Το SolidarityNow μοιράζεται ιστορίες για τη διαφορετικότητα, την κερδισμένη δύναμη και το δικαίωμα να ανήκεις.

Ο Άχμεντ, ο Ν., o Χασάν και η Μπάρεφ, η Μάγια και ο Μπατίς, ο Χασανίν, ο Τζον και ο Πινάρ, θα δηλώσουν ελεύθερα και περήφανα είμαι «ΠΑΡΟΥΣΑ», αυτό το Σάββατο στη μεγαλύτερη γιορτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μαζί τους θα γιορτάσουμε και εμείς -το SolidarityNow- το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και στην κοινωνική ένταξη. Με αφορμή το Athens Pride στις 9 Ιουνίου και το Thessaloniki Pride στις 20-23 Ιουνίου, το SolidarityNow μέσα από ένα ξεχωριστό αφιέρωμα, το #iAmStrong δίνει φωνή στους ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες-ωφελούμενους της οργάνωσης, καταγράφοντας και δημοσιεύοντας τις ιστορίες τους.

Ένας τίτλος έχει πολλαπλές ιδιότητες. Συχνά σε χαρακτηρίζει, σε περιορίζει, σε εγκλωβίζει, σε ακολουθεί, σε στιγματίζει. Και το τελευταίο που επιθυμούμε για τα μέλη της κοινότητας των ΛΟΑΤΙ προσφύγων στην Ελλάδα είναι να τους προσδώσουμε ακόμα μία «ετικέτα». Αρκετές επιβολές έχουν υποστεί. Το #iAmStrong όμως νιώθουμε ότι τους ανοίγει διάπλατα πόρτες και παράθυρα για να μπει στη ζωή τους καθαρός αέρας, φως αλλά κι εκείνη η απελευθερωτική δύναμη που σχεδόν σου επιβάλλει επανεκκίνηση. Και γιατί σήμερα διεκδικούν τα πάντα από την αρχή. Γιατί τα στερήθηκαν. Και γιατί είναι δικαίωμα και επιθυμία τους, ταυτόχρονα. Μέλη της ΛΟΑΤΙ κοινότητας και ταυτόχρονα πρόσφυγες στην Ελλάδα, υποστηρίζονται από το SolidarityNow σε αυτή τη μεταβατική τους περίοδο, στη δική τους νέα πατρίδα – μέχρι να αποκτήσουν άσυλο, να μάθουν τη γλώσσα, να βρουν δουλειά στην Ελλάδα, να βρουν τα δικά τους πατήματα σε μια ζωή καινούργια.

Οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι, οι τρανσέξουαλ και οι intersex κοινότητες (LGBTI) έχουν σημειώσει τεράστια πρόοδο σε παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά στα δικαιώματα και την ένταξη, τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, οι ΛΟΑΤΙ σε πολλές χώρες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εκτεταμένες διακρίσεις και βία, γεγονός που οδηγεί σε αποκλεισμό.

Αυτές είναι οι ιστορίες τους:

ΜΑΓΙΑ & ΜΠΑΤΙΣ

Η Μάγια και ο Μπατίς από την Τυνησία έχουν υπάρξει στόχοι-θύματα άλλων, σχεδόν από τότε που θυμούνται τους εαυτούς τους. Η Μάγια είναι τρανς και ο Μπατίς γκέι. Μιλούν αραβικά, γαλλικά, αγγλικά και λίγα ελληνικά. Σήμερα, είναι δύο ακόμη νέοι άνθρωποι, στα 26 η Μάγια και στα 27 ο Μπατίς, που αναζητούν δουλειά στην Ελλάδα – όπως και πολλοί άλλοι. Αν βρουν δουλειά θα μείνουν στην Αθήνα. Την έχουν αγαπήσει. «Πριν έρθω στην Ελλάδα πίστευα ότι αυτή η χώρα θα είναι η γέφυρα για να πάω κάπου αλλού στην Ευρώπη, αλλά μόλις πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα σκέφτηκα εδώ θέλω να ζήσω», λέει ο Μπατίς. Η Μάγια και ο Μπατίς δε διαφέρουν σε τίποτα από έναν άλλον άνθρωπο της ηλικίας τους που προσπαθεί να φτιάξει το παρόν και να χτίσει το μέλλον βρίσκοντας δουλειά, σύντροφο, συλλέγοντας εμπειρίες και γνώσεις. Έτυχε μόνο όταν ήταν και οι δυο πολύ μικροί, η Μάγια να θυμάται ότι από τα πέντε της χρόνια έβλεπε ένα κορίτσι στον καθρέφτη και ο Μπατίς να ερωτεύεται ένα αγόρι στα εννιά του. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι κάτι που άργησαν πολύ να μάθουν ότι έχει ισχύ και για τους ίδιους. Τώρα πια το έμαθαν και το διεκδικούν.

ΧΑΣΑΝΙΝ

Ο Χασανίν είναι γκέι. Αυτό συνεπαγόταν κάτι σαν μια καταναγκαστική συνθήκη – δηλαδή ότι στη χώρα του ο Χασανίν ήταν αναγκασμένος να κρύβεται, να ζει μια διπλή ανομολόγητη ζωή φοβούμενος τις αντιδράσεις της οικογένειάς του αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού του κύκλου – ο οποίος είχε και εξακολουθεί να έχει για την οικογένειά του ιδιαίτερη σημασία. Παρά τα εμπόδια κατάφερε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μεγάλη Ιρακινή εφημερίδα. Μετά από τις αμέτρητες προσπάθειες επιβίωσης, τον αγώνα για τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς του, ο Χασανίν ζει στην Αθήνα. Όνειρό του είναι να γίνει φωτορεπόρτερ. Μας εξομολογείται πως τώρα αισθάνεται ότι μπορεί να ζήσει ως ισότιμο και περήφανο μέλος σε μια κοινωνία που ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι κριτήριο διαχωρισμού ανθρώπου από άνθρωπο. «Εδώ δε χρειάζεται να απολογηθώ σε κανέναν».

ΑΧΜΑΝΤ

Η αγαπημένη του έκφραση στα ελληνικά είναι το «σε αγαπώ», λέει ο Αχμάντ σε σπασμένα Ελληνικά. Ο Αχμάντ είναι 18 χρονών και κατάγεται από τη Συρία. Τους τελευταίους μήνες μένει σε ένα από τα διαμερίσματα που παρέχει το SolidarityNow στη Θεσσαλονίκη σε ΛΟAΤΙ πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Ο Αχμάντ βρήκε το “Safe Refugee”, το εξειδικευμένο πρόγραμμα βοήθειας της οργάνωσης για τους ΛΟAΤΙ μέσω της οργάνωσης Άρσις. «Αυτό το πρόγραμμα, μου έσωσε τη ζωή. Τώρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω» λέει. Ο Αχμάντ είναι ένας πολύ αποφασιστικός άνθρωπος, πάντα κοιτάζει τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Παρόλο που ήξερε ότι θα μετεγκατασταθεί στη Γερμανία, κατάβαλλε μεγάλη προσπάθεια να μάθει ελληνικά. «Έκανα πολλούς φίλους εδώ. Μου αρέσει πολύ η Ελλάδα και δε θέλω να φύγω, γιατί εδώ οι άνθρωποι σέβονται τους πρόσφυγες. Στην Ελλάδα έχω δικαιώματα, δικαιώματα που δεν είχα όταν ήμουν στη χώρα μου» μας λέει.

Ν.

Φαινομενικά στη ζωή του Ν. πήγαιναν όλα καλά, είχε τη δουλειά του, τους φίλους του, την οικογένειά του, αλλά ήταν αναγκασμένος να ζει διπλή ζωή, καθώς κρατούσε το σεξουαλικό του προσανατολισμό κρυφό. Τα πράγματα άλλαξαν όταν βρέθηκε στο δικαστήριο κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία, αλλά λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, αθωώθηκε. Ο Ν. έφυγε από την Αιθιοπία τον Ιανουάριο του 2017. «Όταν φύγεις, χάνεις τα πάντα για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς δε ξέρεις πότε θα επιστρέψεις. Είναι δύσκολο να τα ξεχάσεις όλα αυτά, αλλά σε κάποιο βαθμό προτιμώ να είμαι εδώ, επειδή εδώ έχω δικαιώματα, καθώς ζω σε μια ανοικτή κοινωνία. Έσωσα τη ζωή μου, αλλά τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα. Την ίδια στιγμή αισθάνομαι δυστυχής επειδή έφυγα, αλλά και ευτυχής για τη νέα μου ζωή» μας λέει ο Ν.

ΧΑΣΑΝ & ΜΠΑΡΕΦ

Ο Χασάν, 27 χρονών, γκέι, και η Μπάρεφ, 21 χρονών, τρανς, είναι ζευγάρι και πρόσφυγες. Στην αρχή ήταν φίλοι, μετά όμως ήρθε ο έρωτας, αλλά και ο φόβος. Το πρόβλημα του Χασάν και της Μπάρεφ δεν ήταν μόνο ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός, αλλά και το γεγονός ότι είχε συνάψει σχέση ένας Σουνίτης και μια Σιίτισα. Κατά συνέπεια, αυτά τους έφεραν ενώπιον όχι μόνο της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων τους των οικογενειών. Μόνοι αλλά μαζί, και με μοναδικό στήριγμα τα γυναικεία μέλη των οικογενειών τους κατάφεραν και δραπέτευσαν. «Ήρθαμε εδώ και όλα τα κακά τελείωσαν», μας λέει ο Χασάν. Τον Χασάν αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να αποκτήσει σταθερές και να πάρουν μαζί με τη σύντροφό του άσυλο στην Ελλάδα. Όταν πάρουν άσυλο, η Μπάρεφ, όπως μας λέει, επιθυμεί να αρχίσει τη διαδικασία της φυλομετάβασης.

ΠΙΝΑΡ & ΤΖΟΝ

Ο Πινάρ είναι γκέι και έχει μεγαλώσει στη Συρία, ενώ σήμερα ζει στην Αθήνα. Αν και έχει καλή σχέση με κάποια από τα μέλη της οικογένειάς του, ποτέ δεν θα μπορούσε να μοιραστεί μαζί τους το ποιος είναι και πώς νιώθει, το ότι είναι γκέι. Όταν τελείωσε το σχολείο φοίτησε για δυο χρόνια στη Νομική σχολή, σπουδές που διέκοψε ξαφνικά για να γλυτώσει. Έφτασε πρώτα στην Τουρκία. Εκεί κακοποιήθηκε επειδή είναι Κούρδος και αφέθηκε γυμνός στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας. Στη δεύτερή του προσπάθεια κατάφερε και έφτασε στη Θεσσαλονίκη. Μην έχοντας καθόλου χαρτιά για να αποδείξει την ταυτότητά του τηλεφώνησε στον Τζον, παλιό του φίλο από τη Συρία, ο οποίος βρισκόταν ήδη στην Αθήνα.

Σήμερα ο Τζον βοηθά τον Πινάρ να γίνει πιο εξωστρεφής και να θεραπεύσει αυτό που τον πονάει πολύ, τους πονοκεφάλους, που απέκτησε μετά την κακοποίηση που υπέστη στην Τουρκία. Στην ερώτηση ποια είναι τα όνειρά του, απαντά να ζει ελεύθερα, να μην τον βασανίζουν οι πόνοι, να συνεχίσει τις σπουδές του και να γίνει δικηγόρος, να προσέξει την εμφάνισή του, να βρει ένα σύντροφο, να αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί.

Δείτε το άρθρο εδώ.

της Εριφύλης Δρίβα

του Κώστα Κουκουμάκα

Οι στίχοι του κομματιού μιλούσαν για τη χριστιανική τους πίστη.

Τρεις πρόσφυγες από το Κονγκό, δύο άνδρες και μία γυναίκα, ταξίδεψαν μόνοι και σε διαφορετικό χρόνο, από την Κεντρική Αφρική έως την Τουρκία. Πέρασαν στα ελληνικά νησιά και από εκεί στην ενδοχώρα – έζησαν για λίγους μήνες δίπλα στη λίμνη Βόλβη και σήμερα πια στη Θεσσαλονίκη. Όταν συναντήθηκαν, έπιασαν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει πίσω στην πατρίδα τους. Αφοσιώθηκαν σε αυτό που αγαπούν όσο τίποτα άλλο και που τους κράτησε δυνατούς στο μακρύ τους ταξίδι, τη μουσική.

Συναντηθήκαμε με τον Richard Lusakumunu, τον Moria Nsumbu και την Therese-Nadine Mulanga σε ένα στούντιο ηχογραφήσεων στην Ανατολική Θεσσαλονίκη, ενόσω ο ουρανός έξω σκοτείνιαζε και ξανάνοιγε. Οι τρεις πρόσφυγες από το Κονγκό θα έμπαιναν για πρώτη φορά σε επαγγελματικό στούντιο για να τραγουδήσουν ένα γκόσπελ και μια ρούμπα. Ζουν σε διαμερίσματα που τους παραχωρεί το SolidarityNow. Η οργάνωση, από το 2016 έως σήμερα, έχει προσφέρει στέγη και βασική στήριξη σε περισσότερους από 6.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Οι άνθρωποι του SolidarityNow προέτρεψαν τους τρεις νέους από το Κονγκό και τους βοήθησαν να κάνουν την ηχογράφηση.

Ο Richard Lusakumunu, 24 ετών, σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Κινσάσα. Τον Μάιο του 2017 πέρασε από τα τουρκικά παράλια στη Σάμο, την ίδια μέρα με ακόμη δεκάδες μετανάστες και πρόσφυγες. Εκείνος ταξίδευε μόνος. Έμεινε για τρεις μήνες στο νησί και όταν έγινε δεκτή η αίτησή του για το άσυλο, συνέχισε προς την ηπειρωτική χώρα.

Ο Richard μαθαίνει ελληνικά, όμως το απόγευμα της Τρίτης, όταν μπήκε στο στούντιο, ζήτησε στα γαλλικά να φορέσει τα ακουστικά για να ακούει καλύτερα τη φωνή του. Έπειτα, μαζί με τη Therese-Nadine ερμήνευσαν, σχεδόν αλάνθαστα, το gospel τραγούδι “Our God is Greater” του Chris Tomlin.

Δείτε το άρθρο εδώ

του Στέλιου Μπαμιατζή

Η διακίνηση μεταναστών και προσφύγων γινόταν κυρίως μέσω των νησιών, όχι από τον Έβρο. Όχι πια, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία. Το TheTOC συνομίλησε με την Αdvocacy Οfficer του SolidarityNow, Ντομίνικα Σπυράτου, και τα όσα μας είπε είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά.

Όπως μας γνωστοποίησε, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες περίπου 2.900 άτομα έχουν φτάσει στον Έβρο τον μήνα Απρίλιο, κάτι που σημαίνει ότι για τον μήνα Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν σε αριθμό τις αφίξεις μέσω θαλάσσης. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του SolidarityNow, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που καταφθάνουν μέσω Έβρου, δεν έχουν καταγραφεί και επομένως δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή στέγαση αλλά και σε κοινωνικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες, όπως  ιατροφαρμακευτική βοήθεια και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ταυτόχρονα, για τους περισσότερους η πρόσβαση στο άσυλο καθυστερεί πάρα πολύ.

«Το SolidarityNow καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα και να μεριμνήσει για τη μεταφορά των ανθρώπων αυτών σε ασφαλή στέγαση, να εξασφαλίσει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες με βασικότερη αυτή της ιατρικής μέριμνας και να διασφαλίσει την πρόσβαση στο άσυλο και την έγκαιρη καταγραφή των αιτημάτων ασύλου. Επίσης, η ΕΕ πρέπει να εξετάσει τον επιμερισμό της ευθύνης μεταξύ των κρατών μελών, και την αύξηση των διαθέσιμων ασφαλών και νόμιμων καναλιών εισόδου στην ΕΕ» αναφέρει μεταξύ άλλων η κ. Σπυράτου, η οποία κρούει και τον κώδωνα του κινδύνου για την ανάγκη περισσότερων οργανωμένων δομών προκειμένου «να μη δούμε ανθρώπους να διαμένουν στο δρόμο, φαινόμενο που ήδη παρατηρείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη».

Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη:

1.Έχουν αυξηθεί οι ροές των προσφύγων στην περιοχή του Έβρου;

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες περίπου 2.900 άτομα έχουν φτάσει στον Έβρο τον μήνα Απρίλιο. Αυτό ισοδυναμεί με το μισό του εκτιμώμενου αριθμού αφίξεων στην περιοχή κατά τη διάρκεια του 2017. Οι περισσότεροι είναι οικογένειες με μικρά παιδιά, από τη Συρία (Αφρίν), Ιράκ και Αφγανιστάν. Ανεξάρτητες πηγές αναφέρουν ότι ανάμεσα τους είναι και Τούρκοι. Η Ύπατη Αρμοστεία αναφέρει ότι τον Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν σε αριθμό τις αφίξεις μέσω θαλάσσης.

2. Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε, εάν ίσχυε, ότι οι δουλέμποροι προωθούσαν τους πρόσφυγες από τη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου. Γιατί έχει αλλάξει αυτό; 

Δε γνωρίζουμε τους ακριβείς λόγους, εξάλλου συνήθως είναι ποικίλοι. Σίγουρα πάντως ο συνωστισμός στα νησιά και οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες ασύλου οδηγούν τους μετανάστες και πρόσφυγες να αναζητούν νέες οδούς προς την Ευρώπη, πολλές φορές περισσότερο επικίνδυνες.

3. Τι σας ανησυχεί περισσότερο;

Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο είναι ότι άνθρωποι που καταφθάνουν μέσω Έβρου, δεν έχουν καταγραφεί και επομένως δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή στέγαση αλλά και σε κοινωνικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες  όπως  ιατροφαρμακευτική βοήθεια και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.. Ενώ τέλος για τους περισσότερους η πρόσβαση στο άσυλο καθυστερεί πάρα πολύ.

4. Πως μπορεί να ανταπεξέλθει η Πολιτεία στο ζήτημα αυτό;

Το SolidarityNow καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα και να μεριμνήσει για τη μεταφορά των ανθρώπων αυτών σε ασφαλή στέγαση, να εξασφαλίσει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες με βασικότερη αυτή της ιατρικής μέριμνας και να διασφαλίσει την πρόσβαση στο άσυλο και την έγκαιρη καταγραφή των αιτημάτων ασύλου. Επίσης, η ΕΕ πρέπει να εξετάσει τον επιμερισμό της ευθύνης μεταξύ των κρατών μελών, και την αύξηση των διαθέσιμων ασφαλών και νόμιμων καναλιών εισόδου στην ΕΕ.

5. Υπάρχουν οργανωμένες δομές για να φιλοξενηθούν οι άνθρωποι αυτοί; Θεωρείτε πως επαρκούν;

Αυτή τη στιγμή πολλοί άνθρωποι φιλοξενούνται από οικογένειες που ήδη συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ενώ άλλοι έχουν μεταβεί σε camps της περιοχής (Κουτσόχερο, Λαγκαδίκια, Δράμα, Καβάλα, Νέα Καβάλα, Σέρρες, Βέροια, Αλεξάνδρεια και Διαβατά), τα οποία ωστόσο έχουν ήδη ξεπεράσει τη χωρητικότητα τους. Camps που είχαν κλείσει (Ελευσίνα, Βόλος και Οινόφυτα) ανοίγουν ξανά, ενώ το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής σκέφτεται να δημιουργήσει νέους χώρους φιλοξενίας. Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη να βρεθούν άμεσα περισσότερες οργανωμένες δομές για να μη δούμε ανθρώπους να διαμένουν στο δρόμο, φαινόμενο που ήδη παρατηρείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

Τα στοιχεία από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ

Στην επίσημη ιστοσελίδα της Ύπατης Αρμοστείας υπάρχει έκκληση που γίνεται στις ελληνικές αρχές να βελτιώσει επειγόντως τις συνθήκες και να ενισχύσει την ικανότητα υποδοχής στην περιοχή του Έβρου.

Πιο συγκεκριμένα, τονίζεται πως “εκατοντάδες άνθρωποι στεγάζονται αυτή τη στιγμή σε χώρους κράτησης της αστυνομίας.”

Αναλυτικά υπογραμμίζεται ότι:

“Περίπου 2.900 άνθρωποι έχουν φτάσει στον Έβρο μέχρι στιγμής αυτόν το μήνα, κυρίως οικογένειες από τη Συρία και το Ιράκ. (Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν όσα ανέφερε η κ. Σπυράτου του SolidarityNow στο TheToc).  Αυτό ισοδυναμεί με το μισό του εκτιμώμενου αριθμού αφίξεων στην περιοχή κατά τη διάρκεια του 2017. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέγονται από την Υ.Α., τον Απρίλιο οι χερσαίες αφίξεις ξεπέρασαν τις αφίξεις μέσω θαλάσσης.

Τουλάχιστον οκτώ άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από την αρχή της χρονιάς προσπαθώντας να διασχίσουν τον ποταμό Έβρο.”

Σημειώνεται επίσης πως το μόνο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στην περιοχή του Έβρου μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 240 άτομα, αριθμός ο οποίος έχει ξεπεραστεί κατά πολύ.

Δείτε το άρθρο εδώ

Στην εκπομπή “Ιστορίες” του ΣΚΑΪ – SKAI και στο αφιέρωμα ενσωμάτωσης των προσφύγων που έμειναν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ο Παύλος Τσίμας παρακολουθεί τις ζωές των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και προσπαθούν να μάθουν την ελληνική γλώσσα, να σπουδάσουν και να εργαστούν. Αναμεσα σε αυτούς και οι ωφελούμενοι αλλά και τα μέλη της ομάδας του SolidarityNow σε δομή φιλοξενίας στην Αττική, στο πλαίσιο του προγράμματος #estia που υλοποιείται σε συνεργασία με την UNHCR GREECE και με τη χρηματοδότηση της European Commission – Civil Protection & Humanitarian Aid Operations – ECHO

Παρακολουθήστε εδώ την εκπομπή

Για τους στόχους της καμπάνιας «8 γυναίκες, 8 ιστορίες, 8 Μαρτίου» μίλησε η Ελένη Σταματούκου, υπεύθυνη Τύπου και εκδηλώσεων Θεσσαλονίκης της SolidarityNow στον ρ/σ Στο Κόκκινο και τις Ευγενία Χατζηγεωργίου και Σταυρούλα Πουλημένη.

Τα Κέντρα Παιδικής & Οικογενειακής Φροντίδας Blue Dots ξεκίνησαν το 2016 στο Λιμάνι του Πειραιά από την UNICEF και εν συνεχεία η Solidarity Now ανέλαβε πριν από 15 μήνες τη δράση καταγράφοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα στην ολιστική υποστήριξη προσφυγικών ευπαθών πληθυσμιακών ομάδων (παιδιά, μαμάδες και γυναίκες) δήλωσε η κα. Αντιγόνη Λυμπεράκη Γενική Διευθύντρια της Solidarity Now.

Ακούστε τη συνέντευξη, εδώ