσεων

Για όσους δεν γνωρίζουν, το όνομά τους είναι συνώνυμο της λέξης διωκόμενος, για έναν Ροχίγνκια είναι το έθνος του, ο προσδιορισμός του, αν και όπως λέει ο Σαΐντ Χουσσεΐν, δεν μπορεί να το μεταφράσει σε κάτι αντιληπτό από τους άλλους– μια χώρα, μια γλώσσα, παράδοση, ήθη και έθιμα.

Τι σημαίνει να είσαι Ροχίνγκια

Ο Σαΐντ μιλάει Ροχίγνκια (Rohingya ή Ruaingga), μια γλώσσα που δεν είναι γραπτή. Συγκινείται όταν απαντά στην ερώτηση «τι σημαίνει για σένα να είσαι Ροχίνγκια», αλλά δεν βουρκώνει, δεν κλαίει, είναι σαν να κλαίει το σώμα του. «Δεν είναι μόνο ότι μας διώχνουν. Είναι ότι δεν έχουμε πατρίδα. Στη Μιανμάρ δεν έχουμε χαρτιά όπως οι άλλοι πολίτες, δεν είμαστε πολίτες, υπάρχουμε μόνο για να μας εξαφανίζουν».

Από το 1982, η Μιανμάρ (χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας) έχει αποφασίσει να μη χορηγεί ιθαγένεια στους Ροχίνγκια και αυτό είναι που μας λέει ο Σαΐντ, ότι επίσημα είναι άπατρις. Ανεπίσημα όμως «η καρδιά μου έχει μείνει στη Μιανμάρ», γιατί αυτό το μέρος είναι που έχει γνωρίσει για πατρίδα: «Εκεί γεννήθηκα, εκεί γεννήθηκαν οι γονείς μου. Φέτος γίνονται δέκα τα χρόνια που έχω να τους δω. Δεν ξέρω αν ζουν ή όχι, δεν ξέρω τίποτα».

«Μας μισούν επειδή είμαστε μουσουλμάνοι. Όλη μου τη ζωή δουλεύω στις φυτείες ρυζιού που είναι η τροφή μας και είχαμε και μερικές κότες και αγελάδες». Το σχολείο ήταν και είναι απαγορευμένο για τα παιδιά των Ροχίνγκια κι ο Σαΐντ και τα αδέρφια του δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Τον ρωτάμε για την περιοχή στην οποία μεγάλωσε. Μας λέει ότι είναι εκεί που ζουν οι περισσότεροι Ροχίνγκια από πολύ παλιά –ίχνη τους ιστορικά εντοπίζονται στην περιοχή από τον 9ο αιώνα– η δυτική επαρχία Ραχίν, που ανήκει πια στη Μιανμάρ. Παλιότερα η Ραχίν, η περιοχή που βρέχεται από τον κόλπο της Βεγγάλης, ονομαζόταν Αρακάν, και είναι λόγω των εμπορικών δρόμων που άνοιγε τότε η θάλασσα, που πολλοί κάτοικοι της περιοχής ασπάστηκαν με την πάροδο των ετών τη μουσουλμανική θρησκεία.

Οι Ροχίνγκια στους αιώνες, φτάνοντας σήμερα στον 21ο, είναι ένας λαός μουσουλμάνων που ζει σε μια χώρα βουδιστών, τη Μιανμάρ. Ο Σαΐντ μάς λέει ότι ζουν σαn φυλακισμένοι. Δεν τους επιτρέπεται να μετακινούνται χωρίς άδεια και ζουν σε καταυλισμούς στερούμενοι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ακρίβεια, είναι αδύνατο να προσδιοριστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα που δεν στερούνται, σε μια χώρα που έχει πολλές φορές καταγγελθεί για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Διεθνή Αμνηστία και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (δείτε περισσότερα εδώ).

Η ιστορία του Σαΐντ

Η προσωπική ιστορία του Σαΐντ μοιάζει, όπως ο ίδιος δηλώνει χαμογελώντας πικρά, με αυτή της πλειοψηφίας των Ροχίνγκια. «Κουράστηκα να μας κλέβουν τα ζώα, να μας καίνε τους καταυλισμούς, να μας χτυπούν, και είπα μέσα μου δεν πάει άλλο. Όταν το είπα αυτό ήμουν 21, σήμερα είμαι 29. Έχω ταξιδέψει πολύ. Όμως μέσα σε αυτά τα οχτώ δύσκολα χρόνια, η ζωή μου απέκτησε νόημα που το λένε Νουρ, Κουλσούμ και Μαρία». Είναι τα τρία παιδιά που έχει αποκτήσει με τη Μομπίνα. Η Μομπίνα είναι και αυτή Ροχίγνκια. Συναντήθηκε με τον Σαΐντ στον τρίτο του σταθμό μετά τη φυγή του από τη Μιανμάρ – το Πακιστάν.

«Πρώτος μου σταθμός μετά τη Μιανμάρ ήταν το Μπαγκλαντές. Έμεινα μόνο δυο μήνες γιατί δεν ήμουν ασφαλής εκεί χωρίς ταυτότητα, φοβόμουν ότι θα με έστελναν πίσω». Επόμενος σταθμός η γειτονική Ινδία και το Χαϊντεραμπάντ, όπου ο Σαΐντ έζησε και εργάστηκε για δυο χρόνια σε ένα μεγάλο οπωροπωλείο. Έφυγε πάλι, αυτή τη φορά για το Πακιστάν. Τέσσερα χρόνια στο Καράτσι δούλεψε σε οικοδομές, γνώρισε και ερωτεύτηκε τη Μομπίνα. «Γι’ αυτό πήγα στο Πακιστάν. Για να γνωρίσω τη γυναίκα μου», λέει και χαμογελά με την καρδιά του.

Ο Σαΐντ, η Μομπίνα και ο μικρός Νουρ έφυγαν μαζί από το Πακιστάν. Δεν του έδιναν ταυτότητα ούτε εκεί. «Δεν άντεχα πια χωρίς ταυτότητα. Δεν γίνεται να ζω έτσι». Φτάσανε στο Ιράν. Η οικογένεια έμεινε εκεί τέσσερις μήνες για να γεννηθεί το δεύτερό τους παιδί, την Κουλσούμ.

Από το Ιράν στην Τουρκία και από την Τουρκία στη Λέσβο. Στη Λέσβο μαζί με τον Σαΐντ και τη Μομπίνα, έφτασαν άλλοι δεκατρείς (13) Ροχίνγκια – ο Σαΐντ λέει ότι σήμερα ζουν και οι δεκατρείς στην Ελλάδα. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Σαΐντ έμαθε από τον αδερφό του ότι κι αυτός κατάφερε να φτάσει στη χώρα με την οικογένειά του.

Στο νησί που σήμαινε για αυτούς την είσοδο στην Ευρώπη, η Μομπίνα γέννησε το τρίτο τους παιδί: «Ευτυχώς δεν γέννησε στο δρόμο», λέει ο Σαΐντ και την αγκαλιάζει. Η Μομπίνα δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα λέει ο Σαΐντ σε εμάς, γιατί μαζί του μιλάμε αγγλικά, ενώ εκείνη δεn γνωρίζει άλλη γλώσσα εκτός από αυτή των Ροχίνγκια. Τον αγκαλιάζει κι αυτή.

Τα αγγλικά ο Σαΐντ τα έμαθε στη Λέσβο πηγαίνοντας στα μαθήματα που προσφέρονται εκεί από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Μόρια, Καρά Τεπέ, αλλά μετά «ευτυχώς ήρθε η στιγμή που θα μας δινόταν ένα σπίτι». Η οικογένειά του εντάχθηκε στο πρόγραμμα στέγασης του SolidarityNow το Δεκέμβριο του 2017, μετά από παραπομπή της οργάνωσης Ηλιαχτίδα.

Η εκπαίδευση, αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για τα παιδιά του

Και από τότε άρχισαν τα όνειρα να βρίσκουν χώρο για τους γονείς των τριών μικρών Ροχίνγκια οι οποίοι θα ζήσουν πια στην Ευρώπη, απόγονοι ενός πολύπαθου και συγχρόνως μοναδικού λαού,που είναι μια φυλετική σύμμειξη προσδίδονταςστους ανθρώπους τουινδικά και μογγολικά φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά και χαρακτηριστικά της ινδοευρωπαϊκής φυλής.

Η εξασφάλιση στέγης και η αργοπορημένη αλλά αίσια απόφαση άδειας διαμονής στην Ελλάδα έχουν επιτρέψει στον Σαΐντ και τη Μομπίνα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, κάτι που δεν μπορούσαν καν να φανταστούν μερικά χρόνια πριν. «Χρειάζομαι μόνο μια δουλειά και όλα τα άλλα θα έρθουν, είμαι χαρούμενος εδώ», μας λέει ο Σαΐντ με έναν πιο αισιόδοξο τόνο όταν πια έχουμε αφήσει πίσω μας τη συζήτηση για το παρελθόν. «Θέλω τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να μάθουν ελληνικά-θέλω να μάθουν και να κάνουν περισσότερα από μένα».

Είναι αξιοσημείωτη η ένταση με την οποία ο Σαΐντ μιλά για το σχολείο των παιδιών του  και γενικά γιατην εκπαίδευση. Ο ίδιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει σχολείο,αναγνωρίζει όμως τη σημασία τουκαι το θεωρείαδιαπραγμάτευτο δικαίωμα των παιδιών του. Και πράγματι ο μεγάλος τους γιος, ο Νουρ, τεσσάρων χρονών, είναι μαθητής στο προ-νήπιο και μαθαίνει τα πρώτα του ελληνικά! Όταν ο Νουρ δεν είναι στο σχολείο, όλη η οικογένεια μαζί γνωρίζει την πόλη μέσα από καθημερινές βόλτες. Η αγαπημένη τους είναι από το σπίτι τους στο Πολυτεχνείο και στο Πεδίο του Άρεως.

Ο Σαΐντ θέλει η ιστορία του να κλείσει με τα δικά του λόγια και δεν θα μπορούσε αλλιώς: «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου. Βλέπω ανθρώπους μόνους από το Μπαγκλαντές και δεν μπορώ να το διανοηθώ. Έχασα όλους τους δικούς μου, αλλά έχω τα παιδιά. Όσο για τους Ροχίνγκια, είμαι περήφανος που ανήκω σε αυτό τον λαό. Οι Ροχίνγκια δεν έχουν ποτέ πειράξει κανέναν, δεν αγαπούν τον πόλεμο. Στην Ελλάδα που δεν είναι μουσουλμανική χώρα και δεν είναι η χώρα μου, είμαι ασφαλής. Στη δική μου γιατί δεν είμαι; Φοβάμαι για τους Ροχίνγκια, ανησυχώ για το μέλλον, παρότι εγώ τώρα αισθάνομαι ασφαλής».

** Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες Ροχίνγκια διέφυγαν από τη βία στη Μιανμάρ σε διαδοχικά κύματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το τελευταίο ξέσπασμα βίας κατά των Ροχίνγκια που έχει χαρακτηριστεί ως εθνοκάθαρση και γενοκτονία από τον ΟΗΕ, την οργάνωση HumanRightsWatch, διεθνείς φορείς και που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2016, οδήγησε τον Αύγουστο του 2017 ένα ακόμη μεγάλο κύμα Ροχίνγκια προς το Μπαγκλαντές, φτάνοντας τον συνολικό αριθμό που αναζητούν άσυλο εκεί στους 723,000.

Διαβάστε περισσότερα για τους Ροχίνγκια εδώ, εδώ κι εδώ.

*Τα μέλη της οικογένειας του Σαΐντ Χουσσεΐν ζουν σε ανεξάρτητο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, ως ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης του SolidarityNow, που υλοποιείται στο πλαίσιο του ESTIA – Πρόγραμμα Έκτακτης Ανάγκης Υποστήριξης για την Ένταξη & τη Στέγαση, το οποίο στηρίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας & Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECHO).

Δείτε το άρθρο εδώ