ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

REAL NEWS: Γιάννης Καυκάς_”Όλοι νιώθουν το κενό…”

Δημοσιεύτηκε στις 11/04/20

Από Αλέξανδρο Κόντη, Real News | Δημοσίευση: Σάββατο 11/4/2020

Στην εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης, άνθρωποι κάθε ηλικίας αναζητούν συμπαράσταση στις τηλεφωνικές γραμμές και στις πλατφόρμες ψυχολογικής υποστήριξης.

«Αυτή η κρίση διαρρηγνύει τη νοηματική συνέχεια που έχει κάθε άνθρωπος στη ζωή του και δημιουργεί κενό νοήματος. Νιώθουμε πως δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον και έτσι χάνουμε και το νόημα του σήμερα». Ο Γιάννης Καυκάς είναι υπεύθυνος της ψυχολογικής υπηρεσίας του Κέντρου Αλληλεγγύης, που έχει δημιουργήσει στην Αθήνα η οργάνωση «SolidarityNow». Τις τελευταίες ημέρες, η οργάνωση έχει δημιουργήσει μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα ψυχολογικής υποστήριξης των ανθρώπων που, στην εποχή της κοινωνικής απομόνωσης, νιώθουν να ασφυκτιούν ψυχολογικά. «Οι άνθρωποι που έχουν αναζητήσει υποστήριξη από εμάς καλύπτουν ένα ευρύ ηλικιακό φάσμα. Πρόκειται για νεαρά άτομα, φοιτητές ή ανέργους, μέχρι και ηλικιωμένους. Η πλειονότητά τους είναι γυναίκες, ενώ πρόκειται κυρίως για άτομα που μένουν μόνα τους, χωρίς τις οικογένειές τους», αναφέρει προσθέτοντας πως αυτή την περίοδο τα προσωπικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας φαντάζουν πλέον αφόρητα. «Τα αιτήματα που δεχόμαστε τώρα αφορούν δυσκολίες, οι οποίες τώρα έχουν ενταθεί. Μιλάμε για αισθήματα φόβου, άγχους και έλλειψης νοήματος για τη ζωή. Με τις παρούσες συνθήκες, αυτά τα αισθήματα τείνουν να γίνουν πολύ μεγαλύτερα. Υπάρχουν ζητήματα όπως οι αϋπνίες, τα οποία επιδρούν ανάλογα με το ιστορικό του καθενός», τονίζει ο Γ. Καυκάς, επισημαίνοντας ότι το άγχος κρύβεται ακόμα και σε απλές ενέργειες της καθημερινότητας της καραντίνας. «Ακόμα και η προσδοκία ότι τώρα που έχουμε χρόνο πρέπει να κάνουμε κάποιες δουλειές που αφήναμε στο παρελθόν, προκαλεί πολλές φορές άγχος. Δεν γίνεται να κάνουμε τώρα κάποια πράγματα που έχουμε αφήσει π.χ. εδώ και δέκα χρόνια», δηλώνει.

Δείτε κι εδώ το άρθρο

HUFFPOST: Σοφία Ιωάννου_ Δίπλα στους πιο ευάλωτους με νέες πρωτοβουλίες για τον COVID-19

Δημοσιεύτηκε στις 07/04/20

Δείτε εδώ το άρθρο

Με ανανεωμένες τις δυνάμεις μας συνεχίζουμε να απαντάμε στις ανάγκες και στη διασφάλιση των δικαιωμάτων για όλους ανεξαιρέτως.

Σοφία Ιωάννου, Διευθύντρια Επικοινωνίας στο SolidarityNow

Νέες λέξεις ήρθαν να κατακλύσουν και να εγκατασταθούν με τρόπο βίαιο, με το «έτσι θέλω» στην καθημερινότητά μας. Κορωνοϊός ή διεθνώς, COVID-19.Από θέμα επικαιρότητας στις «ειδήσεις από τον κόσμο», έγινε πραγματικότητα στις ζωές όλων μας ως κεντρική είδηση, αν όχι ως η μόνη είδηση, που μονοπώλησε -και θα μονοπωλήσει- τα δελτία ειδήσεων ως εθνικό-παγκόσμιο ζήτημα για τους επόμενους μήνες.

Ομολογουμένως, κανείς μας δεν περίμενε να πάρουν τα πράγματα αυτή την τροπή και να ακολουθήσουν τόσο ραγδαία οι εξελίξεις. Η ζωή μας, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ανατράπηκε. Η πανδημία ερήμωσε το δημόσιο χώρο και φτώχυνε το δημόσιο βίο. Αυτή η αναγκαστική, επιβληθείσα απομόνωση δεν είναι ευχάριστη αλλά είναι αναγκαία, μέχρι να καταφέρουμε να περιορίσουμε και να αναχαιτίσουμε τη μετάδοση του ιού ώστε να βοηθήσουμε να σωθούν όσες περισσότερες ανθρώπινες ζωές είναι δυνατόν. Αυτή η πρωτόγνωρη και ιδιότυπη καραντίνα μάς περιορίζει μέσα στους τοίχους του σπιτιού μας, μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, φίλους και μας φέρνει αντιμέτωπους με τη μοναξιά, την συναισθηματική ένταση, το άγχος, το στρες, ακόμη και τη βία. Άνθρωποι χωρίς οικογένεια, ηλικιωμένοι, άρρωστοι, οικονομικά αδύναμοι, μητέρες – ή και πατέρες – που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους, εργαζόμενοι που μένουν ξαφνικά χωρίς τη δουλειά τους, νιώθουν να χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους. Παράλληλα, η σκόπιμη παραπληροφόρηση των fake news υποσκάπτει την εμπιστοσύνη μας στην επιστημονική γνώση, επιτείνοντας ακόμα περισσότερο την αγωνία με την οποία βιώνουμε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα.

Στο SolidarityNow παρακολουθούμε στενά, αλλά και με την απαραίτητη ψυχραιμία και εγρήγορση, τις εξελίξεις που σχετίζονται με την πανδημία στον πλανήτη, και στη χώρα μας ειδικότερα. Η περίοδος που διανύουμε, είναι γεμάτη προκλήσεις για όλους μας, για τους ωφελούμενους, τους εργαζόμενούς μας στο πεδίο, για όλους τους συνανθρώπους μας. Αναγνωρίζοντας το ρόλο μας στην ανακούφιση των αναγκών των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, μαθαίνουμε να αλλάζουμε και προσαρμοζόμαστε τάχιστα στη νέα κοινωνική συνθήκη που διαμορφώνεται γύρω μας.Με ανανεωμένες τις δυνάμεις μας συνεχίζουμε να απαντάμε στις ανάγκες και στη διασφάλιση των δικαιωμάτων για όλους ανεξαιρέτως. Μέσα από τα Κέντρα Αλληλεγγύης της οργάνωσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά και σε όλα μας τα προγράμματα, υιοθετούμε καινούργιους, εναλλακτικούς τρόπους λειτουργίας για να είμαστε εξίσου αποτελεσματικοί – με προσωπικό ασφαλείας, με τηλε-εργασία και παροχή των υπηρεσιών μας με διαδικτυακές συνεδρίες, με ψηφιακές εκπαιδευτικές πλατφόρμες για «κατ’ οίκον» παράδοση μαθημάτων αλλά και με τη χρήση μιας σειράς άλλων μέσων και σύγχρονων εργαλείων που η τεχνολογία μας προσφέρει πια γενναιόδωρα, και καθιστά εφικτό αυτό που μέχρι χθες φάνταζε ανέφικτο.

Ψυχολογική υποστήριξη στους ανθρώπους «πρώτης γραμμής» από τα Κέντρα Αλληλεγγύης

Μέσα, όμως, από την πρωτοφανή αυτή περιπέτεια που ζει ταυτόχρονα όλος ο κόσμος, αναδύεται ο ανθρωπισμός της αλληλεγγύης και της ευθύνης.Η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία του δίνει μια νέα υπόσταση: διασυνδεδεμένοι με όλο τον κόσμο νιώθουμε ακόμη πιο βαθιά πως μετέχουμε στο πεπρωμένο ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Κι εμείς στο SolidarityNow κάνουμε αυτό το «έξτρα μίλι», προσθέτοντας ένα μικρό κομμάτι σε αυτό το παγκόσμιο παζλ της συλλογικής προσπάθειας και της μοιρασμένης ευθύνης.Αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας, έτσι όπως αναδύονται μέσα από αυτή την κρίση, η ομάδα των ψυχολόγων μας στα Κέντρα Αλληλεγγύης, διεύρυνε το έργο της παρέχοντας δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη σε αυτούς που μάχονται αυτή τη στιγμή στην «πρώτη γραμμή» κατά του COVID-19αλλά και σε όλους όσοι τώρα την έχουν περισσότερο ανάγκη: στο ιατρικό, νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό των νοσοκομείων της χώρας που αγωνίζεται για την προάσπιση της δημόσιας υγείας, καθώς και σε συμπολίτες μας που βρίσκονται σε απομόνωση ή καραντίνα και βιώνουν έντονο στρες, άγχος ή φόβο.

Συνεργασία με pod.gr ή «σπάμε» το εμπόδιο της γλώσσας στην πληροφόρηση

Στο SolidarityNow, αναγνωρίζοντας την ευθύνη μας και την ανάγκη άμεσης ανταπόκρισης ώστε να καλυφθεί το πιθανό κενό στην πληροφόρηση και στην ενημέρωση για όλες τις εξελίξεις που αφορούν στον κορωνοϊό, για τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και ασφάλειας αλλά και για να δώσουμε έναν τόνο δημιουργικότητας και αισιοδοξίας κατά τη δύσκολη περίοδο κοινωνικής απομόνωσης, ξεκινήσαμε, σε συνεργασία με το pod.gr, την πλατφόρμα των ελληνικών podcast, τη δημιουργία μιας σειράς φωνητικών άρθρων σύντομης διάρκειας -podcast- σε 5 διαφορετικές γλώσσες (Αραβικά, Φαρσί, Ούρντου, Αγγλικά, Γαλλικά). Βασικός μας στόχος είναι να «σπάσουμε» το εμπόδιο της γλώσσας και να διασφαλίσουμε για όλους όσοι δεν μιλούν τα ελληνικά, ίση και ισότιμη πρόσβαση στην ενημέρωση για την προστασία της υγείας τους – και κατά συνέπεια, για την προστασία της υγείας όλων.

Με τον τίτλο «FAQs for Migrants – Spread the News, not the virus», δηλαδή, «Διαδώστε την Είδηση, Όχι τον Ιό», έχoυμε ήδη ξεκινήσει τη δημοσιοποίηση των podcasts.Με αυτό τον τρόπο αξιοποιούμε την τεχνογνωσία της ομάδας του pod.gr και τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, και διαθέτουμε σε όλους χρηστικές πληροφορίες αλλά και προτάσεις για άλλα θέματα που σχετίζονται με τις συνέπειες που προκαλούνται εξαιτίας της πανδημίας. Οι χρήστες το μόνο που απαιτείται να έχουν είναι ένα κινητό τηλέφωνο και πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Στόχος μας μέσα από όλες αυτές τις διαφορετικές πρωτοβουλίες μας- και πολλές ακόμα που βρίσκονται στα σκαριά- είναι να προσφέρουμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ενημερωθούν για το τί συμβαίνει, να λάβουν μέτρα προφύλαξης, αλλά και να μιλήσουν εμπιστευτικά για αυτά που τους βαραίνουν και τους απασχολούν. Ο δικός μας ρόλος, ως οργάνωση, είναι με τα μέσα που διαθέτουμε, αλλά και με αυτά που συνεχώς διευρύνουμε, να στηρίξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Και σε στιγμές δυσκολίας, όταν όλοι χρειαζόμαστε εκείνη τη μικρή ικμάδα από φως και ελπίδα που θα μας σηκώσει από το έδαφος και θα μας ξαναδώσει δύναμη να συνεχίσουμε, ας κρατήσουμε τα λόγια της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου:

«Είναι απόλυτη ανάγκη τώρα, μέσα στο ζόφο της πανδημίας, η Πολιτεία και όλοι μας να περιβάλουμε με φροντίδα τους πιο αδύναμους, να ακούσουμε εκείνους που μας ζητούν βοήθεια, να μην αδιαφορήσουμε για τον πόνο τους. Σε λίγο καιρό, όταν πια θα έχουμε αφήσει πίσω μας αυτή τη δύσκολη εμπειρία, θα έχουμε ξαναχτίσει την κοινωνία στη βάση της ενσυναίσθησης, της φιλαλληλίας και της συνευθύνης».

――――――――――――――――-

Για περισσότερες Πληροφορίες

Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας:μπορείτε να επικοινωνείτε με την ομάδα των ψυχολόγων στέλνοντας μήνυμα/inbox στη σελίδα του Κέντρου Αλληλεγγύης Αθήνας στο Facebook, με email στο athens@solidaritynow.org και τηλεφωνικά στο 210 8220883 (10.00-13.00).

Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης:μπορείτε να επικοινωνείτε με την ομάδα των ψυχολόγων, στέλνοντας μήνυμα στο thessaloniki@solidaritynow.org ή καλώντας στο 2310 501030.

Ακούστε τα Podcast!

Μπορείτε να ακούσετε τα podcasts από το κανάλι του SolidarityNow στο YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PL3_NlSfsgtzR6_sOKGaN_HmFCTRhICPEi,

από την ιστοσελίδα της οργάνωσης, https://www.solidaritynow.org/podcasts/ και από το pod.gr, https://www.pod.gr/.

* Από το Μάιο 2019, το Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας χρηματοδοτείται από το EEA and Norway Grants, με διαχειριστή της δωρεάς τους HumanRights360 και ΣΟΛ CROWE. Το ΚΑΑ υποστηρίζεται επίσης από το Δήμο Αθηναίων.

* Το Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης λειτουργεί με τη χρηματοδοτική υποστήριξη του OpenSocietyFoundations (OSF/OSIFE).

AΘΗΝΑ 984: ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Δημοσιεύτηκε στις 04/03/20

Την Τετάρτη 11 Μαρτίου, το SolidarityNow οργανώνει εκδήλωση με τη συνεργασία του ΕΚΠΑ, υπό την αιγίδα του Πρύτανη, όπου το SolidarityNow και εκλεκτοί καθηγητές και καθηγήτριες από το ΕΚΠΑ θα μιλήσουμε για την εμπειρία που έχουμε στην παιδική προστασία και πώς οι δύο φορείς θα συνεργαστούμε για τη δημιουργία ενός πρότυπου ξενώνα φιλοξενίας ανηλίκων.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γεν. Διευθύντρια του SolidarityNow μιλάει στη Νόνη Καραγιάννη και τον Αθήνα 984 για τη σύμπραξη αυτή και τη σχετική εκδήλωση.

(Από 1:25:55 – 1:36:35)

MEGA CHANNEL: MEGA PAPERS 26/2/2020

Δημοσιεύτηκε στις 03/03/20

“Συνολικά, ο Ζαμίρ για να φτάσει με την οικογένειά του στην Ελλάδα από το Ιράκ πλήρωσε 9.300 δολάρια σε διακινητές που επανειλημμένα τον κορόιδεψαν”.

Η ιστορία του Ζαμίρ παρουσιάζεται στην πρώτη εκπομπή “Mega Papers” που προβλήθηκε στο τηλεοπτικό κανάλι Mega, με θέμα τις σύγχρονες οδύσσειες ανθρώπων. Οδύσσειες που συνθέτουν το πρώτο από τα τρία μεγαλύτερα οργανωμένα εγκλήματα στον κόσμο, αυτό της διακίνησης ανθρώπων.

Ο Ζαμίρ με τη γυναίκα του και τα τρία τους παιδιά ζουν σήμερα στην Αθήνα, ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης που υλοποιείται από το SolidarityNow.

*Το Πρόγραμμα ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση) υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

TA NEA: Αντιγόνη Λυμπεράκη_Στάσεις, αντιστάσεις και αίσθηση ασφάλειας

Δημοσιεύτηκε στις 29/02/20

από την Αντιγόνη Λυμπεράκη, Γενική Διευθύντρια στο SolidarityNow και Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο.

Δεν πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία έχει προσχωρήσει στο ιδεολόγημα του ‘Φρουρίου Ελλάς’, ούτε ότι η πηγαία αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους ήταν οφθαλμαπάτη χωρίς επιστροφή. Αυτό, όμως που έχει αλλάξει είναι μια αίσθηση ότι περιτριγυριζόμαστε από εξελίξεις στις οποίες δεν ασκούμε έλεγχο. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές η κοινωνία επιζητά μια ήρεμη δύναμη – που δεν συμπαρασύρεται αλλά προνοεί, που ενεργεί εκεί που μπορεί και προφυλάσσεται εκεί που αδυνατεί. Που παραμένει προσηλωμένη στη μεγάλη εικόνα.

Η Κυβέρνηση – παρασυρμένη από την επικαιρότητα – έχει προβεί σε δύο λάθη τα οποία, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις, επιδεινώνουν την αίσθηση απώλειας ελέγχου. Ένα επικοινωνιακό ατόπημα και ένα κενό πολιτικής.

Το πρώτο λάθος αφορά τα όρια της αποτροπής. Κάποιοι αφελώς θεωρούν ότι η επιδείνωση των συνθηκών κράτησης μπορούν να είναι αποτελεσματικό αντικίνητρο στις εισόδους. Όταν όμως έχουμε θύματα βομβαρδισμών, καταπίεσης, βασανιστηρίων – πόσο χειρότερη πρέπει να δείχνει η κατάσταση στην δική μας επικράτεια; Θέλει κανείς η Ελλάδα να θεωρείται χειρότερη από τον τρόμο του Ίντλιμπ ή την ανασφάλεια της Κανταχάρ; Η αξιοποίηση ενός σαθρού και, ευτυχώς, στείρου επιχειρήματος μεγιστοποιεί την εντύπωση αδυναμίας ελέγχου. Καταλήγει δηλαδή να εμβαθύνει την ανασφάλεια – το βασικό πρόβλημα. Η δε – τελείως άτοπη – σύνδεση των εισόδων στα νησιά με υγειονομικές απειλές ρίχνει λάδι στη φωτιά και καθιστά την κατάσταση πολύ πιο επικίνδυνη

Και το δεύτερο λάθος ξεκινά από ψευδαίσθηση – που καταλήγει σε κενό πολιτικής. Τόσο αυτή όσο και η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρούν ότι όσοι κατάφεραν να μπουν στην Ελλάδα μπορούν, κάπως, να εξαφανιστούν και άρα ‘δεν είναι δικό μας πρόβλημα’. Είτε διακτινιζόμενοι δυτικά, είτε επιστρέφοντας ανατολικά. Η παρουσία στην Ελλάδα, σήμερα και στο ορατό μέλλον, χιλιάδων ανθρώπων είναι σαν να μην υπάρχει. Ετσι οι άνθρωποι αυτοί ζούν σε ένα κενό, στερούμενοι προοπτικής επιστροφής σε κανονικότητα. Ένα σχέδιο κοινωνικής ένταξης των 70 χιλιάδων ανθρώπων που ζουν σήμερα σε κατάσταση αβεβαιότητας, σχεδόν, ομηρίας – μόνο το 0,07% του πληθυσμού – θα προσέφερε προοπτική, θα προωθούσε οικονομικές και κοινωνικές συμπληρωματικότητες και θα αντλούσε άμεσα αμοιβαία οφέλη. Πάνω από όλα όμως θα ήταν μια επίδειξη ψυχραιμίας που θα πρόβαλλε ικανότητα να προβλέπονται και να ελέγχονται καταστάσεις.

Η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να δράσει εκεί όπου δεν μπορεί και αδρανεί εκεί που μπορεί. Αποτέλεσμα και των δύο λαθών είναι να βαθαίνει για τον μέσο πολίτη η εντύπωση ότι δεν υπάρχει έλεγχος. Και, δυστυχώς, η ανασφάλεια είναι ο χειρότερος σύμβουλος…

Διαβάστε εδώ το άρθρο

HUFFPOST: Αντιγόνη Λυμπεράκη_Επιτάξεις στα νησιά του Αιγαίου. Αυτή είναι η λύση;

Δημοσιεύτηκε στις 20/02/20

Η δημιουργία κλειστών Κέντρων κράτησης δεν οδηγεί σε επίλυση του ζητήματος, αντίθετα, εντείνει το πρόβλημα.

Κάτι αλλάζει, αλλά είναι αρκετό;

Τις τελευταίες εβδομάδες σημειώθηκε μια κινητικότητα γύρω από τη διαχείριση του προσφυγικού. Αποφασίστηκε η επανίδρυση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Είχαμε και την απόφαση Έκδοσης Προσωρινού Αριθμού Ασφάλισης και Υγειονομικής Περίθαλψης Αλλοδαπού (Π.Α.Α.Υ.Π.Α.) από την Υπηρεσία Ασύλου. Αυτός ο Προσωρινός Αριθμός αντικαθιστά τον Α.Μ.Κ.Α. του οποίου η χορήγηση διακόπηκε απότομα το καλοκαίρι του 2019. Είχαμε και μετακινήσεις προσφύγων από τα νησιά στην ενδοχώρα. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει συνειδητοποιήσει την μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας αντιμετώπισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος. Τα ερωτήματα όμως που γεννιούνται είναι πολλά.

Από τον Ιούλιο του 2019, πολλοί αιτούντες άσυλο έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο, δεν έχουν κάρτες υγείας, ενώ πολλά παιδιά επειδή δεν εμβολιάστηκαν δεν πηγαίνουν σχολείο. Μένει να δούμε εμπράκτως τώρα πώς θα εξυπηρετηθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από την Υπηρεσία Ασύλου. Η διαδικασία για τη χορήγηση ασύλου μέχρι πρόσφατα ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία (τα ραντεβού για συνέντευξη κλείνονται συχνά ένα χρόνο μετά -ακόμα και αργότερα, σε κάποιες περιπτώσεις οι καταγραφές γίνονται μέσω Skype κτλ.) αφήνοντας ανθρώπους σε μια κατάσταση ακινητοποίησης (λίμπο) σε άσχημες συνθήκες στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά μας.

Μετά τις πρόσφατες αντιδράσεις αιτούντων άσυλο στα νησιά, η κυβέρνηση προχώρησε στην ψήφιση έκτακτου νομοσχεδίου για την καταγραφή των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, κάτι το οποίο είχε επιχειρηθεί και το 2016 από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η απόφαση αυτή υποδηλώνει τη διάθεση της κυβέρνησης να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο διαφάνειας και λογοδοσίας. Ωστόσο πολλά πολιτικά στελέχη της έχουν καλλιεργήσει στο δημόσιο λόγο τους ένα κλίμα δαιμονοποίησης των ΜΚΟ με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στερεότυπα και να διαδίδονται λανθασμένες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας τους. Λάθη έγιναν πολλά και σοβαρά, και από πλευράς κράτους και οργανώσεων, ωστόσο δεν είναι όλοι υπόλογοι για τις πράξεις αυτές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η υποστήριξη κοινωνικά ευπαθών ομάδων δεν αποτελεί μονοπώλιο της κυβέρνησης ή της κοινωνίας των πολιτών ή μίας ομάδας πολιτών. Είναι υποχρέωση όλων μας και σε αυτήν τη βάση πρέπει όλοι να συντονιστούμε.

Παραμονές του νέου χρόνου η κυβέρνηση ψήφισε ένα νέο αμφιλεγόμενο νόμο περί ασύλου, με σκοπό να επιταχύνει τη διαδικασία, ενώ παράλληλα αποφάσισε τη δημιουργία νέων κλειστών κέντρων και τη μετατροπή των Ανοιχτών Δομών Φιλοξενίας στην ηπειρωτική χώρα σε ελεγχόμενα κέντρα. Στις 10 Φεβρουαρίου, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου η κυβέρνηση βιαστικά προχώρησε, σε κατεπείγουσα ρύθμιση επίταξης ακινήτων στο βόρειο και νότιο Αιγαίο «για την αποφυγή διακινδύνευσης της δημόσιας υγείας και τάξης».Και στη συνέχεια πάγωσε τη διαδικασία για μια εβδομάδα προκειμένου να γίνουν κι άλλες διαβουλεύσεις. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η ΕΕ εξαγγέλλει την πρόθεσή της να διαμορφώσει μια νέα κοινή πολιτική ασύλου. Το σχέδιο, το οποίο γνωρίζουμε σε αδρές γραμμές, ακόμα δεν έχει ψηφιστεί καθώς πρέπει πρώτα όλα τα κράτη-μέλη να καταθέσουν τις προτάσεις τους. Μια από αυτές τις προτάσεις είναι και της γερμανικής κυβέρνησης που προβλέπει διαμοιρασμό αιτούντων άσυλο, μετά την εξέταση του αιτήματός τους σε πρώτο βαθμό στη χώρα πρώτης υποδοχής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες θα διαχειρίζονται, σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης, και την επιστροφή τους.

Το αίτημα για άσυλο αποτελεί δικαίωμα όλων, η χορήγησή του πρέπει να γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και όχι με αποκλειστικό κριτήριο την εθνικότητα των αιτούντων. Ο πόλεμος, η πολιτική κατάσταση σε μια χώρα, η κλιματική αλλαγή, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μερικές από τις παραμέτρους που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.

Η δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης στα νησιά του Αιγαίου, δεν οδηγεί σε επίλυση του ζητήματος, αντίθετα, εντείνει το πρόβλημα, καθιστώντας και επίσημα πια τα νησιά σαν ένα χαλί κάτω από το οποίο προσπαθούμε να κρύψουμε το πρόβλημα.Η αλληλεγγύη που απαιτούμε από τους Ευρωπαίους ξεχνιέται τεχνηέντως στο εσωτερικό της χώρας. Και αδυνατίζει τόσο τη θέση μας όσο και την αξιοπιστία μας. Οι χώρες πρώτης υποδοχής παίζουν το ρόλο μιας χύτρας ταχύτητας που αγκομαχεί. Και θα συνεχίσει να αγκομαχεί όσο το παιχνίδι δεν ανοίγει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Χρειάζεται τόλμη και ειλικρίνεια: δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις μετακινήσεις πληθυσμών σαν μια «εξαίρεση» στην κανονικότητα. Από το 2015 μέχρι σήμερα, οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα ως κάτι «έκτακτο» και προσωρινό, κάτι που όπου να’ναι τελειώνει. Αυτή είναι η δικαιολογία για να μην προχωρήσουμε σε ρεαλιστικές και βιώσιμες πολιτικές: αυτές, δηλαδή, που προωθούν την ένταξη και την ενσωμάτωση των ανθρώπων σε μια νέα βιώσιμη αναπτυξιακή κανονικότητα μακράς πνοής.

TA NEA_Αντιγόνη Λυμπεράκη: Αμφιθυμία, ΜΚΟ, αλληλεγγύη και κοινωνικό κεφάλαιο

Δημοσιεύτηκε στις 17/02/20

Αντιγόνη Λυμπεράκη

ΤΑ ΝΕΑ, 15/2/2020

Η ελληνική κοινωνία επιδεικνύει αμφιθυμία. Πριν από λίγα χρόνια νιώθαμε δικαιολογημένα περήφανοι για την πηγαία αλληλεγγύη των νησιών στους πρόσφυγες. Τώρα σε κάποιο βαθμό κατανοούμε την αντίθετη αντίδραση των ιδίων νησιών στην παρουσία προσφύγων. Η μεταστροφή αυτή εξηγείται από κάποιους ως κρατική ανεπάρκεια. Από άλλους χρεώνεται στην παρουσία και λειτουργία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Οι αντεγκλήσεις αυτές αναδεικνύουν την αντίφαση να αναζητάμε στήριξη από το εξωτερικό όταν την απορρίπτουμε στο εσωτερικό. Ένα μεγάλο γεωστρατηγικό επιχείρημα υπέρ της Ελλάδας μετατρέπεται σε κατηγορία εναντίον της.

Η σύγχυση και αμφιθυμία συντηρούνται από την ασάφεια: Δεν γνωρίζουμε ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος των ΜΚΟ – συνεπώς αγνοούμε γιατί πρέπει να μας νοιάζει ο ρόλος αυτός να επιτελείται σωστά. Όσο δεν έχουμε απαντήσεις σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, τόσο οι ΜΚΟ θα επιστρατεύονται ως όπλα από τη μια ή την άλλη πλευρά – τραυματίζοντας και τις δύο και μαζί τους το κοινωνικό σύνολο.

Θα είμαι επιγραμματική:

Οι ΜΚΟ είναι καταλύτης που μετατρέπει την κοινωνική αλληλεγγύη σε κοινωνικό κεφάλαιο, μέσω του εθελοντισμού. Η προίκα σε κοινωνικό κεφάλαιο είναι σημαντικός παράγοντας εθνικής επιτυχίας. Είναι ο λόγος για τον οποίο αναπτύχθηκε η Βόρεια Ιταλία αφήνοντας τον πιο καχύποπτο και κλειστό Νότο συστηματικά πίσω, όπως υποστηρίζει ο R.Putnam του Χάρβαρντ. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης πυκνώνουν εκεί που οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών -ΜΚΟ- δίνουν τον χώρο και τον τρόπο να αξιοποιηθεί η κοινωνική αλληλεγγύη.

Η πιο γνωστή εθελόντρια στην ευρωπαϊκή ιστορία είναι η Florence Nightingale το 1854. Το μοντέλο πηγαίας ανθρωπιστικής αλληλεγγύης μπόρεσε να αναπτυχθεί λίγα χρόνια αργότερα όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός προέκυψε από τον αποτροπιασμό που ένιωσαν λίγοι ενεργοί πολίτες αντικρίζοντας το πεδίο της μάχης του Σολφερίνο. Ο Ερυθρός Σταυρός επέτρεψε η διάχυτη επιθυμία αλληλεγγύης να μοχλευτεί και να είναι σήμερα παγκόσμια οργάνωση 97 εκατομμυρίων εθελοντών.

Σχηματικά: «Εθελοντισμός + ΜΚΟ = έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη = κοινωνικό αποτέλεσμα».

Το σημαντικό στη διαδικασία δημιουργίας κοινωνικού κεφαλαίου είναι η κινητοποίηση της αλληλοβοήθειας και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Ο λόγος είναι ότι η πράξη αλληλεγγύης φέρνει οφέλη τόσο σε αυτόν που τη δέχεται, όσο και σε αυτόν που την προσφέρει – σφυρηλατώντας ταυτόχρονα και μια ουσιαστική σχέση ανάμεσά τους. Η ίδια δράση στα χέρια κρατικής ή ιδιωτικής υπηρεσίας θα είχε μικρότερα οφέλη μόνο για τους αποδέκτες. Για παράδειγμα η εθελοντική προσφορά μαθημάτων μαγειρικής και ανταλλαγής μαγειρικών εμπειριών μπορεί να έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από μια δράση έκτακτης επισιτιστικής βοήθειας. Το πλαίσιο αυτό υπαγορεύει και μια κλίμακα αξιολόγησης των ΜΚΟ. Η καλή ΜΚΟ οπωσδήποτε πρέπει να διαφυλάσσει κανόνες διαφάνειας προς τα έξω και λογοδοσίας προς όσους την ενέπνευσαν και τη χρηματοδοτούν. Όμως όσο και αν η ανταπόκριση προς γραφειοκρατικές υποχρεώσεις είναι σημαντική δεν πρέπει να γίνει σε βάρος της κύριας αποστολής της ικανότητας να εμπνέει αλληλεγγύη και να αποτελεί όχημα κοινωνικού πολλαπλασιασμού της διάθεσης προσφοράς. Με όρους επιχειρηματικούς οι ΜΚΟ πρέπει να είναι εργαλείο κοινωνικής μόχλευσης μετατροπής της δύναμης της κοινωνίας πολιτών σε πολύτιμα αποτελέσματα για την κοινωνία.

Βρεθήκαμε στο επίκεντρο μιας διεθνούς ανθρωπιστικής κρίσης ταυτόχρονα με βαθιά ύφεση με κοινωνικό κράτος «του γλυκού νερού» – φτιαγμένο για καλούς καιρούς. Η κοινωνική συνοχή απαιτεί την αξιοποίηση όλων των αποθεμάτων αλληλεγγύης αλλά και εφευρετικότητας της κοινωνίας πολιτών της ελληνικής και της διεθνούς.

Οι ΜΚΟ είναι εργαλείο για την κινητοποίηση της αλληλεγγύης αλλά και την αξιοποίησή της προκειμένου να δημιουργηθεί μόνιμο κοινωνικό κεφάλαιο. Η κοινωνία κερδίζει από την ένταξη των ΜΚΟ σε ένα συνολικό σχέδιο. Χάνει αν αξιοποιούνται οι ΜΚΟ ως αποδιοπομπαίος τράγος συγκάλυψης της έλλειψης συνολικού σχεδίου. Χάνει πολύ περισσότερο αν η κριτική προς τις ΜΚΟ και τον εθελοντισμό οδηγεί στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης.

Δείτε το άρθρο

TA NEA: Λευτέρης Παπαγιαννάκης – Η κοινωνική συνοχή είναι το ζητούμενο

Δημοσιεύτηκε στις 12/02/20

Η απόφαση της κυβέρνησης για επίταξη χώρων στα νησιά είναι το αποτέλεσμα της αδιέξοδης πολιτικής που ακολούθησε η Νέα Δημοκρατία, ήδη από την προεκλογική περίοδο. Η κατάργηση του υπουργείου Μεταναστευτικής πολιτικής ως συμβολική πράξη αλλαγής πολιτικής, η αλλαγή του αφηγήματος και η επιμονή στην ύπαρξη μεταναστευτικού και όχι προσφυγικού ζητήματος, η σύνδεση της μετανάστευσης μόνο με την ασφάλεια και η ανυπαρξία αναφορών στην ένταξη, μεταξύ άλλων, οδήγησαν σε αυτό το αδιέξοδο.

Υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση ότι εφόσον επιταχυνθούν οι διαδικασίες ασύλου και κάνουμε πιο σκληρούς τους κανόνες το “πρόβλημα” θα εξαφανιστεί και όλα θα επιστρέψουν σε μια “κανονικότητα”, την οποία η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ήθελε. Δυστυχώς για αυτούς που πιστεύουν ακόμα ότι έχουμε ένα “πρόβλημα” και άρα υπάρχει λύση η πραγματικότητα υπήρξε αμείλικτη.

Δεν στέκει δηλαδή η θέση του πρωθυπουργού ότι διόρθωσε γρήγορα το λάθος που έγινε με την κατάργηση του υπουργείου και ότι εάν ήξερε τότε αυτά που ήξερε τώρα δεν θα το έκανε.

Το επιτελικό κράτος παρουσιάστηκε ως μια από τις σημαντικότερες πολιτικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό απαίτησε κάποιους μήνες προετοιμασίας και επομένως η κατάργηση του υπουργείου ήταν το αποτέλεσμα σχεδιασμού, μια συνειδητή πολιτική επιλογή. Άρα έξι μήνες μετά να μιλάμε για ταχύτατη διόρθωση του λάθους ακούγεται τουλάχιστον οξύμωρο, ειδικά εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η διαδικασία αυτή θα επιφέρει και άλλη καθυστέρηση.

Δυστυχώς η έλλειψη πολιτικού σχεδίου για το προσφυγικό οδηγεί την κυβέρνηση στην λήψη ακραίων μέτρων τα οποία “κόβουν” τις γέφυρες επικοινωνίες και βάζουν τις τοπικές κοινωνίες απέναντι. Πιθανότατα ελπίζει ότι θα υπάρξει και θετική ανταπόκριση από κάποιους, πχ οι κάτοικοι της Μόριας, γεγονός που θα εξισορροπήσει την κατάσταση.

Φοβάμαι ότι αυτό είναι πολύ κοντόφθαλμο γιατί ο σχεδιασμός βασίζεται σε ανύπαρκτες παραδοχές, τουλάχιστον εάν τηρηθούν τα στοιχειώδη διαδικαστικά.

Πρέπει να επαναλάβουμε ότι χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την υποδοχή, την φιλοξενία και την ένταξη των προσφύγων, με την συνεργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι αυτή που έτσι κι αλλιώς εφαρμόζει ουσιαστικά και πρακτικά τις πολιτικές αποφάσεις.

Δεν μπορεί να δίνονται απαντήσεις στις τεράστιες προκλήσεις της μετανάστευσης με λογικές “αποφασίζουμε και διατάζουμε” ή “διαίρει και βασίλευε”.

Η κοινωνική συνοχή, ειρήνη και βιωσιμότητα είναι το ζητούμενο και όχι μια ανύπαρκτη ιδεολογική μάχη χωρίς περιεχόμενο με φανταστικούς εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους.

Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Επικεφαλής Συνηγορίας, Έρευνας και Πολιτικής, SolidarityNow

Δείτε το άρθρο

ΤΑ ΝΕΑ: Αντιγόνη Λυμπεράκη: MKO η καταγραφή είναι μόνο το πρώτο βήμα συνεργασίας

Δημοσιεύτηκε στις 07/02/20

Giorgos Moutafis

ΤΑ ΝΕΑ, 6/2/2020

Μια έκτακτη ανάγκη απαιτεί κινητοποίηση όλων των εφεδρειών σε πόρους ανθρώπους ιδέες δομές αλληλεγγύη. Το βλέπουμε στις φυσικές καταστροφές. Πολύ περισσότερο στην προσφυγική κρίση όπου η Ελλάδα βρέθηκε ξαφνικά να δίνει εξετάσεις εκπροσωπώντας την Ευρώπη και τον πολιτισμένο κόσμο σε πρωτόγνωρες προκλήσεις. Οι ακραίες καταστάσεις του 2015 υπογράμμισαν μια διαχρονική αλήθεια σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο κοινωνικό και οικονομικό σκηνικό, η κοινωνική πολιτική ποτέ δεν γίνεται ρουτίνα. Πάντα απαιτεί ευελιξία ιδέες πειραματισμό διακινδύνευση.

Όλα αυτά χρειάζονται για να διοχετεύεται η αυθόρμητη κοινωνική αλληλεγγύη σε αποτελεσματικές κατευθύνσεις. Σε τέτοιες απρόβλεπτες καταστάσεις, η κοινωνική ευαισθησία και η αλληλεγγύη δεν μονοπωλούνται από μια πλευρά. Η σταθερότητα που οφείλει να χαρακτηρίζει την κρατική παρέμβαση συνεπικουρείται από την ευελιξία και την ευρηματικότητα μικρότερων δομών και τη προσφορά ευαισθητοποιημένων ατόμων. Η κοινωνική πολιτική σε όλες τις χώρες και σε όλες τους χώρους οδηγεί ταχύτερα στο κοινό καλό όταν βασίζεται σε δομημένες σχέσεις συνεργασίας.

Μια τέτοια συνεργασία επιβάλλεται πρωτίστως στο Προσφυγικό, ιδίως τώρα που η συσσωρευμένη εμπειρία επιτρέπει έναν προγραμματισμό που δεν ήταν παλιότερα εφικτός. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ΜΚΟ είναι μια τέτοια δομή συνεργασίας. Κεντρικό ζητούμενο είναι ένα πλαίσιο λειτουργίας που να αξιοποιεί τα ισχυρά σημεία όλων κράτους διεθνών οργανισμών ΜΚΟ και ατόμων προκειμένου να προωθεί την αμοιβαία εμπιστοσύνη και τον στόχο του κοινού καλού. Η συνεργασία θεμελιώνεται στη σαφήνεια στόχων και στους σταθερούς κανόνες λειτουργίας. Η απουσία ή παράκαμψη τέτοιων κανόνων οδηγεί σε αντεγκλήσεις μετάθεση ευθυνών μικροπολιτικές εμπλοκές και υπονομεύει το έργο όλων. Μια ορθά λειτουργούσα ΜΚΟ έχει πρώτη εκείνη χρέος να επιζητεί τη διαφάνεια στη λειτουργία αφού χωρίς αυτή δεν υφίσταται λογοδοσία.

Η λογοδοσία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για τη Δημοκρατία και την αποτελεσματικότητα. Για τον λόγο αυτό εμείς στο SolidarityNow επικροτούμε τη διαδικασία καταγραφής ως απαραίτητο βήμα στην εμπέδωση μόνιμων και αποδοτικών σχέσεων. Η καταγραφή όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Ο έλεγχος δεν πρέπει να εμποδίζει την πρωτοβουλία. Όσο και αν η πάροδος του χρόνου σημαίνει ότι κάποιες ΜΚΟ φθίνουν ή έχουν ατονήσει το κράτος χρειάζεται την κοινωνία πολιτών και τις ΜΚΟ να συνεχίσουν να προσφέρουν. Όχι μόνο στο Προσφυγικό αλλά και στην παιδική μέριμνα, την κοινωνική ένταξη, τη φροντίδα.

Η σχέση κράτους ΜΚΟ δεν είναι όμως μονής κατεύθυνσης. Για να υπάρχει αποδοτική συνεργασία το κράτος πρέπει να διατυπώνει σαφείς στόχους να έχει σταθερές δομές και να λειτουργεί βάσει κανόνων. Η επανειλημμένη επίκληση του επείγοντος δεν ακυρώνει την υποχρέωση για κανόνες λογοδοσία και σχέδιο. Όπως ΜΚΟ πρέπει να διατηρούν εσωτερικές διαδικασίες έτσι και το κράτος δεν πρέπει να καταστρατηγεί τους δικούς του κανονισμούς, π.χ. με κατάχρηση απευθείας αναθέσεων.

Τα κοινωνικά προβλήματα από τα οποία το Προσφυγικό έχει τη μεγαλύτερη διεθνή ορατότητα απαιτούν την προσφορά και συνεργασία όλων. Ας ελπίσουμε η διαδικασία καταγραφής να εμπεδώσει την εμπιστοσύνη και όχι καχυποψία.

Α. Λυμπεράκη

Δείτε εδώ το άρθρο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Το SolidarityNow έκοψε την πίτα του με τους συνεργάτες και τους υποστηρικτές του

Δημοσιεύτηκε στις 03/02/20

από την Μαργαρίτα Πουρνάρα

Σε μια εποχή που η ανθρωπιά μας δοκιμάζεται σκληρά, η οργάνωση SolidarityNow κάνει σταθερά πράξη την αλληλεγγύη. Το αποδεικνύει με το έργο της επτά χρόνια τώρα, καθώς έχει υποστηρίξει περισσότερους από 310.000 συνανθρώπους μας –Ελληνες, μετανάστες αλλά και πρόσφυγες στη χώρα μας– να σταθούν ξανά στα πόδια τους και να ανακτήσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Η ετήσια καθιερωμένη εκδήλωση που πραγματοποίησε o φορέας για την κοπή της πίτας του υπήρξε αφορμή για εγκάρδια συγκέντρωση των 400 συνεργατών του, που απασχολούνται στα προγράμματά του σε ολόκληρη τη χώρα. Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους και τα καλά τους λόγια εξέχοντες προσκεκλημένοι, συνεργάτες και μεγάλοι διεθνείς δωρητές της οργάνωσης. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Νορβηγός πρέσβης στην Ελλάδα, Frode Overland Andersen, ο εκπρόσωπος της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στην Ελλάδα, Φιλίπ Λεκλέρκ, ο εκπρόσωπος της UNICEF στην Ελλάδα, Λούτσιο Μελάντρι, και ο συντονιστής του ΔΟΜ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) στην Ελλάδα, Τζανλούκα Ρόκο.

Ο πρόεδρος του Solidarity Now Στέλιος Ζαββός, αποτιμώντας το έργο που επιτεύχθηκε, υπογράμμισε ότι πρέπει να δούμε τη μεταναστευτική κρίση ως ευκαιρία και συμπλήρωσε: «Χρειάζεται να επανασχεδιαστεί η Συμφωνία του Δουβλίνου, ώστε να επιμεριστούν δίκαια οι προσφυγικοί πληθυσμοί στις ευρωπαϊκές χώρες και ταυτόχρονα χρειαζόμαστε μια πανευρωπαϊκή πολιτική ασύλου, που να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα». Τη νέα στρατηγική, αλλά και τις προκλήσεις της οργάνωσης, περιέγραψε η γενική διευθύντρια του SolidarityNow, Αντιγόνη Λυμπεράκη: «Κτίζουμε πάνω στην εμπειρία που έχουμε συγκεντρώσει με τη λειτουργία και την αναβάθμιση των κέντρων αλληλεγγύης. Συνεχίζουμε τα μεγάλα μας προγράμματα, με έμφαση σε ακόμα ποιοτικότερη δραστηριότητα, με προσοχή στη διαχείριση των πόρων και τη διαφάνεια. Στοχεύουμε σε σταθερές και γόνιμες συνεργασίες με τις δημοτικές αρχές σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα. Βρίσκουμε νέους συνεργάτες και υποστηρικτές. Και τολμάμε να ανοίξουμε νέους δρόμους και να δημιουργήσουμε νέες “καλές πρακτικές”, έξω από τη ζώνη ασφαλείας μας».

Στην εκδήλωση μίλησαν, επίσης, ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης Ευθύμιος Βιδάλης, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και μέλος του Δ.Σ. Νίκος Αλιβιζάτος, ο Αρίστος Δοξιάδης, επίσης μέλος Δ.Σ., όπως και η Τζένιφερ Καβουνίδη. «Σταθερός στόχος μας είναι να γίνουμε καταλύτες για τη δημιουργία κοινωνικών πολιτικών και αντιλήψεων που προάγουν τις ανθρωπιστικές αρχές και την ανοιχτή κοινωνία. Το SolidarityNow να γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος μιας ευρύτερης προσπάθειας εθελοντών, δωρητών και υποστηρικτών, που συνεισφέρουν στη διάδοση των βασικών αξιών μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την προσωπική ελευθερία και την ανοιχτή κοινωνία», κατέληξε ο Στέλιος Ζαββός.